[Yaoi, Boy's Love] Cherish... ผมหวง... by PaPure

ตอนที่ 5 : Cherish... ผมหวง... by PaPure Part 005

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62

เรื่อง ::  Cherish... ผมหวง...

แต่ง ::  PaPure  

ตอน ::  005

แท็ค ::  #Cherishผมหวง


 

“ฮึก... ฮ้า.... แง้!!! ปะ ปัน ปัน”

เด็กตัวน้อยเจ้าของเตียงจ้อยโวยวายงอแงทั้งน้ำตา เมื่อเห็นว่าใครเปิดประตูเข้ามาจากอีกห้อง เด็กน้อยติณณ์ก็พยายามกางแขนเพื่อออดอ้อนให้อีกคนโอ๋ ซึ่งผู้ที่ถูกอ้อนก็ยอมรับเด็กน้อยเข้ามาอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างไม่อิดออด

“เป็นอะไรไปครับคุณติณณ์ คุณติณณ์หลับไม่สบายหรือครับ?”

ร่างเล็กที่เพิ่งรับเอาร่างเด็กน้อยที่โชกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทั้งที่เครื่องปรับอากาศแบรนด์ดังยังคงทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดีในอุณหภูมิพื้นฐาน 25 องศาเซลเซส ซึ่งไม่น่าจะสามารถทำให้เด็กน้อยเนื้อตัวเต็มไปด้วยเหงื่อได้ขนาดนี้

“ฮือ... ฮือ... ปัน ปัน”

เพราะเด็กน้อยยังพูดหรืออธิบายอะไรได้ไม่เยอะนัก สิ่งที่เจ้าตัวแสบทำก็แค่ร้องไห้และเรียกหาคนที่จะคอยปกป้องดูแลตัวเองเท่านั้น สองแขนป้อมโอบกอดรอบคอของปัณณ์ไว้แนบแน่น ดวงหน้ากลมแป้นและกลุ่มผมที่ชื้นเหงื่อก็ซุกเข้ากับอกคนอุ้มจนแทบจะกลมเป็นก้อนน้อย ๆ ท่าทีอย่างนั้นทำให้ปัณณ์พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กน้อยในอ้อมแขน

“คุณติณณ์ฝันร้ายเพราะไม่สบายตัวนะครับ อยู่ข้างนอกร้อน ๆ มาทั้งวัน ฝุ่นอีก อาบน้ำกับปัณณ์ไหมครับ อาบเป็นเพื่อนกันจะได้สบายตัวนะครับ”

เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยตัวเหนอะไปด้วยเหงื่อก็หวั่นจะไม่สบาย ถ้าจะให้หลับลงอีกครั้งทั้งแบบนั้น คนเป็นพี่เลี้ยงเลยเสนอให้เด็กน้อยอาบน้ำพร้อมกันเพื่อที่จะได้หลับสนิทอีกครั้งแบบสบายเนื้อสบายตัว

 

...

 

ข้อเสนอของปัณณ์เป็นอันตกลง เมื่อเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนพยักหน้ารับคำในที่สุด อย่างแรกคุณพี่เลี้ยงก็เริ่มเตรียมชุดใหม่ให้คุณหนูเจ้าของห้องอีกชุด ผ้าเช็ดตัวและอุปกรณ์อาบน้ำทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบแล้วในห้องน้ำ รวมถึงของปัณณ์ เหลือแค่เข้าไปหยิบชุดเตรียมนอนของตัวเองที่ห้องของพ่อเด็กน้อย

 

“ว่าไงตัวแสบ ฝันร้ายรึเรา?”

