มิสเตอร์เพอร์เฟค (Mr. Perfect)

ตอนที่ 16 : วังวน (The Circle)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 เม.ย. 59

Chapter 16: วังวน (The Circle)

 

ทุกอย่างหมุนวนเชื่องช้า แสงสีเขียวสีเหลืองและสีฟ้าที่สว่างจ้า วนเวียนอยู่ในหัว และเหมือนส่องที่ใบหน้าของฉันตลอดเวลา แม้ว่าหลับตาก็ยังรู้สึกถึงความสว่างแสบตานั้นได้ ตาของฉันหนักอึ้ง เนื้อตัวเมื่อยล้าไปหมด ไร้เรี่ยวแรงอย่างสิ้นหวัง ขณะที่เหมือนสมองนั้นยังเปิดระบบทำงานอยู่แต่ร่างกายกลับเหมือนร่างไร้วิญญาณ

เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่ ฉันพยายามจะปลุกตัวเองให้ตื่น พยายามจะลืมตาขึ้นมาให้ได้ ซึ่งมันก็ใช้เวลาค่อนข้างนาน กว่าที่ฉันจะขยับเขยื้อนตัวและลืมตาขึ้นมอง

แสงสว่างโดยรอบจ้าพอควรเมื่อเปลือกตาที่หนักอึ้งเปิดขึ้น ฉันอยู่บนเตียงกว้างขนาดใหญ่ เพดานห้องและรอบเตียงที่ไม่คุ้นเคยทำให้ต้องสะดุ้งตัวขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว

' ฉันอยู่ที่ไหนกัน '


เป็นครั้งที่สองแล้วที่ต้องตื่นขึ้นมากับความรู้สึกแปลกประหลาดในห้องที่ไม่คุ้นเคย ฉันลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วจนรู้สึกว่าห้องทั้งห้องนั้นหมุนวนรอบตัวยังไงยังงั้น ' โคลตัน '

ใช่...เมื่อคืนฉันอยู่กับโคลตัน ฉันสั่นหัวตัวเองแรงๆไล่ความรู้สึกมึนงงที่มีเต็มเปี่ยมไปจากตัว พร้อมกันนั้นก็มีเสียงประตูเปิดออก ฉันรีบตั้งสติและดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังตัวเองอย่างลืมตัว และตกใจในขณะเดียวกัน


" คุณ! ทำไม ถึงทำแบบนี้ "


ฉันมองโคลตันด้วยสายตายขุ่นมัว ต่อว่าเขาทันทีด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดพอควร


" ใจเย็นครับ อย่าเพิ่งหงุดหงิดแต่เช้าน่ะคนสวย "


ฉันดึงผ้าห่มออกเพื่อเตรียมจะก้าวลงจากเตียงก็พบว่าตัวเองนั้นอยู่ในชุดคลุมผ้าซาตินบางเบาสีขาวครีม แต่ความรู้สึกภายในนั้นบ่งบอกว่าชุดชั้นในยังอยู่ครบ มันค่อยทำให้ฉันโล่งอกไปส่วนนึง แต่ก็ไม่วายต้องต่อว่าเขาที่บังอาจมาถอดชุดของฉันออก


" เสื้อผ้าฉันอยู่ที่ไหน! คุณกล้าดียังไงมาถอดชุดของฉัน "


โคลตันไม่ตอบ เขายังคงยิ้มกริ่มอย่างไม่หวั่นเกรงต่อท่าทางเอาเรื่องของฉัน เขาเดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็วจนฉันต้องถอยกรูดหนีไปด้านหลังจนชนกับขอบเตียงและเกือบจะล้มไป ถ้าเขาไม่เอื้อมมาดึงตัวฉันไว้


" ไอด้า อย่าโกรธเลยน่ะ ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง "


โคลตันไม่พูดเปล่า เขายังคงก้มลงมาจูบฉันที่ข้างแก้ม แม้ว่าฉันขัดขึนเขาก็ยังคงรุกไล่ต่อ พร้อมเลื่อนพรมจูบมาตามลำคอของฉันอย่างไม่แคร์การต่อต้านจากฉัน


" ปล่อยนะ! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณจะมาบังคับฝืนใจกันแบบนี้ เราไม่มีอะไรกัน คุณอย่ามาพูดว่าต้องรับผิดชอบฉันหน่อยเลย "

โคลตันหัวเราะอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง เขามันหมาป่าเจ้าเล่ห์ไม่มีผิด


" คุณแน่ใจหรือว่าไม่มีอะไร ต้องให้ผมทบทวนไหมว่าเมื่อคืนคุณเร่าร้อนขนาดไหน "

ฉันสบัดตัวออกจากเขา


" บ้าที่สุด คุณอย่ามาโกหกฉันหน่อยเลย คุณมันหน้าไม่อาย คงภูมิใจซินะที่ใช้วิธีสกปรกแบบนี้ คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย ความจริงคนอย่างคุณก็ไม่น่าหาผู้หญิงยากนะ "


ฉันต่อว่าเขาอย่างรุนแรงและคิดว่าโคลตันคงโกรธไม่น้อย มันกระตุ้นต่อมโมโหของเขาได้มาก จากสีหน้าเจ้าเล่ห์เปลี่ยนเป็นฉุนเฉียวในทันที เขาฉุดแขนฉันโดยแรงเพื่อไม่ให้เดินหนี จนฉันต้องเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดเขาอีกรอบ โคลตันไม่รอช้าเขาอุ้มยกฉันทั้งตัวแบกขึ้นหลังแล้วโยนลงไปบนเตียงอย่างแรง พร้อมกับตามลงมาทาบทับและกดข้อมือของฉันไว้กับเตียงอย่างแน่นหนา


" ปากดี! งั้นผมควรจะทำให้คุณรู้ว่าผู้ชายอย่างผมโหดร้ายได้แค่ไหน "


ว่าแล้วเขาก็บดเบียดปากลงมาประกบกับริมฝีปากฉันอย่างรุนแรง โคลตันปล่อยแขนฉันข้างนึงเพื่อดึงสายคาดเอวของชุดคลุมของฉันให้หลุดออก แล้วดึงมันขึ้นมาผูกข้อมือฉันไว้ทั้งสองข้างโดยที่เขาใช้ทั้งตัวคร่อมทับฉันอยู่


" อยากรู้นักว่าจะแน่ซักแค่ไหน ผมให้เกียรติคุณมามากพอแล้ว ถ้ายอมดีๆไม่ได้มันก็ต้องโหดกันหน่อย หวังว่าจะรับไหวนะสาวน้อย "


โคลตันบดเบียดตัวเองเข้าหาฉันและซุกไซร้ซอกคอและหน้าอกของฉันอย่างบ้าคลั่ง ชุดคลุมของฉันหลุดออกอย่างง่ายดายจากการกระชากของเขา ตอนนี้ทั้งตัวฉันเหลือแต่ชุดชั้นในลูกไม้บางเบา ฉันเห็นสายตาที่หื่นกระหายของโคลตันแล้วก็รู้สึกกลัวจนตัวนั้นสั่นสะท้าน ไม่รู้ว่าจะรอดจากเงื้อมือของเขาได้อย่างไร แม้ว่าฉันจะพยายามส่งเสียงร้องและเตะถีบ เพื่อให้หลุดจากการปลุกปล้ำของเขามันก็ไม่เป็นผล แม้แต่น้ำตาก็ช่วยฉันไม่ได้


" หยุดนะโคลตัน! ปล่อยไอด้าเดี๋ยวนี้ " เสียงผู้หญิงที่แข็งกร้าวดังมาจากด้านหลังเราทั้งคู่ และมันทำให้โคลตันหยุดและผละจากฉันอย่างไม่เต็มใจ


ฮาน่าห์ยืนอยู่ที่หน้าประตู สีหน้าเธอนั้นโกรธโมโหพอๆกับโคลตันที่ไม่พอใจที่เธอเข้ามาขัดจังหวะ โคลตันถอยออกมาจากฉันพร้อมทั้งเอื้อมมาปลดเชือกที่ข้อมือฉันออก


" มาเร็วไปหน่อยนะฮาน่าห์ พาเด็กของคุณไปซะ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ "

ฮาน่าห์รีบเข้ามาประคองฉันและช่วยส่งเสื้อคลุมให้ฉันสวมทับ เธอลูบหัวฉันอย่างปลอบใจและมีสีหน้าเหมือนรู้สึกผิดต่อฉัน


