เปาชิงเทียน ตอน ตำนานศึกเทียนหมาง

ตอนที่ 7 : ตอนที่2 คืนสู่ยุทธภพ อีกครั้ง-ซาลาเปาผู้ยิ่งใหญ่แห่งหอบุหลันลอยลม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 ก.ย. 57

File8 ตอนที่2 คืนสู่ยุทธภพ อีกครั้ง
                                         


                

  

ซาลาเปาผู้ยิ่งใหญ่แห่งหอบุหลันลอยลม
 

          เมืองชายแดนซ่งเหลียว หมู่บ้านฉวงสี หอนางงามบุหลันลอยลม

            ต้าเปา*1 เจ้าซาลาเปา อยู่ที่ไหน ออกมานะ เสียงหวีดแหลมเล็กหลายเสียงประสานเจื้อยแจ้ว ดังออกมาจากเรือนรับรองขนาดย่อม ที่ขึ้นชื่อด้านหญิงงามแห่งชายแดนเมืองซ่งและเหลียว หรืออาจจะเป็นเพราะในเขตหลายพันลี้มีหอนางโลมเพียงแห่งเดียวก็มิทราบ นางไม่สวยยังไง ก็ดีกว่าไม่มีให้พิศเลย ช่วงนี้หอบุหลันลอยลมไร้แขกมาเยือน เงียบเหงาเป็นพิเศษ เสียงสาวๆทั้งหลายจึงได้ลอดดังไปไกล ยิ่งคืนนี้เป็นคืน.....

            มาๆ เอาอีกรอบ เร็วเข้าสิ ลูกเต๋าสองลูกกลิ้งกระทบจานกระเบื้องเสียงกังวานไพเราะเสนาะหูผู้ชนะแต่ระคายหูคนแพ้ ไม่เล่นแล้ว น่าโมโหจริงๆ พี่ใหญ่แห่งหอนางโลม นามชุนเถา แพ้ยับเยินในคืนนี้ เมื่ออารมณ์เสียก็ต้องหาที่ลง กระโถนคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก....

             ต้าเปาๆ ไปไหนนะยังไม่ออกมาอีก

            ตึง ตึง ตึง เสียงฝีเท้ารัวลงบันได ต้าเปาปากคาบซาลาเปาของโปรด มือถือถังน้ำพร้อมผ้าคุณหนู ไม่พูดพร่ำทำเพลง (เพราะปากคาบซาลาเปาอยู่) นั่งยองวางถังน้ำลงแทบเท้าชุนเถา นางอิดออดบ่นนิดหน่อยก็ยกเพระบาททั้งสองขนานพื้นพอดีกับที่ต้าเปาหันมาพอดี ฝ่าตีนตรงรูจมูกพอดีเปะ ภาพไม่โสภายังไม่เท่ากลิ่น ต้าเปามึนตาเหลือกไปสองลมหายใจ รีบฉวยข้อเท้านางลงถังน้ำ ก่อนที่กลิ่นจะแพร่เข้าไปในซาลาเปาที่คาบอยู่

            น้ำเย็นจะตาย เตรียมน้ำยังไงเนี่ย ยังไม่ทันบ่นจบ ก็ถูกแทรกโดยเซี่ยซางนางงามอาวุโสอันดับสอง

            ต้าเปา กางเกงในซักหรือยัง

            อือ ลืมไปเลย งัมๆ ต้าเปากัดซาลาเปาหนึ่งคำเคี้ยวพลางตอบพลาง เสียงเหมือนเด็กสองขวบกล่าวสำนึกผิดกับแม่

            ลืมงั้นเหรอ มาๆๆพี่สาวจะให้รางวัล นี่นี่ มือบางแต่หนักบิดหูต้าเปาเต็มแรง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อต้าเปาควักผ้าสีชมพูตัวจิ๋วออกมาจากผ้ารัดที่หน้าท้อง ก่อนจะทุบอีกสองปัก น่ารังเกียจ ใครใช้ให้เอากางเกงในมาโชว์อย่างนี้ฮะ

            อย่าพึ่งทุบเจ่เจ๊ ข้าตอนซักใส่กลีบดอกมะลิลงไปด้วย ห๊อมหอม ไม่เชื่อดมดูสิต้าเปาทำเสียงอ่อนน่าหยิกเอาใจเจ่เจ๊

