มิสเตอร์เพอร์เฟค (Mr. Perfect)

ตอนที่ 15 : วางยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 เม.ย. 59

Chapter 15: วางยา



 

ภาพทะเลเมดิเตอร์เนียนที่สวยสดงดงาม ท้องฟ้า ผืนน้ำสะท้อนแดดระยิบระยับ

เรือยอร์ช เรือใบทอดตัวบนผืนน้ำสีคราม ฉันฝันให้ตัวเองยืนอยู่ที่ระเบียงกว้างนั้น

และมองวิวเบื้องหน้าร่วมกับผู้ชายสุดเพอร์เฟคที่ฉันคิดถึงที่สุดในตอนนี้

ภาพทิวทัศน์ของเกาะคาปรีที่เจซส่งมาให้ทางมือถือนั้น ทำให้ฉันยิ้มแก้มปริทำงานอย่างสดชื่นได้ทั้งวัน


วันนี้เป็นอีกวันที่งานหนักเอาการหลังจากเสร็จงานแฟชั่นวีคที่ยิ่งใหญ่แห่งปี เรากำลังเตรียมตัวงานถ่ายคอลเลคชั่นเสื้อผ้าล๊อตใหม่หลังจากกระแสความนิยมและชื่นชมเสื้อผ้าที่ใส่เดินแบบในงานที่ผ่านมาเปิดตัวขึ้น ฉันมีหน้าที่ดูเรื่องรายละเอียดของการจัดชุดเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้มิกซ์แอนด์แมชกัน รวมถึงการส่งต่อไอเดียให้กับเมคอัพอาร์ททิสและแฮร์สไตล์ลิสด้วย ว่าการแต่งหน้าและทำผม ควรจะเป็นในแนวไหนเพื่อให้มันเข้ากับชุดที่ใส่


สเตล่ากับผู้ช่วยคนอื่นๆก็ยุ่งเกี่ยวกับการเฟ้นหานายแบบนางแบบที่เหมาะสมจะมาใส่เสื้อผ้าในคอลเลคชั่นนี้ ฮาน่าห์นั้นถูกตัดออกจากงานในครั้งนี้เพราะเธอต้องวุ่นวายเรื่องงานแถลงข่าวและการถ่ายโฆษณาของฉันให้กับ HQ ไนท์คลับที่กำลังจะมาถึง ฉันแอบสงสารเธอ แต่ก็ทำไงได้ล่ะ เธอถูกวางตัวให้เป็นผู้จัดการส่วนตัวของฉันนี่นา ทุกครั้งที่ฉันคุยกับเธอเรื่องการทำงาน เธอก็ยังคงยืนยันว่าเธอสนุกกับงานที่ได้รับมอบหมายและไม่คิดว่าเป็นปัญหาใหญ่อะไรที่ไม่ได้เทรนงานกับสเตล่าโดยตรง ฉันทั้งแอบอิจฉาเธอและนับถือเธอไปพร้อมๆกัน


" เฮ้อ... ป่านนี้เจซจะเป็นไงบ้างนะ จะมีสาวๆล้อมรอบตัวเขาอยู่ตลอดไหม แล้วเขาจะอดใจได้ไหม "

ฉันพึมพำกับตัวเองอย่างปลงๆ ทำไงได้ล่ะในเมื่อเขาเป็นหนุ่มสุดฮอต ไม่ว่าสาวไหนก็พร้อมยอมพลีกายแม้จะชั่วครั้งชั่วคราวก็ตาม การคบกับเขามันทำให้ฉันเป็นกังวลมากมาย ถึงฉันจะไม่ใช่ผู้หญิงขี้หึงแต่ฉันก็หวงเขาอยู่ไม่น้อย ไม่รู้ว่าผู้ชายที่เคยชินกับการมีผู้หญิงควงไม่ซ้ำหน้า จะอดทนไหวไหมและเขาจะอดรน ทนรอมาเจอฉันได้งั้นหรือ


กริ๊ง.....กริ๊ง....กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ที่โต๊ะทำให้ฉันสะดุ้งจนมือถือนั้นหล่นจากมือลงบนโต๊ะอย่างจัง ฉันยกหูรับโทรศัพท์บนโต๊ะและกรอกเสียงลงไปอย่างเซ็งๆ


" สวัสดีค่ะ ไอด้าค่ะ "


" สวัสดีครับ ผมโทรมารบกวนเวลางานหรือเปล่า "

เสียงทุ้มนุ่มที่ฟังคุ้นๆดังมาตามสาย แต่ฉันก็ยังเดาไม่ออกว่าใครกัน


" เอ่อ...ม่ะ...ไม่ค่ะ เอ๊ะ ขอโทษนะคะไม่ทราบว่าดิฉันเรียนสายกับใคร "

