หอมปรารถนา

ตอนที่ 13 : ขอโทษนะ...ร้านปิดแล้วค่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    14 พ.ย. 59


13
"ขอโทษนะ...ร้านปิดแล้วค่ะ"







“ยะฮู๊วววว...กลับมาแล้วจ้ะ”


พิมพ์ใจหอบถุงใส่ของพะรุงพะรัง เข้ามาในร้าน นุกนิกและธนาเดินออกมารับเจ้านายและช่วยกันรับถุงส่วนหนึ่งไปถือ

“ถุงนั้นของฝาก เอาไปแบ่งกันนะ”

“หูย...ขอบคุณค่ะพี่พิมพ์”

“ส่วนของในถุงนี้เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

เธอนำของประดับตกแต่งที่ได้จากถนนคนเดินมาจัดวางตามชั้นวางของบิวอินท์ที่อยู่หลังเคาน์เตอร์

“ขอบใจมากนะนุกนิกที่ดูแลร้านแทนพี่ตั้งหลายวัน ช่วงที่พี่ไม่อยู่มีปัญหาอะไรบ้างมั้ย”

“ก็มีบ้าง แต่เล็ก ๆ น้อย ๆค่ะ แก้ไขได้ ไม่มีปัญหา”

พิมพ์ใจฟังลูกน้องรายงาน แต่ตากลับมองไปที่โต๊ะสามของร้าน ซึ่งวันนี้ยังคงว่างเปล่า

“ช่วงนี้ไม่เห็นพี่ทัดมาที่ร้านเลยค่ะ ไม่รู้พี่เขาหายไปไหนนะคะ” เด็กสาวพูดแค่นั้น ก่อนเดินออกจากเคาน์เตอร์ไปรับออเดอร์จากลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะสาม  

“หายไปไหนเหรอ...ก็หายไปมีความสุขน่ะสิ”

เพราะนับตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่โทรหาเธออีกเลย หากคิดในแง่ดี เขาคงรู้สึกผิดกับเธอ และอยากจะซื่อสัตย์กับคนรักให้ได้มากที่สุดนั่นแหละ 

แต่หากคิดในแง่ร้าย เขาคงไม่เห็นประโยชน์ที่จะคุยกับเธออีกต่อไป

 


ทัดเทพนั่งเคลียร์เอกสารบนโต๊ะมาทั้งวันแล้ว ก่อนจะออกมาหากาแฟในห้องรับรองแขกดื่ม

“เดี๋ยวนี้เฮียไม่ไปกินกาแฟที่ร้านห๊อมหอมหน้าโรงพยาบาลมหาลัยเลยนะ แต่ก่อนเห็นไปทุกวัน”

ลูกน้องออกปากแซว

“ยุ่ง”

“อ๋อ งานเยอะรึครับ”

“เสือกน่ะ เดี๋ยวถีบเลย” เขาทำท่าจะเอาจริง ลูกน้องเลยวิ่งแจ้น ทำเอาลูกน้องคนอื่น ๆ หัวเราะครื้นเครงไปด้วย

แต่ชายหนุ่มไม่มีอารมณ์จะหัวเราะด้วย เขายกถ้วยกาแฟขึ้นดื่มอย่างเซ็ง ๆได้อึกเดียว ก่อนจะเททิ้งซะงั้น

“เฮ้อ...ทำไมเป็นแบบนี้วะ” ตั้งแต่กลับมาจากภูเก็ต เขาก็เอาแต่หงุดหงิด อารมณ์ร้าย เห็นอะไรก็ไม่พอใจไปซะหมด ขนาดเพื่อนโทรมาเรียกให้ไปกินเหล้าที่ร้านโปรดก็ยังไม่มีอารมณ์จะไปเลย

“น่าเบื่อ...”  แต่วันนี้เขาขัดเพื่อนไม่ได้จริง ๆเพราะเพื่อนสมัยมัธยมคนหนึ่งเพิ่งกลับมาจากเมืองนอก มันอยากเจอเพื่อน ๆ เลยถือเป็นวาระสำคัญที่เลี่ยงไม่ได้   

 



ช่วงค่ำ ๆเขาจึงขับรถกระบะมาหากลุ่มเพื่อนที่ร้านตามนัด

“เฮ๊ย...ทุกคนรู้รึยังว่าตอนนี้ไอ้ทัดมันมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วนะโว๊ย” เพื่อนที่เพิ่งแต่งงานไปเดือนก่อนออกปากแซวเขาอย่างสนุก

“อะไรวะ กูมานั่งไม่ถึงสิบนาทีก็เล่นกูซะแล้ว”

“จริงหรือวะไอ้ทัด ใครคือผู้หญิงโชคร้ายคนนั้นวะ”ภาคินหนุ่มนักเรียนนอกถามเพื่อนอย่างสนใจ

“กูตอบแทนเอง” คนหนึ่งในกลุ่มโพล่งขึ้น “ว่าที่เมียของไอ้ทัดก็คือ...”

