มิสเตอร์เพอร์เฟค (Mr. Perfect)

ตอนที่ 20 : เพราะรัก(Love hurt)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 มิ.ย. 59

Chapter 20: เพราะรัก (Love hurt)

 

ผมมองเธอเดินจากไปทั้งน้ำตา อยากจะยื้อยุดไว้ก็ใจไม่แข็งพอ ผมกลัวที่จะทำเธอเจ็บปวดไปกว่านี้เรื่องที่ผ่านมาก็ทำร้ายเธอมามากพอแล้ว ไอด้า ผู้หญิงธรรมดาคนนึง ที่มีความเป็นธรรมชาติ 

เธอสวย สดใส ร่าเริงและทำให้คนที่อยู่ใกล้เบิกบานได้ตลอด ไม่รู้ทำไมถึงได้แคร์เธอมากมาย ผมตั้งใจจะปล่อยเธอไปเพื่อให้เธอได้มีอิสระกับชีวิตตัวเองและทำงานที่รักตามความฝัน แค่นี้ผมก็ดึงให้ชีวิตเธอวุ่นวายและมันก็มาไกลกว่าที่ควรจะเป็น วิสกี้ออนเดอะร๊อคแก้วแล้วแก้วเล่าหมดไปและมันยังไม่ทำให้รู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย ผมทบทวนกับตัวเอง ว่าทำถูกแล้วใช่ไหมที่ปล่อยเธอไปหรือผมคิดผิดกันแน่ แค่คิดว่าต้องห่างจากไอด้าหรือเห็นเธอใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นผมก็แทบคลั่งแล้ว

โคลตันไม่เหมือนคนอื่น มันเป็นพวกเจ้าชู้และคลั่งคนสวยหน้าใหม่ และก็ไม่รู้มันเป็นบ้าอะไรถึงชอบมายุ่งกับผู้หญิงที่ผมควง ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นผมคงไม่คิดมากขนาดนี้ แต่นี่ไอด้า...เธอไม่เหมือนใคร และไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่หวังใช้ผมและโคลตันเป็นสะพาน คืนนี้ผมดีใจที่เลือกผู้หญิงมาด้วยถูกคน 

ทีน่าเรียกได้ว่าเป็นสเป็คของโคลตันก็ว่าได้ อย่างน้อยคืนนี้ก็ช่วยให้โคลตันเอามือออกห่างไอด้า และช่วยทำให้เธอกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย แม้ว่าเธอจะเกลียดผมและตราหน้าว่าผมเป็นคนเลวก็ตาม ไม่รู้ว่าจะปกป้องเธอได้นานแค่ไหน ยังไงโคลตันคงไม่ปล่อยเธอไปแน่เพราะมันชอบเอาชนะ แค่ผมแกล้งยอมให้มันรู้สึกว่าผมไม่แคร์ไอด้าเท่าไรก็ช่วยทำให้โคลตันไม่รุกไอด้าหนักมากแค่นั้นก็เกินพอแล้ว

ช่วงนี้มันคงติดใจทีน่าไปอีกนานแน่ ถ้าคาดเดาอะไรไม่ผิด ทุกอย่างมันก็เรียกได้ว่าวิน-วินกันทั้งคู่ เพราะทีน่าเองก็อยากใกล้ชิดโคลตันและเธอก็อยากใช้เขาไต่เต้าขึ้นไปอยู่แถวหน้าในวงการ ไหนจะเงินทองที่โคลตันเพื่อนเศรษฐีของผมจะปรนเปรอให้เธออีกล่ะ

" เฮ้ๆ เจซ ดื่มหนักไปไหมเพื่อน ไม่รอกันเลย แล้วไอด้าไปไหน " โคลตันเดินหน้าแช่มชื่นกลับมาคนเดียวในส่วนวีไอพีด้านบน ท่าทางดูแฮปปี้และอารมณ์ดีสุดๆ