ฉันพูดติดขัดด้วยความไม่ตั้งตัวแต่ก็ตอบกลับไปอย่างสุภาพ


" โคลตันครับ แค่แป๊บเดียวก็ลืมกันซะแล้ว "


" ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันไม่แน่ใจ ก็เราเราไม่เคยคุยโทรศัพท์กันเลยนี่คะ "

เสียงโคลตันหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดีกลับมา


" มีอะไรหรือเปล่าคะ ถ้าเรื่องงานคงต้องคุยกับฮาน่าห์ด้วย "


" ก็ไม่เชิงครับ ส่วนนึงก็เกี่ยวกับงาน " เขาพูดเสียงนุ่มนวลและสุภาพ เว้นวรรคไปนิดนึงจึงพูดต่อมาอีก

" พรุ่งนี้งานแถลงข่าว ผมจะส่งรถไปรับคุณ เลยอยากถามว่าคุณสะดวกให้ไปรับที่ไหน "


ฉันอึ้งไปนิดนึงแล้วก็อดหัวเราะกลับไปไม่ได้

" โถ่คุณ เรื่องแค่นี้คุณโคลตันให้เกียรติโทรมาถามเองเลยนะคะ

ฉันไปเองกับฮาน่าห์ได้ค่ะ ไม่รบกวนดีกว่า "


" ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ คุณมาเป็นนางแบบให้และเราก็ไม่ใช่แค่คนร่วมงานกัน ผมต้องดูแลคุณเป็นพิเศษอยู่แล้ว อีกอย่างหลังเสร็จงานแถลงข่าวผมอยากชวนคุณไปดินเนอร์ด้วยกัน ไม่ทราบว่าจะให้เกียรติผมได้เลี้ยงมื้อค่ำไหม "


คำตอบของโคลตันนั้นฟังดูสองแง่สองง่าม แต่การพูดจาของเขานั้นนุ่มนวลอย่างมีชั้นเชิง จนแม้ว่าฉันอยากจะปฎิเสธก็คงทำได้ยาก


" แหม ให้เกียรติกันเกินไปค่ะ ตอนนี้ฉันถือว่าเป็นลูกจ้างของคุณนี่คะ เจ้านายจะเลี้ยงข้าวให้ปฎิเสธได้อย่างไร "


หลังจากฉันตอบรับมื้อค่ำไปเขาก็ดูมีน้ำเสียงที่พึงพอใจ และยังคงคุยหยอกล้อกับฉันต่อ อย่างคนที่ไม่อยากวางสาย นี่เขาคิดจะจีบฉันหรือยังไง แต่จากที่คุยก็รู้สึกว่าโคลตันนั้นมีคำพูดที่เกี้ยวพา มากกว่าเจซของฉันซะอีก บางคำพูดมันทำให้อึดอัดไปบ้างเหมือนเขาหว่านล้อม และจะเอาคำตอบในสิ่งที่ถามมา

 

     แถลงข่าว ณ HQ Hotel

การแถลงข่าวนั้นจัดขึ้นอย่างเอิกเกริก ไหนว่าแค่โฆษณาแบบชอตฟิล์มเพื่อโปรโมทไนท์คลับแค่นั้น งานนี้ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนงานเปิดตัวหนังฟอร์มยักษ์ก็ไม่ปาน สื่อทุกแขนงให้ความสนใจกันอย่างคับคั่ง แถมด้วยทีมงานถ่ายทำระดับโปรเฟซชั่นนอลที่มาร่วมงานแถลงและเปิดเผยแผนงานสั้นๆกระตุ้นให้คนตื่นเต้นกันอีก โคลตันนั้นแทบไม่ห่างจากฉันประหนึ่งว่าเขาเองเป็นหนึ่งในนักแสดงครั้งนี้ เขาคอยจุงมือและเดินเคียงข้างฉันตลอดจนเหมือนว่ามันเป็นงานแถลงข่าวของเราสองคน ฉันมองหน้าฮาน่าห์อย่างมีคำถาม แต่เธอก็พยักเพยิดให้ฉันตามน้ำไปและปล่อยให้โคลตันจูงประคองจนจบงาน


ฝ่ายนักข่าวนั้นยังคงมีคำถามไม่เลิกลา ส่วนใหญ่เป็นคำถามเรื่องความสัมพันธ์ของฉันกับโคลตันมากกว่าเรื่องงานเปิดตัวนางแบบและนักแสดงในวันนี้

