Fic Hakuouki [Memory of Oni]

ตอนที่ 8 : [Memory 9 My smile]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 ต.ค. 55

[Memory 9 My smile]

 

ตอนนี้พวกเขาทั้งสามเฮฮากันอยู่สักพักแบบไม่ค่อยเกรงใจคนกำลังหลับอยู่ และมันจะแปลกกว่านี้ถ้าหากพวกเขาอยู่นิ่งๆไม่พูดไม่จากันหลังจากที่ไม่ได้พบกันมาก็นานเหมือนกัน ฮาราดะจึงตัดสินใจออกไปหาอะไรดื่มฉลอง ซึ่งนางาคุระก็ตอบตกลง เว้นไซโต้ที่ไม่ชอบดื่ม เขาจึงขอดูแลนานาโฮะที่หลับอยู่ก่อนดีกว่า เผื่อนางตื่นขึ้นแล้วจะไปก่อเรื่องอะไรอีก และตอนนี้ก็ผ่านมาได้คืนหนึ่งแล้ว

 

ดูท่าจะเหนื่อยมาก...

 

ไซโต้เอ่ยขึ้นหลังจากที่เพิ่งตื่น

 

...

 

ไซโต้เลิกคิ้วเมื่อได้ยินเสียงพึมพำจากร่างเล็ก เขาหันไปมองคนที่นอนอยู่ซึ่งกำลังละเมออะไรบางอย่าง

 

...จิ...

 

เธอพึมพำอีกครั้ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน ไซโต้เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะได้ยินสิ่งที่เธอพึมพำอย่างชัดเจน

 

อย่าไป...นะ...

 

พร้อมกับเอื้อมมือราวกับจะไขว่คว้าอะไรสักอย่างก่อนจะจับมือของเขาได้ ไซโต้เริ่มเกร็งเพราะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ก่อนที่เขาจะเห็นน้ำตาหยดหนึ่งที่ไหลจากหางตาของเธอ

 

ได้โปรด...อย่าไป...

 

เป็นครั้งแรกที่นางรั้งอะไรสักอย่างไว้  ไซโต้เช็ดน้ำตาของสาวน้อยออก ก่อนที่เขาจะเขย่าตัวทันทีเมื่อจู่ๆน้ำตาของเธอก็เริ่มไหลพราก

 

มินาโมโต้ มินาโมโต้ เป็นอะไรไป?

 

เขาถาขณะที่เขย่าตัวเรียกให้เธอตื่น นานาโฮะสะดุ้งตื่นขึ้นก่อนจะผวาสวมกอดเขาทันทีทำเอาก้อนน้ำแข็งอย่างไซโต้หน้าแดงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

มินาโมโต้? เป็นอะไรรึเปล่า?

 

ไซโต้เอ่ยถามก่อนจะลูบหัวนางเบาๆเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้

 

ไซโต้...ไซโต้...อึก...ไซโต้...ฉัน...

 

เขาฟังสิ่งที่เธอพูดไม่รู้เรื่อง จึงได้แต่ลูบหัวปลอบเท่านั้น ถึงจะเหนือความคาดหมายที่สาวน้อยคนนี้ร้องไห้ออกมาให้เขาเห็นก็เถอะ

 

 

 

 

ข้าฝันถึงโซจิ...

 

นานาโฮะเอ่ยขึ้นหลังจากเย็นลงแล้ว ไซโต้ดูจะไม่พอใจเท่าไหร่ที่เธอเรียกโอคิตะด้วยชื่อตัวแทนที่จะเป็นนามสกุลของเขา

 

ข้าฝันว่าเขายังอยู่...ทั้งๆที่เขาไม่อยู่แล้ว...

 

นานาโฮะเอ่ยก่อนจะเอนตัวซบอกของไซโต้อีกครั้ง

 

ข้ารู้สึกไม่ดีเลย ที่ปล่อยให้เขาตาย เพียงเพราะว่าข้ามาช้าเกินไป...

 

นานาโฮะกำแขนเสื้อแน่น ไซโต้รู้ดีว่าเธอกำลังรู้สึกผิด แต่ทำอย่างไรได้ เมื่อสิ่งนั้นมันเกิดไปแล้ว

 

เจ้า...ไม่ได้ผิดเสียหน่อย...ไม่มีใครผิดทั้งนั้นแหละ...

 

ไซโต้เอ่ยปลอบแบบฉบับของตัวเอง

 

เจ้าก็ไม่ได้ผิดที่ไปช้า เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโซจิจะตัดสินใจแบบนั้น ฉะนั้นอย่าได้โทษตัวเองเลย

 

ไซโต้เอ่ยต่อขณะที่ลูบหัวของสาวน้อยที่ซบอกตนเองอยู่

 

เจ้ารู้หรือไม่...ว่าเวลาที่เจ้าเหนื่อย ไม่ว่ายามใด จะมีผู้คนหรือไร้ผู้คน เจ้าก็มักจะเข้ามาซบอกข้าบ่อยๆ

 

ไซโต้เอ่ยถามขณะเผยรอยยิ้มจางๆ นานาโฮะพยักหน้าหงึก

 

เจ้ารู้หรือเปล่าว่าข้างงมากที่เจ้าชอบซบอกข้า ฉะนั้นเจ้าบอกได้หรือยัง ว่าเหตุใดเจ้าถึงชอบซบอกข้านัก?

