อริรักกัน

ตอนที่ 13 : อริรักกัน สรรสร้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ส.ค. 58

ตีห้าที่ลูกๆพากันหลับ  วิไลเพิ่งตื่นเช้าเพื่อรีบลุกไปอาบน้ำทำงาน เช่นเดียวกับฉัตร ต้องลุกไปทำงานเป็นภารโรงในโรงเรียน  เช่นเดียวกับนายแท้ ที่เมื่อก่อนนี้ ก่อนเกษียณทำงานเป็นภารโรง ก่อนจะมาขายพวงมาลัยประจำ หลังจากที่พ้นหน้าที่เดิม

ต่างเคลื่อนรถออกจากที่จอด เพื่อขับวินรอบเช้า  เก่งรบตื่นสักพักเขาบิดขี้เกียจ ก่อนจะถือขันแปรงสบู่ยาสีฟันเข้าห้องน้ำ  ป้าเอี่ยมกับลุงง่วนอยู่กับการจัดเตรียมภาชนะและดอกมะลิสดกุหลาบจำปี รวมทั้งสายริบบิ้น สำหรับคล้องมาลัย เพื่อไปยังจุดขายหน้าวัด  เก่งรบแต่งตัวเสร็จพอดีในเสื้อชอปกางเกงขายาวสีกรมท่ารีดเรียบร้อย  ถือหนังสือสมุดติดตัว    ต่างมารับเขาพอดี  ไหมวาดเดินเข้ามาในชุดนักศึกษาพาณิชย์

“ไหม ไปไหมล่ะ” เก่งรบทัก  ต่างยิ้มให้   “ไม่ต้องเดินให้เหนื่อย  จังหวะเจอพี่ ถ้าไม่เจอต้องเดินล่ะ”  ไหมวาดชินแต่การเดิน  เดินทุกวันเจ้ของหล่อนนั่งแท็กซี่กลับมาก่อนหน้านี้  หลับอยู่บนที่นอน  “ขอบใจค่ะ แต่ไม่” ต่างรู้ว่าไหมวาดชินกับการเดิน เขาเคยผ่านหลายครั้ง  ไหมวาดไม่เคยนั่งซ้อนท้าย

“ไหมมีธุระด้วยซื้อปากกาสมุด ขอบคุณนะคะ”  เอ่ยพร้อมเดินจากไป  นั่นคือเหตุผล    “คงอายผมหรือเปล่าไม่กล้าซ้อนท้าย”  เก่งรบเอ่ย

“คงไม่ล่ะ  ไม่กล้าจริง พี่เคยเรียกไหมนั่งหลายครั้งแล้ว”

“งั้นเกรงใจ”

“อือ”  ต่างพยักหน้า แล่นผ่านด้านหน้า ใครคนหนึ่งเดินออกมา เหมือนคนอดตาหลับขับตานอน  ผมยุ่งกระเซิงเสื้อผ้าเก่ายับยู่กางเกงขาสั้น เหมือนแหกขี้ตาเดินมา

“ไอ้จี๊ด”  ต่างทัก  คนที่ถูกทักทำท่าไม่สนใจ มองหน้านิดหนึ่ง  ข้างๆนั้นมีรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าวิ่งดัดแปลงจอดเกกมะเหรกกวนชาวบ้าน  ไอ้จี๊ดก้มลงนั่งยองๆเหมือนคนตาปิด หลับๆตื่นๆ   “คราย”  เสียงนั้นทำให้รู้ว่าเมาติดค้าง ต่อมาเห็นท่าเดินแอ่นก็รู้ว่าเมาค้าง  ประตูในบ้านเปิดผลัวะออกมา  “อา”    ฉัตรหันมามองหลานชาย  หันไปทางลูกชาย   “เอารถไปเก็บข้างในเกะกะเขาไอ้จี๊ด”

เสียงหนึ่งดังขึ้นอีก   “นี่แกไปว่าอะไรลูกอีกตาฉัตร  ขวางเขวิงที่ไหน ชาวบ้านมันไม่มีตารึไง  นี่หน้าบ้านกู ใครหน้าไหนมาว่า อีวิไลจะยืนด่าเหย็งๆเอง” 

เสียงนี้ก็รู้ว่าเป็นใคร  นางอยู่ในชุดยูนิฟอร์มของบริษัทแม่บ้านทำความสะอาดสำนักงาน  วิไลเมื่อรู้ว่าใครอยู่ข้างหน้าก็เงียบเสียง   ขณะที่นายฉัตรเงียบเสียงนานแล้ว ตั้งแต่เจ้าแม่ของบ้านอย่างนางวิไลขึ้นเสียงเถียงฉอดๆ

ต่างจอดอยู่ครู่หนึ่ง เห็นนางวิไลอาสะใภ้ร่างท้วมผมหยิกหยักศกสวมกางเกงสีเขียวเช่นเดียวกับเสื้อ  ปราดออกมา จ้องสายตามาทางเขา   “อา ไปก่อนล่ะ  จะไปส่งเก่งมันเข้าเรียน”  นายฉัตรพยักหน้าเตรียมพร้อมในชุดสีกากีของพนักงานภารโรง

“แม่ขอตังค์หน่อยร้อยนึง” ไอ้จี๊ดหันขวับมาหาแม่  ผมเผ้าที่กระเซิง แทบจะไม่ได้ดดนน้ำมา  หน้าตาก็ไมได้ผ่านการล้าง แต่วิไลก็ไม่ว่าอะไร นี่มันลูกของนาง  ฉัตรได้แต่ยืนเงียบ    “เอาไปนี่ลูก  ดูแลบ้านช่องด้วยนะ แม่จะไปทำงาน”  หันมาพูดหวานๆกับลูกชายของนาง  ไอ้จี๊ดหวานหมู ชูแบ๊งค์สีแดงหนึ่งใบแตะที่ปากหยาบดำคล้ำจากการติดบุหรี่ ที่สูบเผาผลาญสุขภาพ  แม้มีคำเตือนคำว่ามะเร็งก็ไม่กลัว

“ขออีกห้าสิบบาทดิแม่   บุหรี่” มันพูดอีก อ้อนนางวิไล  นางควักให้ลูกชายแต่โดยดี     “แม่ไปล่ะ” แล้วนางกับนายฉัตรเป็นสามีก็ก้าวออกจากบ้าน   ไหมวาดเห็นภาพนั้นเหมือนกัน  พยายามเดินหนีไกล มีหลายครั้งที่ปากปีจอของไอ้จี๊ดมันแซวใส่หล่อน   น่ากลัว  ไหมวาดไม่ชอบ  มันชอบแกล้งล้อมหน้าล้อมหลัง  ยิ่งเดินผ่านหน้าบ้านมันทุกครั้ง  ไหมวาดจะเร่งฝีเท้าให้พ้น  ใช้ชีวิตอยู่ในชุมชนแห่งนี้มาตั้งแต่เกิด

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น