            ต้าเปาที่น่ารักของเจ่เจ๊ เด็กดี ได้ยินดังนั้นมือจึงเปลี่ยนจากทุบมาเป็นลูบที่หน้าคล้ำๆของต้าเปาคนเก่งเบาๆ

            ต้าเปามานี่ มานวดให้เจ่เจ๊เร็วเข้า เมื่อเกมจบผู้ชนะก็นั่งหน้าบ้านยิ้มเฉ่ง แถมมีเปาน้อยนวดให้อย่างเอาใจ

            ไงละวันนี้กวาดไปเท่าไหร่แล้ว

            ก็ไม่เท่าไหร่ วันนี้แค่จิ๊บๆ

            เฮอะ ชนะมากสุด แล้วยังบอกว่าไม่เท่าไหร่ หมั่นไส้ เงินลอยจากกระเป๋ามากเป็นอันดับสอง บ่นพึมพำ ดูสิ แขกสักคนก็ไม่มีมาให้ถาก ฮึม อะรู้แล้ว ต้าเปามาๆๆ ไม่ต้องนวดแล้วมาปาหี่ให้พวกเราดูแก่เซ็งดีกว่า

            ดีๆๆๆ เสียงสนับสนุนดังมาจากรอบทิศ ท่าทางการแสดงของต้าเปาครั้งนี้คงไม่ใช่ครั้งแรก และคงน่าสนใจมิใช่น้อย

            เจ่เจ๊อยากดูการแสดงอะไรละครับ ต้าเปาเดินลอยหน้าดำๆไปที่วางของห้องโถง รอรับคำสั่งจากนางมาร เอ้ยพี่ๆนางฟ้าทั้งหลาย

            เต้นรำๆ

            ไม่เอา ต้องระบำแก้ผ้า อิอิสีหน้าหื่นออกชัด ต้าเปาพยายามข่มสีหน้าซีดขาว สั่นหัวปัดความทรงจำเต้นแก้ผ้าครั้งที่แล้วออกไป ก็คราวที่แล้วเกือบเสียตัวนี่หน่า คิดแล้วก็สยอง

            เจ่เจ๊ ระบำแก้ผ้าข้าเต้นเก่งก็จริง แต่วันนี้ข้าไม่อยากเต้น ต้าเปาเสดงเลียนแบบพวกเจ่เจ๊ดีหรือเปล่า

            เอาสิ แปลกใหม่ดี

            ชุนเถาเจ่เจ๊ก็.....ไอ้เปาหน้าดำ เร็วเข้าๆ ไม่งั้นเฆี่ยนหลังลายเลยต้าเปาเปลี่ยนหน้าดำเป็นหน้ายักษ์ มือง้างฟาดๆไปกลางอากาศไม่ยั้ง ส่วนชุนเถาตัวจริงหน้าก็เปลี่ยนเป็นยักษ์เรียบร้อย ต้าเปาคืนนี้คงไม่รอดแน่

            ส่วนเซี่ยซางเจ่เจ๊ก็....เจ้าซาลาเปา เจ้าน่ารังเกียจ ฮึม อืม จากบทแม่เลี้ยงใจร้าย กลายมาเป็นนางอายบิดตัวขมิบขเมี้ยน ด่าแบบท่าทางผู้ดี

            เลียนแบบอย่างนี้หรอ เม่ยเม่ยทั้งหลายรุม เมื่อพี่ใหญ่สั่งน้องๆก็ไม่ขัดศรัทธา ตามคติของหอบุหลันลอยลมตั้งแต่ต้าเปาเข้ามาก็คือ ความทุกข์ต้าเปาคือความสุขของเราเจ่เหม่ยทั้งหลาย  

            ระหว่างที่สาวงามกำลังไล่ต้อนต้าเปาด้วยความสิเหน่หาอยู่นั้น ชุนเถาก็สังเกตได้ว่าสมาชิกหายไปหนึ่งคน เอ๋ เสี่ยวหมาน*2ล่ะ ใครเห็นเสี่ยวหมานบ้าง สาวน้อยร่างเล็กข้างชุนเถาสะกิดเจ๊ใหญ่เล็กน้อย นางเป็นสาวงามหน้าตาจิ้มลิ้ม ดวงหน้าผุดผ่อง แต่ดวงตาติดจะเศร้าหมอง เมื่อชุนเถาหันมาสนใจนาง นางก็ ส่งสัญญาณมือว่านางออกไปข้างนอกนานแล้ว...

