หอมปรารถนา

ตอนที่ 23 : เดตอันแสนหวาน ที่จบลงด้วยความขม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 พ.ย. 59




23
"เดตอันแสนหวาน ที่จบลงด้วยความขม"












……….

เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ขณะตัวเขาเองก็ยังยืนอยู่ที่เดิมเช่นกัน สายตาทั้งคู่ยังจ้องมองกัน ด้วยความรู้สึกมากมาย ที่บรรยายออกมาไม่ได้ว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่าอะไรกันแน่

“ร้านยังไม่เปิดนะคะ” เธอเอ่ยขึ้นก่อน เพื่อทำลายบรรยากาศอึมครึม

“ผมก็...ไม่ได้จะมาซื้อกาแฟ ผมแค่มาหาคุณ”

“มีธุระอะไรคะ”

“ไปกินบุฟเฟ่ต์กันมั้ย” ชวนสาวไปกินข้าว แต่ทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้อย่างนั้น มันใช่นายทัดเทพคนเดิมที่เคยปากดี ขี้แกล้ง และมั่นใจในตัวเองสูงส่งคนนั้นมั้ย

“อีกแล้ว จะพาไปกินงานแต่งใครอีกล่ะ”

“เปล่าน่า” ชายหนุ่มสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย ขยับเท้าอย่างเชื่องช้า เพื่อมาหาเธอใกล้ๆ หญิงสาวลุกขึ้นยืนต้อนรับเขา ด้วยสีหน้าปกติ ถึงแม้หัวใจยังเต้นแรงอยู่ เพราะตกใจที่เขามาได้ยินคำพูดน่าเกลียดของเธอเข้า

“อยากชวนไปจริงๆ” เขากำลังขอโอกาสเธอนะ หากไม่รังเกียจกันเกินไป ก็อย่าหักหาญน้ำใจกันนักเลย “มีเรื่องอยากคุยเยอะแยะเลย”

“เมื่อกี้ไม่ได้ยินเหรอที่ฉันพูดว่า...”

“ไม่ได้ยินเลย” เขารีบสวนทันควัน พลางทำหน้าแปลกใจ ยกไหล่ ทำตาโง่ๆซะอย่างนั้น “พูดอะไรกันเหรอ เห็นหน้าตาเครียด ๆ กันทั้งคู่ แต่ไม่ต้องเล่าหรอกนะ เรื่องของผู้หญิงไม่อยากรู้ด้วยหรอก”

ตานี่...พูดแบบนี้แล้วเธอจะอธิบายความจริงได้ไง ว่าที่เธอพูดเพราะอยากกวนโอ๊ยนาเดียร์เท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำจริงซะหน่อย เขาจะมองว่าเธอแรดเงียบเหมือนที่ยัยหมอเดียร์ประณามรึเปล่าเนี่ย

“ทัดคือ...”

“ไปนะ” เขาทำหน้าอ้อนจริงจัง สายตาเหมือนลูกหมาหลงทางมาขอข้าวกินงั้นแหละ “ทัดรู้ว่าพิมพ์ไม่ใช่คนใจร้ายหรอก พิมพ์ใจดี น่ารัก แล้วก็มีเหตุผลด้วย”

พิมพ์ใจพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ มีเหตุผล แล้วก็เจ็บแล้วจำอีกต่างหาก!

คำว่าเจ็บแล้วจำช่วยกดบ่าทัดเทพให้รีบคุกเข่าลงอย่างเร็วเพื่อร้องขอไม่ให้เธอตัดรอนเขาเร็วเกินไปนัก

“ทัด! ทำอะไร” พิมพ์ใจหน้าเหวอไปเลย “ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!

“ขอโอกาสนะ ขอร้อง นะพิมพ์”

“ทัด! อย่าใช้วิธีนี้ ลุก!

“อย่างน้อยก็เพื่อให้ทัดได้มีโอกาสขอโทษในทุกสิ่งทุกอย่างที่ทัดเคยทำไม่ดีกับพิมพ์ไง”

“โอ๊ยทัด ทำไมทำแบบนี้ ไม่อายคนบ้างเหรอ” เธอน่ะอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว เพราะทั้งพวกช่างและผู้คนที่เดินผ่านไปมาพากันมองใหญ่ เธอจึงพยายามจะฉุดแขนเขาให้ลุกขึ้น แต่เขากลับรั้งตัวไว้แน่นหนักมาก

“พี่ ๆช่างเขาหัวเราะกันใหญ่แล้ว”  

“พิมพ์ก็ตกลงก่อนดิว่าจะไปด้วย”

