มิสเตอร์เพอร์เฟค (Mr. Perfect)

ตอนที่ 17 : คู่ต่อสู้(เจซ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 เม.ย. 59

Chapter 17: คู่ต่อสู้ (เจซ)

 

กลางเมืองบอสตัน ตึกทันสมัยที่ตั้งตระหง่านผสมผสานกับตึกที่เก่าโบราณที่ถูกอนุรักษ์ไว้อย่างลงตัว ผู้คนมากมายตามถนนเส้นต่างๆทำให้เมืองดูคึกคัก ปนเปด้วยนักท่องเที่ยวและคนเมืองที่เข้ามาทำงานรวมถึงนักเรียนนานาชาติที่เข้ามาศึกษาในมหาวิทยาลัยชื่อดังของเมือง ยิ่งส่งเสริมให้บอสตันนั้น มีเสน่ห์น่าหลงใหลอีกเมืองก็ว่าได้

            รถสปอร์ตสุดหรูแล่นผ่านหน้าตึกออฟฟิสแบรนดี้-เบรตัน แอนด์โค (Brandy-Breton & Co.) ที่มีชื่อที่สุดในย่านนี้ เจซมองผ่านกระจกที่ติดฟิล์มทึบสีดำไปด้านหน้าตึกก็ทำให้เขายิ่งหยุดหงิดเพิ่มเป็นกำลัง มีรถลีมูซีนยาวสีดำสุดหรูจอดอยู่หน้าตึก ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นรถของใคร     'โคลตัน ' นี่มันจะตามวุ่นวายกับชีวิตเขาไปถึงไหน เห็นทีคราวนี้คงไม่ลงเอยด้วยดีแน่ เขาคิดอย่างฉุนเฉียวในใจ แล้วใช้เท้ากดกระทึบเร่งเครื่องเลี้ยวอ้อมตึกเพื่อเข้าที่จอดรถใต้ดินทางด้านหลัง

ใช้เวลาไม่นาน ก็ขึ้นมาถึงด้านหน้าส่วนต้อนรับของออฟฟิส บีบีแอนด์โค และก็ไม่น่าแปลกใจเลยเมื่อก้าวออกจากลิฟท์และมองผ่านกระจกใสเข้าไป โคลตันยืนอยู่กับไอด้า ในมือของเพื่อนตัวร้ายของเขานั้นมีกุหลาบสีแดงสดช่อใหญ่ ไม่อยากเชื่อว่าโคลตันจะรุกมากขนาดนี้ มันก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าไอด้าเป็นผู้หญิงของเขา ยิ่งคิดยิ่งน่าโมโห พยายามระงับอารมณ์โกรธของตัวเองแล้วเดินปั้นหน้าขรึมเข้าไป สาวน้อยในฝ่ายต้อนรับชื่อเจนนี่ คนที่ผมจำได้ดี เพราะเธอค่อนข้างสนิทกับไอด้าส่งเสียงทักผมเหมือนเป็นการเตือนสติให้สองคนนั้นรู้ตัว

" อ้าว เจซ สวัสดีค่ะ ไม่เจอตั้งนาน หล่อเหมือนเดิมนะคะ " เจนนี่ส่งยิ้มหวาน แบบกระตือรือล้นเกินเหตุ ผมยิ้มตอบเธอและส่งสายตาเป็นเชิงขอบคุณที่เธอช่วยขัดจังหวะสองคนนั้นให้ 

" หวัดดีครับ เจนนี่คนสวย "

ทั้งไอด้าและโคลตัน หันกลับมามองตามทางเดิน สีหน้าของไอด้าดูประหลาดใจสุดๆ และโคลตันเองก็ทำสีหน้าแบบยิ้มย่องไม่เกรงกลัวอะไรอย่างเคย

