ALL EYES ON US ( DOFLAMINGO X CROCODILE AU )

ตอนที่ 3 : CHAPTER III( 100 % )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    6 ต.ค. 62

เสียงประตูเปิดบอกให้บอดี้การ์ดจำเป็นรู้ว่ามาดามดาโบเอียกลับมาแล้ว โดฟลามิงโก้แนบหูลงกับพื้น เสียงฝีเท้าที่เขาได้ยินมันไม่ใช่สองคู่ แต่กลับเป็นสาม เขาขมวดคิ้วน้อยๆด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกไป

“ นี่วานิ คนที่พี่บอกว่าเก็บได้เนี่ย ใครเหรอ ” เสียงของดาโบเอียถามขึ้น โดฟลามิงโก้ยิ่งคิ้วขมวดมากกว่าเดิม 

‘ วานิ? ชื่อคุ้นมากเลยแฮะ ’ ชายหนุ่มคิดในใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าออกไปหามาดามคนสวย

“ กลับมาแล้วเหรอครับ ” เขาทักขึ้น ก่อนที่ดวงตาคมใต้แว่นสีสดจะไปสะดุดเข้ากับคนที่นั่งอยู่ข้างๆดาโบเอีย ดวงตาสีอำพันจ้องกลับมาอย่างท้าทาย รอยแผลเย็บเป็นทางยาวตรงกลางหน้าหล่อ ผมสีนิลใส่เจลแล้วหวีจนเรียบเสยไปข้างหลัง ปากอิ่มคาบซิการ์มวนใหญ่ แหวนหลายวงประดับบนมือเรียวสวย ไม่ผิดแน่ คนที่เขาเห็นในกรอบรูป

“ เชรี่ย.... ” โดฟลามิงโก้หลุดพึมพำออกมา เสน่ห์แรงทั้งสองคนเลยจริงๆ ดาโบเอียจ้องเขม็งมาที่เขา ก่อนจะกระแอมไอออกมา

“ นี่คือเซอร์ครอคโคไดล์ เป็นญาติชั้นเอง ” และนั่นก็เรียกสติโดฟลามิงโก้กลับคืนมาสู่โลกแห่งความจริง

“ หวัดดี นายเป็นบอดี้การ์ดคนใหม่ของดาโบเอียสินะ ” เสียงห้าวพูดขึ้นพลางเขี่ยซิการ์กับถาดสีนิล

“ ค - ครับ ” เขาตอบเก้ๆกังๆ ก่อนจะนั่งลงเมื่อครอคโคไดล์อนุญาต ร่างสูงจ้องมองคนตรงหน้าแบบไม่ปิดบัง แต่ครอคโคไดล์ก็ไม่ได้สนใจ

“ ดาโบเอีย หมอนี่มันมีอะไรดี ”

“ โอ้ย หลายอย่างเลยล่ะวานิ ทั้งรูปร่าง หน่วยก้าน หน้าตา นิสัย จริงๆจูลาคีลก็ดีหมดแหละ ยกเว้นอยู่สองเรื่อง คือการเก็บอาการ กับ เซนส์ทางแฟชั่น ” มาดามสาวหัวเราะคิก พลางกระดิกนิ้วเรียกโรบิน

“ ไปจัดห้องให้วานินะ คืนนี้ท่านเซอร์จะค้างคืน คุฮ่ะฮ่าฮ่า ~ ” เธอยิ้มกริ่ม จ้องมองมาที่โดฟลามิงโก้ และก็ทันเห็นเขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ซะด้วย

“ แต่มาดาม ห้องของคุณวานิน่ะ จูลาคีลนอนอยู่น่ะสิ ” โรบินแย้งก่อนที่เธอจะอ้าปากค้าง แล้วเริ่มเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง

“ หึ ผมนอนกับจูลาคีลก็ได้ครับ ผู้ชายเหมือนกัน ไม่ต้องห่วงหรอก ” เซอร์ครอคโคไดล์พยักหน้าให้โดฟลามิงโก้ ก่อนจะลุกออกไป ทิ้งให้นกหนุ่มนั่งอึ้งอยู่กลางสาวสวยทั้งสองคน