คนเป็นพ่อทักลูกชายตัวเล็กทันทีที่เท้าเล็ก ๆ ย่างก้าวเข้ามาในห้องของตนที่เชื่อมกัน ชุดนอนชุดใหม่ในอ้อมแขนของเด็กตัวเล็ก ที่เดินตามเด็กหนุ่มผู้มาใหม่ของบ้าน พลางเกี่ยวชายเสื้อฝ่ายนั้นไว้เพื่อนำทาง

“อาบน้ำ ปัน ปันนอนกับหนู”

เด็กตัวน้อยเดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อดังเช่นทุกครั้งที่เจอ ก่อนจะวางชุดแหมะไว้บนตักคนเป็นพ่อแล้วปีนขึ้นเตียงไปนั่งทับอีกที ปล่อยให้คนที่จะอาบน้ำด้วยกันจัดเตรียมชุดเพื่อผลัดเปลี่ยนอยู่ไม่ไกล

“หืม? คิดว่าเราจะอาบน้ำด้วยกันเสียอีก จริง ๆ อาบพร้อมกันหมดเลยมันก็เป็นความคิดที่ไม่เลวนะ ไปเตรียมน้ำสิ”

เจ้าของห้องบอกพลางเอื้อมมือมารั้งลูกตัวเล็กไว้แนบอก เพื่อประคองไม่ให้หล่นตกลงไปขณะนั่งบนตักตน สายตาทอดมองไปยังเด็กหนุ่มที่ถึงกับชะงักมือที่กำลังเตรียมชุด เมื่อได้ยินประโยคนั้น

“ครับ”

แต่ท้ายที่สุด ปัณณ์ก็รับคำ หยิบชุดนอนของตัวเองเดินเข้าห้องน้ำ เพื่อเตรียมน้ำในอ่างตามคำสั่งเมื่อครู่

 

...

 

สักครู่ใหญ่ปัณณ์ก็เดินออกมาบอกว่าน้ำในอ่างพร้อมแล้ว ด้านสองพ่อลูกก็ลุกกระเตงกันเข้าห้องน้ำตามไป เด็กน้อยถูกรับไปถอดเสื้อผ้าทันทีที่ก้าวเข้าโซนแห้งของห้องน้ำขนาดใหญ่ สำหรับเตรียมตัวโคเซ็ตขนาดย่อมประกอบด้วยแผงกระจกขนาดประมาณครึ่งตัว เซ็ตตู้บิวท์อินอยู่อีกฝั่ง พร้อมชั้นวางของสูงประมาณเอว และเก้าอี้ไม้แบบวางยาวสำหรับนั่ง ปัณณ์ใช้มันสำหรับให้คุณหนูตัวน้อยของบ้านยืนเพื่อให้ตนได้ช่วยผลัดชุดอย่างสะดวก ก่อนจะอุ้มเด็กน้อยลงไปแช่อ่างอาบน้ำทรงกลมที่อยู่ด้านใน ซึ่งระดับน้ำอยู่ประมาณหน้าแข้งของติณณ์

 

“ถอดชุดสิ คงไม่ได้คิดว่าจะอาบน้ำทั้งชุดแบบนี้หรอกนะ”

คนอายุมากกว่าเอ่ยขึ้น โดยตอนนี้เจ้าของเสียงเปลือยเปล่าเกือบหมดทั้งตัวแล้ว ยังคาดเอาไว้แค่ผ้าขนหนูสีน้ำเงินแบบลวก ๆ ปิดบังส่วนล่างเอาไว้เท่านั้น

“ครับ เดี๋ยวผมจัดการเรียบร้อยแล้วตามไป”

ปัณณ์ว่า พลางขยับก้าวเพื่อออกไปผลัดชุดของตัวเองบ้าง เมื่อสักครู่ก็มัวแต่สนใจคุณหนูตัวเล็กของบ้าน จนลืมสังเกตและใส่ใจอีกฝ่ายไปเลย

“ถอดตรงนี้เลยก็ได้นี่ ฉันไม่ถือ อีกอย่าง นายไม่ควรทิ้งให้ติณณ์รอนาน จริงไหม?”