" เจซ คุณกลับมาเมื่อไรคะ " ไอด้าหมุนตัวกลับแล้วเดินตรงเข้ามาหาผมในทันที สีหน้าของเธอดูไม่ดีนัก มีแววกังวลในแววตาปนดีใจที่เห็นหน้าผม มันช่างต่างกับผมในตอนนี้เหลือเกิน ผมรู้สึกโหยหาในตัวเธออย่างมาก ทั้งดีใจปนหงุดหงิดเมื่อเห็นโคลตันอยู่กับเธอ ในมือไอด้าถือกุหลาบช่อใหญ่ที่รับมาจากโคลตัน มันทำให้ผมหงุดหงิดสุดๆ เมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ผมไม่รอช้า รวบเธอทั้งตัวเข้ามากอดและจูบแก้มเธอนิ่งนานให้หายคิดถึง ผู้หญิงที่วนเวียน ทำให้ใจผมว้าวุ่นมาตลอดสัปดาห์ 

" คิดถึงคุณมากเลยคนดี " ไอด้าจูบตอบที่ข้างแก้มผม ผมกอดกระชับเธอต่อหน้าโคลตัน แล้วก็ดึงช่อดอกไม้ออกจากมือเธอ โยนกลับไปให้โคลตันที่ยืนห่างออกไป

" ว่าไงเพื่อน ว่างมากนักหรือไงมาจีบหญิงแถวนี้ นายก็รู้ว่าเธอมีเจ้าของ " โคลตันรับดอกไม้ไว้ได้และยิ้มกริ่มไม่ครั่นคร้ามใดๆ หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์เบาๆ

 " หวงงั้นเหรอเจซ ดูไม่เหมือนนายคนเดิมเลยนะ บอกไว้ก่อนงานนี้ฉันไม่ถอยนะเว้ย " โคลตันพูดในสิ่งที่ผมไม่คาดคิดและไม่เคยเห็นสายตาแน่วแน่จริงจังของมันแบบนี้มาก่อน

" เฮ้เพื่อน นี่มันไม่ใช่เกมส์นะ ขอเตือนไว้เลยว่าฉันไม่เล่น เธอไม่ใช่อย่างที่นายคิด ไอด้าเป็นผู้หญิงของฉัน "

" ฉันรู้จักนายดีเจซ ก็แค่ว่าตอนนี้เธอยังเป็นของเล่นที่นายเห่ออยู่ แต่คราวนี้ฉันไม่อยากรอให้นายเบื่อว่ะ ฉันอยากเล่นด้วย " คำพูดของโคลตันมันชวนโมโห จนผมอยากจะพุ่งเข้าไปต่อยปากมันซักหมัด ไอด้าบีบมือผมเป็นการเตือนเหมือนเธอรู้ทันความคิดของผม 

" เจซ มาหาสเตล่าหรือเปล่าคะ เราไปกันเถอะ ขอบคุณมากค่ะคุณโคลตันสำหรับดอกไม้ แต่ฉันรับไว้ไม่ได้ "

ไอด้าพูดขัดจังหวะขึ้นมา เธอพูดเสียงเย็นและนิ่งใส่โคลตันอย่างที่ไม่เคยได้ยินเธอพูดกับใครมาก่อน แล้วเธอก็ดึงมือผมกึ่งลากให้เดินตามเข้าไปทางออฟฟิส ปล่อยให้โคลตันยืนหน้าชาและสบถอย่างหัวเสีย

" มีอะไรที่ผมต้องรู้ไหมระหว่างคุณกับโคลตัน " ผมพูดขณะที่เธอเดินจูงมือผมเข้ามาตามทางเดินด้านใน สีหน้าของเธอมีแววตระหนกเล็กน้อย ไอด้าดูเครียดและเหมือนหวาดระแวงอะไรซักอย่าง เธอหยุดเดินและมองหน้าผมนิ่งนาน ในตามีแววเศร้าและน้ำตารื้น เธอหันกลับมากอดผมไว้นิ่ง ผมสวมกอดเธอเป็นการปลอบใจ ลูบผมเธอแผ่วเบาและรอให้เธอพูดออกมา ในใจรู้สึกกลัวกับคำตอบของเธออย่างบอกไม่ถูก 

