มิสเตอร์เพอร์เฟค (Mr. Perfect)

ตอนที่ 21 : เผชิญหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มิ.ย. 59

Chapter 21: เผชิญหน้า (Face to Face)



เบื้องหลังเวทีที่วุ่นวาย ทุกคนต่างมีงานล้นมือ เสื้อผ้าที่จะใช้ในการเดินแบบถูกจัดเรียงเป็นแถว และจัดประเภทตามนายแบบ นางแบบที่จะใส่ สไตล์ลิสและผู้ช่วยแต่งตัวต่างถูกแบ่งหน้าที่ให้ดูแลการแต่งตัวของนายแบบ นางแบบเป็นกรุ๊ป และเป็นไปตามลำดับของการขึ้นโชว์ เด็กหนุ่มหน้าใหม่หลายคนที่ถูกคัดเลือกมาเดินแบบครั้งนี้ค่อนข้างเยอะ เพราะสเตล่าอยากผลักดันหน้าใหม่ให้ได้ออกงานและมันก็เป็นเรื่องของค่าตัวและการดูแลที่ไม่ต้องยุ่งยากเหมือนพวกชื่อดัง ค่าตัวแพง เพราะตอนนี้แค่นางแบบแถวหน้าพ่วงกับเจซไทเลอร์และกลุ่มนายแบบท๊อปเทนที่จ้างมา เงินการกุศลเมื่อหักลบค่าใช้จ่ายก็ไม่รู้ว่าจะเหลือเท่าไรกันแล้ว ยังดีหน่อยที่โคลตันเป็นผู้บริจาครายใหญ่และเจซก็ขอบริจาคเงินค่าตัวในการเดินแบบครั้งนี้ให้กับการกุศล สรุปจบงานคงได้ไม่มากก็น้อย และก็ขึ้นอยู่กับยอดขายของคอลเลคชั่นในครั้งนี้ด้วย


" เฮ้ ไอด้า มาช่วยฉันหน่อยซิ " เสียงฮาน่าห์เรียกฉันจากแถวข้างๆ งานนี้เธอดูแลการแต่งตัวและคิวเดินของเจซ และแถวของเราอยู่ไม่ห่างกันเท่าไร ทำให้ตลอดการทำงานแบคสเตจวันนี้ฉันกับเจซต้องเผชิญหน้ากันตลอด ท้องไส้ฉันปั่นป่วนและสมาธิแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

" ว่าไง ฮาน่าห์ "

" ดูเสื้อเจซให้หน่อยซิเอาไงดี มุมกระเป๋าเสื้อตรงหน้าอกมีรอยฉีกอ่ะ น่าจะเกี่ยวกับอะไรซักอย่างตอนขนส่ง เธอมีอะไรที่จะบังได้ไหม

ฉันเดินเข้าไปดู รอยขาดที่หน้าอกด้านซ้ายของเจซ เราสบตากัน เขายิ้มให้ฉันและทำสีหน้าเหมือนรอคำตอบจากฉันว่าจะเอายังไง

" ก็ไม่เยอะนะ แต่ไม่สวยเอาซะเลย ผ้ามันมีรูโหว่ด้วย นี่ชุดหลักหรือเปล่า "

" ใช่เลยล่ะ ชุดหลัก เราจะโชว์เสื้อตัวนี้ ใส่สูททับไม่ได้ด้วย เอาไงดี "

ฉันมองอย่างใช้ความคิด พยายามไม่สบตาเจซให้เสียสมาธิ

"เอางี้ มีเวลาพอไหม ฉันมีชิ้นผ้าปักลายสีน้ำเงินลายสก๊อตเล็กๆอยู่เดี๋ยวเอาเย็บแปะทับเป็นลายเก๋ๆไปก่อนละกัน คงไม่มีใครสังเกตว่าไม่ตรงกับคอลลเลคชั่นหรอก "

" เอางั้นก็ได้ คอลเลคชั่นนี้ของเธอนี่เนอะ ปรับเปลี่ยนได้ ถ้าคนชอบก็เพิ่มลายที่หน้าอกไปเลย ฮ่าๆ "

ฮาน่าห์พูดแซวฉันอย่างอามณ์ดี จนฉันต้องหันไปค้อนเธอหนึ่งที หน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนี้ยังมาล้อเล่นอีก

