ALL EYES ON US ( DOFLAMINGO X CROCODILE AU )

ตอนที่ 2 : CHAPTER II ( 100 % )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    23 ก.ย. 62

เสียงนกยักษ์ร่อนลงจอดท่ามกลางทะเลทรายสีเหลืองนวล โดฟลามิงโก้เดินลงมาจากเครื่องบินประดับตรากรมสืบสวน สายตาไปปะกับคนผมฟ้าที่ยืนจ้องหน้าเขา ปากคาบซิการ์มวนใหญ่ และใบหน้าที่มุ่ยตอดเวลาเหมือนโกรธใครมา

"โฮ่ ..... นายควัน มาจริงๆเรอะเนี่ย" ชายหนุ่มเอ่ยทัก 
' สโมคเกอร์ หันหน้ากลับมามองด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

 

"ไอ้นกงั่ง แกบอกให้ชั้นมา ชั้นก็ต้องมาดิวะคนประจำการอยู่อลาบาสต้าสบถใส่อีกคนที่พึ่งมาจากเดรสโรซ่า โดฟลามิงโก้ยิ้มน้อยๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร พลางดึงตัวรุ่นน้องให้เข้าไปในตัวเมืองด้วยกัน สโมคเกอร์เบะปากน้อยๆ แรงอันมหาศาลของคนอาวุโสกว่ามันทำให้เขาไม่อยากหือ

 

ชั้นก็แค่พูดสั่วๆไป แต่ก็ดีละ พาไปเที่ยวหน่อย เค้าว่าสาวอลาบาสต้าสวยไม่ใช่เหรอเสียงห้าวพูดพลาง มองไปรอบๆ ผู้หญิงของอลาบาสต้าหน้าตาดีก็จริง แต่คุณเธอเหล่านั้นมักไม่ชอบคนต่างแดน

 

นายมาทำอะไร คิดทบทวนดีๆ ชั้นจะพานายไปหาMr. Zero” สโมคเกอร์พูดอย่างหัวเสียก่อนจะเอื้อมมือไปบิดหูของเพื่อนร่วมงานเมื่ออีกคนทำท่าจะเข้าไปหาหญิงสาวผมสีฟ้าที่เดินสวนไป

 

ก็ได้ๆ นำทางไปสิครับคุณไกด์~” ชายหนุ่มละสายตาออกจากสาวสวยคนนั้น และตามคนตัวเล็กกว่าไป







เมื่อทั้งสองคนมาถึงประตูรั้วที่สลักเป็นรูปงูของคฤหาสน์แห่งหนึ่ง สโมคเกอร์ก็ผละออกไปจากโดฟลามิงโก้ 



โชคดีนะ บอกเขาไปว่าจะมาสมัครเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัว ถ้าเขาถามอะไรก็แถๆตอบไป แกแถเก่งอยู่แล้วนี่คือประโยคสุดท้ายก่อนที่รุ่นน้องจะทิ้งให้เจ้านกตัวใหญ่ยืนเหวออยู่หน้าประตูคฤหาสน์



(ภายในคฤหาสน์)



มือเรียวยาวดับซิการ์ลงกับถาดสีดำสวย ดาโบเอียยกยิ้มที่มุมปาก เธอลูบหัวงูแสงอาทิตย์ตัวโปรดอย่างใจลอยพลางมองกล้องวงจรปิด



หืม ใครน่ะ..เสียงเย็นเยียบกระซิบขึ้นกับโรบิน เลขาสาวเด้งตัวขึ้นจากงาน



ดูเหมือนจะมาตามกับดักจริงๆนั่นแหละค่ะโรบินยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินลงไปเปิดประตูให้แขกผู้มาเยือน ร่างสะโอดสะองของนิโคโรบินเดินไปยืนตรงหน้าคนตัวสูง



มาหาใครคะเธอกล่าวขึ้น จ้องมองโดฟลามิงโก้ด้วยดวงตาคมที่สะกดการเคลื่อนไหวของชายหนุ่ม



อ่ะ ผมมาสมัครเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของMr.Zeroอ่ะครับ . . .ชายหนุ่มกลืนน้ำลาย



เหรอคะ . . . งั้นดิชั้นชื่อนิโคโรบิน เลขาส่วนตัวของคุณซีโร่ค่ะ ตามดิชั้นมาเลยหญิงสาวหมุนตัวกลับ ก่อนจะก้าวตรงเข้าไปในคฤหาสน์หรู