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ณ บ่อนชั่วคราวกลางตลาด

            มาๆๆๆ จะเปิดแล้วน้า เสียงหวานๆของนักพนันนางหนึ่งดังขึ้นกลางวงล้อมของสี่ชายโฉด

            ต่ำ ต่ำ ต่ำ เสียงร้องเชียร์เป็นจังหวะ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสี่ชายโฉดแทงต่ำ เจ้ามือเสียงหวานกลับลุ้นให้ออกสูง และผลก็ปรากฏว่าเจ้ามือกินเรียบ ลูกเต๋าสามลูกออกหน้าห้าแต้ม สี่ชายโฉดได้แต่เอาสี่ตีนก่ายหน้าผาก มองเจ้ามือคนสวยกวาดเงินที่เหมือนกำลังจะโบกมืออำลากระเป๋าเจ้านายเก่า

            ฮ่าๆๆๆ โทษทีลูกพี่ ข้าชนะอีกแล้ว เสี่ยวหมานใบหน้ายิ้มระรื่น วันนี้แค่หัวค่ำก็โกยเป็นกอบเป็นกรรม โชคดีที่หนีออกมาก่อน ไม่งั้นเล่นกับพวกเจ่เจ๊ทีไรก็เอาเปรียบน้องทุกที

            เสี่ยวหมานจ้าชนะทุกตาได้ไง เป็นไปได้ไง

            ไม่รู้ซะแล้ว ข้าเสี่ยวหมาน ฉายาว่าเซียนพนันแห่งหอบุหลันลอยลม ไม่ชนะจะให้ข้าแพ้หรือไง ฮ่าๆๆๆๆ เอาอีกรอบให้ท่านแก้มือ

            ควับขณะเสี่ยวหมานกำลังยื่นมือเข้าไปในชามเตรียมทอยลูกเต๋าอีกครั้ง ก็มีผู้เล่นคนหนึ่งคว้าข้อมือไว้ เสี่ยวหมานจ้องหน้าใช้สายตาส่งคำถามว่าทำไม

            ข้ากำลังสงสัยว่าเจ้าเล่นตุกติก หนึ่งในสี่ชายโฉดรวบลูกเต๋าแล้วทุบกับโต๊ะอย่างแรง ทั้งสามลูกแยกเป็นสองส่วนทันที

            สายตาอาฆาตสี่คู่จ้องมาที่เสี่ยวหมาน ในสถานการณ์ที่จวนจนมุม นางกลับใช้ข้อมือที่ถูกบีบ สะบัดแล้วม้วนข้อมือเป็นฝ่ายจับบิดแทน กระดูกลั่นเสียงดังกร๊อบ ชายโฉดหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

            เรื่องถึงขั้นนี้แล้ว คงต้องบอกความจริง ข้าเสี่ยวหมานเป็นสายให้มือปราบ สงสัยว่ามีสี่ชายโฉดแอบเล่นพนันกลางตลาด เพราะฉะนั้นวันนี้ข้าจะรายงานฟ้องจับพวกเจ้า กล่าวจบแล้วส่งยิ้มอย่างเป็นต่อเมื่อเห็นสีหน้าซีดๆของผีพนันทั้งหลาย

            แต่ว่า... เสี่ยวหมานลากเสียงให้ลุ้น วันนี้ข้าอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จะผ่อนผันให้แล้วกัน ระหว่างที่สี่ชายโฉดทำหน้าโล่งอก เสี่ยวหมานก็รวบเงินพร้อมตั๋วบนโต๊ะ แล้วใช้ตีนหมาโกยออกจากตรอกไป กว่าสี่คนจะรู้สึกตัว นางก็วิ่งตลาดราบไปแถบหนึ่งแล้ว

            หายไปไหนว่ะ เร็วจริงๆเลย เสียรู้จนได้ สี่ชายโฉดไล่ตามเสี่ยวหมานมาถึงซอยแห่งหนึ่ง เห็นคู่ชู้กำลังกอดจูบอย่างดูดดื่มจึงเข้าไปถามถึงเสี่ยวหมาน

            อ้อข้าเห็นวิ่งไปทางนั้น เมื่อสองชายหญิงหันหน้ามา ชายปากเบี้ยว หญิงตาเข แถมมือยังชี้ไปคนละทาง

