[Yaoi, Boy's Love] Cherish... ผมหวง... by PaPure

ตอนที่ 4 : cherish... ผมหวง... by PaPure Part 004

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62

O W E N TM.

เรื่อง ::  Cherish... ผมหวง...

แต่ง ::  PaPure  

ตอน ::  004

แท็ค ::  #Cherishผมหวง

 

 

      

คฤหาสน์หลังใหญ่กลางเหมืองหลวงอย่างกรุงเทพมหานครค่อย ๆ ปรากฏขึ้นด้านหน้า ป้าย “บ้านโชติอักษร” ยังคงตั้งตระหง่านสง่างามเช่นเดิม แม้เวลาจะล่วงเลยมาสิบกว่าปีแล้ว หากแต่สำหรับปัณณ์ทุกภาพความทรงจำระหว่างเจ้าตัวกับพี่เตชน์ยังฉายชัด พี่ชายใจดีคนนั้นตอนนี้อยู่ข้าง ๆ ตนแล้ว คิดถึงตรงนี้ร่างบางก็อดไม่ได้ที่จะลอดมองวงหน้าคมเข้ม คิ้วดกดำเป็นทรง ดั้งจมูกโด่งเป็นสัน... แต่พี่เตชน์ที่แสนใจดีของน้องปัณณ์กลับจำน้องปัณณ์ไม่ได้เลย

 

ปัณณ์จำต้องละทิ้งความคิดของตน เมื่อรถจอดสนิทด้านหน้าคฤหาสน์ มีคุณนมที่ส่งยิ้มให้ปัณณ์เป็นคนแรกพร้อมยื่นอ้อมแขนออกมาเพื่อรับเจ้าเด็กน้อยตัวกลมไปดูแลต่อ แม้การเวลาจะผ่านไป คุณนมก็ย่างเข้าวัยชราแล้ว แต่ดวงหน้ากลมแป้นแสนใจดียังคงส่งมาให้ปัณณ์เสมอ

 

“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณหนูปัณณ์ ไม่เจอกันตั้งนาน... โตเป็นหนุ่มแล้วนะคะ”

คุณนมเชื่อมเอ่ยต้อนรับแขกผู้มาใหม่เป็นคนแรก หลังจากรับตัวคุณหนูตัวเล็กของบ้านซึ่งยังคงหลับอุตุ แม้จะถูกเปลี่ยนย้ายให้ไปซบไหล่คุณนม...

 

“สวัสดีครับคุณนมเชื่อม ไม่เจอกันนาน... สบายดีนะครับ”

ร่างบางยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม ริมฝีปากบางสีระเรื่อแย้มยิ้มเต็มแก้มแสนน่ารัก ทั้งดวงตากลมโตคู่สวยนั่นก็เช่นกัน

 

“เอาไปไว้ที่ห้องฉัน...”

เสียงทุ้ม ๆ เอ่ยบอกเด็กสาวคนหนึ่งที่สาละวนอยู่กับกระเป๋าใบจ้อย ซึ่งไม่รู้ว่าควรจะยกไปไว้ที่ไหน จนกระทั่งเจ้าของบ้านออกคำสั่ง เด็กสาวก็เอ่ยปากตอบรับคำสั่งย่อตัวเล็กน้อย ท่าทางลนลานรีบเร่งยกกระเป๋าไปยังห้องเจ้านายตามคำสั่ง

 

“คืนนี้คุณเตชน์จะค้างที่บ้านเหรอคะ?”

เป็นคุณนมที่เอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นเจ้าของบ้านยื่นกุญแจรถให้กับเด็กรับรถที่มายืนรอ เพราะปกติฝ่ายนั้นจะแค่กลับมาทานมื้อเย็นพร้อมลูกชายตัวเล็กเท่านั้น พอส่งลูกชายเข้านอนเรียบร้อย ฝ่ายนั้นก็มักจะออกท่องราตรีจนเป็นกิจวัตร กว่าจะกลับถึงบ้านก็ย่ำรุ่ง หรือไม่ก็ค้างในคอนโดฯ ใกล้แหล่งท่องราตรีของชายหนุ่มนั่นแหละ

 