“เฮ๊ย...น่ารักจังเลยว่ะ” ภาคินพูดออกมา ขณะมองผ่านกระจกใสของร้านไปยังร้านขายต้นไม้ฝั่งตรงข้าม

ทุกคนในโต๊ะรวมทั้งทัดเทพหันมองตามสายตาของภาคินไป...

“อะ...” ทัดเทพชะงักไปอึดใจหนึ่งเมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่ภาคินกำลังพูดถึงก็คือพิมพ์ใจนั่นเอง

เธอกำลังเลือกซื้อต้นไม้กระถางเพื่อนำไปตั้งที่ระเบียงคอนโด เพื่อเพิ่มความสดชื่นให้ชีวิต  

ชายหนุ่มหัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขารีบหันกลับมาอยู่ในท่าเดิม เพราะกลัวว่าเธอจะเห็นหน้าเขาเข้าน่ะสิ 

“ผู้หญิงอะไรวะ...น่ารักฉิบเป๋งเลยว่ะ” ภาคินยังครวญต่อ “ไม่ได้การซะแล้ว กูต้องไปขอเบอร์ ก่อนที่เธอจะเดินไป”

“เฮ๊ย นั่นคนที่ไอ้ทัดเคยพาไปงานแต่งกูใช่มั้ย”

“อ้าว เด็กไอ้ทัดเหรอ”

“ไม่ใช่โว๊ย แฟนไอ้ทัดเป็นหมอ ไม่ใช่คนนี้ แฟนไอ้ทัดสวยขาวกว่านี้อีก กูเคยเห็นแล้ว”

“พูดเหมือนกูไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้เลยนะ” ทั้งโต๊ะถึงกับฮา เว้นภาคินคนเดียวที่จริงจังอย่างที่ไม่เคยจริงจังมาก่อน

“ถ้าไม่ใช่เด็กไอ้ทัด งั้นกูไปขอเบอร์ดีกว่า”

“อย่าเลย!!!” ทัดเทพห้ามทันควัน จนเพื่อน ๆพากันอึ้งและสงสัย เขาจึงรีบแก้ตัวก่อนจะถูกจับได้ว่า “เขามี...แฟนแล้ว...อย่าไปยุ่งเลย”

“โห...เสียดายว่ะ” ภาคินยังไม่ละสายตาจากหญิงสาว แววตาของเขาบ่งบอกว่าสนใจเธอจริง ๆ “แฟนเธอหน้าตาเป็นยังไงวะ หล่อสู้กูได้รึเปล่า”

“มึงเทียบไม่ติดเลยไอ้คิน เลิกฝันเหอะ”

หนุ่ม ๆ นั่งคุยกันต่อสักพัก ทัดเทพก็ขอตัวออกมาก่อนใคร โดยอ้างว่ามีงานค้างต้องรีบไปสะสาง


ต่อเมื่ออยู่ในรถตามลำพัง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนหาเบอร์ของหญิงสาวด้วยมือสั่นๆ

“พิมพ์!” เขาจ้องชื่อเธอบนหน้าจอนานหลายนาที แต่ก็ยังไม่กล้ากดโทรออกไป “เฮ๊ย! เป็นบ้าอะไรวะเนี่ย ทำไมต้องรู้สึกผิดมากมายขนาดนี้วะ ทำอย่างกับไม่เคยบอกเลิกผู้หญิง ก็แค่ยัยเตี้ย...”

ยัยเตี้ยที่ทำให้เขาหงุดหงิด งุ่นง่าน กังวล และไม่มีความสุขเอาซะเลย ยัยเตี้ยที่ทำให้เขานอนไม่หลับมาหลายวันแล้ว ยัยเตี้ยที่...

“พอ ๆ พอซะทีวะ ในเมื่อขอโทษไปแล้ว มันจบแล้ว”

เขาออกรถอย่างเร็วและแรงไปบนถนนเส้นหลักของเมือง เพื่อเดินทางกลับอู่ซ่อมรถ เขาขับรถด้วยใจเลื่อนลอยจนกระทั่งถึงที่หมาย...