" อย่าไปทำอะไรเขาล่ะ จูลาคีล . " ดาโบเอียยิ้มกรุ้มกริ่มพลางขยี้ผมฟูๆของโดฟลามิงโก้เล่นด้วยความเอ็นดู


" ผมไม่ใช่พวกชอบฉวยโอกาสซะหน่อยครับมาดาม! " ชายหนุ่มเถียงกับทันควัน ก่อนจะได้รับคำถามจากใจตัวเอง


' หรือป่าววะ เอาแล้วไง เหมือนเค้าจะทดสอบกูเลย . . . '


" ชั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ " ดาโบเอียยกยิ้ม เธอหมุนตัวแล้วเดินกลับไปอย่างสง่างาม


" อีกประมาณชั่วโมงนึงออกมากินข้าวล่ะ ตอนนี้ไปพักขาซะ " โรบินทิ้งท้ายก่อนจะเดินตามไปอีกคน โดฟลามิงโก้ขมวดคิ้วมุ่นพลางลุกขึ้นยืน เดินอาดๆไปที่ห้องพัก


" ขออนุญาตนะครับ " เขาเคาะประตูห้อง เสียงงึมงำตอบกลับมาด้วยความงัวเงีย 


" อือ ไม่ได้ล็อค เข้ามาเลย " ชายหนุ่มจึงเปิดประตูเข้าไป และสิ่งที่เขาพบก็ทำให้นกสีชมพูตัวใหญ่แทบจะเป็นโรคโลหิตจางเฉียบพลัน (?) เซอร์ครอคโคไดล์นอนหลับผล็อยอยู่บนผ้าห่ม ที่โดฟลามิงโก้เป็นคนเอามา แถมยังอยู่ในเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาเอง กางเกงขาสั้นเผยผิวสีขาวเนียนเมื่อร่างโปร่งขยับตัว


" เอ่อ คุณครับ . . . เดี๋ยวจะไม่สบายนะ . . " โดฟลามิงโก้เขย่าแขนคนที่กำลังหลับ เรียวขาแข็งแรงปะทะเข้าจังๆที่หน้าท้องเขา


" ยุ่งน่า มานอนด้วยกันมา " ไม่พูดเปล่า จระเข้หนุ่มดึงตัวอีกคนลงมา 


" ม - ม - ไม่เอาดีกว่าครับ " ชายหนุ่มพยายามขืนตัวกลับไปแต่ก็ไม่เป็นผล จึงต้องจำยอมนอนลงข้างๆคนที่กำลังอยู่ในสภาวะสะลึมสะลือ


" ตัวอุ่นจัง . . . " เพียงแค่นั้นสติของโดฟลามิงโก้ก็หลุดลอย เพราะคนตัวเล็กกว่ากอดเขาเหมือนหมอนข้างเลยไงล่ะ แต่ก็นะ คนกำลังง่วง . . . จะไปให้เขารู้สึกตัวอะไรล่ะ บอดี้การ์ดและหมอนข้างจำเป็นยิ้มให้กับตัวเองน้อยๆ หันไปดูคนข้างๆอีกที ครอคโคไดล์หลับไปอีกรอบแล้ว เรียวปากสีชมพูซีดเผยอออกหน่อยๆ ผมสีนิลดูละมุนปรกหน้าหล่อเอาไว้ 


' เวรละ . . . มาสืบงานแต่ทำไมอยากจีบไอ้นี่จังวะ สโมคเกอร์จะด่ามั้ยเนี่ย . . ' ร่างสูงปิดปากพลางเบือนหน้าหนี

' จะว่าไป ไม่ได้ข่าวคราวจากมันเลยแฮะ ' เขาขยับตัวไปหยิบโทรศัพท์ กดเบอร์หารุ่นน้องประจำอลาบาสต้า เสียงแปลกๆที่ดังจากปลายสายทำให้ร่างสูงใจหาย แต่เขาก็ให้กำลังใจตัวเอง หลังจากการนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ และการโทรซ้ำเป็นรอบที่ 14 สายก็โดนตัดทิ้งไปอีกครั้ง โดฟลามิงโก้ขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาชะเง้อไปมองดูโทรศัพท์ของจระเข้หนุ่มที่กำลงซุกเขาเป็นว่าเล่น ข้อความสั้นๆโชว์ขึ้นมาบนหน้าจอ แต่เขาก็อ่านไม่ถนัด เห็นแค่คำสั้นๆว่า ' มีคนโทรมา ' และขื่อคนส่งว่า ' 1 ' แขนยาวพยายามจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มาดู

และ . . .