" เอ้า พ่อหนุ่ม ถอดเสื้อมาซะดีๆ " ฮาน่าห์ ยังคงพูดยิ้มๆยั่วเย้าเจซ 

" ได้เลยคนสวย ผมเต็มใจอยู่แล้ว "

เจซถอเสื้อออกแล้วส่งให้ฉัน พลางมองหน้าฉันและส่งสายตาแปลกๆมาจนฉันรู้สึกเขินอาย และรีบรับเสื้อจากเขามาโดยเร็ว ระหว่างเราแค่มองตามันเหมือนมีกระแสไฟที่พร้อมจะสปาร์คกันได้ตลอด 

ฉันกลัวเขาและกลัวใจตัวเองเป็นที่สุด ฮาน่าห์รับผิดชอบงานในส่วนของฉันแทน เธอหันกลับไปดูคิวงานของไทสันแทนฉันและก็วิ่งไปดูโคลตันที่กำลังจะมาถึงสตูดิโอในส่วนVIP ของแบคสเตจในอีกไม่นานนี้ 

ฉันย่อตัวลงนั่งที่พื้นและลงมือเย็บลายปักลงบนเสื้ออย่างว่องไว แม้จะก้มหน้าทำงานแต่ฉันก็รู้ว่าเจซมองการทำงานของฉันโดยตลอด เขานั่งลงข้างฉันและไม่พูดอะไรที่จะเป็นรบกวน เขาได้แต่มองฉันเงียบๆ แค่นั้นฉันเองก็ยังใจเต้นแรง ฉันใช้เวลาเย็บเกือบสิบนาทีแล้วก็ต้องระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ฉันชูเสื้อพลิกดูมุมนั้นมุมนี้เพื่อสำรวจว่างานเย็บที่เสร็จแล้วมันออกมาดูดีเข้ากับเสื้อไหมจนพอใจ จึงส่งเสื้อให้เจซ

" โอเค... เอ้า เจซ ลองสวมให้ดูหน่อย

เจซยิ้มหวานให้ฉันเป็นการขอบคุณ แววตาของเขาดูจริงใจและบ่งบอกถึงความพึงพอใจ มันยิ่งทำให้ใจฉันเริงร่า และเผลอยิ้มตอบเขาด้วยแววตาที่สดใสกว่าเคย 

" สวยดีนะไอด้า หลังจบงานเสื้อตัวนี้ผมขอแล้วกัน"

" อ้าว ได้ไงอ่ะ นี่เป็นตัวต้นแบบนะ "

" ไม่รู้ล่ะ ผมจะบอกสเตล่าเอง ถือเป็นค่าตัวผมไง

เขามองหน้าฉันด้วยสายตาขี้เล่นที่แสนจะเซ็กซี่และเว้าวอน ใครจะไม่ยอมใจอ่อนกันเล่า เจซดึงมือฉันไปจับไว้ มองสบตาเหมือนกำลังสะกดฉันไว้ ฉันรู้สึกว่าหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้ 

โอ๊ะ! นั่นเขากำลังจะจูบฉันใช่ไหม ฉันตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก เหมือนต้องมนต์ เจซก้มหน้ามาใกล้เชื่องช้าเหมือนเป็นการลองใจว่าฉันจะปฏิเสธเขาไหม สมองฉันพล่าเลือนอีกแล้ว ฉันหลับตาลง

และรับรู้ว่าริมฝีปากเราแตะกันแผ่วเบา มันเหมือนมีไฟช๊อตเบาๆ ฉันตกใจและรู้ว่ามันไม่ควรจะเป็นแบบนี้  ไม่นะ! เจซ อย่าทำแบบนี้ ฉันเบี่ยงหลบและเอามือดันหน้าอกของเจซให้ตัวเขาออกห่าง

 " ไอด้า..."

" เสื้อเสร็จแล้ว งั้นฉันจะเรียกฮาน่าห์มาดูความเรียบร้อยให้คุณแล้วกัน "

ฉันรีบเดินผละหนีจากเขาไปในส่วนแถวเสื้อผ้าของตัวเองด้านข้าง เจซมองตามฉัน เขาดูเสียใจและขุ่นเคืองน่าดู

ฉันรู้... รู้ว่าฉันไม่เป็นไปอย่างที่เขาต้องการ ฉันปิดโอกาสเขาในทุกด้าน ฉันคิดว่าฉันพอแล้วกับความรู้สึกนี้ เจซมีแรงดึงดูดต่อฉันอย่างมาก ซึ่งฉันต้องข่มใจไม่หลงเข้าไปในวังวนของเขาอีก 

