หอมปรารถนา

ตอนที่ 12 : พอได้แล้ว...เลิกร้องไห้ซะที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    13 พ.ย. 59



12
"พอได้แล้ว...เลิกร้องไห้ซะที"














“อยากช่วย???”

“ก็คุณจะฆ่าตัวตายไม่ใช่หรือ”

“ห๊า!” เธออ้าปากกว้างกว่าเดิม “โอ๊ย...ฉันไม่ได้จะฆ่าตัวตาย ฉันแค่จะลงไปเล่นน้ำ”

“เดินเหม่อซะขนาดนั้นน่ะนะ ผมสังเกตอาการคุณตั้งแต่ยืนอยู่บนชายหาดละ คิดทำอะไรโง่ ๆ ไม่สงสารพ่อแม่บ้างรึไง”

“อูย...จะด่าไปถึงไหนคะ ฉันบอกว่าไม่ได้จะฆ่าตัวตาย ได้ยินมั้ยคะคุณอาช...”

เธอหุบปากฉับ เขาจ้องหน้าเธอนิ่ง ก่อนจะกระพริบตาปริบ ๆ “รู้จักชื่อผมด้วยเหรอ”

“เปล๊า...หมายถึงคุณอาจจะ...อาจจะ...”

“ผมอาชวินนะ ไม่ใช่อาจจะ” เขาแนะนำตัวออกมาเสียเอง เพราะเห็นเธออ้ำอึ้งอยู่ได้ “คุณล่ะ”

“นี่เราต้องรู้จักกันด้วยหรือคะ ฉันว่าแค่ฉันขอบคุณคุณที่กรุณาช่วยชีวิตฉันไว้ แถมยัง...” จับนมเธอเต็มมือเสียด้วย เธอไม่ทุบหัวให้ก็บุญโขแล้ว “จริงสิ คุณบอกว่าสังเกตอาการฉันตั้งแต่บนหาดเลยเหรอ”

เขาหน้าเหวอเล็กน้อย “ก็...ก็ผมเห็นคุณดูไม่ค่อยมีสติน่ะ แต่ถ้าผมเข้าใจผิดก็ขอโทษด้วยละกัน แต่เราไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนเหรอ ทำไมผมคุ้นหน้าคุณจัง”

เขาน่ะเหรอ คุ้นหน้ารุ่นน้องคนละคณะที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย แถมเรียนแค่ปีเดียวก็ลาออกจากมหาวิทยาลัยแล้ว

“ฉันอาจจะหน้าโหลน่ะค่ะ เหมือนพวกไอดอลเกาหลีน่ะค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวสิ!” เขายังเรียกเธอไว้...ทำไม? “คุณใส่เสื้อขาวแบบนี้ ผมว่า...”

เธอนึกขึ้นได้ก็หน้าเหวอรีบยกสองมือขึ้นปิดป้องหน้าอกไว้...ตายแล้ว ใส่เสื้อชั้นในสีแดงซะด้วย...คุณพระคุณเจ้า!!!

เขาไม่พูดอะไรต่อ แต่ถอดเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองแล้วสวมให้เธอหลวม ๆ เธออึ้งกับการกระทำของเขาจนทำหน้าไม่ถูกทีเดียว

“ผมให้คุณยืมเสื้อใส่ก่อนละกัน”

พูดจบก็หันหลังให้...

“อ้าว แล้วฉันจะคืนคุณยังไง”

“ถ้าได้เจอกันอีกก็ค่อยคืน”

“แล้วถ้าไม่เจอล่ะ”

“ก็เก็บไว้จนกว่าจะเจอ” แล้วชายหนุ่มผู้ช่วยชีวิตเธอก็เดินหายไปจากสายตาของเธอ

หลายวินาทีผ่านไป หญิงสาวยังทึ่งไม่หายกับการเจอกันในครั้งนี้

“ยัยเดียร์รู้รึเปล่าว่าเขาอยู่ที่นี่” เธออดคิดไม่ได้ “หรือว่าเขาจะตามมาง้อยัยเดียร์...”