 

เขาเอ่ยถามเรียบ

 

ไม่รู้สิ...แต่ข้าว่า มันสงบใจได้ ทั้งๆที่มันมีเรื่องให้ข้าคิดมากมายแท้ๆ

 

นานาโฮะเอ่ย ก่อนที่เธอจะผละออกจากอ้อมกอดของคนตรงหน้า

 

ถ้าอย่างนั้น หากเจ้าเป็นกังวลเมื่อใด เจ้าก็สามารถซบอกข้าได้ทุกเมื่อ...เข้าใจหรือไม่?

 

ไซโต้เอ่ยยิ้มๆ สาวน้อยพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่เธอจะยิ้มออกมาเช่นกัน

 

 

 

 

 

น่าแปลกนะ...แค่ประโยคสั้นๆแค่นั้น กลับทำให้ข้าสบายใจอย่างประหลาด

 

 

 

 

 

ทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนที่ประตูเลื่อนจะเปิดออกอย่างไม่ทันตั้งตัวทำเอาทั้งสองสะดุ้งโหยง

 

ท่านไซโต้ขอรับ เอ่อ...

 

นายทหารนายหนึ่งที่พรวดเข้ามาเกิดอาการค้างไปชั่วขณะ เมื่อเห็นนานาโฮะกับเจ้านายของตนอยู่ด้วยกัน ไซโต้เหมือนจะรู้ตัวเขาเลยรีบบอกปัด

 

มีอะไร?

 

เมื่อเจ้านายเอ่ยถาม นายทหารคนนั้นก็รีบอธิบาย

 

เรา...ถูกล้อมไว้แล้วขอรับ...

ว่าไงนะ!!!”

 

ไซโต้โวยวายออกมา เมื่อได้ยินดังนั้น นานาโฮะจึงหยิบปิ่นคาดผมของตนขึ้นคาดลวกๆและจัดแจงเสื้อให้เรียบร้อยโดยไซโต้เพียงแค่เดินไปหยิบดาบมาคาดเอวเท่านั้น

 

เดี๋ยวข้าตามไป เจ้าไปแจ้งผู้อื่นเถอะ

 

ไซโต้เอ่ยขณะที่มองนานาโฮะที่ค้นอะไรบางอย่างในห่อของของตน เมื่อนายทหารได้ยินก็รีบวิ่งไปแจ้งฮาราดะและนางาคุระทันที

 

ท่านรองมาถึงแล้วหรือยัง?

 

ไซโต้หันไปถามนานาโฮะ เธอส่ายหน้าเพราะว่าการเดินทางจากเมืองของฮิจิคาตะมาถึงไอสุนั้นใช้เวลามาก อย่างเร็วที่สุดก็สองวัน

 

แล้วเราจะทำอย่างไรดี...

 

ไซโต้เริ่มลนลาน ต่างจากนานาโฮะที่ยังนิ่งสงบราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้เกิดขึ้น

 

เจ้าก็นำทัพซะสิ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบ พอดีกับที่ฮาราดะและนาคุระรีบวิ่งมา

 

แล้วเราจะทำอย่างไรเรื่องวางแผนล่ะ...

 

ฮาราดะเอ่ยถาม ทันใดนั้นราวกับความคิดตรงกัน ทุกคนหันไปมองนานาโฮะเป็นตาเดียวทันที

 

ข้า...เนี้ยนะ?

ก็ให้เจ้าช่วยเป็นผู้นำในการฝ่าวงล้อมไปไง ยังไงเจ้าก็แข็งแกร่งเกินมนุษย์อยู่แล้วนี่

 

นางาคุระเอ่ย ทำให้นานาโฮะถอนใจเพราะความคิดตื้นๆของเขา ที่เรียกได้ว่า ถึงจะตื้น แต่กลับลึก(?)

 

แต่เพราะไม่มีทางเลือก ดังนั้น นางจึงจำเป็นที่จะต้องทำอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

เอาเป็นว่า เพียงข้าช่วยเปิดทางให้เท่านั้นก็พอสินะ

 

นานาโฮะเอ่ยปลงๆ ชินเซ็นกุมิทั้งสามพยักหน้าหงึกพร้อมเพรียงกัน

 

อ่า...ทีอย่างนี้ล่ะพร้อมกันเชียว

 

นานาโฮะเอ่ยก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินออกไป ทั้งสามเห็นดังนั้นจึงเดินตาม

 

...............................................................................................................................

 

แล้วจะบอกพวกทหารว่ายังไงดีล่ะ?

 

ฮาราดะเอ่ยถามขึ้น นานาโฮะที่นั่งเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวเอียงคอก่อนจะตอบไปตามที่คิด

 

ก็บอกไปตามตรง...