ระวังหัวชนนะคะ หญิงสาวกล่าวเตือน ก็แหงสิ ตัวสูงขนาดนั้นนี่นา โดฟลามิงโก้แกล้งไอออกมาพลางเดินตามร่างสวยของโรบินเข้าไปในบ้านหรู ผนังบ้านถูกทาด้วยสีขาวครีม พื้นบ้านปูด้วยกระเบื้องหินอ่อนอย่างดี สะท้อนทุกๆก้าวที่ทั้งสองเดินไป จนกระทั่งโรบินมาหยุดยืนตรงหน้าประตูไม้สีดำบานใหญ่ ที่จับประตูรูปงูเลื้อยจ้องมองมาที่โดฟลามิโก้เหมือนมันจะมีชีวิตจริง ร่างสูงกลืนน้ำลายอึกใหญ่


" ดูท่าคุณซีโร่จะชอบงูนะครับ. . . " ชายหนุ่มชวนคุย บรรยากาศมันน่าอึดอัดเกินไปแล้วนะ !! 


" ค่ะ คุณซีโร่ชอบสัตว์เลื้อนคลานเกือบจะทุกชนิดเลยล่ะค่ะ " โรบินตอบกลับมา มุมปากขอเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ 


“ ถ้างั้นเขาก็คงจะชอบผมสินะครับ ”


“ หมายความว่ายังไงคะ ”


“ ก้อออออ ที่บ้านน่ะเคยด่าว่าผมเป็นตัวเงินตัวทอง นั่นก็สัตว์เลื้อยคลานนี่ครับ ? ” โดฟลามิงโก้ยิ้มกริ่ม แต่โรบินก็ไม่ได้ตอบอะไร

 

" ถ้าคุณคิดว่าคุณจะเอาชนะใจเขาได้ก็ลองดูค่ะ .... ขออนุญาตนะคะ " เธอกล่าวก่อนจะผลักประตูบานใหญ่เปิด ใจของโดฟลามิงโก้เหมือนจะหล่นไปอยู่ตาตุ่ม แต่สักพักเขาก็ทำใจได้แล้วก้าวเท้าตามนิโคโรบินเข้าไปในห้อง


" ใครน่ะ . . . " เสียงเย็นเหมือนน้ำแข็ง หากแต่มันช่างไพเราะจับใจถามขึ้น โดฟลามิงโก้อ้าปากค้าง จะว่าไงดีล่ะ อึ้งมั้ย เขาก็อึ้งนะ เสียงนั้นมันเหมือนน้ำตาลหอมหวานที่เคลือบยาพิษเม็ดใหญ่เอาไว้ แต่มันก็ไม่ได้ดูอันตรายขนาดนั้นนะ


' อะไรกันวะ  !? ไอ้คนที่มันปั่นหัวตำรวจทั้งกรมมาตลอด มันเป็นผู้หญิงเหรอวะเนี่ย !!! ' 


" อา . . . คนที่จะมาเป็นบอดี้การ์ดของคุณแหละค่ะ " โรบินตอบ เดินอ้อมไปหาร่างที่อยู่เบื้องหลังเก้าอี้หนังสีดำนั่น นกหนุ่มยืนเกร็ง พยายามที่จะไม่หลุดอะไรออกไปทั้งสิ้น


เบื้องหน้าเขาคือหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ ( โอเคเขาเดาเอาเอง ) ผมยาวประบ่าสีดำหวีจนเรียบดูมีเสน่ห์ลึกลับอย่างน่าประหลาด ชายหนุ่มอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น ดวงตาสีอำพันส่องประกายลึกลับ ดึงให้นกสีชมพูตัวใหญ่จมดิ่งลงไปในความสับสน อ่านไม่ออกเลยจริงๆว่าแม่สาวคนนี้จ้องมองเขาเพื่ออะไร 


" นายเป็นใคร ชื่ออะไร เคยทำงานอะไรมา สูงเท่าไหร่ สัญชาติอะไร หนักเท่าไหร่ ใช้ปืนเป็นมั้ย พ่อแม่ทำงานอะไร ตายหรือยัง ‒ " ก่อนที่หญิงสาวตรงหน้าจะพูดจบ โดฟลามิงโก้ก็ชูมือห้าม