ฉันอึดอัดจนแทบสติแตกและไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร

มีแต่โคลตันเท่านั้นที่ยังคงยิ้มใจเย็นและโปรยเสน่ห์ไปตอบคำถามนักข่าวไป รวมถึงตอบแทนฉันในบางคำถามด้วย ฉันนึกอยากให้ตัวเองพูดเก่งกว่านี้จะได้ดูไม่ตกเป็นเหยื่อฝ่ายเดียว


และแล้วนักข่าวตัวดีของสำนักข่าวกอสซิปเจ้าประจำก็ยิงคำถามใส่โคลตัน


" ได้ข่าวว่าคุณโคลตันเป็นคนเลือกคุณไอด้าเป็นนางแบบให้งานนี้ด้วยตัวเอง ไม่ทราบว่า...เพราะปลื้มเธอเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ "


" อืม ก็มีส่วนนะครับ ไอด้าเป็นคนสวยและเธอก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ HQไนท์คลับโด่งดังด้วย "


โคลตันตอบอย่างอารมณ์ดี เขาหันมามองหน้าฉันและส่งสายตาหวานให้อย่างมีความหมาย จนฉันเองยังตั้งตัวไม่ทันต้องยิ้มตอบไปอย่างเขินๆ


" เห็นอย่างนี้นี่พูดได้เต็มปากไหมครับว่าคุณสองคนกำลังคบกันอยู่จริงๆ "


" ฮ่าๆ ผมยังไม่กล้าพูดถึงขนาดนั้นหรอกครับ เอาเป็นว่าไอด้าเป็นสาวในสเปคผมคนนึงเลยล่ะ และผมตกหลุมรักง่ายด้วยซิถ้าถูกใจ เอาล่ะ! พอแค่นี้ก่อนนะครับ ผมกับไอด้ายังมีงานอื่นอีก ขอตัวนะครับ "


โคลตันตอบนักข่าวโดยยังส่งสายตามามองฉันเป็นระยะ ไม่นานเขาก็ตัดบทเลิกให้สัมภาษณ์เมื่อเห็นว่าคำถามอาจจะบานปลาย แล้วก็ดึงมือฉันให้เดินตามออกจากการรุมล้อมของนักข่าว จังหวะเดียวกันนั้นบอดี้การ์ดของเขาก็เข้ามาช่วยเคลียร์ทางให้เราหลุดออกไปได้ง่ายขึ้น

 



     ฉันมองตัวเองในกระจกตั้งแต่หัวจรดเท้า ' นี่ไม่ใช่ตัวฉันเลย ' ฉันไม่เคยต้องแต่งตัวสวยๆด้วยเสื้อผ้าแพงๆเพื่อจะไปดินเนอร์หรือออกงานกลางคืน ในชีวิตประจำวันฉันไม่ใช่คนที่แต่งหน้าจัดหรือต้องทำผมขนาดนี้ ฉันเลือกที่จะใส่กางเกงมากกว่ากระโปรง

แม้ว่าฉันจะรักแฟชั่นและต้องเรียนรู้เทรนเสื้อผ้าตามฤดูกาล แต่ฉันก็ไม่เคยวางตัวเองให้เป็นฝ่ายไล่ตามแฟชั่นแค่ไม่ตกยุคของมันและเป็นตัวของตัวเองเท่านั้น เลือกสิ่งที่เหมาะกับตัวเอง แต่งตัวในแบบที่ไม่มากไม่น้อยเกินไป คิดแล้วก็กลุ้ม ตอนนี้ฉันกลายเป็นบาร์บี้น้อยไปซะแล้ว ฮาน่าห์ส่งช่างแต่งหน้าทำผมมาหาฉันช่วงบ่าย ส่งชุดเสื้อผ้ามาให้เลือกสามชุดสำหรับที่จะใส่ไปดินเนอร์กับโคลตันคืนนี้ บางทีก็นึกโมโหไม่น้อย ฉันเป็นแฟชั่นสไตล์ลิสนะ ฉันเลือกเสื้อผ้าของฉันเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาจับแต่งตัว

สุดท้าย ฉันเลือกเดรสสั้นสีดำเรียบหรู ม้วนผมเป็นลอนสบายๆในสไตลตัวเอง

แต่ก็ยังไม่วายโดนช่างแต่งหน้าแต่งแต้มสีสันจนฉันดูเป็นสาวสังคมออกงานกาล่าอยู่ดี


" ว้าว สุดยอดเลยไอด้า เธอสวยจัง "

สองสาวรูมเมทของฉันร้องทักเสียงสูงอย่างตื่นเต้น แมคเคล่าส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ฉัน แล้วถามเสียงหวานอย่างคนอยากรู้อยากเห็น