ไม่งั้นมันคงยากจะถอนตัวและฉันคงเป็นฝ่ายที่ต้องเจ็บแล้วเจ็บอีก

ฉันเดินกลับไปดูความเรียบร้อยเรื่องชุดของไทสันอีกครั้งก่อนที่เสียงทีมงานเรียกความพร้อมของนายแบบที่จะต้องออกไปเดินในรอบถัดไปดังขึ้น ฮาน่าห์วิ่งกระหืดกระหอบกลับมาทันพอดี

" ว่าไง ไอด้า เรียบร้อยไหม เจซล่ะ "

ฉันพยักหน้าตอบฮาน่าห์ แล้วชี้ไปทางแถวเสื้อผ้าด้านข้างที่อยู่ถัดไป ซึ่งเจซยืนคุยหัวเราะอยู่กับนางแบบสาวในแถวถัดไป 

" นี่ไอด้า โคลตันมาแล้วอยู่ห้อง VIP แต่งหน้าอยู่ เขาถามหาเธอด้วยล่ะ เดี๋ยวหลังไปส่งตัวนายแบบเซ็ตนี้แล้ว เธอแวะไปดูโคลตันหน่อยนะ สเตล่าบ่นอุบเลยล่ะที่ไม่เห็นเธอไปเทคแคร์โคลตันคนโปรดน่ะ

ฉันเบ้หน้าอย่างเซ็งให้ฮาน่าห์ จนฮาน่าห์ดึงฉันเข้ามากอดอย่างปลอบใจ 

" มีคนตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นฉันด้วยนะ "

" เอาน่า เดี๋ยวมันก็ผ่านไปแล้ว ยิ้มหน่อยน่ะสไตล์ลิสคนดัง "

ฉันยิ้มให้ฮาน่าห์แล้วพาไทสันไปรวมกลุ่มตามลำดับแถวที่เตรียมตัวออกไปสู่รันเวย์ เจซหันกลับมามองฉัน เขาทำสีหน้าเฉยชาใส่ฉัน เขาดูเงียบและสุขุมเหมือนกำลังเตรียมความพร้อมของตัวเองที่จะออกโชว์ เขาค่อนข้างโปรเฟสชันแนลกับงาน แค่นี้เจซไม่มีพลาด ฉันแอบมองเขาและก็แอบชื่นชมเขาในส่วนนี้ แถวเริ่มขยับออกไป ไทสันและเจซเลื่อนไปตามแถว จนสุดท้ายก็เป็นคิวของเจซที่จะออกไปสู่รันเวย์

เขาเป็นตัวเด่นของงาน เพราะฉะนั้นระยะการเดินของเจซจะค่อนข้างห่างจากนายแบบทั้งคนข้างหน้า และคนที่ต่อท้ายจากเขา ซึ่งจะทำให้โชว์นั้นเจซจะโดดเด่นกว่าคนอื่น เสียงปรบมือเกรียวกราวเมื่อเขาเดินออกไป จนฉันไม่แน่ใจว่ามันเป็นธรรมเนียมพิเศษสำหรับเขาไหมเพราะปกติ คนชมจะปรบมือเมื่อแถวนายแบบนางแบบจบในแต่ละคอลเลคชั่น แต่ถ้าชื่นชมคนไหนเป็นพิเศษก็อาจทำได้มั้ง อันนี้ฉันยังสงสัย

เวลาที่เจซอยู่บนรันเวย์มันเหมือนทุกคน สตั้นท์ไปหลายวิและทุกสายตาจับจ้องเขาจนเดินสุดทางทั้งไปและกลับ ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่มองเขาไม่ละสายตา

" เฮ้ ไอด้า! มาทำอะไรตรงนี้ รีบไปได้แล้ว เดี๋ยวถึงคิวของโคลตันจะไม่ทันนะ " เสียงสเตล่าทำให้ฉันสะดุ้งโหยงและรีบละสายตาไปจากรันเวย์ ฉันรีบเดินกลับไปตามทางเดินเพื่อที่จะไปยังห้องแต่งตัวที่โคลตันอยู่ ระหว่างทางเดินใจฉันเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ เจซมีผลต่อฉันอย่างมาก มันตื้อตันในใจและรู้สึกเจ็บปวดที่เราไม่ได้เป็นไปอย่างที่หวังไว้ ฉันรักเขามากมายขนาดนี้เลยหรือเนี่ย น้ำตาฉันปริ่มจนแทบจะกลั้นไม่อยู่ ฉันไม่อยากที่จะต้องข้องเกี่ยวกับเขาเลย ไม่รู้ว่าตัวเองจะทนได้อีกนานแค่ไหน