มีแต่ผมคนเดียวที่อารมณ์ไม่ดีและหงุดหงิดจนอกแทบจะระเบิด

" กลับไปแล้ว ทีน่าล่ะ " โคลตันยิ้มกว้างและหัวเราะชอบใจที่เห็นสีหน้าเบื่อโลกของผม

" ฮ่าๆ... ไม่ไหวเลยเจซ ทำหน้าอย่างนี้อย่าบอกนะไม่ได้แอ้ม เด็กเก่านายนี่หัวแข็งชะมัด แต่ฉันชอบว่ะ ว่าแต่ ทีน่านี่แกไปเจอที่ไหน เพิ่งเข้าวงการใช่ไหม โดนใจฉันมากถ้านายไม่เอาแล้วขอเก็บไว้ซักพักนะเพื่อน ส่วนไอด้า ฉันยอมนายแค่วันนี้วันเดียว เห็นแก่ของใหม่คืนนี้ที่น่ากิน ฮ่าๆ..ฮ่าๆๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้นายมันไร้น้ำยาจริงๆ หลังจากนี้ห้ามยุ่งนะเว้ย ไอด้าเป็นผู้หญิงของฉัน "

ผมแทบอยากลุกไปต่อยโคลตันให้หน้าหงาย แต่ก็กลัวเสียแผน มันน่าโมโหนัก

" นายไม่มีสิทธิ์ห้ามฉันหรอกโคลตัน ใครดีใครได้อยู่แล้ว ของมันเคยๆ วันนี้เธออาจจะยังโกรธฉันอยู่วันไหนเธอเล่นด้วยฉันก็เล่น นายอย่าลืมซิเราสองคนก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้ว

อย่ามาห้ามให้ยาก ฉันกลับละ เซ็งว่ะ! " 

ผมลุกขึ้นและเดินออกไป เสียงโคลตันหัวเราะไล่หลังมา เราสองคนก็เป็นอย่างนี้เสมอ เพื่อนเล่นกันแต่เด็กชอบอะไรคล้ายๆกัน เข้าอกเข้าใจกันดีเรื่องผู้หญิง และผมก็เป็นฝ่ายยอมมันเสมอ แต่คราวนี้ผมรู้สึกว่าผมจะไม่ยอมและผมต้องให้บทเรียนกับมันซะหน่อย

            อากาศด้านนอกยังคงหนาวเย็นไม่เลิก และยังคงมีฝนตกเพิ่มความเย็นยะเยือกเข้าไปอีก ป่านนี้ไอด้าคงถึงห้องพักของเธอแล้ว ผมอยากไปหาเธอ อยากนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเธออย่างเคย ได้ยินเธอหัวเราะ ร้องเพลง และทำหน้าตาตื่นเต้นทุกครั้งที่ผมทำอาหารให้เธอกินหรือมีเรื่องอะไรมาทำให้เธอเซอร์ไพร์ส

" โถ่เว้ย! บ้าชิบ เจซแกมันขี้ขลาด " ผมสบถกับตัวเองเสียงดังขณะเดินออกจากไนท์คลับ ปล่อยให้ตัวเองเปียกฝนและเดินบนทางเท้าท่ามกลางสายฝนอย่างไม่สนใจสายตาของใครที่ต่อใครที่มองมา ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำอะไรอยู่ ผมแทบจะทนไม่ไหวอยากจะหักดิบและดึงไอด้ากลับมา ยอมเห็นแก่ตัวให้เธอและผมถูกใครต่อใครประณามและจบเรื่องงานไปเลย ติดตรงที่ไอด้ารักงานของเธอและอยากก้าวหน้าทางสายนี้ มันเลยยิ่งยากที่จะดึงเธอกลับไปซ่อนไว้ในมุมเดิมและเป็นของผมคนเดียวตลอดไป

 