" นัดกับใครเอ่ย เจซหรือเปล่า " ฉันส่ายหน้าตอบเธออย่างเซ็งๆ


" อ้าว แล้วจะไปงานไหนล่ะนี่ เดี๋ยวนี้เพื่อนฉันดังใหญ่แล้วนะ ขอลายเซ็นไว้เลยได้ป่าว "

ทิฟฟานี่เอ่ยแซวฉัน


" ฉันมีดินเนอร์กับ​โคลตัน แกรมป์น่ะ "


" โอ้โห คนที่เป็นข่าวรักสามเศร้ากับเธอนี่นะ ฉันอิจฉาเธอจัง โคลตันนี่ก็หล่อไม่แพ้เจซเลยนะ แต่ความรวยนี่ระดับมหาเศรษฐีเลยทีเดียว "

ฉันตีแขนทิฟฟานี่ ดับฝันเธอให้เลิกเพ้อเจ้อ จนเธอร้องโอดครวญ


" รู้ดีจริงนะเรื่องแบบนี้ เป็นไปได้ฉันไม่อยากไปเลยล่ะ หมอนี่ทำตาเจ้าชู้และมือไม้ไวกับฉันตลอด เธอก็รู้ฉันไม่ชอบผู้ชายแนวนี้ "


" คิดมากไปได้ไอด้า เธอไม่ใช่นางชีนะจ๊ะ หวงตัวไปหน่อยไหม เจซคงไม่ว่าอะไรหรอก นี่อย่าลืมขอบัตรฟรีเข้า HQให้เราสองคนด้วยล่ะ "

แมคเคล่าเข้ามากอดฉัน ทำท่าออดอ้อน


" อืมๆ พวกเธอนี่นะ! แล้วจะขอมาให้ละกัน ฉันไปล่ะ บาย " เราสามคนสวมกอดกันอย่างที่ทำประจำ


" ดูแลตัวเองนะไอด้า ขอให้สนุกนะจ๊ะ บ๊าย บาย " ทิฟฟานี่หัวเราะเสียงใส โบกมือลาฉัน

 

     คนขับรถที่โคลตันส่งมารับ พาฉันฝ่าการจราจรช่วงหัวค่ำมาหยุดที่ด้านหน้าโรงแรมหรูชื่อดัง ที่ฉันไม่เคยคิดจะอย่างกรายเข้ามา เดาว่านี่คงเป็นอีกหนึ่งในเครือโรงแรมของเขา พนักงานด้านหน้าเปิดประตูให้ฉันก้าวลงอย่างรู้งาน และก็มีพนักงานโรงแรมสาวสวยมารอรับต่อ เพื่อพาฉันเดินเข้าไป


" เชิญค่ะ คุณโคลตันรอด้านในแล้วค่ะ "

ฉันถูกต้อนรับและพาเข้ามาด้านในอย่างแขกวีไอพี โรงแรมนี้ตกแต่งหรูหราสไตลโมเดิร์น เราเดินผ่านโถงต้อนรับและเข้าไปด้านใน ซึ่งเป็นส่วนของร้านอาหารฝรั่งเศส สุดหรูเลิศ มันทำให้ฉันตัวลีบเพราะไม่ค่อยมั่นใจว่าตัวเองดูดีพอกับสถานที่ไหม โคลตันนั่งรออยู่ที่โต๊ะด้านในสุด ฉันเห็นเขาลุกขึ้นยืนและยิ้มต้อนรับเมื่อเห็นฉันเดินมาถึง


" สวัสดีตอนค่ำครับ เดินทางเป็นไง หวังว่าคงไม่ไกลเกินจนทำให้คุณหิวนะ "

เขายื่นมามาดึงฉันเข้าไปสวมกอดทักทายในขณะที่พูด ฉันพยายามดันตัวออกและพูดทักทายเขากลับ


" ก็โอเคค่ะ หิวกำลังดีเลย " โคลตันยอมผละออกจากฉันและพาไปนั่งที่โต๊ะ เขาเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันตามมารยาทอย่างสุภาพ เขาดูเป็นทางการมากและก็สุภาพมากจนฉันเกร็ง มีแต่สายตาเจ้าชู้ของเขานั่นล่ะที่ดูไม่สุภาพเท่าไร


" โรงแรมสวยนะคะ ฉันคิดว่าเราจะทานมื้อค่ำกันแบบง่ายๆซะอีก "


" สำหรับคนพิเศษคงธรรมดาไม่ได้ "