" ตามมารยาทแล้ว คุณต้องเป็นคนบอกผมก่อนไม่ใช่เหรอครับ ? " ชายหนุ่มขมวดคิ้ว


" แต่นี่ไม่ใช่การทักทายค่ะ นี่เป็นการสัมภาษณ์เข้าทำงานนะคะ เผื่อคุณลืมไป " สาวสวยยิ้มตอบกลับมา มันเป็นรอยยิ้มแสนเย็นที่ทำให้เขาขนลุกตั้งแต่หัวไปยันนิ้วเท้า


" ขอโทษจริงๆครับ ผมลืมตัวไป ผมชื่อจูลาคีล มิฮอว์คครับ เคยเป็นช่างตีเหล็กมาก่อน มาจากวาโนะคุนิ ที่เหลือ มันเป็นเรื่องส่วนตัวมากๆเลยนะครับ อ้อ ผมใช้ปืนพอได้ล่ะครับ " ชายหนุ่มพึมพำ ก่อนจะนั่งลงเมื่อคนตรงหน้าพยักเพยิดไปที่เก้าอี้


" เธอคิดว่าไงโรบิน " สาวผมดำเงยหน้าไปถามเลขาส่วนตัว 


" แล้วแต่มาดามจะพิจารณาเลยค่ะ " 


" อืม ออกไปได้ละ ชั้นอยากได้เวลาคุยกับจูลาคีลเป็นการส่วนตัวซะหน่อย " เธอกล่าว โรบินน้อมรับคำสั่งเงียบๆก่อนจะถอยออกไปจากห้องทำงาน





ร่างสูงโปร่งของพลเรือโทสโมคเกอร์ในตอนนี้ เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสด เขาขมวดคื้วก่อนจะเงยหน้ามองอีกคน


" หลบเดี๋ยวนี้ นั่นมันผู้ต้องหาหลบหนีคดีเชียวนะ ! " ชายหนุ่มบ่นอย่างหัวเสียเมื่อใครก็ไม่รู้มายืนขวางเขาไว้ ตาคมได้แต่มองคนในหมายจับวิ่งหนีไป


" นายชนฉัน . . . " เสียงห้าวพูดขึ้นก่อนจะดึงให้สโมคเกอร์ลุกขึ้นยืน ร่างของทหารเรือเจ็บไปทั้งตัวจากการตะลุมบอลที่ไม่ได้คาดคิดและการชนอย่างแรงกับไอ้บ้านี่ เขากัดฟันเงยหน้ามอง และพบว่าเขากำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันคู่หนึ่ง ชายหนุ่มจิ๊ปากแล้วพยายามจะสะบัดตัวให้หลุดออกจากมือแกร่ง


" แกมาขวางต่างหาก " เขาเถียง และภายในพริบตาร่างของทหารเรือหนุ่มก็ลอยไปกองกับพื้น


" ดัช กลับกันเถอะ  เก็บไอ้ปากดีนี่ไปด้วย " เสียงนั่นสั่งคนในบังคับก่อนจะหมุนตัวแล้วก้าวเท้าไปขึ้นรถยนต์ส่วนตัว


" ครับ นายท่าน แล้วก็ มาดามโทรมา ไม่ทราบว่านายท่านจะให้ผมโทรกลับให้มั้ยครับ " 


" ไม่ต้อง เดี๋ยวชั้นโทรกลับเอง " ว่าพลางนั่งลงที่เบาะหลังของรถยนต์คันหรู


" ก - แกเป็นใคร " สโมคเกอร์เค้นเสียง พยายามเงยหน้ามองคนข้างๆ แต่หัวเขาก็ถูกกดลไปกับเบาะอีกครั้ง 


" อย่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง แกควรจะได้มีชีวิตอยู่ต่อ " เสียงเดิมว่า ก่อนที่สติอันเลือนลางของชายหนุ่มจะดับหายไป


.

.

.

.


( คฤหาสน์ของดาโบเอีย )


หลังจากการพูดคุยกันอยู่นานของสายลับหนุ่มกับมาดามเจ้าของคฤหาสน์ ก็เป็นอันตกลงว่าดาโบเอียรับโดฟลามิงโก้ ( หรือจูลาคีลตามที่เขาบอกดาโบเอียไป ) เข้าทำงาน นกหนุ่มยิ้มอยู่ในใจ เพราะนั่นหมายความว่าเขาสามารถล้วงความลับของบริษัท Baroque works ได้ง่ายขึ้นแล้ว