คนพูดไม่ได้แค่บอก เพราะขณะพูดชายหนุ่มก็เริ่มลงมือปลดชุดที่ปัณณ์สวมอยู่ออกไปพลาง จนเจ้าของชุดมารั้งเอาไว้ แล้วบอกว่าจะจัดการเองนั่นแหละ เตชน์ถึงเดินไปรอที่อ่างอีกคน

 

ปัณณ์ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ ไม่ใช่เพื่อการถอดเสื้อแต่เพื่อทำใจที่จะต้องเปลือยเปล่าต่อหน้าคนด้านในต่างหาก ฉากกันระหว่างโซนเปียกกับโซนแห้งเป็นเพียงผนังกระจกฝ้า มีเทกเจอร์เป็นคลื่นน้ำ มองเห็นสีแต่รูปร่างนั้นค่อนข้างเลือนราง กว่าจะรวบรวมความกล้าย่างกลายเข้าไปด้านใน ก็เป็นทางเตชน์ที่เรียกเร่งอีกครั้ง ด้านคนเตรียมใจเลยจำต้องเดินเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือก

“ปัน”

เด็กน้อยที่รออยู่ครู่ใหญ่ร้องเรียกสมาชิกใหม่ที่เพิ่งเข้ามาร่วมกิจกรรมระหว่างตัวเองกับคนเป็นพ่อ

“มานั่งตรงนี้”

คนอายุมากสุดเอ่ยบอก พร้อมขยับตัวให้คนใหม่เข้ามานั่งแช่ข้าง ๆ ปัณณ์ย่อตัวนั่งลงตรงพื้นที่ว่าง ตามที่ฝ่ายนั้นแนะนำ

“มาครับคุณติณณ์ ถูตะ.... อ๊ะ!!!

ด้านคนที่อาสาจะอาบน้ำให้เด็กน้อยก็เรียกให้คุณหนูของบ้านเข้ามาหา พลางจัดเตรียมฟองน้ำนุ่มมือเพื่อที่จะทำความสะอาดเด็กตัวน้อยอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก แต่ก่อนที่จะทันได้เรียกเด็กน้อยจนจบคำก็เป็นอันต้องชะงัก เมื่อสัมผัสบางอย่างที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นบริเวณต้นขา

“เอ้า เรียกเจ้าแสบมาสิ จะอาบน้ำให้ไม่ใช่รึไง”

ทางคนต้นเหตุกลับเสเปลี่ยนเรื่อง ตีหน้าไม่รู้เรื่อง แต่ครั้นเมื่อปัณณ์ขยับจะหนี เตชน์ก็รั้งเอวบางขึ้นมานั่งซ้อนตักเสียงอย่างนั้น

ปัณณ์พยายามดิ้นจะหนีกลับไปนั่งด้านล่างเหมือนเดิม หากแต่ก็ไม่กล้าโวยวายด้วยเด็กน้อยที่ต้องอาบน้ำเตรียมนอนนั้นอยู่ไม่ห่าง สะโพกอิ่มด้านหลังแนบสนิทกับหน้าตักคนเป็นพ่อของเด็กน้อย สัมผัสแปลกปลอมบางอย่างนั้นทำให้ปัณณ์รับรู้ถึงความไม่ปกติ

“อาบให้แค่เจ้าตัวเล็กนั่นแหละ ส่วนตัวนายเดี๋ยวฉันช่วยเอง”

เตชน์บอกแบบนั้น ก่อนจะลงมือสัมผัสส่วนอ่อนไหวของร่างเล็กกว่าบนตัก เด็กคนนี้เนียนไปทั้งตัวจนแทบจะไม่ต่างจากสาว ๆ ที่เขาเคยสัมผัสจะต่างกันบ้างก็ตรงที่เป็นกล้ามเนื้อมากกว่าไม่ใช่นุ่มนิ่มเรียกร้องเหมือนสาวน้อยเหล่านั้น แต่เมื่อได้รับสัมผัสบนตักแบบนี้ ก็อดที่จะตื่นเต้นอยากลิ้มลองไม่ได้

 

“คุณเตชน์ให้ผมอาบน้ำคุณติณณ์เรียบร้อยก่อนได้ไหม... อืมมม”