“ใช่แล้ว จะโทรไปอีกทำไมวะ ในเมื่อ...” เขาคิดหาเหตุผลหลายตลบจนพบว่า “ใช่ เราก็แค่อยากโทรไปบอกว่าให้เธอรีบหาผู้ชายคนใหม่มาดามใจได้แล้ว เพราะเรื่องของเรามันคงเป็นไปไม่ได้”

ขาดคำนั้น โทรศัพท์ของเขาก็มีสายเข้า หน้าจอผุดชื่อหมอเดียร์ เขารอครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับ

“ครับหมอ”

“ทำอะไรอยู่ค่ะทัด”

“ผมกำลังจะขับรถกลับอู่น่ะ คุณมีอะไรรึเปล่า”

“เพิ่งออกจากห้องผ่าตัดน่ะค่ะก็เลยอยากโทรมาหากำลังใจ....”

“ผ่าตัดเรียบร้อยดีนะครับ”

“ค่ะ เรียบร้อยดี พรุ่งนี้วันพระเราไปตักบาตรตอนเช้ากันดีมั้ยคะ”

“ครับ ผมจะตื่นแต่เช้าเลย...”


หลังวางสาย เขาจับประตูรถ ตั้งใจจะลงจากรถเพื่อกลับไปเคลียร์งานบนโต๊ะต่อ หากแล้วก็ต้องตกใจตาค้างเพราะเขาไม่ได้อยู่หน้าอู่น่ะสิ แต่เขากลับจอดรถอยู่หน้าร้านกาแฟห๊อมหอมของพิมพ์ใจแทน


“เฮ๊ย...เราขับมานี่ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ!!!!” 

เขามองผ่านกระจกไปที่ประตูร้าน เห็นเธอยืนอยู่ที่ประตู ดูเหมือนว่ากำลังจะปิดร้าน 

“ดึกป่านนี้แล้วทำไมเพิ่งปิดร้าน”

เขาตัดสินใจลงจากรถทันที แล้ววิ่งข้ามถนนเส้นเล็กไปยังหน้าร้านกาแฟ เขายืนมองเธอจากด้านหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเธอจะเป็นฝ่ายหันมาเห็นเขา

สายตาสองคู่มองสบกันชั่วอึดใจหนึ่ง ก่อนเธอจะเป็นฝ่ายพูดออกมา

“ร้านปิดแล้วค่ะ” 

ไม่รู้ว่าเธอหมายถึงอะไร...ร้านหรือหัวใจที่ปิดตายสำหรับลูกค้าสารเลวเช่นเขา

ก่อนหน้านี้ เขาคิดคำพูดไว้มากมาย สำหรับพูดกับเธอ แต่พอเจอหน้าจริง ๆ กลับพูดอะไรไม่ออก

“ขอกาแฟแก้วได้มั้ย”

“ไม่ได้ค่ะ ล้างเครื่องทำความสะอาดแล้ว คุณไปหากาแฟเซเว่นกินเถอะ”

เธอบอกเขาเสร็จก็จัดการปิดล็อคประตูร้านโดยไม่สนใจเขาเลยสักนิด

“พิมพ์”   

“ว่าไง”

“เอ่อ...” เขาพูดเสียงเบาและดูไม่มั่นใจตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาขาดความมั่นใจขนาดนี้  

“มีอะไร”

“เอ่อ...ขอคุยหน่อยได้มั้ย”

“ไม่ได้”

“ทำไม”

“มันดึกแล้ว ฉันต้องรีบกลับ เอาไว้วันหลังแล้วกัน” เมื่อเธอบอกแบบนั้น เขาก็หน้าชื้นขึ้นมา

“งั้นพรุ่งนี้ผมมากินกาแฟที่ร้านนะ”

“ใครห้ามคุณล่ะ”

คราวนี้เขายิ้มออกมาได้ “ผมก็คิดว่า...”

“ในเมื่อคุณเป็นลูกค้า กินทุกครั้งก็จ่ายเงิน ฉันจะไปห้ามคุณไม่ให้เข้าร้านได้ยังไง”

เธอพูดจบก็เดินหนีเขาออกมา มุ่งหน้าไปยังลานจอดรถด้านข้างอาคารซึ่งยังมีรถจอดอยู่อีกหลายคัน และหนึ่งในนั้นคือรถของหมอนาเดียร์แฟนเขา

ทัดเทพเดินตามเธอมาติด ๆ

“แล้วผม...ยัง...เอ่อ...”