ไม่ได้ ถ้าไม่อย่างนั้นชินเซ็นก็โดนหาว่าให้ผู้หญิงไปร่วมรบน่ะสิ

 

ไซโต้ค้าน ก่อนจะกลับมานั่งคิด

 

เอาเป็นว่า...

ถ้ามัวมานั่งคิดแล้วจะชนะศึกครั้งนี้ล่ะก็ ข้าว่า ขืนพวกเจ้านั่งคิดอีกสักสิบปี ก็ไม่วันชนะหรอก

 

นานาโฮะเอ่ยกัด ทำให้สามหนุ่มถึงกับเครียดกับความเย็นชาของหล่อน

 

ไม่เป็นไรหรอก ข้าก็อาสาเองนี่ อีกอย่าง ถ้ามีแต่พวกเจ้า ไม่มีวันหนีรอดหรอก เพราะฉะนั้น ทำตามที่ข้าสั่งซะ

 

นานาโฮะเอ่ยคำประกาศิต ทำให้สามหนุ่มต้องยอมรับในคำพูดของเธอ

 

ท่านไซโต้ขอรับ พวกศัตรูเข้ามาใกล้แล้วครับ!!!”

 

นายทหารคนหนึ่งพุ่งเข้ามาในป้อม ทุกคนดูท่าทางลนลานยกเว้นนานาโฮะและไซโต้ เธอจึงลุกขึ้นมาแล้วเอ่ยเรียบกับนายทหารคนนั้น

 

เดี๋ยวข้าจะออกไปเจรจา เตรียมอาวุธให้พร้อมหากเกิดอะไรขึ้น หากข้ายกดาบฟาดฟันแล้วล่ะก็ ให้รีบออกมาจากฐานที่ตั้งมั่นซะ ส่วนผู้นำตระกูลไอสุ ให้ไซโต้ ฮาราดะและนางาคุระพาหนี เข้าใจหรือยัง...

 

นานาโฮะเอ่ยสั่งชุดใหญ่ นายทหารดูจะงงเล็กน้อย แต่ต้องรีบกุลีกุจอออกไปเมื่อนานาโฮะสั่งให้รีบไป

 

นานาโฮะ...จะดีอย่างนั้นหรือ?

 

ฮาราดะเอ่ยถาม สาวน้อยพยักหน้าหงึก

 

พวกเจ้าก็พาผู้นำไอสุหนีไปซะ เดี๋ยวข้าจะตามไปสมทบอีกครา

 

นานาโฮะสั่ง ก่อนที่เธอจะเดินจากไป ทั้งสามหนุ่มมองแผ่นหลังของสาวน้อยที่เดินจากไป

 

เราก็ไปกันบ้างเถอะ...

 

........................................................................................................................................................

 

ตอนนี้นานาโฮะกำลังเจรจากับหัวหน้าทหารไอสุ ซึ่งราวกับการทะเลาะกันก็มิปานเพราะหัวหน้าทหารไอสุก็ไม่อยากให้ผู้หญิงไปเสี่ยงอันตราย ส่วนสาวน้อยก็พยายามที่จะไปให้ได้

 

ไม่มีเวลาแล้วนะ ถ้าหากพวกเจ้าไม่ทำตามที่ข้าสั่งล่ะก็ พวกเจ้าจะไม่รอดกันสักคน

 

นานาโฮะงัดไม้เด็ดมาใช้ ทำให้หัวหน้าทหารไอสุถึงกับชะงัก ก่อนจะยอมให้นางผ่านไป

 

ประตูไอสุเปิดออก นานาโฮะที่ยืนอยู่เดียวดายยังสงบนิ่งไม่ขยับไปไหน เมื่อประตูเปิดจนสุดก็เผยให้เห็นกองทัพของฝ่ายศัตรูที่ล้อมฐานของพวกเขาไว้ และดูพวกเขาจะแปลกใจที่ฝ่ายไอสุส่งเพียงสาวน้อยที่แลดูกับจะไม่สามารถทำอะไรได้

 

ข้ามาเจรจา...

 

นานาโฮะเอ่ยทันทีที่ก้าวออกจากไอสุ ประตูไม้ค่อยๆปิดเพื่อป้องกันศัตรูเข้ามาถึงแม้จะห่วงนางเท่าไหร่ก็ตาม

 

อีกฝ่ายส่งตัวแทนออกมาเจรจาด้วย แต่เมื่อเจรจานานเข้า...

 

ไม่ยอมรับข้อเสนอ!!!!”

 

ฝ่ายศัตรูตะโกนก้อง นานาโฮะถอนหายใจเฮือก ก่อนที่เธอจะดึงดาบของนางออกจากแขนเสื้อ

 

ถ้าอย่างนั้น ข้าก็คงไม่มีทางเลือก...

 

....................................................................................................................................................................



อ่า ตอนที่แมวเขียนตอนนี้ แมวเบลอๆอ่ะ ขออภัยที่ตอนนี้มันเน่านะค้าาาาา

\:)  Shalunla

Thank for Theme

SHALUNLA : T H E M E

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #8 PoupeE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2555 / 15:24
    พระนาง เริ่มหวานกันแล้วสินะ =w=
    #8
    0