ปัณณ์พยายามต่อรอง แม้ทางรอดนั้นดูเหมือนจะเลือนรางเต็มที แต่ก่อนที่ประโยคขอร้องนั้นจะสิ้นสุด ริมฝีปากอิ่มก็ถูกฉกชิมไม่เสียก่อน

“นายสัญญากันฉันแล้ว รักษาสัญญาด้วย”

ชายหนุ่มที่ช่วงชิงจูบนั้นไปเอ่ยกำชับ หลังจากยอมปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ ด้านปัณณ์ก็ได้แต่พยักหน้ารับคำ ทั้งที่ริมฝีปากฉ่ำนั้นยังคงเผยอหอบเพื่อปรับระดับลมหายใจ

แม้เตชน์จะยอมปล่อยปัณณ์ลงจากตักเพื่อที่จะได้จัดการกับลูกชายตัวเล็กอย่างถนัด แต่ถึงอย่างนั้น ร่างหนาก็ยังไม่ยอมละอ้อมแขนที่คอยกอดเกี่ยวเอวเล็กของเด็กหนุ่มไว้แนบกาย

ปัณณ์ใช้เวลาไม่นานนักในการอาบน้ำให้คุณหนูตัวเล็กของบ้าน ก่อนจะพาขึ้นจากน้ำเช็ดเนื้อเช็ดตัว ใส่ชุดเตรียมนอน เมื่อวางลงบนเตียงนุ่มไม่นานเด็กน้อยก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย

 

....

 

เมื่อปัณณ์พาคุณหนูของบ้านเข้านอนเรียบร้อยแล้วก็ต้องกลับไปรักษาสัญญาที่ให้เอาไว้กับคุณพ่อของคุณหนู เด็กหนุ่มลอบผ่อนหายใจช้า ๆ เพื่อนคลายความกังวล จริงอยู่ว่าเรื่องแบบนี้เจ้าตัวเตรียมใจมาพอสมควรแล้ว แต่ปัณณ์ก็ไม่ได้คิดว่าพี่เตชณ์จะเรียกร้องต้องการตั้งแต่คืนแรกที่ตนเข้ามาอยู่ที่นี่

 

“มาสิ... นายทำให้ฉันรอนาน มันเจ็บ นายน่าจะรู้”

คนที่แช่ตัวรออยู่ในน้ำเอ่ยขึ้น สายตาของชายหนุ่มกวาดพาดมองไปยังตำแหน่งที่เจ้าตัวหมายถึง

“...”

ปัณณ์ไม่ได้เอ่ยตอบอะไร ที่ทำได้ก็แค่ปลดชุดคลุมที่เพิ่งสวมเมื่อครู่ ก่อนค่อย ๆ เยื้องย่างก้าวเข้าไปในอ่างซึ่งฝ่ายนั้นรออยู่ ผิวขาวออกสีระเรื่อด้วยอุณหภูมิของน้ำนั้นสูงกว่าอุณหภูมิห้องอยู่เล็กน้อย

“ต้องให้ช่วยอะไรรึเปล่า? แต่น่าจะช่ำชองอยู่แล้วใช่ไหม?”

เตชณ์เย้าร่างบางที่เปลื้องผ้าเปลือยกายเดินตรงเข้ามาหาตน พร้อมยื่นมือขึ้นหมายให้อีกฝ่ายจับไว้เพื่อประคองตัว ซึ่งร่างบางก็ยอมรับความช่วยเหลือนั้นแต่โดยดี

“อ๊ะ... คุณเตชณ์!!! ตู้ม!!!

คนตัวบางสะดุ้งร้องอย่างตกใจ เมื่อเจ้าของชื่อกระตุกรั้งข้อมือตนอย่างแรง ทำเอาร่างทั้งร่างของตนเซจนลงไปนั่งบนหน้าขาอีกฝ่าย เสียงน้ำแตกกระจายดังลั่นเพราะแร่งกระแทก ด้วยตนไม่ได้ตั้งตัว

“ไม่เอาน่า... อย่าลีลามากนัก ฉันไม่ใช่คนใจเย็นกับเรื่องอะไรแบบนี้นักหรอกนะ รีบจัดการกับมันซะ!!!

