มิสเตอร์เพอร์เฟค (Mr. Perfect)

ตอนที่ 18 : It's over(สุดท้ายต้องจบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 เม.ย. 59

Chapter 18 : It's over (สุดท้ายต้องจบ)

 

ชีวิตของฉันชักจะยุ่งเหยิงขึ้นทุกวัน ความหวังที่จะทำงานในวงการแฟชั่นหลังเรียนจบให้ประสบความสำเร็จอย่างที่ใฝ่ฝันนั้น มันคงไม่ง่ายอย่างที่คิดซะแล้ว ตัวแปรต่างๆมากมายเพิ่มความท้าทายให้ชีวิตฉัน รวมถึงเรื่องหัวใจที่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีกับเขาได้ ที่สำคัญผู้ชายที่ฉันตกหลุมรักนั้น เขาไม่ใช่หนุ่มหน้าตาดีทั่วไปซะด้วย ทุกย่างก้าวของชีวิตฉันช่วงนี้มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบจริงๆ ถ้ามันพัง นั่นคงรวมถึงเรื่องฉันกับเจซที่จะต้องจบลงไปด้วย

ฉันนั่งกุมขมับ นั่งมองจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานตัวเองอย่างเครียดๆและรู้สึกปวดหัวขึ้นมา ตั้งแต่ที่เจซเดินออกไปจากออฟฟิสด้วยท่าทางฉุนเฉียว เขาคงโกรธฉันไม่น้อย ฉันรู้สึกผิดที่ไม่กล้าสารภาพกับเขาทั้งหมด และก็เตรียมทำใจยอมรับผลที่จะตามมาของมันอย่างจำยอม

ไม่รู้ว่าสตล่าพูดอะไรกับเจซบ้าง นั่นล่ะที่ฉันหวั่นใจ หวังว่าคงไม่พูดว่าฉันนอนกับโคลตัน ซึ่งฉันเองก็ยังไม่แน่ใจในเรื่องนั้นเลยด้วยซ้ำ " โอ้ย...นี่มันบ้าอะไรกัน " ฉันบ่นกับตัวเองอย่างออกเสียง

            ฉันรีบออกจากออฟฟิสทันทีหลังจากที่งานเสร็จ วันนี้เป็นวันที่ยาวนานจริงๆและสมองฉันไม่แล่นเลย ฉันแตะคีย์การ์ดที่เจซให้มาเมื่อเข้ามาในลิฟท์ของอพาร์ทเม้นท์สุดหรูของเขา ลิฟท์ทรงประสิทธิภาพพุ่งเร็วจี๋ขึ้นไปยังเพนท์เฮ้าท์ด้านบนสุดในเวลาไม่นาน เมื่อลิฟท์เปิดออก ฉันเดินเข้าไปยังส่วนรับแขกทันทีและหวังว่าจะได้เจอเจซแต่ก็กลับไม่พบ นี่เขาอยู่ไหนกันนะ หรือว่าเขาไม่อยากรอเจอฉันซะแล้ว ฉันเดินต่อเข้าไปทางส่วนห้องนอนเพื่อเข้าไปเก็บของ และมองหาเขา ก็ยังคงไม่มีวี่แววอยู่ดี บางทีเขาอาจจะออกไปซื้อของใกล้ๆแถวนี้ก็เป็นได้ ฉันพยายามคิดในทางที่ดีแต่ในใจกลับร้อนรน

ไม่นานนักก็มีเสียงปิดประตูและเสียงคนเดินลงจากบันไดจากด้านบน คงเป็นที่ดาดฟ้าส่วนรูฟท๊อปแน่เลย เขาอยู่บนนั้น ฉันรีบเดินออกจากห้องนอนไปเจอเขาในทันที และก็เป็นเขาจริงๆ ผู้ชายสุดเพอร์เฟค ในตาชวนฝัน และมีหุ่นล่ำกระชากใจสาวๆ ฉันเผลอมองเขาอย่างสำรวจและชื่นชม เจซอยู่ในชุดเสื้อยืดและกางเกงวอร์มลำลอง เท้าเปลือยเปล่าในมือถือเบียร์ ใบหน้าแดงเล็กน้อย น่าจะเป็นเพราะแอลกอฮอล์ที่ทำให้เลือดสูบฉีดดี ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้านั้นเซ็กซี่มากมาย

" ไฮ เจซ "

