อริรักกัน

ตอนที่ 14 : อริรักกัน แนวสร้างสรรค์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ส.ค. 58

 

ไหมวาดจะไปโรงเรียน เจอเก่งทัก ให้ขึ้นรถ แต่เกรงใจ นายฉัตรลุกตื่นแต่เช้า ทำงานบ้าน ขระที่ลูกบางคนยังหลับ ไอ้จี๊ดลูกคนโต  ตื่นแต่เช้าขอเงินแม่ นางวิไลไปทำงาน   กลางวันที่บ้านไอ้จี๊ดแอบพาเพื่อนมาเล่นเที่ยวนอนในบ้าน  โดยไม่มีใครรู้  ถึงมีใครรู้ก็ไม่มีใครว่า   หนักเข้าชวนไปเล่นการพนัน  ไอ้จี๊ดพร้อมด้วยกลุ่มแก๊งค์นักวิ่งไปต่อที่โต๊ะสนุก  มั่วสุมในยาเสพติดเพราะในกลุ่มเพื่อนเอามาให้ ทั้งกระท่อม ยาบ้า ยาไอซ์  หนักเข้าวันหลังนัดกันไปมั่วที่โรงแรม เช่า  ไม่ทำงา นไม่คิดทำงาน

ฉัตรภารโรงเข้ามาพบครูใหญ่  ไอ้ป๋องคู่อริของโรงเรียนมาดูลาดเลาเพื่อดักเล่นงาน  โปรดติดตาม

 

ออกจากบ้านไปแล้วนายฉัตรเป็นภารโรงอยู่โรงเรียนประถมละแวกใกล้บ้าน แต่ต้องนั่งรถเมล์ไป ส่วนนางวิไลต้องนั่งรถเมล์สองต่อ ที่ทำงานของนางเป็นตึกสูงอาคารสามสิบชั้นแถวถนนอโศก  ลูกสาวตื่นลุกไปโรงเรียนใกล้บ้านไปเอง  และเงินก็ให้ไว้แล้ว    นางเอี่ยมเริ่มขายพวงมาลัยช่วงหกโมงเช้า มีทั้งลูกค้าขาประจำและขาจรที่มาวัด ส่วนนายแท้อยู่ช่วยภรรยา  ประมาณสิบโมง  จะกลับมานอนพักผ่อนเอาแรง เพราะช่วงกลางคืนเป็นเวลาทำงานของเขา

วันนี้ขายดีกว่าทุกวัน เนื่องวันพระ มีผู้คนทยอยเข้าวัดไม่ขาดสาย ตรงกันข้ามเยื้องนั้นเป้นโรงเรียนที่หลานชายเรียนอยู่  เหตุการณ์ปกติ  ตาทั้งสองข้างคอยสอดส่ายแลดูซ้ายขวา  ถ้ามีเหตุการณ์ไม่ดี นางเอี่ยมจะรู้ด้วยตัวเอง  ปักหลักขายที่นี่มากว่ายี่สิบปีแล้ว  เห็นมาตลอด  พวกนักเรียนไล่ตีทำร้ายกัน  นางก็หวาดกลัว แต่มันเป็นอาชีพ ปักหลักขายของตรงนี้มานาน มันเป็นทำเลเหมาะ ค้าขายได้กำไรจนเก็บเงินไว้ธนาคาร

ความเคลื่อนไหวในโรงเรียนเป็นปกติ  เก่งรบและกลุ่มเพื่อนเข้าเรียนตามปกติ  วันนี้รู้สึกว่า  ตั๋นไม่มาเรียน  แตนปณภัชชะเง้อมองกวาดตา   “ตั๋นไปไหน”

ทุกคนเห็นเหมือนกันที่นั่งของเพื่อนคนนี้ว่าง  แล้วก็ส่ายหน้ากัน แสดงว่าไม่มีการบอก ตั๋นไม่โทร.มาลาหรือบอกเพื่อนคนเดียว   อาจารย์ประวิทย์ทำหน้าที่สอนหลังจากกวาดตาชั่วครู่   “นายตั๋นไปไหน”  เพื่อนคนหนึ่งตอบแทน

“ไม่ทราบครับครู”

“ทำไมไม่โทร.มาลา กฎระเบียบเขามี”  ครูประวิทย์สอนประจำที่นี่สิบสองปี  เงียบไม่มีเสียงตอบจากนักเรียน ครูจึงเอ่ย “กรณีแบบนะ นักศึกษาจะขาดหรือมีธุระอะไรให้โทร.มาลาที่ครู   หรือไม่เขียนจดหมายลา จะไม่มีใครคอยตกใจหรือเป็นห่วง ที่จู่ๆหายไปกะทันหัน  ก็เผื่อหายไปแล้วไม่มีชีวิตกลับมาว่าไง”  ครูประวิทย์พูดมีเหตุผล   ครูก็ทำใจระดับหนึ่งใจกล้าที่ต้องมาเป็นครูสอนที่นี่ สอนเด็กช่าง  ซึ่งมีเรื่องราวชกต่อยตีกัน ทำร้ายกันปางตายและทำร้ายหนักถึงขนาดชีวิต   ครูก็ผ่านเหตุการณ์นี้มาตลอดจากรุ่นพี่  จากบอกจึงสอนนักเรียนช่างรุ่นนี้