" เอาล่ะจูลาคีล งานแรกที่นายต้องทำ คือกรุณาไปเปลี่ยนไอ้ชุดรสนิยมห่วยแตกของนายซะ ชั้นมีุดอยู่เยอะ ไปเลือกเอา เป็นบอดี้การ์ดชั้นก็กรุณาแต่งตัวให้มันดูน่าเกรงขามหน่อย ไม่ใช่แต่งตัวเป็นกุ๊ยอย่างนี้ " มาดามสาวเริ่มบ่น โดฟลามิงโก้อ้าปากน้อยๆก่อนจะก้มหน้าก้มตารับคำสั่งของเจ้านายคนใหม่


เสียงโทรศัพท์ของดาโบเอียดังขึ้น สะกิดต่อมอยากรู้ของบอดี้การ์ดคนใหม่อย่างจัง เขาย่อไปแนบหูกับข้งๆผนังห้องทำงานของดาโบเอีย


" สวัสดีค่ะ " เสียงใสกล่าวทักทาย ทำไมมันต่างกับตอนคุยกับเขาจังวะ !?


' ทางนั้นเป็นไงมั่ง '


" เรียบร้อยดีค่ะ ทางนั้นล่ะ "


' เก็บมาได้ตัวนึง - ซ่าาาาาา ' เสียงปลายสายเปลี่ยนเป็นเสียงซ่าแปลกๆ แต่โดฟลามิงโก้ก็ยังพอจะได้ยินมาดามดาโบเอีย


" อืม แล้วเจอกันนะวานิ " เสียงตัดสายไป โดฟลามิงโก้รีบก้าวขายาวๆไปยังห้องพักใหม่ของตนทันที เขาหยิบมือถือเครื่องหรูขึ้นมาพลางพิมพ์บางอย่างไปหาเพื่อนสนิทหน้าผีอย่าง ' เก็คโค โมเลีย ' 


Mingo ; ไอ้หน้าผี


Moria ; มีอะไรไอ้งั่ง


Mingo ; แกประจำการอยู่ที่ไหนวะ


Moria ; เอ๋อป่ะ ชั้นก็อยู่ทริลเลอร์ บาร์คไง


Mingo ; เวร ผิดคน ไม่เป็นไรๆ แกรู้จักคนชื่อ ดาโบเอียมั้ย


Moria ; ใครวะ


Mingo ; โอเคแกโง่ บาย


Moria ; เอ้าไอ้นี่ 


หลังจากที่ปิดหน้าจอโทรศัพท์ไป ก็มีเสียงเคาะประตูห้องของเขาพร้อมกับเสียงของโรบิน


" จูลาคีล มาดามจะออกไปข้างนอกแล้วนะ นายแต่งตัวเสร็จหรือยัง "


" เสร็จแล้วล่ะครับ " ชายหนุ่มเด้งตัวขึ้นก่อนจะรีบใส่เสื้อสูทเพื่อคลุมเชิ้ตสีขาว


" ดีมาก รีบๆตามมานะ " โดฟลามิงโก้ฟังจนแน่ใจว่าเสียงฝีเท้านั้นห่างออกไปแล้ว เขาจึงร้องออกมาเสียงดัง


" โอ้ย ! - " เขาว่า กุมขาเอาไว้ในมือ


" เกิดอะไรขึ้นน่ะจูลาคีล !? " ดาโบเอียเดินมาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เธอเปิดประตูเข้ามาเพื่อดูอาการบอดี้การ์ดคนใหม่ ก่อนจะส่ายหัว


" ผมข้อเท้าพลิกครับ คือคุณหญิงไปก่อนเลยได้มั้ยครับ ผมไม่น่าจะเดินไหว "


" เอางั้นเรอะ นายอาจจะโดนหักเงินเดือนนะ " ดาโบเอียว่า ขมวดคิ้วน้อยๆ


'' ก็ได้ครับ ผมกลัวทำให้คุณหญิงดูไม่ดี แต่อย่าหักเยอะเลยนะ ผมยิ่งไม่ค่อยจะมีเงินอยู่ " จอมกะล่อนว่าก่อนจะเบ้หน้า 


" ถ้านายเอางั้นก็ได้ ดูแลบ้านดีๆละกัน ถ้ากลับมามีของอะไรย้ายจากที่เดิมล่ะก็ . . . " ดาโบเอียทำท่าปาดคอด้วยรอยยิ้มแสยะ คนตัวสูงกว่ากลืนน้ำลายดังเอื้อกก่อนจะพยักหน้า