ปั้ก !!

" ยุ่งอะไรกับโทรศัพท์ชั้นหา แล้วแกมาอยู่บนเตียงได้ไง ?! " กำปั้นหนักๆชกเข้าที่ท้องแกร่ง โดฟลามิงโก้กุมตรงที่ถูกชกก่อนจะนั่งลงช้าๆ

" ค - คุณเป็นคนลากผมเองนะครับ " เขาแย้ง น้ำตาแทบจะไหล คนบ้าอะไรวะ ชกแรงชะมัดเลย เล่นซะจุก ตอนนั้นก็จระเข้ฟาดขาไปทีนึงแล้วนะ ชายหนุ่มครวญในใจ เขาเงยหน้ามองเจ้าของเตียงนอนหรู ก่อนจะพบว่าอีกคนกำลังสูบซิการ์อยู่อย่างสบายใจเฉิบ แถมยังมองเขาด้วยสายตาที่โคตรจะเหยียดหยามกัน


' แกนะแก . . . เสร็จงานนี้เมื่อไหร่ พ่อจับปล้ำไม่ยั้งแน่ ' ร่างสูงคิดพลางชำเลืองสายตามองหน้าคมสันที่กำลังอ่านแฟ้มหนังอยู่ และบางอย่างก็สะกิดต่อมความคิดของโดฟลมิงโก้

' โอ๊ะ เดี๋ยวนะ ถ้าครอคโคไดล์เป็นญาติของดาโบเอีย ก็แสดงว่ามีความเกี่ยวข้องกัน แล้วก็ถ้าเกิดหาจุดที่เราเปิดโปงความผิดของสองคนนี้ได้ หมอนี่ก็จะเข้าอิมเพล ดาวน์ ด้วย น่าสนใจแหะ ' รอยยิ้มแสยะที่แสนจะจริงใจระบายบนหน้าของคนตัวสูง แต่ถ้าเขามีสมองกว่านี้ โดฟลามิงโก้ก็คงจะรู้ว่าสองพี่น้องนี้ ไม่ใช่คนที่จะมาทำความผิดอะไรให้เห็นง่ายๆ

" นี่ "

" ครับ ? ! "

" นายเป็นบอดี้การ์ดใช่มั้ย ? "

" ครับ . . . ? "

" หัดใช้ตาสังเกตเรื่องที่จะเป็นประโยชน์บ้างสิ แล้วก็เอามือออกจากขาชั้นได้ละ รำคาญ " คำพูดพร้อมสายตาที่จิกดั่งนางร้ายในละครทำให้โดฟลามิงโก้กลืนน้ำลาย

" ขอโทษจริงๆครับ ผมไม่ทันสังเกต "

" เออ ไอ้ตาถั่ว แว่นนายน่ะ ถอดก็ได้ ไม่มีใครบ้าใส่แว่นเดินไปมาในบ้านหรอกนะ ยกเว้นนายตาบอด "

" ก็เผื่อมีพายุทรายไงครับ "

" พายุทรายอะไรนั่นมันสงบไปนานแล้วล่ะ " ร่างสมส่วนขมวดคิ้ว ก่อนจะพลิกกระดาษในแฟ้มหนังดูอย่างใจเย็น โดฟลามิงโก้ปรับโฟกัสไปยังปกของแฟ้มหนังที่ครอคโคไดล์ถืออยู่ และเขาก็กรีดร้องออกมา

' นั่นมันแฟ้มงานกูนะ ความแตกหมดแล้ว ซวยแล้ว ซวยแล้ววววว ' เขาคิดในใจ มือหนาเอื้อมไปคว้าแฟ้มคืนจากมือของคนอายุมากกว่า ครอคโคไดล์ยกยิ้ม