“วันนี้เบื่อ ๆ ครับ หึ ๆ อยากอยู่ต้อนรับแขกคนพิเศษของคุณป๋าด้วย ท่าทางน่าตื่นเต้นกว่าเยอะครับ”

เตชน์บอกกับคุณนมด้วยน้ำเสียงแสนสุภาพ ต่อให้เกเรกับพ่อเท่าไหร่ หรือหัวรั้นกับใครแค่ไหน คนที่เตชน์ให้ความเกรงใจและเคารพที่สุดคนหนึ่งในชีวิตก็คือคุณนมเชื่อม ซึ่งไม่ว่าใครต่อใครจะเกลียดตน ด่าทอว่าร้ายในเรื่องบางเรื่องที่ชายหนุ่มทำเกินเลย แต่คน ๆ เดียวที่มักจะอยู่เคียงข้างเตชน์เสมอ ก็คือคน ๆ นี้

 

“เข้าบ้านได้รึยัง?”

เตชน์โค้งให้คุณนมเล็กน้อย พลางยื่นมือไปขยี้หัวเจ้าเด็กอ้วนในอ้อมแขนน่าอุ่นนั้นเบา ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือเล็กของแขกคนสำคัญของบ้านซึ่งเจ้าตัวเตรียมต้อนรับในค่ำคืนนี้

 

...

 

เตชน์พาร่างบางตรงไปยังห้องของตนทันที ห้องขนาดใหญ่ที่กว้างกว่าห้องใต้หลังคาของปัณณ์มากกว่า 10 เท่า กินพื้นที่เกือบทั้งปีกฝั่งตะวันออกของตัวคฤหาสน์ชั้นสอง ร่างบางที่เพิ่งเคยเห็นห้องกว้างขวางขนาดนี้เป็นครั้งแรกนั้นได้แต่ยืนนิ่ง จริงอยู่ที่ครั้งหนึ่งร่างบางก็เคยเป็นคุณหนู แต่นั่นก็นานมากแล้ว ทั้งยังไม่เคยแยกห้องนอนจากพ่อและแม่เลยสักครั้ง

เพราะอย่างนั้นครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกที่ปัณณ์เคยเจอห้องนอนกว้าง ๆ แบบนี้ ห้องขนาดใหญ่นั้นถูกแบ่งพื้นที่เป็นสัดส่วน ทั้งพื้นที่สำหรับทำงานเป็นโต๊ะไม้กว้าง ด้านข้างผนังเป็นชั้นหนังสือสูงตลอดพื้นจรดเพดานห้อง ระยะกว้างนั้นกินพื้นพี่เกือบตลอดทั้งฝั่งผนังด้านนั้น มีบันไดขนาดเหมาะพาดอยู่ บริเวณส่วนปลายทั้งสองมีล้อเหล็กขนาดกะทัดรัด ร่างบางเดาว่าบันไดนั้นสามารถขยับเคลื่อนได้

 

“ชอบหนังสือเหรอ?”

ปัณณ์ให้ความสนใจกับส่วนของชั้นหนังสือเป็นพิเศษ ร่างบางจับจ้องอยู่ที่บรรดาหนังสือในชั้นแทบไม่ว่างตาจนเจ้าของห้องเอ่ยถามขึ้น ร่างบางจึงรู้สึกตัวและยอมละสายตาจากชั้นหนังสือแสนตื่นตาตื่นใจนั้น

 

“ครับ”

ปัณณ์เอ่ยตอบคำถามนั้นสั้น ๆ ก่อนผละสายตากวาดมองสำรวจส่วนบริเวณที่เป็นสถานที่พักผ่อน โซฟาตัวใหญ่ขนาด 4 ที่นั่งถูกจัดวางไว้ตรงกลาง คล้ายเป็นส่วนกั้นพื้นที่สำหรับทำงานกับมุมพักผ่อน โทรทัศน์ขนาดใหญ่สูงเกือบเท่าตัวของปัณณ์ยาวพาดตลอดฝั่งผนังอีกฟากของห้อง พร้อมชุดโฮมเธียเตอร์ครบเซ็ต ก่อนดวงตากลมโตจะมาหยุดที่กล่องเก็บของเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ พร้อมเหล่าตุ๊กตาหมีหลากหลายขนาดที่ถูกจัดวางไว้มุมหนึ่ง

 

“ของคุณติณณ์เหรอครับ?”