“รู้ไหม ที่พวกเราเลือกเรียนช่างเพราะอะไร  หนึ่งเพราะมันหางานง่าย จบปุ๊บมีบริษัทมารับตัวเลย  อันนี้ใช่   ข้อที่สองความชอบ  เราชอบแบบนี้ ทำงานช่างโก้เก๋เงินเดือนสองหมื่น  ฝีมือดี ทำงานดีมาก บริษัทก็ขึ้นมา เพราะในเมืองไทยประเทศไทยเราวิชาชีพพวกนี้ขาดแคลนอย่างมาก ครูก็ร่วมดีใจกับพวกเธอด้วย ที่เลือกสายอาชีพ  สายอื่นเขาก็มีนะ แต่ไม่ได้เน้นเหมือนสายเรา   ในเมื่อจะเข้าสู่เออีซีแล้ว อาชีพพวกนี้มีความสำคัญ  ซึ่งภาคอุตสาหกรรมขาดแคลนอย่างหนัก  ที่ครูอยากจะตระหนัก บอกพวกเธอด้วยความรักทั้งหมดก็คือ พยายามรักษาเนื้อรักษาตัวรักษากายรักษาใจ อย่าไปว่ากระทบใคร  อีกอย่าง  พยายามเอาตัวเองให้รอด”

ครูประวิทย์พูดแล้วจบ   เป็นวิชาพื้นฐานที่ต้องมาร่วมเรียนด้วยกันหมดทุกคน  เก่งรบฟังคำเหล่านี้ด้วยความซาบซึ้ง  “แล้วอย่าเอาตัวเองไปรับไปยุ่งกับคมกระสุนมีดปืนนะ สังวรณ์นึกถึงบ้าง ว่าคนอยู่หลังยังมีพ่อแม่ที่คอยห่วงใยเรา  ส่งเสียเราให้เรียน  เราต้องกตัญญูตอบแทนท่าน  หวังว่านักเรียนช่างของครูในปีนี้ คงจะเป็นเด็กดีกันเป็นส่วนมากนะ เลิกเรียนแล้วกลับบ้าน ขยันเรียน พอจบก็ ใช้วิชาชีพหาเลี้ยงตัวเอง เป็นความภูมิใจนะ”    นักเรียนทุกคนเงียบ  ฟังอย่างซาบซึ้ง

แตนเดินตามเก่งรบ ใกล้พักเที่ยง บอกเรื่องราวที่เกิด   “เก่งเมื่อวันก่อน เรากับตั๋นเจอเรื่อง ไม่ดี พวกรุ่นพี่บอกว่า  พวกฝั่งโน้นจะแอบมาทำร้าย  นี่หรือเปล่าที่ทำให้ตั๋นไม่กล้ามาโรงเรียน”

“เป็นไปไม่ได้  ตั๋นไม่ใช่คนขี้ขลาด”  เท่าที่คบกับเพื่อน เก่งรบว่า เพื่อนคนนี้ไม่ขี้ขลาด  ใจสู้เลือดนักเลงไม่ยอมคนเหมือนเขาต่างหาก

“คงไม่ใช่มั้ง ไม่ใช่อย่างแตนคิด ตั๋นอาจจะไม่สบาย แต่ขอบใจที่บอกเราว่าพวกฝั่งโน้นมัน กำลังจะคิดทำร้าย เราระวังตัวตลอดล่ะ”

“บอกเพื่อนคนอื่นๆด้วยนะ ให้รู้กัน”  แตนเอ่ยอีก เก่งรบพยักหน้า

“ถ้าตั๋นไม่สบายจริง เป็นไงบ้าง ไม่โทร.หาเพื่อนเลย”

“มันดีขึ้น คงจะโทร.มา”  เก่งรบตอบ   เดินสวนกับเบิ้ม รุ่นพี่ในวิทยาลัย มองหน้าเขาเหมือนไม่พอใจ เก่งรบนิ่งๆไม่สนใจ พยายามไม่แสดงออก  เขารู้  เบิ้มมันพยายามเอาเขาเป็นพวก  ที่เอออห่อหมกกับการตีรันฟันแทง  แต่เก่งรบไม่ชอบ เขามาเรียนหนังสือไม่ใช่มาเป็นนักเลง  หรือก่อวิวาทกับใคร  พ่อแม่เฝ้าตั้งตาอยู่ เรียนให้จบ  จะได้ทำงานหาเลี้ยงชีพท่าน  เขามีภาระต้องรับผิดชอบ

“นี่ไง  รุ่นพี่คนนี้ไง ที่บอก”  แตนแอบบุ้ยใบ้ไปทางเบิ้ม  เก่งรบพยักหน้ารับ  แล้วแกล้งเดินอย่างไม่สนใจเดินไปสั่งข้าวราดแกงจากนั้นถือมานั่งกินกับแตนที่ขอนั่งเป็นเพื่อน

บ่ายโมงเขาด้รับโทร.จากตั๋น ที่น้ำเสียงติดแหบ  “เก๋งเหรอ เราพึ่งตื่น”  เก่งรบพยักหน้า   “นายขาดเรียน”

“ไม่สบาย” ทางนั้นตอบ เก่งรบนึกเป็นห่วง

“หนักมากมั๊ย”

“ก็ทำเอาลุกไม่ขึ้น ถึงไม่ได้ไปโรงเรียน”

“เออ เพื่อนๆทุกคนก็ห่วงว่ะ  อาจารย์ก็ถามถึงนาย แต่นี่นายโทร.มาแล้ว  ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราจะบอกเพื่อน”  เก่งรบยิ้ม เขาจะบอกเพื่อนตามนี้ ขากลับเดินไปที่ชั้นเรียน  แตนแยกจากเขาเข้าห้องน้ำผู้หญิง บอกจะตามไปทีหลัง  เก่งรบไม่รอ  เขาเตรียมตัวเพื่อจะเรียนภาคบ่าย

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น