     วันที่วุ่นวายเริ่มต้นขึ้นอีกแล้ว งานเดินแบบการกุศลที่บีบีแอนด์โคลเป็นหนึ่งในสปอนเซอร์คราวนี้ ถือเป็นงานใหญ่งานที่สองรองจากแฟชั่นวีค นายแบบกิติมาศักดิ์มากมายถูกเชิญให้ร่วมเดินแบบกับนายแบบอาชีพ งานนี้คัดเลือกกันมาแต่ตัวท๊อปของวงการทั้งนั้น และแน่นอนที่สุดที่ขาดไม่ได้คือ เจซ ไทเลอร์ คนที่ไม่ว่าจะขยับตัวไปทางไหนก็เป็นข่าว เรื่องของเจซนั้นช่างรบกวนจิตใจฉันเหลือเกิน เขาเป็นข่าวหน้าหนึ่งของกอสสซิปเพจไม่เว้นแต่ละวัน เปลี่ยนผู้หญิงควงคู่ออกงานไม่ซ้ำหน้าแบบไม่แคร์สื่อ และครองตัวเป็นหนุ่มโสดที่สาวๆต้องการมากที่สุดจนได้รับอีกฉายาว่า วีเมนส์ ไพร์ส (Women's Prize) เรียกว่าเป็นคนที่สาวอยากได้อยากกินที่สุดแห่งปี 

ฉันเบ้หน้าแบะปากให้กับรูปเขาที่โชว์หราอยู่หน้าเวปด้วยความหมั่นไส้ " แหวะ!! เจซ คุณมันก็มีดีแค่หน้าหล่อๆ กับหุ่นล่ำๆนั่นแหละ ชิ...น่าโมโห "

" บ่นอะไรคนเดียวน่ะไอด้า พร้อมเข้าประชุมรึยัง " ฮาน่าเรียกฉันจากด้านหลังและเรียกให้ฉันร่วมประชุมการเตรียมงานเดินแบบที่จะมีขึ้นในวันเสาร์นี้

" พร้อมนานแล้วจ้า เฮ้อ... ฮาน่าห์บอกหน่อยซิว่างานนี้ฉันต้องเจอเจซอีกใช่ไหม เซ็งจัง "

ฮาน่าห์หัวเราะคิกคักพยักหน้าเป็นเชิงตอบคำถามของฉัน " เอ...ไม่ใช่แค่นั้นนะ เธอต้องเจอโคลตันอีกคน งานนี้มันส์อีกแล้ว ฮิ...ฮิ "

" โห อะไรอ่ะนี่มันแกล้งกันชัดๆ " ฉันบ่นโอดครวญและทำสีหน้าเบื่อโลกอย่างเต็มที ฮาน่าห์เดินมาโอบไหล่แล้วดุนดันให้ฉันเดินนำหน้าเพื่อเข้าไปยังห้องประชุม

            

     เมื่อเข้าไปในห้อง สิ่งที่ไม่คาดคิดคือทุกคนนั่งกันเต็มห้อง มีสเตล่าเป็นประธานหัวโต๊ะ และไล่เรียงมาด้วยทีมงานตามลำดับความสำคัญ ทางปลายโต๊ะรูปไข่ขนาดใหญ่อีกด้านเป็นกลุ่มนายแบบที่เป็นตัวเมนหลักพร้อมด้วยผู้จัดการส่วนตัว

เจซ นั่งยิ้มกริ่ม ส่งประกายออร่าอยู่ไม่ไกล สายตาของเขาทำฉันประหม่า ฉันเดินผ่านทีมงานเพื่อไปนั่งทางด้านหลังของฝั่งสเตล่า และที่นั่งของฉันก็อยู่ในตำแหน่งที่สบตากับเจซได้อย่างจัง ' มันซวยอะไรขนาดนี้ ' ฉันบ่นกับตัวเองในใจ

พอการประชุมเริ่มขึ้น ทั้งแผนงานและคอนเซปส์ต่างๆถูกอธิบายให้ผู้ร่วมประชุมฟังเข้าใจ ฉันไม่มีสมาธิกับงานเท่าไร และเหมือนคำพูดเหล่านั้นจะไม่ผ่านเข้าหูเข้าสมองฉันแม้แต่น้อย

ตาโตคมกริบสีน้ำเงินเข้ม มองจ้องฉันอย่างมีความหมายซึ่งฉันเองก็ไม่เข้าใจ ตอนนี้ใจฉันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นใบหน้าหล่อคมได้รูปและแววตาที่น่าหลงใหลนั้น เจซทำฉันปั่นป่วนและลืมหายใจ และในที่สุดเสียงสเตล่าก็ปลุกฉันจากความคิดที่ฟุ้งซ่าน