            เจอคนบ้าให้แล้วมั้ยล่ะ พวกเราไปทางนั้นดีกว่า  

            โอ้ย เมื่อกี่ใครเอาเท้ามาเหยียบหัวข้า หา ชายโฉดไปแล้วเสี่ยวหมานก็กระโจนออกมาจากกองเข่งที่คู่รักบ้าบอใช้เป็นที่พลอดรัก ฝ่ายหญิงไปลังเลชี้ไปที่ชายชายทันที

            ต้าเปา กล้ามาเหยียบหัวข้า ตายซะเถอะ อ๊ากกกก 

            ระหว่างที่ต้าเปาโดนไล่กระทืบ ชุนเถาเจี่ยผู้เล่นบทหญิงตาเขก็บ่นทันที พอแล้ว เมื่อกี้พวกเรามาช่วยเจ้า ยังมีหน้ามาโทษอีก แต่ต้าเปาก็ยังโดนลูกทีบสุดท้ายกระเด็นไปสองวาหกศอก

            เมื่อต้าเปาหอบสังขารขึ้นมาได้ก็แบะหน้าร้องไห้ มีชุนเถาเจี่ยยืนกระมิดกระเมี้ยนอยู่ด้านข้าง เมื่อกี้น่ากลัวมากๆ ฮือ ถูกชุนเถาเจ่เจ๊จูบปากบวบเลย คนเขาหวังดียังมาถูกถีบอีก โกรธเสี่ยวหมานแล้วด้วยเมื่อต้าเปาวิ่งหนีไปแล้ว ชุนเถาก็ชวนเสี่ยวหมานที่ยังไม่หายโกรธที่ถูกเหยียบหัวไปลอยโคมเทียน

            ที่แท้วันนี้เป็นเทศกาลปล่อยผี เมื่อก่อนเมื่อบรรจบมาถึงเทศกาลนี้ ผีนับร้อยจะถูกปล่อยออกมาจากทำเนียบ ชาวบ้านจึงเชื่อว่าผีบรรพชนจะช่วยบันดาลให้ความปรารถนาเป็นจริง และลอยโคมเทียนก็เพื่ออธิษฐานนั้นเอง

            สมาชิกหอบุหลันลอยลมมาพร้อมกันที่ท่าน้ำแล้ว รวมทั้งต้าเปาและเสี่ยวหมานที่หายงอนกันเรียบร้อย   

            ข้าขออธิษฐานให้วันที่ได้หลุดพ้นจากหมู่บ้านฉวงสีมาถึงในเร็ววัน ชุนเถาเจี่ยอธิษบานเป็นคนแรกหลังจากที่ปล่อยโคมลงแม่น้ำแล้ว

            ข้าปรารถนาให้ได้สามีรวยๆ อิอิเซี่ยซางเจี่ยหลับตาอธิษฐานเป็นคนที่สอง พร้อมมีสายตาของชุนเถาหันมามองอย่างเอือมๆ

            ข้าขออธิษฐานให้ได้สามีที่หล่อเหลาดั่งพานอัน*3”

                ข้าปรารถนาคู่ครองคือผู้ที่เก่งและฉลาดที่สุดในใต้หล้า แต่ว่าฉลาดน้อยกว่าข้านิดนึงเสี่ยวหมานอธิษฐานจบ เซี่ยซางเจี่ยก็เอื้อมมือมาตบหัวอย่างหมั่นไส้

            พวกเจ้าอธิษฐานมากไปหรือเปล่า ผู้หญิงอย่างพวกเราหาสามีได้ก็บุญแค่ไหนแล้ว ยังมีหน้ามาเลือกมากอีกก่อนที่ความท้อแท้จะครอบงำ บุคคลที่ถูกลืมชั่วขณะก็ร้องเสียงหลงด้วยความดีใจ

            เสร็จแล้ว ฮู้ ต้าเปาหันมาช้าๆในมือมีโคมที่ทำจากแตงเหมือนของสาวงามทั้งหลาย แตกต่างแค่ขนาดใหญ่กว่าหลายเท่าตัว