“แล้วถ้าไม่ตกลงล่ะ” เธอปล่อยแขนเขา ตั้งใจจะขยับเท้าถอยหลังหนี แต่เขาเร็วกว่ากลับใช้สองแขนรวบร่างสวยไว้แน่นจนเธอหนีไปไหนไม่ได้ “ทัด! ทำอะไรเนี่ย”

“ทัดจะยอมพิมพ์ทุกอย่างเลย จะยอมเป็นทาส ยอมให้โขกสับ ยอมให้กระทำชำเราด้วย นะพิมพ์ แค่ให้โอกาส”

พิมพ์ใจระงับความโกรธ แล้วพยายามจะทำใจให้เย็นที่สุด ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปราณี

“งั้นก็ลุกมาคุยกันดีๆ”

“เดี๋ยวสิ” เขากำลังเคลิ้มได้ที่เชียว

“ตกลงจะเอามั้ยโอกาส”

“เอา!” เขาปล่อยตัวเธอทันทีแล้วลุกฉับ “เอาสิ!” พร้อมคว้ามือเธอไปจับแล้วบีบเน้น สายตาดูหื่นชอบกล ทำเอาเธอขนลุกซู่ ใจหวิวไหววูบวาบ โดยเฉพาะไอ้คำว่าเอาสินี่แหละ มันสองแง่สองง่ามชอบกล

“เอ่อ...ไม่ต้องจับมือแน่นขนาดนั้นก็ได้” เธอสะบัดมือออกอย่างสวยๆ พร้อมถลึงตาดุใส่ วินาทีนี้ เธอมั่นใจสุดฤทธิ์แล้วว่าเธอเหนือกว่าเขามาก

“ขอบคุณนะ ผมนึกแล้วว่าพิมพ์ไม่ใจร้ายหรอก”

“ไม่ต้องดีใจไปหรอก แค่ให้โอกาสจีบเฉยๆ ส่วนจะติดหรือไม่ติดก็อีกเรื่อง แล้วที่ให้โอกาสเนี่ย ไม่ใช่เพราะคุณคุกเข่าขอหรอกนะ แต่เพราะฉันสงสาร...”

เธอแสร้งพูดให้เขาเจ็บเล่นๆ แต่...เขากลับยิ้มดีใจ นัยน์ตาวาว

“จะเพราะอะไรก็ช่างเหอะ แค่นี้ก็โอเคแล้ว กลับไปแต่งตัวที่คอนโดมั้ย หรือจะไปชุดนี้ก็ได้ เพราะแค่นี้ก็สวยบาดใจจะแย่แล้ว”

“เหอะ” เธอแบะปากมองบน “เนี่ยแหละนะผู้ชาย พออยากได้ก็ทำได้ทุกอย่าง แต่พอได้แล้วก็ทิ้งขว้าง กลายเป็นของตายซะงั้น...”

“ไม่ใช่ผมแน่ ผมไม่มีวันทิ้งคุณหรอก”

“ตอนนี้ก็พูดได้สิ”

“งั้นลองได้กันมั้ยล่ะ” เขาเผลอกลับมาเป็นตัวของตัวเองในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนจะเห็นสายตาราวงูพิษของพิมพ์ใจจึงรีบแก้ตัวทันที “เปล่านะ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น คือผมหมายถึงลองคบกันดูก่อนก็ได้ไง”

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่”

“อ๋อ” แลวเขาก็หัวเราะร่าออกมาเพื่อแก้เก้อ “ตกลงไปเปลี่ยนชุดมั้ย”

“ไม่ต้อง ไปชุดนี้แหละ สวยแล้ว”

“ใช่ สวยมากด้วย”

“ประชดเหรอ?”

“เปล่านะ ผมพูดจริง อย่าหาเรื่องสิพิมพ์”

“ใครหาเรื่อง!” พูดเสียงเข้ม พร้อมทำหน้ายักษ์ ชายหนุ่มหงอทันที...โอ๊ย...นาทีนี้...เธอล่ะรู้สึกมีความสุขมากถึงมากที่สุดเลยล่ะ

“ดุจัง” เขาอยากจะต่อว่าเหมือนหมาล็อตไวเลอร์ แต่ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว จึงเดินตามก้นเธอออกจากร้านกาแฟไปเหมือนหมาเดินตามเจ้าของ

 

 

“ว๊าว...วิวสวยจัง”

เมื่อถึงร้านอาหารบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมือง หญิงสาวถึงกับตะลึงกับความงามของแสงสีที่ระยิบระยับไปทั้งเมือง

“มองเห็นได้ทั่วเมืองเลย โรแมนติกชะมัดเลย” พิมพ์ใจขยับเข้ายืนชิดราวระเบียง ปลดปล่อยอารมณ์ครุ่นเครียดให้ไหลไปกับสายลมที่หนาวเหน็บ

“ชอบมั้ย” ชายหนุ่มเดินมายืนซ้อนหลังเธอ ใจนั้นอยากจะสวมกอดเธอให้แน่น แต่กลัวจะถูกถีบตกจากตึกซะก่อน จึงยั้งใจยั้งมือไว้

“ชอบสิ เป็นใครใครก็ชอบ พาผู้หญิงมาบ่อยล่ะสิ”

“ที่ถามนี่เพราะอยากรู้หรือว่าเพราะหึง...”