เขายังคงมองฉันอย่างกรุ้มกริ่ม จนฉันต้องหลบตาและทำไม่รู้ไม่ชี้กับคำพูดของเขา


" อย่าทำให้ฉันต้องเขินมากไปกว่านี้เลยค่ะ โคลตัน เอ่อ...ช่วยเลือกอาหารให้หน่อยได้ไหมคะ เริ่มจะหิวแล้วล่ะ ฉันไม่ถนัดเมนูอาหารฝรั่งเศสคุณเลือกมาได้เลย "


" ได้ครับ แต่ก่อนอื่นเราดื่มแชมเปญกันซักหน่อยดีไหม "


ฉันยิ้มพยักหน้าให้เขาอย่างเห็นด้วย ดื่มซะหน่อยก็ดีฉันจะได้หายประหม่ากับเขา สายตาที่เหมือนหมาป่าเจ้าเล่ห์นั้นมันน่าอึดอัดสิ้นดี และแล้วแชมเปญ โมเอต ชองดอง (Moet Chandon) ก็ถูกเปิดและรินลงแก้วให้เราทั้งคู่ เราดื่มกันไม่กี่แก้ว อาหารที่หน้าตาดีก็ถูทยอยเสริฟตามสไตลฝรั่งเศสที่มีขั้นตอนและพิถีพิถัน


" จะว่าอะไรไหมคะถ้าฉันจะทานตามสไตลตัวเอง " โคลตันยิ้มให้ฉันและพยักหน้าขำๆ


" ตามสบายเลยครับ "


เมื่อเราเริ่มทานอาหาร โคลตันก็คุยถามฉันถึงเรื่องการมาเริ่มงานกับ บีบีแอนด์โค เหมือนว่าเขากำลังซักประวัติฉันอยู่ แต่มันก็ดีที่ได้คุยเรื่องทั่วไป เรื่องตัวเองและชีวิตสมัยมหาวิทยาลัย โคลตันเองก็ได้เล่าเรื่องของเขาสมัยเรียนให้ฉันฟังเช่นเดียวกัน และแน่นอนเรื่องของเขาก็มีเรื่องของเจซอยู่ในนั้นด้วย มันทำให้รู้ว่าเขารู้จักกับเจซมาตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่เป็นเพื่อนกัน อย่างน้อยก็ทำให้ฉันค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย

ถ้าเขาเป็นคนไม่ดีเจซคงไม่คบกับเขามาจนขนาดนี้หรอก บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายมากขึ้นและเราก็คุยกันสนุกขึ้นมาก


" ผมชอบเวลาคุณยิ้มและเล่าเรื่องต่างๆ มันทำให้ทุกอย่างดูสดใสไปหมดและวันนี้คุณสวยมากๆ "


" นี่น้อยๆหน่อย คุณปากหวานกับสาวๆจนเป็นนิสัยหรือเปล่า " ฉันตอบกลับเขาแบบกัดๆ


" อืม... แต่มาคิดดูแล้วว่าเวลากินก็ดูน่ารักดีเหมือนกัน " เขายังคงพูดต่อและทำหน้าเหมือนล้อเลียนฉันนิดๆ


" นี่คุณจริงใจไหม โคลตัน คุณจะว่าฉันกินมูมมามก็บอกมาเถอะ


" เขายิ้มให้ฉันและหัวเราะร่วน


" ใครว่า ทานข้าวกับคุณแล้วผมเจริญอาหารเลยล่ะ เวลาคุณกินมันดูน่าอร่อยไปหมด "


ฉันยิ้มให้เขาและขำกับสิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมด เขาไม่ใช่คนแรกที่พูดแบบนี้หรอก


" คืนนี้พอมีเวลาไหม ไปฟังเพลงเป็นเพื่อนผมที่ไนท์คลับได้ไหม วันนั้นผมยังพาคุณชมสถานที่ไม่ทั่วเลย "


ฉันลังเล ตัดสินใจแว่บนึงว่าควรไปต่อกับเขาไหม แต่แล้วเขาก็ใช้คำพูดหว่านล้อมเชิงขอร้องมาอีก


" นะครับ รับรองไม่ดึก ผมรับรองความปลอดภัย แถมพาชมสถานที่ก่อนเริ่มทำงานจริงด้วยไง "


" คุณนี่นะ ไม่ต้องเอาเรื่องงานมาอ้างหรอกนะ ฉันอยู่ได้ไม่เกินชั่วโมงนะคะ พรุ่งนี้มีงานเช้าด้วย "


" แค่นั้นก็มากพอแล้วครับ "

 