ร่างบางเอ่ยถามเบา ๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเจ้าตัวคิดไปถึงคุณหนูตัวเล็กจอมแสบของบ้าน แม้คุณป๋าจะบ่นเรื่องที่คนเป็นพ่อนั้นมักจะปล่อยปละละเลยลูกชายตัวเล็กบ่อย ๆ อีกทั้งที่เจ้าตัวเพิ่งได้สัมผัสและรับรู้ถึงความเฉยชาระหว่างพ่อลูกทั้งสอง ในช่วงที่อยู่บริษัท

หากแต่ท่าทางห่วงใยระคนเอ็นดูที่ชายหนุ่มเพียรแสดงออกมาให้เห็นเมื่อครู่นั้น ร่างบางกลับมองว่าฝ่ายนั้นเอาใจใส่ดูแลลูกชายเพียงคนเดียวของเจ้าตัวเองอย่างดี ทั้งยังมีมุมของเล่นสำหรับลูกชายไว้ในห้องอย่างนี้อีก

 

“ชอบเด็ก?”

คนเป็นพ่อถามย้ำอีกครั้ง จริงอยู่ที่ลูกชายตัวแสบของตนนั้นออกแนวช่างอ้อนดูน่ารักกับเด็กหนุ่มอยู่มาก ทั้งที่ปกติแทบทุกคนที่เข้าบ้านไม่ว่าจะเป็นฐานะคบกันอย่างเปิดเผย เพิ่งคบหาดูใจ หรือแบบแอบลักลอบคบกัน เจ้าตัวแสบก็ไม่เคยคุยดีด้วยสักครั้ง แกล้งบ้าง อาละวาดใหญ่โตจนตนไม่กล้าพาใครเข้าบ้าน ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวแสบก็ออกจะเอาแต่ใจจนเกินพอดีอยู่บ้าง ทางด้านร่างบางก็ดูจะเอาอกเอาใจเจ้าตัวแสบจนบางครั้งร่างสูงก็มองว่ามันเกินกว่าความใจดี

 

“ไม่ใช่ขนาดนั้นหรอกครับ แค่เคยช่วยที่บ้านเลี้ยงน้องบ้าง อีกอย่าง... คุณติณณ์เธอน่ารักครับ แล้วก็น่าสงสาร...”

ประโยคท้ายปัณณ์เลือกที่จะเอ่ยมันแกไปเพียงแผ่วเบา คล้ายเป็นการบ่นกับตัวเองเสียมากกว่า ด้วยไม่ต้องการให้อีกฝ่ายใส่ใจกับคำพวกนั้นมาก พาลจะได้เรื่องมาทะเลาะต่อว่าตนเสียเปล่า ๆ

 

วันที่ร่างบางเจอเด็กเล็กตัวจ้ำหม่ำครั้งแรก แรกเลยฝ่ายนั้นก็ไม่ยอมให้เข้าใกล้สักเท่าไหร่ ติดปู่แจ หรือจะเรียกได้ว่าเกาะแข่งเกาะขาคุณปู่อยู่แทบตลอดเวลานั่นแหละ จนกระทั่งเมื่อเจ้าเด็กตัวจ้อยเห็นผู้เป็นพ่อเดินเข้ามาในงาน ตนที่คอยลอบสังเกตเด็กน้อยอยู่เห็นวาวตานั้นมีประกาย สองขาเล็ก ๆ ขยับเตรียมจะวิ่งไปหาพ่อ

หากแต่คุณเตชน์กลับไม่สนใจชายตามองลูกชายของตนด้วยซ้ำ ชายหนุ่มหยุดคุยกับพ่อของตนเพียงครู่แล้วก็หุนหันออกไป ทิ้งเด็กน้อยซึ่งเป็นลูกชายวัยเพียง 3 ขวบมองตามหลังผู้เป็นพ่อตาละห้อย โอกาสนั้นเองปัณณ์จึงได้เข้าไปหาเจ้าเด็กแสบ แต่กว่าจะคุยกันดี ๆ ได้ก็ใช้เวลานานเหมือนกัน จากนั้นเด็กน้อยก็แปรพักตร์มาเกาะติดปันปันแจแทนที่จะเป็นเตชธรรม ซึ่งนั่นก็จัดว่าเป็นเรื่องที่ดี เพราะคุณป๋าก็มีเวลาไปคุยเรื่องธุระต่าง ๆ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องเจ้าเด็กตัวกลมที่คอยแต่จะเกาะแข้งเกาะขาอยู่ตลอดเวลา

 

...