" ครับผม " เขารับคำ มองดูดาโบเอียและโรบินยิ้มด้วยความพึงพอใจก่อนจะเดินกลับไป


ชายหนุ่มนั่งฟังเสียงรถคันหรูแล่นออกไปก่อนจะรอจนมั่นใจว่าทั้งสองคนจะไม่ย้อนกลับมา จึงลุกขึ้นจากโซฟาแล้วย่องออกจากห้องของตัวเอง


" แปลกแฮะ ทำไมถึงโดนหลอกง่ายจัง " ร่างสูงพึมพำกับตัวเอง มือยีผมสีทองด้วยความงุนงง แต่เขาก็เริ่มการสำรวจรอบๆคฤหาสน์หลังใหญ่


ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย 


แม้แต่เศษเสี้ยว


" น่าเบื่อจังวะ " เขาบ่นเมื่อเดินกลับเข้าไปยังห้องตัวเอง พลันสายตาก็ไปสะดุดกับบางสิ่งบางอย่าง กรอบรูปเก่าๆวางอยู่บนหิ้ง ชายหนุ่มเอื้อมมือขึ้นไปหยิบมันลงมาดู ในรูปนั้นมีดาโบเอียกับผู้ชายคนนึงที่เขาไม่รู้จัก จากการเดา น่าจะเป็นญาติกัน ดวงตาสีอำพันของทั้งคู่มีแววดื้อรั้นที่ต่างกันไป แต่โดฟลามิงโก้รู้สึกว่ามันช่างดึงดูดเขา เหมือนเขาวงกตที่ยิ่งหาทางออกก็ยิ่งหลง แต่ถึงไม่หาทางออก ก็คงนอนตายอยู่ตรงนั้นอยู่ดี ชายหนุ่มที่ยืนข้างๆดาโบเอียมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ แค่ได้เห็นรูปเขาก็รู้สึกขนลุกแล้ว บาดแผลยาวกลางหน้านั่นมันช่างดูน่าเกรงขาม น่าสัมผัส น่าลูบไล้ อยากจะถามว่าเจ็บมั้ย แต่ชื่อเขาก็ยังไม่รู้เลย . . .


โอเคนี่มันรักแรกพบชัดๆเลยไอ้นกงี่เง่า


ฟ่อ . . .


เสียงขู่ของงูทำให้กรอบรูปเกือบหลุดมือ โดฟลามิงโก้รีบวางกรอบรูปไว้ที่เดิม เขาจ้องงูแสงอาทิตย์ตัวมหึมาที่กำลังเลื้อยไปรอบๆบ้าน และไม่ต้องรอสมองสั่งการ ขาเขาก็พาตัวเองกลับไปยังห้องนอนทันที


" โอเค นั่นมันใคร มาดามคงจะรู้จักสินะ . . . " เขาพึมพำพลางทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่ม


' ถ้าชั้นเจอตัวจริงของไอ้หน้าบากนั่น ชั้นจะอดใจไม่หยอดใส่ไหวป่าววะเนี่ย คนอะไรหน้าตาน่าฟัดชิบ . . . ' ร่างสูงคิดกับตัวเอง ปิดเปลือกตาลงรอมาดามสาวกลับมา สำรงสำรวจอะไรไม่ทำละ เจอหน้ามันเข้าไปทีเดียวใจนี่ลอยไปไกลเลยจริงๆ



(100%)



//ไม่มีเวลาเลยครับ แต่ว่าสัปดาห์หน้าน่าจะลงได้บ่อยขึ้น(มั้ง??) แล้วก็ที่มันแทบไม่มีอะไรเพิ่มขึ้นมาเลยเพราะผมเผลอไปลบทุกอย่างที่เซฟไว้ ;-; มีอะไรยังไงคอมเมนต์กันมาด้วยนะครับ >3 คิดว่าตอนถัดไปป๋าน่าจะมีบทเยอะขึ้นละ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #10 O0o00ooO (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 15:09
    โถ๊ะ โถ่วว ลูกกกก

    เเค่เห็นเขาในรูปภาพก็เเทบอยากฟัดเเล้วถ้าเจอตัวจริงป๋าเข้เราคงไม่เหลือลิ้วววว~ อร้ายยย พิมพ์เองเขินเองง
    #10
    0
  2. #5 Kikcat_you (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 00:05

    เขินอ่าาาา รักแรกพบ สู้ๆค้ารอติดตาม

    #5
    1
    • #5-1 serpentes_(จากตอนที่ 2)
      4 ตุลาคม 2562 / 11:32
      55555 ผมว่ามันคงตลกดีอ่ะ แบบมันดูใช่อ่ะ
      #5-1