" ไอด้า ไปอาบน้ำแต่งตัวไป ฉันมีเรื่องต้องคุยกับโคลตัน " เธอพูดบอกฉันแล้วปรายหาตาไปทางเขา


" แต่...ฉันว่าเรารีบไปเถอะฮาน่าห์ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ " ฮาน่าห์ดึงมือให้ฉันลุกขึ้นแล้วดันหลังให้ฉันเดินไปทางห้องน้ำ


" อาบน้ำซะ สภาพเธอตอนนี้ออกไปไหนไม่ได้แน่ ฉันพยักหน้า ยอมทำตามที่ฮาน่าห์บอก และเดินเข้าห้องน้ำที่อยู่ด้านข้างไปอย่างรวดเร็วโดยทิ้งเธอไว้กับโคลตันตามที่ขอ

 


"
มีอะไรจะพูดไหม โคลตันคุณมันหน้าไม่อายจริงๆ เรื่องข่าวคาวของคุณที่เขาลือกัน ไม่นึกเลยว่าจะจริง "

โคลตันยังคงไม่ตอบ เดินออกจากห้องไปอย่างไม่ใส่ใจ แล้วไปหยุดยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ด้านนอก รินกาแฟสดในเหยือกให้ตัวเองแล้วยกขึ้นจิบอย่างใจเย็น


" มันเสียหายตรงไหนที่ผมต้องการไอด้า เธอเล่นตัว เลยทำให้ผมหงุดหงิดนิดหน่อย "


" แล้วเรื่องเมื่อคืนล่ะคุณจะแก้ตัวว่าไง พวกปาปารัซซี่คงได้ภาพคุณประคองไอด้าออกจากไนท์คลับ แล้วก็พาเข้าโรงแรมกันหมดแล้ว "


" ผมไม่แคร์ ก็ปล่อยข่าวไปซิว่าผมควงเธออยู่ ตอนนี้ข่าวของเราสองคนก็เป็นอย่างนั้นอยู่แล้วนี่ "


ฮาน่าห์ส่ายหน้าเซ็งๆ และระอากับท่าทางหยิ่งผยองของโคลตัน เขาทำให้รู้สึกว่าเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจกว่าที่คิดไว้มากมาย ช่างแตกต่างกับใบหน้าที่หล่อเหลา มาดนักธุรกิจรุ่นหนุ่มที่เคยหลงชื่นชม เขามันซานตานในคราบสุภาพบุรุษจริงๆ


" ไอด้าต้องเสียชื่อเพราะคุณ ฉันไม่เข้าใจว่าคุณจีบผู้หญิงไม่เป็นหรือไง อีกอย่างนะคุณก็รู้ว่าไอด้าคบกับเจซ คุณสองคนเป็นเพื่อนกัน ยังคิดจะทำอย่างนี้อีก เลวจริงๆ! "


" นี่คุณผู้หญิง ถ้าคิดจะเข้ามาด่าผมแบบนี้ ระวังตัวคุณเองไว้บ้างนะ จะบอกให้ว่าผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ผมอยากได้ไอด้า! และก็ต้องได้ด้วย แค่นี้ผมก็อดทนใจเย็นกับเธอมากพอแล้ว ส่วนเรื่องเจซผมไม่สนหรอก เธอก็เหมือนผู้หญิงคนอื่นของเจซน่ะล่ะ เบื่อก็ทิ้งเองตามนิสัยเขา "


" แต่เจซยังไม่ได้ทิ้งเธอ คุณก็รู้ "


" คงอีกไม่นานนี้หรอก ก็คุณบอกเองนี่ว่าพวกปาปารัซซี่น่าจะได้รูปผมกับไอด้าไปแล้ว " โคลตันพูดแล้วก็หัวเราะอย่างไม่แคร์อะไร


" เรื่องคุณกับไอด้าจะเอาไง "


" ก็ไม่เอาไง ผมจะปล่อยเธอไปก่อน คุณก็ช่วยให้ข่าวรักษาหน้าเด็กของคุณกับบริษัทอย่างที่ต้องการก็แล้วกัน เรื่องค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับข่าวและการโปรโมทอื่นๆก็แจ้งมาที่เลขาผม "