" ว่าไง คนสวย คุณกลับช้านะ " เขาจ้องหน้าฉันด้วยสายตาคมซึ้ง แต่อารมณ์ของเขานั้นเดาไม่ถูกเลยว่าคิดอะไรอยู่ ฉันส่งยิ้มตอบเขาไปแบบเจื่อนๆ

" วันนี้ เป็นวันที่ยุ่งสุดๆ งานที่ออฟฟิสค่อนข้างวุ่นน่ะฉันเลยออกมาเร็วไม่ได้ คุณหิวหรือเปล่าคะ "

เจซยกเบียร์ขึ้นซดแล้วเดินตรงมาหาฉัน เขารวบฉันทั้งตัวเข้ามากอดไว้ หน้าของเขาซุกอยู่ที่ผมฉัน กลิ่นหอมประจำตัวของเจซที่ผสมกับเบียร์ที่ดื่มนั้นทำให้ฉันมึนงง ลุ่มหลง เมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขาฉันก็พร้อมจะมัวเมาได้ตลอด ฉันรักผู้ชายคนนี้ แต่ฉันคงไม่กล้าจะบอกเขาตอนนี้เพราะไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างเดียวกันไหม

" ผมไม่หิว ผมรอคุณรู้ไหม มันรู้สึกว่านานมากและผมก็แทบจะทนไม่ไหว "

" ฉันขอโทษที่ไม่ได้โทรมาบอกก่อนนะคะ เอ่อ... เอาไงดี เราจะลงไปหาอะไรทานแถวนี้หรือจะโทรสั่งอาหารมาดี คุณดื่มไปเยอะไหมเนี่ย หน้าคุณแดงมากเลยนะ "

เรามองสบตากันและฉันก็เอามือลูบที่แก้มเขาทั้งสองข้าง เจซจับดึงมือของฉันเพื่อหยุด เขามองฉันนิ่งด้วยสายตาครุกรุ่นอย่างคนที่แคลงใจและมีคำถามมากมาย " พอได้แล้ว เลิกทำให้ผมไขว้เขวซะที ทีนี้จะพูดเรื่องของคุณกับโคลตันได้หรือยัง! " เจซเปลี่ยนเป็นกระด้างขึ้นและมองหน้าฉันอย่างคาดคั้น

" เจซ... ไม่รู้ซิถ้าคุณคิดว่ารู้แล้วก็อย่าถามฉันเลย ฉันไม่มีข้อแก้ตัวที่คุณอยากฟังหรอกนะ " 

ฉันมองสบตาเขากลับและสะบัดมือตัวเองออกจากการจับของเขา 

" หมายความว่าจริงตามนั้น คุณนอนกับโคลตัน! เพื่องานงั้นเหรอ

ฉันเดินหนีเจซและไม่อยากตอบคำถามนั้นไม่อยากเชื่อว่าเขาจะคิดแบบนั้นกับฉันได้ 

" พอเถอะเจซ ถ้าคุณเรียกฉันมาเพื่อให้ตอบคำถามพวกนี้ล่ะก็ฉันขอตัวนะ ไหนคุณบอกว่าเชื่อใจกันไง แล้วคุณตัดสินว่าฉันเป็นคนแบบนั้นมันก็จบแล้วล่ะ

ฉันเดินหนีเขาเข้าไปส่วนห้องนอนเพื่อเอากระเป๋า ฉันคิดว่าฉันต้องไปจากตรงนี้ฉันคงรับมันไม่ไหวแล้ว ฉันห้ามน้ำตาตัวเองไม่ได้เมื่อเข้าไปในห้องนอน จนต้องปล่อยโฮออกมา เจซเดินตามหลังเข้ามาไม่นานนัก ฉันปาดเช็ดน้ำตาตัวเองอย่างลวกๆและตั้งท่าหยิบกระเป๋าจะเดินหนีอีก แต่เขาจับกระชากแขนฉันไว้ได้ทัน

" ไอด้า บอกผมซิ พูดกับผม พูดอะไรก็ได้ผมจะเชื่อคุณ

เจซดึงฉันเข้ามาในอ้อมกอดและมองสบตาฉันนิ่ง ตาสีฟ้าของเขามันเศร้าหมอง และขุ่นเคืองจนฉันต้องหลบตา คำพูดของเขามันคืออะไร

" ฉัน...ฉันทำให้คุณผิดหวัง ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นอย่างนี้เจซ " เจซเปลี่ยนจากท่าทีแข็งกร้าวมาเป็นอ่อนโยนขึ้น เขาดึงฉันเข้ามากอดและพูดกระซิบข้างหูฉัน