" ฮาน่าห์ ดูแลการแต่งตัวของเจซ ส่วนไอด้า ดูแลไทสันแล้วกัน " เสียงมอบหมายนั้นดังก้องอยู่ในหู และฉันก็รู้สึกยินดีจนยิ้มออกมาว่าฉันไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับเจซ " อ้อ...อีกเรื่อง ไอด้าช่วยเลือกชุดสูทที่เธอเห็นว่าเหมาะกับโคลตันส่งไปให้เลขาเขาด้วย โคลตันจะมาเป็นแขกVIPที่เดินในงานนี้ ช่วยดูแลเรื่องหน้ากับผมด้วยว่าจะให้เป็นแนวไหนนะไอด้า "

" ได้ค่ะ ฉันจะดูแลให้เรียบร้อย " ฉันตอบสเตล่ากลับไปด้วยเสียงที่เจื่อนจ๋อย สุดท้ายฉันก็หนีไม่พ้นโคลตันอยู่ดี

การประชุมเสร็จสิ้นลงแล้ว ทุกคนต่างทยอยเดินออกจากห้อง ฉันรอจนทุกคนออกไปหมดจึงลุกจากที่นั่งเพื่อจะออกไปยังโต๊ะทำงานด้านนอก แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าเจซยืนคุมเชิงเฝ้าอยู่หน้าประตูเหมือนรออะไร 

" ไอด้า คุยกันหน่อยได้ไหม "

" ขอโทษด้วย ฉันมีงานต้องทำค่ะ " ฉันมองหน้าเจซด้วยสีหน้าเมินเฉย และข่มเสียงตัวเองให้ราบเรียบ

" ขอเวลาไม่นาน เรามีเรื่องต้องเคลียรกัน"

" เคลียรอะไรอีกงั้นเหรอเจซ ฉันว่าเราเข้าใจกันหมดแล้วต่างหาก

ฉันมองหน้าเขาสบตานิ่งแล้วก็ต้องหลบตาเพราะไม่สามารถทนกับสายตาที่จะทำให้ฉันหลอมละลายจนหมดทางสู้ได้ เจซดึงมือฉันให้ตัวเราเข้ามาใกล้ชิดกัน ทั้งที่ฉันพยายามสะบัดออกแต่ก็ไม่สามารถหลุดไปจากการเกาะกุมของเขาได้

" ปล่อยฉันนะเจซ ที่นี่ที่ทำงานของฉัน ใครเห็นเราแบบนี้จะไม่ดี "

" ผมแค่อยากคุยด้วยเท่านั้น คุณสบายดีนะ " เจซมองหน้าฉันอย่างห่วงใย สายตาที่อ่อนโยนของเขาทำให้ใจของฉันวูบไหว 

" ผมคิดถึงคุณไอด้า "

เจซดึงฉันเข้ามากอด เขาซุกหน้าลงบนไหล่และกลุ่มผมของฉัน เขาทำให้ฉันใจเต้นแรงและฉันไม่เข้าใจเลยกับสิ่งที่เขากำลัแสดงออกมา เขาคิดจะแกล้งฉันอีกหรือไง แค่นี้ฉันยังเจ็บไม่พอใช่ไหม 

" เจซ! ปล่อยนะ อย่ามาทำแบบนี้ " ฉันไม่รอให้ตัวเองหวั่นไหวมากไปกว่านี้ ฉันดันตัวเขาออกห่าง เรามองสบตากันอย่างคนที่ต้องการกันและกัน แต่...ฉันทำไม่ได้ ฉันต้องไปจากตรงนี้ ฉันต้องอยู่ให้ห่างจากเขา 

" ไอด้า! ฟังผมก่อน " ฉันเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วและไม่สนใจเสียงของเจซที่เรียกฉัน พอกันที ฉันจะไม่ทนกับความรู้สึกนี้การรักเขามันทำให้เจ็บปวดเกินไป

13 ความคิดเห็น