“เป็นอะไรหา?ทัด พูดจาอ้ำอึ้งอยู่ได้ ชักจะโมโหแล้วนะ”

“ผมยังโทรหาคุณได้มั้ย”

คราวนี้เป็นหญิงสาวที่เงียบไป เธอแทบไม่ต้องคิดเลยกับการตอบคำถามข้อนี้ของเขา

“ไม่ได้ ห้ามโทรมาเด็ดขาด”

“ทำไม เป็นเพื่อนกันก็ไม่ได้เหรอ”

“ไม่เอา ไม่อยากเป็น เราอยู่ห่าง ๆกันดีกว่า ฉันไม่อยากแอบคุยกับแฟนเพื่อน เพราะหลังจากที่จูบกันคุณแล้ว ฉันคงคุยแบบเพื่อนกับคุณไม่ได้หรอก”

เธอชักสีหน้าใส่เขา ก่อนก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มรีบเดินตามมายืนขวางหน้า

“พิมพ์...ผมรู้ว่าผมมันเลวมาก ถ้าคุณจะเกลียดผมผมก็ไม่ว่าหรอก แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า...”

“พอเถอะทัด คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้ว จบก็คือจบ จบแบบเงียบ ๆ ไปเถอะ ไม่ต้องรู้สึกผิดไม่ต้องรู้สึกอะไรทั้งนั้น พิมพ์รู้ว่าคืนนั้นทัดเมาและเสียใจมาก ทัดไม่ได้มีสติสัมปชัญญะ ก็เลย...”

“แค่อยากให้รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง” สีหน้าของเขากล่ำแดงด้วยอารมณ์คร่ำเครียดจัด “มันเป็นเรื่องจริง!

เธออึ้งไปหลายวินาทีก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็ก ๆ

“แล้วมาบอกทำไม”

“ผม...”

“คิดว่าพิมพ์จะดีใจเหรอ คิดว่าพิมพ์จะยิ้มและมีความสุขได้เหรอ อย่ามาหลอกกันเลย พิมพ์ไม่เชื่อหรอก เพราะคำพูดกับการกระทำมันสวนทางกัน ถ้าทัดบอกว่าหวั่นไหว่ชั่วครู่ชั่วยามมันยังฟังขึ้นกว่าอีก...อย่ามาพูดอย่างนี้อีกนะ พิมพ์กำลังตัดใจจากทัดอยู่”

เธอบอกเขาจบก็เดินไปที่รถ เปิดประตูรถเข้านั่งตำแหน่งคนขับแล้วก็ขับรถออกจากลานจอดรถไปอย่างรวดเร็ว

ทัดเทพมองตามหลังรถของเธอจนขับไปไกลลิบและลับสายตาในที่สุด

“ใช่...เป็นผม...ผมก็ไม่เชื่อหรอก”



@@
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น

  1. #24 แววดาว (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 15:51
    คบกันวนไปค่ะ จากเพื่อนเป็นแฟน จากแฟนเป็นเพื่อน จากเพื่อนก็กลายเป็นคนอื่น สลับเปลี่ยนคู่วนไปแล้วแบบนี้จะมองหน้ากันสนิทใจได้งัย คบกันวนไปวนมา เฮ่ออเพลีย
    #24
    1
    • #24-1 แมวมณี(จากตอนที่ 13)
      15 พฤศจิกายน 2559 / 20:23
      อย่าเพิ่งเคืองอย่าเพิ่งขุ่นกันน๊าาาาาาา ^^
      #24-1
  2. #21 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 22:03
    อ้าว ไม่เชื่อแล้วทำเพื่อ ไรหละ แถมจะมาขอเป็นเพื่อนอีก ใครจทนได้คะคุณ แถมยังจะหวงก้างอีกแหนะ
    #21
    0
  3. #20 แอล (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 22:01
    มาอีกได้มั้ยค่ะอยากอ่านหลายๆ อยากเห็นจุดจบของหมอ เพราะตอนนี้เห็นจุดจบของทัดชัดแล้วอยากเห็นจุดจบของหมอด้วยอย่าบอกว่าหมอไม่รุ้เรื่องค่ะ นังหมอนี่แหล่ะแอ๊บแบ๊วแกล้งใสๆเพื่อใครหลงกล นั่นคือการทอดสะพานไม่อยากให้พิมพ์คบคนแบบนี้นะคะห่างจากทัดได้ก้อห่างจากเดียร์ได้เหมือนกัน แปลกเวลาทุกข์นึกถึงนางเอกตลอดพอสุขปุ๊บทิ้งแบบไม่โทรถามเพื่อนเลย เพื่อนแบบไหนกัน ให้ภาคินมาจีบนางเอกทีเถิดเพี้ยงไม่เอาอาชวินนะคะเพราะเคยคบกับนังหมอมา
    #20
    0