" คุณเต็มใจหรือเปล่า โคลตันมันบังคับคุณใช่ไหม

ยิ่งฟังน้ำเสียงของเจซที่เหมือนจะยอมลงให้ฉันแล้วยิ่งทำให้รู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก เขาทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่แย่เลวร้ายและสกปรกสิ้นดี ฉันยังคงสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของเขา เจซลูบผมและหลังฉันอย่างปลอบใจ 

" ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี ฉันแทบไม่รู้อะไรเลย โคลตันวางยาฉันและฉันก็จำอะไรไม่ได้ ฉันผิดเองที่ไว้ใจเขา " เจซจับไหล่ฉันและผลักให้ตัวฉันออกห่าง สีหน้าของเขาแข็งกร้าว แววตารวดร้าวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาสบถเสียงดัง 

" บ้าชิบ! ผมไม่ปล่อยมันไว้แน่ โคลตันมันกล้าดียังไงมาทำแบบนี้

เจซปล่อยมือจากฉัน เขาหมุนตัวเดินไปทางหน้าต่างของห้อง เหม่อมองไปด้านนอกชั่วอึดใจเหมือนคิดอะไรอยู่ แล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาหันกลับมาหาฉันแล้วเดินเข้ามารวบฉันทั้งตัวไปกอดไว้อีกครั้ง ฉันไม่เข้าใจความคิดของเขาเลย เจซไม่พูดอะไร ทำท่าทีเหมือนปลอบใจ มันทำให้ฉันกลัวและเดาทางไม่ออกว่าเรื่องจะลงเอยยังไง เขาแสดงท่าทีเจ็บปวดและรู้สึกผิดต่อฉันออกมาทางสีหน้าและท่าทาง มันยิ่งตอกย้ำให้ฉันปวดใจเข้าไปอีก

" ไอด้า มันเป็นความผิดของผมเอง ผมทำให้โคลตันมันเคยตัวจนได้ใจ ผมรู้มาตลอดว่ามันเป็นเพื่อนที่ต้องการเอาชนะผมในทุกเรื่อง แต่ผมไม่เคยใส่ใจเอาเรื่องกับมันจริงจัง จนคุณ...ไอด้า คุณต้องตกเป็นเหยื่อของความบ้าของมัน! " 

เจซสบตาฉันและลูบแก้มแผ่วเบา เขาใช้มือปาดน้ำตาฉันออกจากแก้ม สายตาเขาเหมือนคนที่สงสารและเวทนาฉัน มันทำให้ฉันเสียวสันหลังวาบ

นี่เขาคิดอะไร เขาทำท่าทางเหมือนเสียใจและต้องการจะปล่อยฉันไปเพื่อให้เรื่องจบอย่างนั้นล่ะ

" เจซ! ปล่อยเรื่องนี้ไปได้ไหม ฉันไม่อยากนึกถึงมันอีก ถามจริงเถอะ คุณคิดยังไงกับฉันกันแน่ ถ้าคุณรังเกียจและไม่ต้องการฉันอีกเพราะเรื่องโคลตัน ฉันเข้าใจได้นะ ได้โปรดอย่าทำหน้าเหมือนคุณเป็นคนผิดกับเรื่องนี้ และเหมือนไม่กล้าทิ้งฉัน"

ฉันมองหน้าเขากลับอย่างท้าทายและขอคำตอบ เจซนิ่งไม่ตอบคำถาม เขาหลบตาฉัน นั่นล่ะ...มันทำให้ฉันเข้าใจแล้ว เขาจะปล่อยฉันไป ฉันก้าวถอยหลังจากเขา ในใจร้าวรานสุดทน ทำไมเขาไม่พูดออกมา เขามันขี้ขลาดที่สุด ฉันหมุนกลับหลังวิ่งออกไปจากห้องและรีบเดินไปที่ประตูเพื่อจะออกไปจากห้องเขาให้เร็วที่สุด เสียงเจซเรียกตามหลังฉันมา แต่ฉันไม่หยุดฟัง เมื่อลิฟท์มาถึงฉันรีบเข้าไป กดปิดประตูและกดเลือกชั้นให้ลงไปด้านล่างอย่างเร็ว น้ำตาฉันพร่างพรู ทรุดลงนั่งกับพื้นแทบไม่มีเรียวแรงจะยืน ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรโทษเขาเพราะมันเป็นความผิดของฉัน แต่เขาทำให้ฉันรู้สึกแย่ที่เขาไม่พูดมันออกมา มันคงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว เรื่องของเรามันก็คงจบเหมือนเดิม เจซทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาไม่คิดจะสู้หรือปกป้องเพื่อฉันเลย และเขาก็ไม่ให้โอกาสฉันด้วย เขาคงปล่อยฉันทิ้งเหมือนกับผู้หญิงทุกคนที่ไปหาโคลตัน