     เอชคิว ไนท์คลับ : HQ Nightclub

รถลีมูซีนหรูมาหยุดจอดด้านหน้าไนท์คลับชื่อดัง และฉันก้าวลงจากรถด้วยการเชื้อเชิญของเจ้าของสถานที่ นักเที่ยวที่อยู่บริเวณด้านหน้าต่างมองเราเป็นตาเดียว เมื่อทั้งฉันและโคลตันลงมาจากรถ ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนดังที่ก้าวลงมาเดินพรมแดงเหมือนวันที่มาที่นี่กับเจซครั้งแรกไม่มีผิด โคลตันประคองฉันและดึงมือให้คล้องแขนเขาไว้และมือเขาก็ทาบทับอยู่บนมือฉันอย่างเป็นเจ้าของ


เราเดินเข้าไปด้านในและเดินผ่านส่วนด้านหน้าที่มีเสียงเพลงค่อนข้างดังกระหึ่ม ไม่รู้ว่าด้วยความมืดของแสงที่ต่างกันระหว่างข้างนอกและข้างในหรือเพราะแชมเปญที่ดื่มเข้าไปหลายแก้วทำให้ฉันรู้สึกมึนงง ขาอ่อนยวบเหมือนจะล้มเมื่อเข้ามาในทางเดินที่จะขึ้นไปยังโซนวีไอพีด้านบน โคลตันกอดประคองฉันไว้ ทำให้ฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างไม่ตั้งใจ ฉันซบอยู่ที่อกกว้างของเขาและเขาเองก็ก้มลงมามองฉันด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใย

" คุณโอเคไหม "


" ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย "

ฉันพยายามทรงตัวและดันตัวให้ห่างจากอกเขาแต่โคลตันยังคงกอดฉันไว้แน่น เขาโน้มตัวมาจูบที่หน้าผากฉันอย่างจงใจ เราใกล้ชิดกันเกินไป เขาทำให้ฉันทั้งอึดอัดและหวั่นไหว ฉันหวังอยากให้เป็นเจซที่อยู่ตรงนี้และจูบฉันแทน


" ฉันไม่เป็นไรค่ะ " ฉันพยายามพูดย้ำเขาเพื่อให้รู้ว่าฉันยังมีสติพอและไม่อยากให้เขามารุ่มร่ามกับฉันแบบนี้ โคลตันไม่ตอบอะไร เขาโอบไหล่และพาฉันเดินขึ้นไปตามทางบันไดที่จะขึ้นสู่ด้านบน


" นั่งพักก่อนละกันนะครับ ผมจะสั่งเครื่องดื่มให้ "


" ฉันว่าฉันขอน้ำเย็นซักแก้วก่อนดีกว่า "


เขาพยักหน้ารับคำฉันและหันไปสั่งพนักงานสาวสวยที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านข้าง

ฉันมองไปด้านหน้าพยายามผ่อนลมหายใจเข้าออกช้าๆ ขับไล่ความมึนเมาของตัวเอง ไม่น่าเชื่อว่าแชมเปญไม่กี่แก้วจะทำให้รู้สึกเมาได้ขนาดนี้ ปกติฉันเป็นนักดื่มตัวยงเลยนะ สงสัยว่าฉันคงจะแพ้แชมเปญราคาแพง โคลตันส่งน้ำเปล่าให้ฉันแล้วก็ขยับเข้ามานั่งจนใกล้ เขายิ้มให้ฉันด้วยสายตาที่แสนจะเซ็กซี่และนั่งพิงโซฟาโดยเอามือพาดไว้ข้างนึงเหมือนโอบไหล่ฉันอยู่


ฉันตัวลีบอยู่ในโซฟาและเหมือนถูกล๊อคจนแทบจะขยับหนีไปไหนไม่ได้ เขายังคงดื่มไวน์ต่อในขณะที่ฉันตาแทบปิด เมื่อมองนักที่ยวด้านล่างกำลังเต้นอย่างสนุกสนาน


" อยากลงไปยืดเส้นยืดสายไหมครับ " โคลตันถามฉันด้วยน้ำเสียงขำขันแล้วส่งยิ้มยั่วเย้ามา


" ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันไม่ถนัด "

ฉันยิ้มกลับไป และก็เป็นจังหวะที่เขาขยับเข้ามาใกล้ฉันอีก จนตอนนี้ฉันแทบจะขึ้นไปเกยบนตักเขาแล้ว


" งั้นคุณอยากทำอะไรล่ะคนสวย "

เขาถามด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่และเอื้อมมือมาไล้ที่แก้มและเขี่ยปอยผมของฉันทัดหูเล่น ไม่รู้ทำไมสัมผัสจากเขามันทำให้เนื้อตัวฉันมีประจุไฟฟ้าและเหมือนถูกช๊อตกับความรู้สึกนั้น

ฉันเบี่ยงหน้าหนี มองไปรอบๆหาตัวช่วยซึ่งไม่มีใครอยู่บนนี้เลยด้วยซ้ำและมันก็ค่อนข้างมืดพอสมควร