วินาทีหนึ่ง เธอดีใจขึ้นมาอย่างน่ารังเกียจ เมื่อคิดว่าอาชวินอาจจะมาตามง้อหมอเดียร์

“บ้า...ดีใจทำไมเนี่ย...เป็นนางมารร้ายรึยะ ใครเขาจะได้เสียเป็นเมียผัวกันแล้วมันเรื่องของฉันมั้ย...รีบกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับบ้านดีกว่า หมดเวลาเสียใจแล้ว ชีวิตมันต้องเริ่มต้นใหม่”

แต่เธอก็รอจนกว่าสองคนนั้นจะออกทริปไป เธอรู้เวลาดี เพราะมันเป็นทริปที่เธอกับทัดเทพวางแผนกันเอาไว้แต่แรก แต่มันผิดแผนก็ตรงที่ไม่ใช่เธอเท่านั้นเอง

พิมพ์ใจขึ้นห้องพักเพื่ออาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า และจัดกระเป๋า เธอมีของเพิ่มขึ้นหลายชิ้นจากการช๊อปที่ถนนคนเดิน แถมยังมีเสื้อเชิ้ตของนายอาชวินเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตัวด้วย

“เฮ้อ...ถ้าเจอก็คืน ถ้าไม่เจอก็เก็บ...แล้วฉันจะเก็บไว้ทำไมยะ...ฉันส่งไปรษณีย์คืนก็เท่านั้นแหละ...ไม่มีที่อยู่บ้าน ก็หาที่อยู่บริษัทสิ คงหาไม่ยากเท่าไหร่มั้ง เป็นนักธุรกิจไฮโซคนดังซะขนาดนั้นน่ะ”

หญิงสาวตัดสินใจบินกลับคนเดียวในตอนบ่ายของวันนี้ โดยไม่ได้บอกกล่าวใครทั้งสิ้น เธอเพียงแค่ทิ้งโน้ตสั้นๆไว้ให้หมอเดียร์โดยแปะไว้ที่ประตูห้องนอน

กลับก่อนนะ...มีความสุขมาก ๆนะเพื่อน

 




เมื่อกลับถึงคอนโดและเก็บของเรียบร้อย เธอก็ขับรถขึ้นดอยไปหาเพื่อนที่ต่างอำเภอทันที นภาพรเป็นผู้จัดการไร่กาแฟที่ใหญ่ติดอันดับของภาคเหนือเลยทีเดียว  

“เหมียว...ฉันอกหักว่ะ”

“นึกแล้วว่าแกต้องมีผู้ชาย สภาพนี้รักเขาข้างเดียวแหง”

“อย่าจี้ใจดำได้มั้ย แค่นี้ก็เจ็บจนจุกแล้ว”

“ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เล่ามา” นภาพรแทบไม่ต้องเค้น เธอเดินทางมาหาก็เพื่อจะระบายอยู่แล้ว ก็เลยเล่ารายละเอียดทุกเม็ดให้นภาพรฟังทั้งน้ำตา

“ตกลงแกเป็นแฟนกับเขากี่ชั่วโมงนะ”

“ก็น่าจะสัก...9 หรือ 10 ชั่วโมงเนี่ยแหละ”

“โอ้ว...แกทำลายสถิติโลกรึเปล่าวะ แล้วนี่ยัยหมอเดียร์เพื่อนรักของแกไม่ระแคะระคายเรื่องนี้เลยใช่มั้ย”

“คงไม่หรอก เพราะต่อหน้ายัยเดียร์ เขากับฉันกัดกันอย่างกับหมา...ฉันทำเลวไปใช่มั้ย”

“ไม่หรอกแก  ก็แกกับเขาคบกันตอนที่ยัยเดียร์ทิ้งนายทัดไปแล้วไง แกไม่ได้เป็นมือที่สามนะโว๊ย เรื่องนี้แกไม่ผิด แต่คนที่ผิดคือหมอนั่นต่างหาก!