" แล้วเรื่องสถานะของคุณกับไอด้าล่ะ "


" ผมเป็นสปอนเซอร์ทุกงานของเธอและกำลังจะเลื่อนสถานะเธอให้เป็นคู่ควงคนใหม่ของผม ออกงานทุกงานด้วยกันเท่าที่เป็นไปได้ จัดการด้วยละกันนั่นล่ะที่ผมเรียกคุณมา "


" เรื่องเมื่อคืนมันยังไง " ฮาน่าห์อดที่จะถามข้อข้องใจไม่ได้ แต่ก็เผื่อใจไว้แล้วว่าเสือร้ายคงไม่ปล่อยลูกแกะน้อยให้รอดไปได้แน่ ดูจากรูปการณ์เมื่อเช้าแล้วด้วย


" ไม่มีอะไร เธอแค่เมา หลับไป เฮ้อ...อย่าถามมากเลย ที่ผมเรียกคุณมาก็เพราะไม่อยากให้ชื่อเสียงเธอแย่ไปกว่านี้ ผมใจร้อนไปเอง "


สีหน้าโคลตันทำให้ฮาน่าห์ต้องแปลกใจ แววตาเขาเหมือนเจซเวลาที่มองไอด้า และดูรู้สึกผิด แม้ท่าทางยังดูโอหังอยู่ ไอด้าเอ้ย ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้าย ที่มีเทพบุตรผสมซาตานมาคลั่งไคล้ถึงสองคน และศึกคราวนี้น่าจะหนักหนาพอสมควร เพราะสองหนุ่มนั้นสูสีกันเหลือเกิน


" ไม่อยากเชื่อ...อย่างโคลตันนี่นะจะปล่อยให้ผู้หญิงหลุดรอดไปได้ " ฮาน่าห์แกล้งเยาะอย่างขำๆ

 

    

     ไอด้าแต่งตัวในชุดเดิมออกมาจากส่วนของห้องนอน หน้าเธอซีดอย่างกับคนป่วยแต่ก็ยังคงดูสวยใส แบบสาวน้อยที่น่าทะนุทะถนอม ผิดก็แต่แววตาที่สดใสขี้เล่นนั้นหายไป เธอมองที่โคลตันอย่างเกร็งๆและดูโกรธเคืองอยู่ไม่น้อย


" คนสวย มานั่งนี่ซิ ดื่มกาแฟหน่อยไหมจะได้ขึ้น "

โคลตัน รินกาแฟและเดินถือมายื่นให้ โดยที่ฉันยังยืนทื่อแบบสมองไม่สั่งการ


" ขอบคุณ " ฉันรับกาแฟมาแล้วตอบกลับไปเสียงเรียบ โคลตันดึงมือให้ฉันเดินตามมานั่งที่โซฟา แล้วเดินไปรินกาแฟส่งให้ฮาน่าห์บ้าง และก็เดินกลับมานั่งข้างฉัน เขาทำท่าทางเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาดึงมือข้างที่ไม่ได้ถือแก้วกาแฟของฉันไปจับไว้ แล้วก็เอื้อมมืออีกข้างมาไล้ที่แก้มฉันอย่างคุ้นเคย จนฉันต้องหันหน้าหนี


" ไอด้า ผมขอโทษเรื่องเมื่อคืนและเมื่อเช้านี้ด้วย หวังเราจะคุยกันได้เหมือนเดิม "


ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ ในเมื่อเขารังแกกันขนาดนี้ ยังหวังว่าฉันจะให้อภัย

อีกเหรอ


" ฉันว่าเราไม่มีอะไรต้องข้องเกี่ยวกัน ฉันขอถอนตัวจากงานของคุณ "


'' ไม่ได้นะไอด้า ทำอย่างนั้นไม่ได้ ไม่งั้นคนก็ต้องคิดว่าเธอมีปัญหาอะไรกับโคลตัน ต้องถูกขุดคุ้ยหาความจริงไม่หยุดแน่ แค่เรื่องเมื่อคืนก็ไม่รู้จะแก้ยังไงแล้ว ขอเถอะนะ "