ก๊อก...ก๊อก​

ฉันเคาะประตูห้องVIP และได้ยินเสียงตอบรับมาจึงเปิดเข้าไป โคลตันแต่งตัวพร้อมแล้ว เขานั่งอยู่ด้านหน้ากระจกโดยที่มีช่างทำผมกำลังเช็คความเรียบร้อยให้ และก็มีเลขาคนสวยอยู่เคียงข้างไม่ห่าง

โคลตันอยู่ในชุดสูทเข้ารูปดูหล่อ สง่างามไม่ต่างจากเจซซักเท่าไร เขาสามารถเป็นนายแบบอาชีพได้สบาย ไม่ว่าใครที่เห็นเขาตอนนี้คงคิดไม่ต่างกัน แต่โคลตันแตกต่างจากเจซในความรู้สึกของฉัน เขาให้ความรู้สึกที่อันตรายและร้อนแรง ส่วนเจซ เขาทำให้ฉันปั่นป่วนว้าวุ่น ลุ่มหลงและต้องการเข้าไปใกล้ตลอดแม้ว่าเขาเองก็ดูอันตรายไม่น้อยสำหรับผู้หญิงอย่างฉัน

โคลตันหันมาส่งยิ้มให้ฉัน เขาเดินตรงเข้ามาสวมกอดฉันและจูบข้างแก้มอย่างสนิทสนมโดยไม่อายใคร และเหมือนทั้งเลขาและช่างทำผมจะรู้งาน ทุกคนก็ล่าถอยออกประตูไปเงียบเชียบ

" คุณดูดี ไม่ต่างจากนายแบบอาชีพเลยนะ " ฉันเอ่ยชมโคลตันอย่างจริงใจ

" ผมดีใจที่คุณชอบนะ ก็มันเป็นชุดที่คุณเลือกให้ไม่ใช่เหรอสาวน้อย " ฉันยิ้มรับ และมองสำรวจรอบตัวเขาพร้อมทั้งขยับเนคไทให้ โคลตันดูพึงพอใจที่ฉันสัมผัสตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัวเหมือนเคย ก็นี่มันหน้าที่ของฉันนี่นะ ไม่อยากจะเชื่อว่าโคลตันดูดีมากๆในชุดที่ฉันออกแบบ ความจริงตอนที่ออกแบบชุดนี้ ฉันนึกถึงเจซและรูปร่างของเขามาโดยตลอด 

" คุณพร้อมไหมโคลตัน นี่งานแรกนี่นะ "

" ก็น่าจะพร้อมนะ "

" ฉันว่าเราออกไปด้านนอกดีไหม นี่ก็ใกล้ถึงคิวคุณแล้ว "

" นี่ สาวน้อยคุณจะไม่ให้เวลาส่วนตัวคุณกับผมนอกจากเรื่องงานเลยเหรอ " โคลตันพูดจบก็คว้าเอวดึงฉันทั้งตัวให้ไปแนบชิดกับเขา ฉันพยายามดันตัวเองออกห่างแต่ก็ต้านแรงไม่ไหว

" ไอด้า ทำไมต้องทำตัวห่างเหินจากผมด้วย คุณหนีหน้าผมมาตลอดเลยนะ! ทั้งที่คุณเป็นผู้หญิงของผม

อย่าทำให้ผมหมดความอดทนนะสาวน้อย ผมไม่ใช่คนใจดีซักเท่าไร และไม่อ่อนแบบเจซด้วย "

" นี่ โคลตัน ปล่อยนะ! อย่ามาหยาบคายกับฉันและพาดพิงถึงคนอื่น เจซไม่เกี่ยว ฉันไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้น ถ้าคุณทำแบบนี้ ฉันจะไม่ข้องเกี่ยวกับคุณอีก ปล่อยได้แล้ว! " 

โคลตันปล่อยฉันอย่างง่ายดายแต่สีหน้าของเขาดูฉุนเฉียวไม่น้อย เขาฮึดฮัด และเดินหมุนหันหลังให้ฉันเหมือนพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง 