“เขาไม่ผิดหรอก...เขาแค่ให้โอกาสฉัน เพียงแต่...”

“ยังจะเข้าข้างมันอีก จะไม่ผิดได้ไง ในเมื่อให้โอกาสแกแล้ว ก็ต้องลองคบกับแกก่อนสิ ไม่ใช่พอแฟนเก่ากลับมาก็รีบกระโดดงับ ทิ้งแกง่าย ๆแบบนี้”

“แต่ฉันกลับคิดว่ามันดีแล้วล่ะที่เป็นอย่างนี้ อย่างน้อยฉันก็ได้รู้เลยว่าเขาเลือกเดียร์ เขาไม่ได้ชอบฉันมากขนาดนั้น ถึงคบกันไปก็เปล่าประโยชน์ มันจะเสียเวลาเปล่าๆ”

“แกคิดได้อย่างนี้ก็ดี” นภาพรจับมือเพื่อนให้กำลังใจ “แก่น่ะสวยน่ารักจะตาย หาผู้ชายใหม่ไม่ยากหรอก”

“ใช่ หาไม่ยาก แต่ไอ้แบบที่เห็นปุ๊บ สป๊าคปั๊บเนี่ย”

“พอ ๆ เลิกคุยเรื่องผู้ชายคนนี้ ท่องไว้ ของเพื่อน ๆ แล้วตั้งหน้าหาใหม่โลด”

“แน่นอน...ชีวิตมันก็ต้องเดินต่อสิ จะมัวจมปรักกับอดีตเพื่อ...?”  เธอทำหน้าเซ็ง สวนทางกับคำพูด ก่อนเอ่ยออกมาว่า  “แต่คืนนี้ขอเมาก่อนได้มั้ย แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่”

นภาพรจัดให้เพื่อนรักตามคำขอ ขนไวน์ที่แกะออกจากกระเช้าปีใหม่เมื่อตอนต้นปี นำมาให้เพื่อนรักดื่มย้อมใจเสียขวดใหญ่

และหลังจากเพื่อนรักดื่มเต้นจนหนำใจแล้ว ก็จัดการเปิดห้องพักที่วิวดีที่สุดของไร่ให้แก่เพื่อน เพื่อให้เธอได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ หวังเพียงเมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทะเลหมอกอันงดงามจะช่วยเยียวยาเธอได้

แต่....


“ฮือ ๆ...” เมื่อเธอตื่นขึ้นในตอนเช้า ก็เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น นั่นเพราะความชามันได้หายไปหมดแล้ว คราวนี้จึงเหลือเพียงความเจ็บเท่านั้น

“ฉันไม่น่ารนหาที่เลย...ไม่น่าหวังลม ๆแล้ง ๆเลย”

เธอจึงมองไม่เห็นทะเลหมอกเบื้องหน้าเลยสักนิด นั่นเพราะดวงตาคลอเคล้าไปด้วยน้ำใส

“พอได้แล้ว เลิกร้องไห้ซะที มันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย มันยิ่งทำให้หน้าตาฉันเหมือนหมีแพนด้า!! ฮือ ๆ”

พิมพ์ใจปาดเช็ดน้ำตาด้วยความมุ่งมั่นว่าจะไม่ร้องไห้ให้ผู้ชายอีกแล้ว และเธอตั้งใจจะอยู่ที่ไร่ต่ออีกสักวันสองวัน เพื่อพักกายพักใจให้แข็งแรงพอ ก่อนกลับไปเผชิญความเป็นจริงที่แสนโหดร้ายต่อ

เพราะหากเธอกลับไปในสภาพอ่อนแอแบบนี้ เธอคงอายเขาตายเลย

“กาแฟมั้ย?”