ฮาน่าห์รีบขัดอย่างเร็ว สีหน้าเธอร้อนรนมากจนฉันแปลกใจ


" นี่คนดี อย่างองแงน่า คุณต้องแยกแยะหน่อยนะเรื่องงานกับส่วนตัว อีกอย่างผมไม่อยากหาข้อแก้ตัวกับเจซด้วยซิ "


" หมายความว่าไง นี่คุณขู่ฉันเรื่องเจซงั้นเหรอ ฉันไม่สนหรอกฉันจะบอกเขาตามตรง ถ้าเขารับไม่ได้มันก็ช่วยไม่ได้ "

ฉันลุกจากโซฟาเพราะไม่อยากอยู่ใกล้โคลตัน เขามันเจ่าเล่ห์ น่ารังเกียจอย่างที่สุด


" งั้นก็ยกเลิกงาน เตรียมตัวเป็นผู้หญิงของผมแทนตั้งแต่วันนี้เลย ผมจะบอกเจซว่าเราเข้ากันได้ดีแค่ไหน ส่วนเรื่องงาน ผมจะฟ้องบีบีแอนด์โคให้หมดตัวไปเลยที่เบี้ยวสัญญากับผม อย่าคิดว่าผมจะใจดี "

โคลตันพูดอย่างคนที่เป็นต่อและลุกจากโซฟาเดินไปหาฮาน่าห์


" เอาล่ะ ฮาน่าห์ได้ยินแล้วใช่ไหมบอกสเตล่าให้เตรียมตัวไว้ด้วย "


สีหน้าของโคลลตันบ่งบอกว่าเขาเอาจริงแค่ไหน จนฮาน่าห์เองนั้นหน้าซีดเป็นไก่ต้ม โคลตันล้วงหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อสูทแล้วบอกให้คนขับรถมารอหน้าโรงแรม ว่าเขาจะไปแล้วและข้อตกลงคงต้องเป็นไปตามนั้น


" เดี๋ยว! โคลตันคุณมันเจ้าเล่ห์นัก ฉันไม่ถอนตัวก็ได้ แต่อย่าหวังว่าจะเข้ามาใกล้ฉันได้อีก " ฉันบอกเขาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดแล้วหันไปหาฮาน่าห์


" ไปกันเถอะฮาน่าห์ "


" คงไม่ได้หรอกสาวน้อย เพราะคุณมีสัญญาที่ต้องร่วมกับผมหลายอย่างลองถามต้นสังกัดคุณดูละกัน และเราก็เป็นมากกว่าผู้จ้างและลูกจ้างคุณก็รู้จริงไหม "


เขาไม่พูดเปล่า เดินเข้ามาดึงฉันไปจูบเร็วๆแล้วก็เดินหัวเราะอย่างผู้ชนะออกจากห้องไป ปล่อยให้ฉันยืนเจ็บใจที่เสียรู้ทั้งบริษัทและโคลตัน


" ไม่รู้ล่ะฮาน่าห์เธอต้องอธิบายมาทั้งหมดด้วย ฉันเกลียดโคลตันไม่อยากเห็นหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ ฉันคงไม่มีหน้ากลับไปหาเจซ ถ้าเขารู้เรื่องนี้ซึ่งก็คงอีกไม่นาน "

ฉันเริ่มบ่อน้ำตาแตกอย่างไม่ตั้งใจ จนฮาน่าห์ดึงฉันเข้ามาปลอบอย่างเห็นอกเห็นใจ และรับปากว่าจะเคลียร์เรื่องทั้งหมดกับฉันและช่วยกันหาทางแก้ไข

 


เกาะคาปรี (Capri)

ฟ้าสีครามปราศจากเมฆขาว แสงแดดที่แสนจะอบอุ่นกระทบกับผิวน้ำสีน้ำเงินเป็นประกายระยับ เรือลำน้อยใหญ่สีขาวลอยล่องอยู่เหนือน้ำเหมือนมีใครมมาจับวางเรียงอย่างสวยงาม