“ไม่ใช่ทั้งสองอย่างย่ะ!!!” แต่ทำหน้าอย่างกับหึงงั้นแหละ “อยากจะพาใครมาก็เรื่องของคุณ อยากจะมีผู้หญิงสักกี่คนก็...เรื่องของคุณ!!!

เธอพูดจบก็สะบัดหน้าใส่เขาแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะที่เขาจองไว้ ชายหนุ่มยิ้มนิด ๆเมื่อคิดว่าหญิงสาวหึงเขาแน่ๆ แบบนี้เขาก็มีหวังน่ะสิ เขารีบเดินมานั่งที่โต๊ะเพื่อจะได้บอกความจริงที่อาจทำให้คะแนนของเขาเพิ่มขึ้น

“แต่ผมไม่เคยพาใครมานะ คุณเป็นคนแรกเลย”

ก็ใจชื้นอยู่หรอก...

“ก็เรื่องของคุณ”

“เรื่องของคุณด้วย”

เขาจ้องหน้าเธอด้วยสายตาแน่วแน่จริงจัง เธอกลัวจะเขินใส่เขาจึงรีบหลบสายตา หันไปมองวิวแทน

“ยังไม่ยอมรับซะหน่อย อย่ามามั่ว ฉันยังมีทางเลือกดีๆ อีกเยอะ”

“ใช่ เพราะคุณมีทางเลือกไง ผมก็เลยต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เรากลับมาคบกันอีกครั้ง”

“อย่าใช้คำว่าคบกันอีกครั้งเลยทัด ครั้งก่อนเราคบกันแค่สิบชั่วโมงเอ๊ง แล้วคุณก็เทฉัน กลับไปหาสุดสวยของคุณไง”

เขาจะอ้าปาก แต่...

“อ้าวพิมพ์...” เสียงนั้นดังมาแต่ไกลเลยทีเดียว ก่อนเจ้าตัวจะเดินมาถึงโต๊ะของเธอ พร้อมเพื่อนสาวอีกสองคนที่เธอพอจะคุ้นหน้าคุ้นตา แต่นึกชื่อไม่ออก  

“หยง?” พิมพ์ใจยิ้มให้เพื่อนไปตามมารยาท เพราะไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมากนัก แค่เคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน แต่คนละห้อง หยงเป็นหมอ ส่วนอีกสองสาวเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลเดียวกับนาเดียร์นั่นล่ะ

“มางานเลี้ยงรุ่นมัธยมที่ห้องจัดเลี้ยงวีไอพีข้างล่างน่ะ เบื่อจะเม้าท์เลยขึ้นมาหาอะไรเย็นๆดื่มบนนี้ แล้วพิมพ์ล่ะจ๊ะ มากินข้าวกับใครเอ่ย”

“อ๋อ...” เธอยังไม่ทันได้แนะนำด้วยซ้ำ เจ้าหล่อนก็โพล่งออกมาเองเลย

“หรือว่า...คนนี้ใช่มั้ย...แฟนหมอเดียร์”

เอาแล้ว...สงครามของหมอคนสวยเริ่มแล้วสินะ ตอนนี้เจ้าหล่อนคงปล่อยข่าวไปทั่วแล้วว่าถูกแย่งแฟน

“หล่อดีนะพิมพ์ ถึงว่า...”

“ตอนนี้คนเม้าท์กันทั้งโรงพยาบาลเลยนะพิมพ์ ว่าเธอน่ะแทงข้างหลังเพื่อน” หมอหยงเล่าด้วยน้ำเสียงเห็นใจ แต่กลับมองเธอเหมือนเป็นนางมารร้าย “ชอบแย่งแฟนเพื่อนเป็นงานอดิเรก มีสาวๆในโรงพยาบาลหลายคนเลยนะ แบนจะไม่ซื้อกาแฟร้านเธอน่ะ”

“หะ...” พิมพ์ใจถึงกับอึ้งไปเลย “แต่...”