" เรายังไม่ได้ชมไนท์คลับอย่างที่คุณบอกเลยนะคะ "


ฉันแกล้งเฉไฉเพื่อจะชวนเขาไปตรงอื่น ฉันไม่อยากอยู่ที่มืดกับเขาสองต่อสองแบบนี้ และดูจากสายตาของเขาแล้วมันไม่น่าปลอดภัยซักเท่าไร


" ผมว่าเอาไว้ทีหลังก็ได้ครับ ท่าทางคุณจะเดินไม่ไหวแล้วล่ะ "


โคลตันดึงมือฉันไปกุมไว้และเขาก็ยกมันขึ้นมาจูบอย่างถือวิสาสะ ไม่รู้ทำไมเขาถึงกล้าแตะเนื้อต้องตัวฉันขนาดนี้และก็ไม่รู้เพราะอะไรตัวฉันเองถึงไวต่อสัมผัสของเขา โคลตันดึงให้ฉันเข้าไปใกล้อีกและกำลังจะโน้มลงมาจูบฉัน ร่างกายฉันอ่อนระทวย แม้ว่าในใจจะพยายามขัดขืนแต่ร่างกายกลับไม่ทำตาม สมองฉันยังทำงานได้ดี และรู้เรื่องทุกอย่าง แต่กลับยอมรับจูบจากเขา โคลตันรุกเร้าฉันอย่างไม่พูดไม่จา ฉันพยายามจะดิ้นรนแต่มันไม่เป็นผล ฉันถูกเขาบังคับให้รับจูบที่หื่นกระหายและจาบจ้วง มือไม้เขารุกรานไปทั่วตัวฉัน เขาหยาบคายและกดฉันลงนอนไปกับโซฟาโดยที่เขาตามมาทาบทับ


เสียงเพลงยังดังต่อเนื่อง และมีคนนับร้อยอยู่ด้านล่างแต่ไม่มีใครรู้ว่าฉันถูกบังคับขืนใจอยู่บนนี้ นี่ต้องเป็นแผนของเขาแน่ๆ ฉันว่าฉันต้องโดนเขาวางยาอย่างแน่นอน ฉันไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนตัวได้ สมองเริ่มมึนชาและร่างกายของฉันปวดร้าวด้วยความต้องการอย่างบอกไม่ถูก ฉันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ รวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อผลักให้โคลตันออกห่าง


พอดิ้นหลุดมาได้ฉันก็แทบประคองตัวเองให้ยืนไม่ไหว

" โคลตัน! นี่คุณทำบ้าอะไร "

ฉันพลักเขาออกอย่างแรงและได้ทีตบหน้าเขาฉาดใหญ่ด้วยความโมโห


" ผมว่าคุณก็น่าจะรู้ดีว่าผมต้องการอะไร ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธผมได้ ถ้าผมต้องการมันก็ต้องได้ "


" คุณบ้าไปแล้วแน่ๆ คุณก็รู้ว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น และฉันก็คบกับเจซอยู่ "


โคลตันมองหน้าฉันแล้วก็หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ


" นี่ อย่าเล่นตัวเลยน่าคนสวย คุณน่าจะรู้ว่าผมลงทุนมากมายดันคุณไปเพื่ออะไร อีกอย่าง อย่าหวังเลยว่าเจซจะจริงจังกับคุณ ปกติเราสองคนก็แบ่งผู้หญิงกันเชยชมอยู่แล้ว ผมใจกว้างพอที่จะรับช่วงต่อจากเจซเอง คุณน่าจะดีใจ "


โคลตันยังคงก้าวมาหาฉันและดึงกระชากแขนฉันให้เข้าไปหาเขา ฉันถูกดึงไปโดยแรงและไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้านจนตัวเองนั้นรู้สึกว่าปลิวไปชนกับอกเขาอย่างแรง


" คุณมันเลวที่สุด คุณวางยาฉัน ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ "


" แปลกใจจัง ครั้งแรกกับเจซมันไม่วางยาคุณหรือไง ปกติเราสองคนชอบเล่นอะไรสนุกๆเหมือนกัน แค่นิดๆหน่อยๆให้ผู้หญิงเร่าร้อนขึ้นก็แค่นั้น "


ฉันตกใจกับคำพูดของโคลตันเกี่ยวกับเจซอยู่ไม่น้อย แต่ฉันมั่นใจว่าเจซไม่เคยทำอย่างนั้น เขาไม่เคยฝืนใจฉัน ตอนนี้สติฉันแตกกระเจิงทั้งโกรธและโมโหที่ตัวเองไว้ใจคนง่าย ทั้งที่เจซเคยเตือนเรื่องโคลตันกับฉันแล้ว