" ไอ้เซ่อ " ร่างโปร่งหัวเราะพรืด กลิ้งหลบแขนยาวที่จะหยิบของคืน

" นั่นของของผมนะ คุณมาหยิบอย่างงี้ได้ไง ! " โดฟลามิงโก้เลิกลั่ก ตะเกียกตะกายตามคนตัวเล็กกว่าไป

" อ้าว ที่นายยังหยิบของชั้นดูได้เลย " ชายหนุ่มเอื้อมมือขึ้นไปวางแฟ้มหนังไว้บนชั้นสูง ก่อนจะนั่งกอดอกจ้องมองคนผมทองอย่างคาดคั้น

" มันไม่เหมือนกันครับคุณ นี่มันข้อมูลส่วนตัวนะครับ "

" มันไม่ต่างกันหรอกครับ นั่นก็ข้อมูลส่วนตัว หรือที่ทำงานเก่าคุณเขาไม่ได้สอนครับ ว่าโทรศัพท์น่ะ มันเป็นเรื่องส่วนตัว ? " จระเข้หนุ่มตอบกลับ มุมปากกระตุกยิ้มสะใจเมื่อเขาต้อนอีกคนให้จนมุม โดฟลามิงโก้กัดฟันกรอด เจ้าเล่ห์ชะมัด . .

" ผมถามจริงๆ คุณเป็นอะไรกับดาโบเอีย "

" สัญญาสิว่าจะไม่บอกใคร อย่าลืมนะว่านายอยู่ในฝ่ายที่ค่อนข้างเสียเปรียบ " ร่างโปร่งคืบคลานเข้ามาหาคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า สายตาจ้องมองกันอย่างระวังระไว


" ครับ ผมรู้สถานะตัวเองดีครับ " นักสืบหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อครอคโคไดล์จัดแจงนั่งลงบนตักเขา นิ้วชี้เรียวยาวประดับด้วยแหวนวงหรูแตะที่ริมฝีปากของโดฟลามิงโก้

" ชั้นเชื่อใจนายได้แค่ไหน คุณนักสืบ "

" ผมพูดจริงทำจริงครับ "

" หึ พูดเองนะ " ร่างเล็กกว่าดึงหน้าหล่อให้ใกล้กับตนมากขึ้น ได้กลิ่มลมหายใจของกันและกัน โดฟลามิงโก้สูดกลิ่นซิการ์อ่อนๆที่ผสมกับกลิ่นน้ำหอมที่เป็นเอกลักษณ์ชนิดที่เขาไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน

" ชั้นคือพี่ชายของดาโบเอีย เพราะฉะนั้น จะกล่าวหาอะไรน้องชั้น ก็กรุณาเห็นใจจระเข้ตัวนี้ด้วยละกัน " เสียงห้าวกังวาน สะกดลมหายใจของคนตัวสูง โดฟลามิงโก้เคลิ้มไปตามกลิ่นอ่อนๆและคำพูดนั่น จนตัวเองเผลอรับปากไป เมื่อครอคโคไดล์ได้ยิน ร่างโปร่งก็ดีดตัวออกจากตักของอีกคนและถีบนักสืบหนุ่มผู้หลงอยู่ในภวังค์ให้ลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง

" ดี นายพูดแล้วนะ อย่าตุกติก ไม่งั้น . . . " จระเข้หนุ่มเลียริมฝีปาก เดินข้ามร่างที่นอนอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบไป ก่อนจะปิดประตูอย่างไม่ไยดี

โดฟลามิงโก้ลุกขึ้น พยายามเรียกสติตนกลับมา ครั้งแรกที่เขาเห็นเคสนี้ มันเป็นเพียงเคสกากๆที่ใช้เวลาเพียงแป๊ปเดียวก็คงจะจบ แต่ตอนนี้ เขาคงต้องมองใหม่ ดูท่าเคสนี้น่าจะใช้เวลา แถมเขาอาจจะใช้ทริคหลอกยากด้วย จากที่เมื่อก่อน เขาเป็นฝ่ายไล่ต้อนให้อีกคนยอมจำนน แต่ครั้งนี้ เขากลับโดนเสียเอง