“ขอโทษนะครับ” ทัดเทพพูดแทรกขึ้น เขาไม่ได้โกรธสาวๆพวกนี้หรอกที่มาทำลายบรรยากาศโรแมนติกของเขากับเธอจนหมดสิ้น และไม่ได้คิดจะแก้ตัวด้วย แต่เขารู้ว่าพิมพ์ใจกำลังรวนหนักจนพูดอะไรไม่ออกแล้ววินาทีนี้

“ตอนนี้ผมยังจีบพิมพ์ไม่ติดเลย ไม่ใช่เพราะผมเคยคบกับหมอเดียร์หรอกนะครับ แต่เพราะเธอมีทางเลือกที่ดีๆอีกเยอะเลย ดีกว่าผม หล่อกว่าผม รวยกว่าผมก็มี เยอะแยะจนเลือกไม่ถูกเลย พวกคุณคงไม่เข้าใจหรอก เพราะงั้น ขอโอกาสให้ผมได้จีบเธอต่อเถอะนะครับ เพราะกว่าผมจะขอให้เธอมากินข้าวกับผมในคืนนี้ได้ มันไม่ใช่ง่ายๆ เลยนะ”

สามสาวถึงกับหน้าเสีย เพราะถ้าเขาพูดต่ออีกสักนิดก็คงประมาณว่า...ช่วยมีมารยาทหน่อยได้มั้ย???

“อืม...งั้นไปก่อนนะพิมพ์ ทานข้าวให้สนุกนะจ๊ะ”

“แล้วเจอกันนะพิมพ์”

เมื่อสามสาวเดินออกจากร้านไปแล้ว พิมพ์ใจถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนหันมาทำหน้าดุใส่ทัดเทพ

“มีให้เลือกเยอะแยะอะไรห๊า เดี๋ยวพวกนั้นก็เอาฉันไปเม้าท์ต่อว่าร่าน คบผู้ชายทีเดียวหลายคน คราวนี้ฉันเน่าไม่มีเหลือแน่”

“จะไปแคร์ปากชาวบ้านทำไม”

“ก็ไม่อยากแคร์หรอก แต่ถ้าร้านฉันโดนแบนจริงๆล่ะ ฉันไม่เจ๊งเหรอ”

“คุณไม่เจ๊งหรอก กาแฟร้านคุณเด็ดที่สุดแล้ว ร้านไหนก็สู้ไม่ได้ เพราะงั้นไม่ต้องกลัวปากคนให้มาก”

“แต่ปากคนก็ทำลายคนมานักต่อนักแล้วนะ”

“อย่ากังวลเลยน่า” เขาถือโอกาสวางมือลงบนหลังมือของเธอแล้วบีบเบา ๆ “ยังไงผมก็จะอยู่เคียงข้างคุณนะ ผมจะปกป้องคุณเอง”

“อืม...แต่คืนนี้...เรากลับกันเหอะ ไม่มีอารมณ์จะกินอะไรแล้ว อีกอย่างพรุ่งนี้มีนัดแต่เช้าด้วย”  

“นัดกับใครอ่ะ”

“ไม่ต้องรู้ ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง”

แต่เขารู้...เธอต้องนัดกับอาชวินไว้แน่ และเขาก็รู้ดีว่าเขาไม่มีสิทธิ์ห้ามเธอ เธอมีสิทธิ์ที่จะเลือกคนที่ดีที่สุดให้เข้ามาดูแลชีวิตเธอ เขาไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น...แต่เขาก็อดหึงไม่ได้

“งั้นก็ดูแลตัวเองดี ๆแล้วกัน” ขาดคำนั้น โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เมื่อหยิบขึ้นดูหน้าจอ รายชื่อปลายสายที่ปรากฏทำให้เขาแปลกใจไม่น้อย “หมอเดียร์?”

พิมพ์ใจได้ยินชื่ออดีตเพื่อนรักก็ชะงักไป ชายหนุ่มตั้งใจจะกดปิด

“รับเถอะน่า เธออุตส่าห์โทรมา”

“แต่...”

“เธออาจมีธุระสำคัญก็ได้”

“อืม” เขายอมรับสายนั้น แต่พอฟังสิ่งที่ปลายสายพูดจบ เขาถึงกับช็อคไปเลย!!!




^^"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น

  1. #69 แอล (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 13:29
    ตายห่าอะำรวะเนี่ยมีนอะำร นังกมอมันทำก่สไรอีกเนี่ย ผู้หญิงนนนี้ต้องใช้มาตรดาคเด็ดขาดแล้วมั่ง
    #69
    0
  2. #56 onviraitassakhun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 08:37
    อ้าวเฮ้ย? แล้วเดตของพิมพ์ละ?
    #56
    0
  3. #55 nok (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 06:25
    ค้างๆๆๆๆๆ..อีกแล้วอ่ะไรท์.....ทำไมถึงทำกับเราได้ฮื่อๆๆๆ...ยายเดียร์แผนสูงอีกป่าว....ฮ่าๆๆๆๆรีบมานะค่ะรออยู่
    #55
    0