เจซอยูในชุดเสื้อยืดสีขาวคอแหลมลึกกับขาสั้นสีเทา ผิวสีแทนเข้มขับเน้นกล้ามเนื้อให้ยิ่งดูสวงามและเด่นชัดขึ้น แม้ว่าจะเป็นชุดลำลองที่แสนจะธรรมดาแต่มันก็ทำให้ผู้ชายคนนี้ดูโดดเด่นและสง่างาม บวกเซ็กซี่ได้อย่างไม่ธรรมดา ผมสีน้ำตาเข้มปลิวไสวท้าลมขณะที่นั่งบนกาบเรือด้านหน้า เรือใบขนาดกลางที่มีผืนผ้าใบกว้างสีขาว ป่องโก่งงอล้อกับลมทะเลที่โต้มาขณะที่เรือนั้นล่องไปข้างหน้า ด้วยความเร็วสม่ำเสมอ เขาเหม่อมองไปด้านหน้าด้วยใจที่ไม่เป็นสุขนัก แม้ว่าการล่องเรือจะเป็นกีฬาที่เขาโปรดปราน และการอยู่ท่ามกลางทะเลกว้างจะทำให้ปลอดโปร่ง แต่ตอนนี้ใจกลับขุ่นมัวและหงุดหงิดงุ่นง่าน สองวันมาแล้วที่เขาเฝ้าหาคำตอบให้ตัวเอง ว่าเหตุใดเรื่องของไอด้าถึงมีอิทธิพลต่อเขานัก แม้ว่าใจนึงจะเปิดรับเธอมากพอและยอมรับว่าคลั่งเธอไม่น้อย แต่อีกใจกลับไม่กล้ายอมรับในสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจ


เจซหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเปิดหลังจากที่ปิดมันไว้สองวันเต็ม ไม่ติดต่อใครและไม่ให้ใครติดต่อได้ เขาใช้เวลาอยู่กับตัวเองอย่างเต็มที่และพยายามคิดว่าตัวเองต้องการ การพักผ่อน แต่มันกลับเหมือนกับการขังตัวเองให้ทรมานใจ ตอนนี้เขาอยากรู้เรื่องของคนที่เขาคิดถึง และตัดสินใจว่าอยากรู้เหตุผลทั้งหมดว่าทำไมเธอถึงไปอยู่กับโคลตันได้

" คาร่า เช็คข่าวไอด้ากับโคลตันให้ผมด้วย "


" เจซ ทำไมเงียบหายไปเลย เธอทำให้พวกเราเป็นห่วงนะ มือถือก็ปิด เราคิดว่าเธอถูกทะเลกลืนไปแล้วซะอีก "

น้ำเสียงคาร่านั้นดูเป็นกังวลอย่างมาก เธอเหมือนแม่คนที่สองที่ตามห่วงเขาไปทุกเรื่อง เหมือนว่าเขายังเป็นเด็ก เขาตอบเสียงใสอย่างขี้เล่นกลับไป


" คาร่า ไม่ต้องห่วงหรอก ผมยังอยากสร้างปัญหาให้คุณอีกนานน่า แค่อยากพักผ่อน "


"  เรื่องไอด้าน่ะซับซ้อนพอสมควร ไม่รู้ว่าแผนโปรโมทของบีบีหรือแผนรวบหัวรวบหางของโคลตันกันแน่ ฉันว่าเธอกลับมาเคลียร์กับไอด้าเองดีกว่า เรื่องข่าวก็ต้องระวังหน่อย เดี๋ยวจะพัวพันกันยุ่ง "


" โอเค ผมจะกลับพรุ่งนี้บินไฟล์ทเช้าเลย อย่าเพิ่งรับงานอะไรนะ ขอว่างซักวันสองวัน "


คาร่าตอบตกลงกับสิ่งที่เขาขอ และเธอก็ย้ำให้เขาเลี่ยงการพบเจอกับไอด้าในที่สาธารณะ เพื่อกันข่าวที่จะเพิ่มขึ้นมาอีก เขาเข้าใจข้อนี้ดีและไม่อยากทำให้เรื่องวุ่นไปมากกว่านี้ สิ่งเดียวที่ต้องการรู้คือเรื่องผู้หญิงของเขากับเจ้าเพื่อนตัวแสบว่าจะเป็นอย่างที่ข่าวว่าไหม เขายังอดคิดไม่ได้ว่าถ้าหากมันเป็นจริงเขาจะทำยังไง แค่คิดมันก็รู้สึกปวดใจไม่น้อยจนไม่กล้าที่จะคิดต่อ

 

13 ความคิดเห็น