 

เตชน์ปล่อยให้ร่างบางสำรวจพื้นที่โซนทำงานและโซนพักผ่อนของตนไปพลาง ชายหนุ่มยังมีเวลาทั้งคืนที่จะเสี่ยมสอนเจ้าเด็กแก่แดดแก่ลมนี้ให้รู้ถึงหน้าที่และวิถีปฏิบัติของ “สามีภรรยา” เจ้าเด็กน้อยวัยอ่อนที่ริอ่านอยากเป็นสะใภ้ “โชติอักษร” ยังต้องเรียนรู้อีกมาก ซึ่งเตชน์เตรียมพร้อมสำหรับการต้อนรับสมาชิกใหม่ไว้เป็นอย่างดี

ร่างหนาเดินเลี่ยงเข้าห้องนอนที่อยู่อีกด้าน การที่ต้องนั่งทำงานเป็นเวลานาน ๆ อย่างนี้ทำเอาปวดเมื่อยไม่น้อยทีเดียว ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนล้า แม้โชติอักษรจะเป็นบริษัทสื่อสิ่งพิมพ์ขนาดใหญ่ระดับต้น ๆ ของเมืองไทย แต่การที่โลกปัจจุบันให้ความสำคัญกับโซเชียลฯ มากขึ้น ก็ทำเอากำลังซื้อของลูกค้าหดหายไปพอสมควร โครงการเปิดหัวนิตยสารใหม่ ๆ ถูกสั่งชะลอไว้บางส่วน เพื่อรอดูสภาวะตลาดที่เหมาะสม

 

“โอ๊ะ... เมื่อยใช้ได้เหมือนกัน...”

เจ้าของห้องคราวโอดเมื่อขยับตัวลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง อาจเพราะอายุอานามที่มากขึ้น กับการที่เจ้าตัวทิ้งเรื่องงานเอกสารบนโต๊ะมานาน พอต้องมาหลังขดหลังแข็งบนโต๊ะนาน ๆ ทั้งที่ไม่คุ้นเลยเลยทำให้ล้าไปหมดตลอดทั้งช่วงไหล่และหลัง

 

“ผมนวดให้ไหมครับ?”

เสียงหวานเอ่ยขึ้น ร่างบางที่เพิ่งเข้ามาภายในห้องนอนได้เพียงเล็กน้อยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

 

“นวดเป็นด้วยเหรอ? เอาสิ? นวดให้ป๋าบ่อยรึเปล่า?”

เตชน์ชะงักเล็กน้อยเพราะเจ้าตัวเผลอแสดงท่าทางอ่อนแรงให้อีกฝ่ายเห็น ซึ่งชายหนุ่มไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้นแม้แต่น้อย ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็พยักหน้ารับข้อเสนอที่อีกฝ่ายหยิบยื่นมาให้อย่างเสียไม่ได้ แต่ยังไม่วายแอบค่อนแคะร่างบาง ด้วยอคติว่าฝ่ายนั้นคงใช้ท่าไม้ตายสักอย่างกล่อมพ่อของตนจนได้เข้ามาอยู่ในบ้านในฐานะภรรยาของตน

 

“คุณป๋าไม่ชอบให้นวดไหล่ครับ ผมเคยเลยบีบนวดให้ท่านแค่แขนกับขา นาน ๆ ครั้งครับ”

ปัณณ์ตอบคำถามนั้นพาซื่อ ร่างบางก้าวเดินอย่างหวาด ๆ เข้าหาเจ้าของห้องที่ตบไหล่บีบต้นคอให้คลายอาการไปพลาง ก่อนที่ร่างหนาขยับนั่งขัดสมาธิบนเตียงเตรียมพร้อม...