" เจซ...ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน คุณหายไปนานเกินไป "

" ผมอยู่ตรงนี้แล้วคนดี ว่ายังไง "

" ไม่มีอะไรที่คุณไม่รู้หรอก เรื่องของฉันก็เหมือนในข่าวนั่นล่ะ ถ้าคุณได้อ่านมัน "

" ฉันกลัวว่าคุณจะคิดยังไง

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบผมก็ดึงเธอเข้ามาจูบอย่างที่ต้องการ ไอด้าให้ความรู้สึกที่หอมหวาน สดชื่น และมันทรมานเหลือเกินที่ต้องห่างจากเธอ ผมไม่ต้องการคำอธิบายอะไรอีกแล้ว ผมเชื่อใจเธอและคลั่งใคล้เธอกว่าผู้หญิงคนไหน ความต้องการเธอมันทำให้ผมรู้สึกสมเพชตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็น คนอย่างเจซ ไทเลอร์จะหลงผู้หญิงซักคน มันจะแปลกไหม ผมรู้สึกหวงแหนและเป็นเจ้าข้าวจ้าวของเธอเหลือเกิน ไอด้าตอบรับจูบผมอย่างโหยหาเช่นกัน เราต่างจูบและตอบสนองกันอย่างหอมหวาน และไม่อยากให้มันจบลง 

" ไอด้า ไม่ว่ายังไง ผมแคร์คุณมากกว่าที่คุณรู้ และผมเชื่อใจคุณทุกเรื่อง " เหมือนว่าคำพูดของผมจะกระตุ้นอารมณ์เธออย่างมาก เธอน้ำตาคลอและกระโดดกอดคอผมพร้อมทั้งจูบกลับผมที่ปากเบาๆอย่างนุ่มนวล  " ขอบคุณค่ะ "

สายตาเธอเป็นประกายและดูมีความสุขกว่าที่ผมเจอเธอในตอนแรก เราเดินเคียงข้างกันมาจนถึงตรงโต๊ะทำงานของเธอ พนักงานในออฟฟิสต่างมองเราอย่างมีคำถามมากมาย จนทำให้ผมต้องโบกมือทักทายทุกคนเพื่อทำลายความอึดอัดนั้น 

" ผมขอตัวคุยกับสเตล่าซักครู่นะ แล้วเราค่อยคุยกัน " ไอด้าพยักหน้าตอบรับและเธอก็เข้าไปทำงานต่อ

ห้องของสเตล่า จอห์นสันอยู่ไม่ห่างจากตรงนั้นนัก ผมมีเรื่องต้องคุยกับเธอทั้งเรื่องงานและเรื่องของไอด้า แม้ว่าการทำงานร่วมกับทีมของสเตล่าถือว่ามีความสำคัญมากแต่จากประสบการณ์ก็ทำให้รู้ว่าสเตล่านั้นฉลาดและเจ้าแผนการขนาดไหน ผมต้องเตรียมตั้งรับกับเธอให้ดี

 

" ว่าไง สุดหล่อ มีอะไรให้รับใช้จ๊ะ " สเตล่าทักทายผมด้วยเสียงหวาน เธอสวมกอดและทักทายผมอย่างที่ทำประจำ ให้ตายซิ กลิ่นน้ำหอมเธอนี่มันแรงได้ใจจริงๆ ไม่รู้ว่าพ่อผมทนมันได้ยังไง น้อยคนนักที่จะรู้ว่าสเตล่านั้นเป็นเหมือนแม่เลี้ยงของผม เธอเป็นเมียเก็บลับๆของพ่อตั้งแต่แม่ผมเสียไป แต่พ่อก็ไม่ได้เชิดชูเธอออกหน้าออกตานัก เพราะพ่อก็เป็นนักรักตัวยงที่มีข่าวกับสาวๆตั้งแต่รุ่นลูกจนถึงรุ่นใหญ่ตลอดเวลา

 " ก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากปรึกษาคุณนิดหน่อย "

" หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องไอด้านะ เพราะฉันคงทำอะไรไม่ได้มาก วงการนี้เธอก็รู้ดีว่าเป็นยังไง "

" ใช่ สเตล่า ผมรู้ดี นั่นคือเหตุผลที่ผมไม่อยากให้เธอเข้ามา แต่คุณเองต่างหากที่อยากสนองความต้องการของตัวเอง เอาเธอเข้ามาจนได้ กับข้ออ้างข้างๆคูๆนั้น ไอด้าไม่แกร่งพอที่จะเข้ามาเปลืองตัวในนี้ "

" แล้วเธอล่ะเจซ เธอพาไอด้าเข้ามาพัวพันจนเป็นเรื่องเองไม่ใช่เหรอ ฉันแค่อยากช่วยไอด้า ให้เธอได้มีตัวตนของเธอเอง ไม่ใช่คนนอกที่ไม่มีทางต่อสู้กับข่าวเหมือนที่ฉันเคยเป็น "

สเตล่ามองหน้าผมอย่างไม่ยอมแพ้ นี่เธอจะใช้ไอด้าเป็นเครื่องมือในการต่อต้านความเห็น เรื่องเก่าๆของเธอกับพ่อหรือไงนะ ก็เธอเองไม่ใชเหรอที่อยากเข้ามาหาพ่อผม 

" เรื่องมันก็นานมาแล้วนะ อีกอย่างไอด้าไม่เกี่ยว ผมส่ายหัวและมองหน้าเธออย่างมีคำถาม 

" เธอเป็นลูกน้องของฉัน และตอนนี้เธอเป็นตัวชูโรงให้กับแบรนด์อย่างมาก ความจริงก็ต้องขอบใจเธอนะเจซที่ช่วยให้ฉันเจอเพชรที่หายาก " 

ยัยตัวร้าย สมแล้วที่พ่อไม่ได้ให้เธอขึ้นแท่นแม่เลี้ยงของผม ไม่งั้นคงบงการจนชีวิตไม่เป็นสุข

" เอาล่ะ ผมไม่อยากเถียงกับคุณ เอาเป็นว่าเรื่องของไอด้ากับโคลตันคุณจะทำยังไง มันเแผนของคุณทั้งหมดหรือเปล่า สเตล่าหัวเราะออกมาดังๆ อย่างลืมตัว 

"  เจซ ฉันไม่เก่งขนาดนั้นหรอกนะ มันเป็นเรื่องบังเอิญทั้งนั้น และเรื่องนี้เธอคงต้องคุยกับโคลตันเองแล้วล่ะ งานนี้เขาเสนอตัวเข้ามาเอง และก็ยื่นข้อเสนอที่ดีมากๆที่ฉันคงปฎิเสธไม่ได้ ฉันว่าเธอปล่อยไอด้าให้โลดแล่นในทางของเธอเองดีกว่า เธอก็แค่ชอบสาวสวยเหมือนพ่อเธอ เธอไม่เหมาะกับความสัมพันธ์ที่จริงจังหรอกพ่อหนุ่ม " สเตล่าทำสีหน้าเย้ยหยันผม และมองด้วยสายตาท้าทาย

" คุณจะมารู้ดีกว่าผมได้ยังไง "

" ฉันรู้จักเธอดีเจซ เธอกลัวการผูกมัดยิ่งกว่าอะไร อีกอย่างนะ คราวนี้ถือว่าขอร้องละกัน อย่าไปไหนกับเด็กของฉันจนออกสื่อละกัน ฉันไม่อยากให้ไอด้ามีชื่อเน่าควงผู้ชายสองคน เรื่องโคลตันเป็นแค่ฉากหน้า เขาเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่และสนับสนุนทุกงานของไอด้าอยู่ อีกอย่างนางแบบควงกับมหาเศรษฐีน่าจะชื่อเสียงดีกว่า ถ้าควงกับนายแบบชื่อดังอย่างเธอ อยู่กับเธอมีหวังสาวน้อยของฉันโดนคนอิจฉาหมั่นไส้ จนทำอะไรก็คงไม่รุ่ง มีแต่คนไม่ชอบแน่ๆ