เธอดื่มกาแฟฝีมือชงของเพื่อน พลางทำหน้าซังกะตาย

“ทำไมวะ ไม่โอเคเหรอ”

“เปล่า ฝีมือแกดีกว่าฉันอีก แต่กาแฟดำมันทำให้ฉันนึกถึงใครบางคน”

“เอาอีกแล้ว”

“ขอโทษนะเหมียว มันห้ามความคิดไม่ได้จริง ๆ” เธอดื่มกาแฟพลางหันมองรอบกายที่มีแต่ความเขียวขจี

“ที่นี่กี่ไร่วะเหมียว ทำไมมันกว้างใหญ่ขนาดนี้ ฝั่งโน้นไร่ชาใช่มั้ย”

“พันกว่าไร่เอ๊ง”

เอ๊งของเพื่อนทำเธอแทบสำลักกาแฟ “โอ้โห...พันกว่าไร่ เจ้าของเขารวยมากเลยนะ เขามีลูกชายมั้ย”

“แหม...ถึงจะมี แต่แกคิดว่าจะผ่านฉันไปได้หรือวะ”

“เออ...ถึงแกจะอวบ แต่แกก็แซ่บอยู่” นภาพรค่อนข้างจะเจ้าเนื้อสักหน่อย แต่หน้าตาก็สวยอยู่หรอก “ไม่เหมือนฉัน...สวยไม่มาก ท่ายากก็ไม่ค่อยมี”

“แกเป็นคนมีเสน่ห์จะตายพิมพ์ แต่แกแค่ไม่รู้ตัวเองเท่านั้นแหละ ตอนเรียนมหาวิทยาลัย มีทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้อง รุ่นเดียวกันมารุมจีบเพียบ แต่แกไม่สนใจเอง เอาแต่เรียน ๆ ๆ เพราะอยากได้เกียรตินิยม เป็นฉันหน่อยไม่ได้ จะกวาดเข้าฮาเล็มให้หมดเลย”

“เฮ้อ...ก็ตอนนั้นฉันซิ่วมา ฉันเลยอยากแก้ตัว อยากทำให้พ่อแม่ภูมิใจ คนแถวบ้านยิ่งลือ ๆ กันอยู่ว่าฉันถูกมหาลัยก่อนไล่ออกมา”

“เออ...ว่าแต่ตอนนั้น ทำไมแกลาออกจากคณะแพทย์ที่มหาลัยในกรุงเทพฯแล้วมาเรียนบริหารที่มหาลัยในจังหวัดแทนวะ น่าเสียดาย ไม่งั้นป่านนี้แกได้เป็นหมอไปแล้ว”

“ก็...เรียนไปสักพัก ก็ค้นพบตัวเองว่ามันไม่ใช่ก็เลยเปลี่ยน...ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าตัวเองคิดถูกที่มาเรียนบริหารแทน การได้เปิดร้านกาแฟมันเป็นอะไรที่สุดยอดมากเลย”

“เอาไว้ฉันไปเยี่ยมแกที่ร้านนะ อยากเห็นหน้าคุณหมอเพื่อนรักของแกว่าสวยขนาดไหน ถึงได้คว้าใจผู้ชายของแกได้อยู่หมัด”

“ไม่ใช่ผู้ชายของฉันย่ะ”

“แล้วก็อยากเห็นหน้าหมอนั่นด้วย”

“แต่ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขาเลย”

เธอพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับใจ..............................^^" 





^^Y
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น

  1. #19 แอล (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 21:49
    อย่าบอกนะว่าเป็นไรของอาชวิน นายนี้มันชอบพืมพ์แน่ๆแต่พืมพ์เรียนผหมอแค่ปีเดียวเลยหานาวเอกไม่เจอแต่เจอยัยเดียร์เลยเข้าทาวนางชัวร์เลย แต่นางต้องการคบเองเลยปิดเงียย
    #19
    0
  2. #7 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 20:42
    จากใต้ก็หนีขึ้นดอยเลยแบบนี้อิตาทัดหาไม่เจอแน่ไฟ แต่แอบสงสัยเข้าของไร่ชานะมีไรในก่อแน่
    #7
    1
    • #7-1 แมวมณี(จากตอนที่ 12)
      14 พฤศจิกายน 2559 / 19:22
      ตามต่อนะค๊า ขอบคุณมากๆ
      #7-1