แต่มันก็ควรจะมีวิธี เพียงแต่วิธีที่ว่านั่น คืออะไร และกว่าเขาจะหาวิธีนั้นเจอ ใจเขาจะละลายไปกับเซอร์วิสยั่วๆแบบเมื่อกี้ของไอ้เจ้าจระเข้นั่นก่อนจะเจอรึเปล่า เท่านั้นเอง


" กินข้าวได้แล้ว จูลาคีล " เสียงของครอคโคไดล์พูดขึ้น หมอนั่นทำเหมือนเมื่อกี้ไม่เกิดอะไรขึ้นเลย เมื่อเขาเปิดประตูไป ร่างองอาจของครอคโคไดล์ก็นำทางเขาไปยังห้องอาหาร

" เป็นไงบ้าง หวังว่าครอคจังคงไม่สร้างปัญหาอะไรนะ " ดาโบเอียอมยิ้ม ครอคโคไล์หรี่ตามองโดฟลามิงโก้ก่อนจะนั่งลงข้างๆน้องสาวของตน

" ม - ไม่เลยครับ เซอร์ครอคโคไดล์หลับตั้งแต่ผมไปถึงแล้ว " ชายหนุ่มตะกุกตะกัก ครอคโคไดล์ยิ้มแป้นจนโดฟลามิงโก้หมั่นไส้

" ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ชั้นไม่ใช่พวกตัวป่วนซะหน่อย ว่าแต่ จูลาคีลเข้ามาตอนไหนนะ ผมไม่เห็นรู้ตัวเลย "

' ไอ้ตอแ-ล ยังนั่งตักกูอยู่เลยเมื่อกี้ ! '

" จูลาคีลเขาตามไปหลังจากครอคจังประมาณ 10 นาที ครอคจังเองก็คงจะหลับไปแล้วแหละ เดินทางเหนื่อยนี่นา " ดาโบเอียดึงแก้มพี่ชาย ครอคโคไดล์พ่นลมหายใจก่อนจะปัดมือเธอออก

" เจ็บน่า "

" เอาเถอะๆ กินข้าวกันดีกว่านะ " ฝ่ายศัตรูทั้งหมดของโดฟลามิงโก้หัวเราะร่า ทั้งเซอร์หนุ่มและมาดามสาวมักจะทะเลาะกันเป็นประจำ แต่ทั้งคู่ก็รักกันมากกว่าใคร เพียงแต่เป็นซึน จึงไม่ค่อยจะแสดงออก ทุกคนลงมือกินอาหารเย็นพลางพูดคุยกันอย่างออกรส ระหว่างมื้ออาหาร ตัวป่วนหัวใจ ที่โดฟลามิงโก้ตั้งแท่นไว้ให้เรียบร้อย อย่างครอคโคไดล์ก็ส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้นกหนุ่มที่นั่งกระอักกระอ่วนอยู่ โดฟลามิงโก้เบือนหน้าหนีพลางเบะปากให้ร่างเล็กกว่า และนั่นทำให้ครอคโคไดล์หลุดหัวเราะออกมาอย่างจริงใจ


// ตอนที่ 3 จบแล้วครับ คอมเมนต์กันด้วยน้า ชอไม่ชอบยังไง โค้งงง


( 100% )
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #14 acarezoro (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 13:07

    อ่อยอ่ะคร็อก55555น่ารักกกกด

    #14
    0
  2. #11 O0o00ooO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 15:22
    อร้ายยย ฟินเบาหวานขึ้นเรยจร้าาา🍬
    #11
    0
  3. #7 BPSs (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 22:52

    สองพี่น้องชอบแกล้งเสี่ยนกจังเลยน้า~~

    รู้สึกเอ็นดู

    #7
    1
    • #7-1 serpentes_(จากตอนที่ 3)
      12 ตุลาคม 2562 / 09:12
      ในกรณีนี้ เสี่ยจะโดนแกล้งแต่ทำอะไรไม่ได้ครับ เพราะงานจะเสีย
      #7-1
  4. #6 Kikcat_you (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 00:11

    มาต่อไวๆน้ารออยู่ค้าา

    #6
    1
    • #6-1 serpentes_(จากตอนที่ 3)
      4 ตุลาคม 2562 / 11:31
      มาแล้วๆ
      #6-1