" คุณกล้ามากสาวน้อย ไอด้า ผมจะบอกคุณไว้ตรงนี้เลย ถ้าคุณทำให้ผมไม่พอใจ คุณก็ไม่มีทางได้เกิดในวงการนี้แน่ " โคลตันหันมาหาฉัน พูดเสียงกร้าวอย่างข่มขู่ ฉันเชิดหน้ามองสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว

" คิดว่าฉันแคร์เหรอ ฉันไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วหลังจากคุณทำเรื่องสกปรกๆกับฉัน " 

ฉันโต้ตอบกลับโคลตันอย่างเผ็ดร้อนและไม่รอช้าที่จะเดินหนีจากเขาเพื่อจะออกไปจากห้อง แต่ก็ไม่ทันเมื่อโคลตันเดินตามมากระชากแขนรั้งฉันไว้ 

" อย่ามาปากดีกับผม! คุณไม่รู้หรอกว่าผมสกปรกได้แค่ไหน อยากให้คนทั้งประเทศเห็นคลิปเร่าร้อนของเราไหมล่ะ " โคลตันเสียงดังและหัวเราะด้วยสีหน้าเย้ยหยันใส่ฉัน คำพูดของเขาทำให้ฉันอ้าปากค้างและแทบจะเป็นลมล้มพับตรงนั้น 

" คุณมัน สารเลว! ฮึ้ย..ปล่อยนะ "

ฉันพยายามสะบัดให้หลุดจากการบีบข้อมือจากเขา แต่ก็ดิ้นไม่หลุด โคลตันดึงกระชากฉันอย่างแรงให้เข้าไปหาเขาและเขาเองก็โน้มมาหาฉันพร้อมทั้งบังคับให้รับจูบที่รุนแรงจากเขา ฉันสลัดเขาไม่หลุดแถมยังต้องยอมให้เขาบดจูบอย่างจาบจ้วง เมื่อเขาปล่อยฉัน ฉันก็เกือบล้มทั้งยืนไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน 

" จำไว้นะไอด้า คุณไม่อยู่ในฐานะที่จะมาต่อรองกับผม "

" ฉันเกลียดคุณที่สุด อยากทำอะไรก็ทำ "

" แน่ใจเหรอ ว่าคุณอยากจะอวดคลิปของตัวเองว่าคุณเป็นผู้หญิงขอผมจริงรึป่าว เอ...หรือคนแรกที่ควรจะส่งให้คือเจซดีนะ ฮ่าๆ ฮ่าๆ "

" เลวที่สุด โคลตัน คุณยังมีจิตสำนึกบ้างไหม ผู้หญิงมีตั้งมากมายคุณมายุ่งกับฉันทำไม "

ฉันทั้งโกรธทั้งโมโห กลั้นน้ำตาตัวเองไว้ไม่ไหวอีกต่อไป เหมือนคนที่หมดทางสู้และสิ้นหวัง ไม่นึกว่าโคลตันจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้ 

คุณทำอย่างนี้ต้องการอะไรกันแน่ บอกฉันซิว่าต้องทำยังไงคุณถึงจะปล่อยฉันไป " 

ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าจะมีอะไรดีไปกว่าการอ้อนวอนเขาแล้ว ฉันอยากหลุดพ้นไปจากตรงนี้ซะที แค่เรื่องของเจซฉันก็ปวดร้าวเกินทน โคลตันมีสีหน้าสลดลง เขาก้าวเข้ามาหาฉันและกอดฉันไว้ เอามือลูบผมฉันอย่างปลอบประโลม 

" ใจเย็นซิที่รัก ผมไม่ตั้งใจทำร้ายคุณนะ การเป็นผู้หญิงของผมมันไม่ได้แย่ขนาดนั้นซะหน่อย

ฉันอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนโคลตันอย่างจำใจ

" คุณมีผู้หญิงตั้งเยอะ ปล่อยฉันไปเถอะฉันขอร้อง ฉันแค่อยากทำงานของฉัน

โคลตันกอดกระชับฉันแน่นขึ้น ท่าทีเขาดูอ่อนลงและไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองไหมว่าเขาก็รู้สึกผิดที่พูดกับฉันแบบนั้น 