ร่างบางขยับขึ้นบนเตียงด้วยการใช้เข่าทั้งสองข้างพยุงตัว อ้อมไปด้านหลังชายหนุ่มเจ้าของห้อง ก่อนสองมือเล็กจะค่อย ๆ บรรจงบีบกดบริเวณต้นคอใกล้ ๆ กับแผ่นหลังใหญ่กว่างเป็นตำแหน่งแรก แม้จะเป็นเพียงสัมผัสที่ไม่ได้ลึกซึ้งหรือเกินเลย แต่สำหรับเด็กน้อยตัวเล็กที่แอบรัก “พี่เตชน์” มาร่วม 15 ปี สัมผัสเพียงแค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของเด็กหนุ่มร่างบางเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

 

“อือ... ดีนี่... เก่งอย่างนี้ป๋าฉันถึงได้หลงสินะ”

เตชน์ครางหนักอย่างพึงใจ เมื่อร่างบางกดแรงมือบีบเค้นบริเวณต้นคอของตน กำลังและแรงบีบนวดจัดว่าอยู่ในระดับพอดี คลายอาการปวดเมื่อยที่เจ้าตัวเป็นอยู่ได้มากทีเดียว

 

ร่างบางไม่ได้ตอบอะไร ด้วยไม่ต้องการที่จะต่อความ ปัณณ์เพียงตั้งอกตั้งใจบีบกดคลายกล้ามเนื้อบริเวณช่วงไหล่และหลังของชายหนุ่มซึ่งค่อนข้างตึงเกร็ง คงเพราะฝ่ายนั้นนั่งอยู่ในท่าทางและอิริยาบถเดิม ๆ นานจนเกินไป

ปัณณ์บีบนวดอย่างนั้นอยู่พักใหญ่ จนกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นตรงส่วนคอและแนวกระดูกสันหลังของคนบ่นปวดเมื่อนั้นคลายลงระดับหนึ่ง ฝ่ายนั้นจึงบอกให้บางหยุดมือ

ร่างบางขยับห่างเตรียมลงจากเตียงเมื่อเสร็จสิ้นธุระ หากแต่ร่างบางกลับต้องชะงักไว้ เมื่ออีกฝ่ายรั้งมือบางไว้แน่นหนา

 

“แงะ แง้!!!!

แต่ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะเอ่ยทักอะไร เสียงจ้าจากเด็กน้อยห้องข้าง ๆ ก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน ด้านคนตัวเล็กก็ห่วงเด็กเกินกว่าจะรอ ร่างบางเดินต้องไปที่ประตูห้องที่เชื่อมอีกห้องไว้ทันที

ทิ้งไว้แต่ชายหนุ่มเจ้าของบ้านที่เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นเมื่อต้องสะกดกลั้นความต้องการบางอย่าง ทั้งที่ตั้งใจว่าจะจัดการกับเจ้าเด็กแก่แดดในค่ำคืนนี้ แต่เมื่อความต้องการของตนถูกปลุกขึ้นในช่วงเวลาอันไม่สมควรมันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ชายหนุ่มเองก็ไม่อยากจะยอมรับ แต่เพียงแค่ถูกเด็กหนุ่มสัมผัสเรือนกายแข็งแกร่งแสดงความเป็นชายต้องตนนั้นกลับตื่นตัวอย่างยากที่จะควบคุม

 

     

 

To be con”””

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #11 Sennichi (@HizzP) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:06
    สนุกมากๆๆ ไม่ต้องให้บทสาวๆเลยนะจ๊ะไรท์ 555
    #11
    0
  2. #10 Kalamall (@000222333) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 15:45
    กำลังสนุกเลย มาต่อไวๆน้า
    #10
    0
  3. #8 มามา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 10:12
    ไม่รู้ใครจะเสร็จใครก่อนนะพี่เตชน์5555
    #8
    0
  4. #7 มามา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 10:12
    ไม่รู้ใครจะเสร็จใครก่อนนะพี่เตชน์5555
    #7
    0