คำพูดของสเตล่าทำให้ผมหัวเสียสุดๆ " ทำไมผมต้องเชื่อคุณ ผมอยากจะทำอะไรเป็นข่าวกับใคร ผมไม่เคยแคร์อยู่แล้ว ถ้าคุณคิดว่ารู้จักผมดีน่ะนะ "

ผมตอบเธอไปอย่างท้าทายและมันเป็นเรื่องจริง ในเมื่อผมได้ฉายาว่าว่ามิสเตอร์เพอร์เฟคผู้ไม่แคร์สื่ออยู่แล้ว ที่ผมไม่ชอบพูดถึงผู้หญิงและครอบครัวเพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวที่ไม่จำเป็นต้องมาแถลงไขให้ใครรู้นี่

" เจซ ตอนนี้เรื่องของไอด้ากำลังไปได้ดี ถ้าเธอไม่เข้ามาขวาง เรื่องของเธอจะทำให้งานของไอด้าไม่รุ่ง และฉันว่างานนี้โคลตันดูคลั่งไอด้ามาก ท่าทางเอาจริงมันไม่ใช่แค่เรื่องงานซะแล้ว เธอมีคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวแล้วล่ะ นี่เธอรู้เรื่องที่โรงแรมหรือเปล่า " คำพูดทิ้งท้ายขอสเตล่าทำผมควันออกหูเลยทีเดียว " มีอะไร! ที่โรงแรม "

" ไอด้าไม่ได้บอกเธองั้นซิ คืนนั้นเธออยู่กับโคลตัน นอกนั้นฉันไม่รู้ " ผมทุบโต๊ะปังอย่างโมโห แล้วเดินหมุนตัวออกจากห้องไปโดยไม่สนใจเสียงหัวเราะสะใจของสเตล่าที่ตามหลังมา

ทำไมเธอไม่พูดเรื่องนี้ ตอนนี้ผมโกรธเกินกว่าที่จะมองหน้าใครได้ ความไว้ใจที่ผมเพิ่งบอกเธอไปมันแทบจะละลายหายไป ผมอยากให้เธอบอกผมเอง ดีกว่ารู้จากปากคนอื่น นั่นล่ะที่ผมถามเธอก่อน ผมก้าวอาดๆไปยืนตรงข้างโต๊ะทำงานของเธอ ส่งคีย์การ์ดสีขาวให้เธออย่างไม่เต็มใจนัก 

" ไอด้า! หวังว่าคุณจะมีคำตอบสำหรับเรื่องโรงแรมกับโคลตันผมจะรอที่อพาร์ทเม้นท์ เราต้องคุยกัน " ผมส่งคีย์การ์ดให้เธอ มองหน้าเธออย่างโกรธๆ ดูก็รู้ว่าเธอตกใจไม่น้อยขณะที่ยื่นมือมารับคีย์การ์ดจากผม แล้วผมก็ไม่รอให้เธอพูดอะไรอีก ผมเดินออกออฟฟิสเธออย่างหัวเสียที่สุดก็ว่าได้ ตอนนี้อารมณ์มันพลุ่งพล่านเรียกได้ว่าอยากฆ่าคนเลยล่ะ และโคลตันคู่ต่อสู้คราวนี้ที่ผมจะประมาทมันไม่ได้อีกต่อไป 



Let's chat :)

ฮาโหลๆ มาอัพแล้วนะคะ 

ตอนนี้ที่เขียน คืออยากสื่อความรู้สึกที่พระเอกของเรามีต่อนางเอก มันเริ่มจะชัดเจนแล้วนะ

คราวนี้เรื่องชักจะวุ่นอีกแล้วด้วยซิ มาเอาใจช่วยไอด้าที่น่าสงสารกันนะคะว่าเธอจะผ่านมันไปยังไง


ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

พีต้า ^___^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

13 ความคิดเห็น