เตชณ์เอ่ยเสียงขรึม การที่ต้องอดทนเฝ้ารอกับเรื่องอะไรแบบนี้ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนักสำหรับเจ้าตัว ด้วยสาวเจ้าแต่ละคนที่พยายามเสนอตัวมาให้ถึงที่บ้านบ้าง ที่ทำงานบ้าง แต่ละคนก็เชี่ยวชาญช่ำชองรู้งานจนจัดการให้ตนเสียทั้งหมดแบบไม่จำเป็นต้องร้องขอหรือให้คำแนะนำอะไร

“....”

ด้านคนตัวบางก็นั่งเก้บนหน้าขาอีกฝ่ายอยู่สักพัก ก่อนจะตั้งสติ เรื่องการปฏิบัตินั้นไม่เคยสักครั้ง แต่เพราะหมายใจมอบรักให้พี่ชายคนนี้ไปตั้งแต่เมื่อ 13 ปี ก่อนแล้ว การจะเตรียมตัวเพื่อเรื่องแบบนี้ผ่านสื่อต่าง ๆ ย่อมศึกษามาบ้าง

 

“อืม ดี”

เจ้าของร่างกำยำครางรับในลำคอเบา ๆ เมื่อเด็กหนุ่มเริ่มใช้สองมือเล็กสัมผัสแกนกลางกายที่แข็งชันอยู่ในระดับหนึ่ง มือใหญ่นั้นค่อย ๆ ประคองสองมือเล็กให้เคลื่อนขยับไปในทิศทางและจังหวะที่ตนเองต้องการ

“วืบ!!!

เพราะความเก้กังอ่อนประสบการณ์ของด้านปัณณ์ ทำเอาฝ่ายชายหนุ่มเลือดร้อนที่ความต้องการนั้นเพิ่มขึ้นจนจะระอุเดือดเข้าไปทุกที ชายหนุ่มเลือกที่จะหยัดตัวขึ้นนั่งบนขอบอ่าง ก่อนฉุดรั้งเอาคนตัวเล็กที่เพียรพยายามประคับประคองส่วนร้อนของตนอยู่นั้น ให้ขึ้นมาคล่อมบนตักตนอย่างหมดความอดทน

มือใหญ่คว้าเอาขวดเจลสำหรับพกพา ซึ่งปกติเจ้าตัวเตรียมไว้สำหรับเตรียมออกไปข้างนอก หากแต่ครั้งนี้เมื่อผู้เป็นพ่อซึ่งเป็นประมุขของบ้านนั้นหยิบยื่นเด็กน้อย ท่าทางอ่อนเดียงสามาให้ถึงที ก็ควรจะได้ใช้ที่นี่เพื่อต้อนรับสมาชิกคนใหม่ของบ้านในวันแรก ท่าจะเป็นเรื่องที่ดีทีเดียวล่ะ

จำนวนเจลถูกบีบออกมาเล็กน้อย ก่อนชายหนุ่มจะรั้งร่างเล็กกว่าให้เข้าประชิดตัว สะโพกขาวขยับเด่นสำกับที่เจ้าตัวต้องการ เมื่อฝ่ายคนน้องนั้นโก่งตัวไม่ยอมให้ส่วนร้อนทั้งสองได้สัมผัสกันอย่างที่ควรจะเป็น

 

“อ๊ะ!!! คุณเตชณ์ อ๊ะ!!!