      เช้าที่แสนขุ่นมัว ตาฉันบวมเป่ง หน้าตาซีดเซียวดูไม่จืด วันนี้ฉันคงไม่มีหน้าไปเจอใคร ฉันส่งข้อความหาสเตล่าเพื่อขอลางาน วันนี้กะจิดกะใจในการทำงานของฉันมันหมดลงแล้ว ฉันอยากมีเวลากับตัวเอง ทบทวนอะไรหลายๆอย่างและทำใจให้ตัดเจซออกไปให้ได้มากที่สุด

เสียงข้อความจากมือถือฉันดังไม่ขาดสาย มีข้อความเรื่องงานป็นการเตือนตารางงานของฉันจากฮาน่าห์มากมายซึ่งฉันยังไม่อยากจะรับรู้มันในตอนนี้

ฉันเลื่อนดูอย่างคร่าวๆและไม่ได้จดจำอะไรเลย จนเห็นข้อความจากเจซหนึ่งฉบับ ที่เขาส่งไว้เมื่อคืนหลังฉันออกมาจากอพาร์ทเม้นท์เขาแล้วว่า ' ผมขอโทษ '

มันทำให้ฉันต้องเสียน้ำตาอีกรอบ และยิ่งแน่ใจอย่างไม่ต้องอธิบาย เขาปล่อยฉันไปแน่นอน รักแรกและรักเดียวของฉันหลุดลอยไปแล้ว มันเจ็บยิ่งกว่าเจ็บและมันคงไม่มีทางจะกลับเริ่มต้นใหม่ และจากไปให้ช้ำใจอีกครั้งเป็นแน่ พอกันทีกับผู้ชายที่แสนจะเพอร์เฟค ฉันมันไม่คู่ควรกับเขาตั้งแต่แรกแล้ว

ฉันแต่งตัวลวกๆด้วยชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์และสวมสเวตเตอร์สีเทาทับด้านนอก ฉันต้องการออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์และหากาแฟดื่ม เดินเล่นซักพัก มันอาจจะทำให้รู้สึกดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ก็ได้

จิตใจที่ล่องลอยพาร่างกายออกเดินด้วยสองเท้าเรื่อยเปื่อยไปตามทางเดินฟุตบาท และไม่รู้เมื่อไรกันที่ฉันพาตัวเองมาหยุดยืนอยู่หน้าร้านกาแฟสตาร์บัคที่อยู่ไม่ห่างจากบอสตัน พลับบลิคการ์เด้นท์ ฉันตรงเข้าไปสั่งกาแฟร้อนแล้วก็ถือมันเดินเข้าไปในสวนของพลับบลิคการ์เด้นท์

แสงแดดอ่อนๆ กับลมเบาๆนั้นช่วยให้ผ่อนคลายขึ้นเยอะ ฉันนั่งที่ม้านั่งที่อยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ ปล่อยใจล่องลอยและจิบกาแฟในมือ ฉันทบทวนเรื่องระหว่างตัวเองกับเจซ มันเหมือนฝันเกินไป ฉันห่างไกลกับเขามากมาย ที่ผ่านมาฉันไม่เคยตามเขาทันเลยซะที คนอย่างเจซ ไทเลอร์มีทางเลือกตั้งมากมาย เขาไม่จำเป็นต้องแคร์คนอย่างฉันและในเมื่อฉันมันด่างพร้อย มันก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเก็บฉันไว้ ความรู้สึกตอนนี้มันแย่ แต่ฉันจะโทษใครได้ล่ะ ทั้งหมดมันคือการตัดสินใจของฉันเอง

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน ฉันหลับตาและปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มช้าๆอย่างเงียบงัน ฉันเสียใจมากมายและสิ่งเดียวที่มันแน่นอนและก้องในใจคือ ฉันรักเจซ รักมาก รักจนไม่อยากเสียเขาไป ทุกอย่างมันสายไปแล้ว เขาเลือกทิ้งฉันและฉันไม่มีค่าพอสำหรับเขา สุดท้ายฉันต้องตัดใจและก้าวเดินต่อไป

 

13 ความคิดเห็น