ฉันพยายามจะทรงตัวให้อยู่และหนีไปจากตรงนี้ให้ได้


" ปล่อยฉัน! "


" อย่าทำอย่างนี้น่าไอด้า คุณไปไหนไม่ไหวหรอกไปกับผมดีกว่า อยากได้อะไรผมจะหาให้ทุกอย่างเลย คุณก็รู้ว่าผมชอบคุณไม่น้อยกว่าเจซเลยนะ "


โคลตันยังคงกอดฉันไว้นิ่งเขากระซิบข้างหูและแนบหน้าจนสนิกับแก้มฉัน ถ้าใครไม่รู้มาเห็นเรายืนกอดกันสภาพนี้คงคิดว่าเรายืนกอดพลอดรักกันอยู่แน่ ฉันไม่เห็นหนทางที่จะหลุดไปจากตรงนี้ได้ง่ายดายทั้งสมองและร่างกายของฉันเริ่มอ่อนแรงเต็มที เมื่อหมดแรงขัดขืนสิ่งเดียวที่ปลดปล่อยออกมาได้คือน้ำตาของตัวเอง ที่ไหลพรากเป็นสายอย่างห้ามไม่ได้ ฉันยืนนิ่งให้เขากอดและพรมจูบที่แก้มอย่างไม่ขัดขืน


" คุณร้องไห้! ทำไม เสียใจมากนักหรือไงที่ต้องเป็นผู้หญิงของผม " โคลตันดันตัวฉันออกห่าง สีหน้าของเขาดูตกใจปนฉุนเฉียว

มันทำให้รู้ว่าเขาไม่ชอบเห็นผู้หญิงร้องไห้และไม่มีอารมณ์ร่วม


" ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันไม่ชอบวิธีนี้ของคุณ โคลตันที่ฉันรู้จักหายไปไหนกัน "


ฉันเริ่มจับทางได้ และรู้ว่าการอ้อนวอนทั้งน้ำตาน่าจะทำให้เขาใจอ่อน

เสียงเขาระบายลมหายใจยาว อย่างเซ็งๆและเหมือนเป็นการเรียกสติของเขา

จากซานตานกลับมาเป็นสุภาพบุรุษอีกครั้ง โคลตันจูบซับน้ำตาให้ฉัน เขาดึงฉันมากอดอย่างนุ่มนวลและกอดนิ่งนาน


" เฮ้อ...มันคงเร็วไปสำหรับคุณ ผมขอโทษนะคนดี คุณไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นจริงๆ ให้ผมจะพาคุณไปพักละกัน "


" ฉันอยากกลับบ้าน "


" เชื่อผมเถอะ ให้ผมดูแลคุณเอง "


โคลตันกดโทรศัพท์ขณะประคองฉันเดินลงจากบันไดและพาออกไปจากไนท์คลับโดยที่ฉันเองก็ไม่มีเรี่ยวแรงและรับรู้ว่าตัวเองออกมาจากที่นั่นได้ยังไงและทางไหน ทุกสิ่งทุกอย่างดับวูบไปโดยที่ฉันเองก็ไม่รู้ตัว

 

 

 


Let's chat :)


ฮาโหล...ยังอยู่กันไหมคะ มาอัพแล้วนะ ตอนนี้จะมาแนวหวาดเสียวนิดๆ

บทบาทของโคลตันและความร้ายกาจเริ่มจะออกมาแล้ว ความลับระหว่างสองหนุ่มก็เผยแย้มนิดๆ


ไม่รู้ทำไมหนุ่มๆถึงพากันคลั่งใคล้สาวน้อยไอด้า ชีทำบุญมาดี...อิจช้า อิจฉา... อยากจะเกิดเป็นนางเอกบ้าง คราวนี้เขียนถึงโคลตันซะยืดยาว อารมณ์มันพาไป 555


อดใจรอหน่อยน้า เด๋วจะพากลับไปหาเจซว่าป่านนี้จะเป็นไงบ้าง


ขอบคุณที่ติดตามกันค่า
^________^


พีต้า




 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #10 เกียรติ์ (@iamkuslin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 13:13
    คิดถึงเจซ 
    ไม่ได้เข้ามาอ่านซะนาน ดีใจที่อัพใหม่หลายตอนค่ะ อิอิ
    #10
    1
    • #10-1 peetashila (@peetashila) (จากตอนที่ 15)
      13 มีนาคม 2559 / 19:36
      หายไปกะเทศกาลอินเลิฟค่ะ
      ต่อไปนี้จะอัพสม่ำเสมอนะจ๊ะ :)
      #10-1