ร่างเล็กสะดุ้งแรงเมื่อสัมผัสแปลกปลอมเริ่มย่างกายรุกรานบริเวณช่องทางด้านหลัง แม้พอจะรู้ว่าตนต้องใช้ส่วนนั้นตอบรับความต้องการของชายหนุ่มตรงหน้า แต่การที่ถูกอะไรสักอย่างสอดแทรกเข้ามาภายในร่างกายนั้นยากที่จะระงับความตื่นตระหนกจริง ๆ

“หยุดทำท่าทางเหมือนไม่เคยกับเรื่องอะไรแบบนี้ได้รึยัง? แค่ครางเสียงเพราะ ๆ ให้ฟังแล้วไม่แสลงหูก็พอ ปกติผู้ชายที่ฉันนอนด้วย เขามักจะเสียงหวาน น่าฟัง”

เตชณ์คำรามสั่ง ขณะที่นิ้วใหญ่กำลังค่อย ๆ ชำแรกช่องร้อนของคนตัวเล็ก แม้จะฝืดคับอยู่บ้างในช่วงแรก แต่ไม่นานร่างบางก็ผ่อนคลายมากขึ้น ชายหนุ่มต้องใช้เจลเป็นตัวช่วยอีกครั้ง ด้วยความฝืดคับและรัดแน่นของช่องทางนั้น

“อ๊ะ!!!

เสียงร้องจากเด็กหนุ่มมีให้ได้ยินอีกเพียงเท่านั้น เมื่อเจ้าตัวถูกปรับเปลี่ยนท่าตามความต้องการของอีกคน

“อ๊ะ... อ้า!!! คุณเตชณ์ ผมเจ็บ... อ๊า!!!

ปัณณ์กรีดร้องเป็นระยะ เรียกผู้เป็นพี่ ก่อนจะหวีดสุดเสียงเมื่อส่วนร้อนกลางกายอีกฝ่ายพยายามล้วงล้ำเข้ามาในกาย เล็บตัดสั้นจิกเกาะไว้ไหล่คนตรงหน้าไว้แน่น สองขาเพรียวหดเกร็งเข้าหากันตามปฏิกิริยาธรรมxยป้องกันตัว หากเรื่องแบบนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยในเวลานี้

“อย่าเกร็งนักได้ไหม นายกำลังทำให้ฉันเจ็บ”

เตชณ์เอ่ยเตือนร่างเล็กบางด้านบน ช่องทางร้อนนั้นคับแน่นและหดเกร็งตัวจนแกนกายตนขยับเคลื่อนลำบาก แม้จะเคยลิ้มลองของแบบนี้บ้างแต่ก็ไม่เคยเจอช่องทางที่รัดแน่นเสียจนตึงไปหมด ทั้งที่สอดแทรกเข้าไปให้แค่ส่วนบนเท่านั้น

“อ้า!!! คะ... ครับ”

แม้จะเจ็บปวดแสนทรมาน ด้วยช่องทางส่วนนั้นเริ่มปริจนคล้ายจะฉีกขาด แต่เมื่อได้ยินเสียงสั่งของคนที่เฝ้ารอ เฝ้ารัก ปัณณ์ก็แค่ขานรับและพยายามผ่อนคลายอย่างที่อีกฝ่ายต้องการ

“อ้า!!! พี่เตชณ์... น้องปัณณ์เจ็บ... อ้า!!!

เสียงหวีดร้องดังขึ้นอีกระรอก เมื่อเพียงแค่ร่างบางด้านบนเริ่มผ่อนปรนกาย สองมือใหญ่ก็รั้งสะโพกเล็กแน่น ก่อนจะชากเข้าแนบต้อง พร้อมกับขยับกายร้อนให้สอดลึกไปในช่องทางนั้น

 

แม้สติสัมปชัญญะจะลดน้อยลงไปมาก ด้วยความต้องการเบื้องลึกของร่างกายนั้นจวนเจียนจะเอ่อล้น เสียงหวานแว่วที่ร้องเรียกชื่อตนด้วยคำที่ผิดแปลกนั้นติดอยู่ในห้วงความรู้สึก แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเรียกสติรับรู้กลับมา เมื่อความต้องการของร่างกายนั้นถลำลึกจนยากที่จะปฏิเสธมันได้   

 

To be con”””

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 ปีใหม่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 20:55

    จะมาต่อไหมง้าาาาา

    #12
    0