" หลังเสร็จงานนี้เราค่อยคุยกันดีไหม ผมว่าคงใกล้ถึงคิวผมแล้วล่ะ " คำพูดของเขาทำให้ฉันได้สติ จริงซิ ป่านนี้ทุกคนคงรอแล้ว นี่มันบ้าชัดๆที่ต้องเป็นแบบนี้ ฉันถอยห่างจากโคลตัน ปาดน้ำตา และใช้เมคอัพที่หน้ากระจกเติมหน้าตัวเองไม่ให้ใครรู้ว่าฉันร้องไห้มา โคลตันเดินมาโอบกอดฉันไว้ที่ด้านหลัง เขาจูบที่ต้นคอฉันแผ่วเบา 

" คืนนี้อยู่กับผม แล้วเราจะคุยข้อตกลงกันใหม่ดีไหม

ฉันขนลุกซู่กับทั้งสัมผัสและคำพูดของเขา แต่ก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับไป เขาทำให้ฉันกลัวอย่างบอกไม่ถูก ฉันเหมือนกวางน้อยที่ชะตาขาดกำลังจะถูกเชือดในไม่ช้านี้แล้ว เจ็บใจแต่ทำอะไรไม่ได้

 

            ด้านหลังแบคสเตจที่ยังคงวุ่นวายไม่หยุด นายแบบ นางแบบยังคงเรียงแถวกันขึ้นรันเวย์เหมือนอาหารที่เลื่อนไปตามสายพาน ฮาน่าห์โบกมือเรียกเมื่อเห็นฉันกับโคลตัน

เจซยืนอยู่ข้างเธอ เขามองมาที่ฉันและโคลตันด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักและดูมีคำถามมากมาย หวังว่าเขาคงไม่รู้หรอกนะว่าฉันกับโคลตันมีปัญหากัน เจซเดินเข้ามา เขาก้าวมาถึงฉันและดึงมือฉันขึ้นมาจับ มีสีหน้าห่วงใย 

" ไอด้า คุณโอเคไหม

ฉันว่าเขารู้ ฉันหลบตาเขาและพยายามแกะมือเขาออก และก็เป็นจังหวะเดียวกับที่โคลตันเดินตามขึ้นมาจากด้านหลังและคว้ามือฉันให้หลุดจากการจับของเจซ

สีหน้าของทั้งคู่ดูเอาเรื่องต่อกันหน้าดู จนฮาน่าห์ต้องห้ามทับเพราะกลัวว่าจะมีเรื่อง

" โว้ว...หนุ่มๆใจเย็นกันหน่อย นี่เวลางานนะ ช่วยถอยไปคนละก้าวได้ไหม ให้จบงานค่อยตีกัน

ฮาน่าห์คว้าแขนฉันและดึงให้ห่างจากโคลตัน 

" เจซ! ฉันบอกนายแล้วไงว่า ไอด้าเป็นผู้หญิงของฉัน "

" โคลตัน แกทำอะไรเธอ! "

" จำเป็นต้องบอกด้วยเหรอ มันไม่ใช่เรื่องของแก อยู่แล้วเจซ หรือถ้าอยากรู้จริงๆล่ะก็ ฉันจะ..."

" โคลตัน! ขอร้อง พอเถอะ

ฉันจับแขนโคลตันไว้ก่อนที่เขาจะพูดจบ ส่งสายตาอ้อนวอนเขา บ่งบอกว่าฉันยอมแล้ว ฉันคงทนไม่ได้ที่เจซจะต้องมารับรู้และเห็นคลิปนี้ มันน่าอายเหลือทน 

" โคลตัน มากับฉัน คุณต้องเตรียมตัวขึ้นเวทีแล้ว

ฉันดึงแขนโคลตันให้เดินตามไปทางที่จะไปรันเวย์ 

" เดี๋ยว ไอด้า " เจซเรียกเพื่อหยุดฉันไว้ สีหน้าของเขายิ่งทำให้ฉันมีความหวังว่าเขายังคงแคร์ฉันเหมือนที่เป็นมาตลอด ฉันมองหน้าเจซฝืนยิ้ม

" ไม่มีอะไรทั้งนั้นเจซ เรื่องนี้คุณไม่เกี่ยว

ฉันเดินผ่านเจซไปพร้อมกับโคลตัน โดยที่ไม่สนใจเสียงเรียกของเจซ ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วที่ต้องตัดใจเดินหนีเขา ' ได้โปรดเจซ ฉันเจ็บปวดและคงทนเห็นสีหน้าที่รู้สึกผิดของคุณไม่ได้อีก ' ฉันบอกกับตัวเองด้วยหัวใจที่ร้าวราน

 

                                            

13 ความคิดเห็น