            เกินหน้าเกินตาไปหน่อยหรือเปล่า ใหญ่ขนาดนี้จะลอยได้มั้ย เสี่ยวหมานอดแขวะไม่ได้

            ก็ทำใหญ่หน่อย โอกาสที่ผีจะบันดาลให้ความฝันข้าเป็นจริงก็มากอีกหน่อยไง ต้าเปาถือโคมเดินมานั่งที่ท่าน้ำหลับตาอธิษฐาน

            เทพดาทั้งหลาย (วันนี้มันวันปล่อยผีไม่ใช่หรอ) นี่เป็นคำอธิษฐานแรกของข้า ท่านได้ยินไหม ต้าเปาอธิษฐานเสียงดัง มีเสียงสาวหัวเราะทำให้บรรยากาศดูครึกครื้น

            ข้าปรารถนา...ข้าปรารถนาให้คำอธิษฐานทั้งหมดของเจ่เจ๊ทั้งหลายเป็นจริง ต้าเปากล่าวจบความเงียบก็เข้าครอบงำ

            ต้าเปาเมื่อปล่อยโคมก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ผิดไป

            ฮึ คงจะได้หรอก นางโลมอย่างพวกเรา เราถูกกำหนดให้ไม่มีโอกาสได้หวังอะไรมาตั้งนานแล้ว ชุนเถาเจี่ยอดพรรณนาตอกย้ำความรู้สึกตัวเองไม่ได้

            ไม่ใช่ ต้าเปากล่าวเสียงจริงจัง พวกท่านต่างเป็นผู้หญิงที่ดีงามเพียบพร้อม จริงๆนะ เจ่เจ๊ทั้งหลายต้องได้สามีที่ดีมากแน่ๆ

            ต๊าย ต้าเปา จากปากหมาเปลี่ยนมาเป็นปากหวานเมื่อไรกันฮึ

            โธ่ ข้าก็ปากหวานมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ข้าว่าสามีของพวกเจ่เจ๊ต้องเป็นแบบ...

            แบบไหน พูดดีๆนะ

            แบบรวยล้นฟ้า

            ดีๆๆๆ วู้ๆๆๆ

            มาดดังพญาราชสีห์

            เอาอีก

            ให้ได้อย่างต้าเปาสักครึ่งก็พอแล้ว

            ต้าเปา พูดดีๆยังไม่ถึงสี่ประโยคก็กลับไปเป็นหมาแบบเดิมซะแล้ว นี่แนะๆๆๆ แล้วชีวิตของต้าเปาก็จบอนาถที่ริบท่าน้ำนั้นเอง แต่บรรยากาศที่สดใสก็กลับมาเหมือนเดิม...อีกครั้ง  

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ณ หอบุหลันลอยลม

            แปะ แปะ แปะ สาวๆหอบุหลันลอยลมหลังจากกลับจากลอยโคมก็มารวมตัวที่หอโถง ข้อมือซ้ายทุกคนมีสร้อยหินสีดำมเลื่อมสวมอยู่ ต่างประสานมือไว้เหนือโต๊ะ พวกเราเจี่ยเหม่ย มีสร้อยผลึกนิล เป็นตัวแทนของความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวของพวกเรา

            เย้ เจี่ยเหม่ยรักกัน ทุกคนรีบหดมือกลับเมื่อต้าเปาเอามือจะมาประสานไว้ด้านบน ต่างคิดเหมือนกัน ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย บอกอยูหยกๆว่าเจี่ยเหม่ย แล้วตัวเองมีส่วนไหนที่เป็นผู้หญิงบ้างเนี่ย

            เร็วเข้าๆ อย่ามัวชักช้ามีแขกเข้าร้านแล้วเถ้าแก่เจ้าของหอวิ่งแทบตกบันไดมาตามสาวๆไปรับแขก แน่นอนนางทั้งหลายต่างกระตือรือร้น มีแต่ต้าเปาและชุนเถาที่รู้กันว่าเป็นเมียลับๆของเถ้าแก่เท่านั้นที่อ้อยอิ่งอยู่

            เจ้าก็รีบๆเข้าสิเถ้าแก่กระตุ้นชุนเถา เพราะเป็นเจ๊ใหญ่เถ้าแก่จึงเชื่อมือกว่าน้องๆทั้งหลาย

            รีบอะไรเล่า แขกสำคัญอะไรนักหนา ชุนเถากล่าวพร้อมเอามือดันจัดผมเบาๆอย่างไม่ใส่ใจ

            ตัวแทนคนโปรดพระองค์ฮ่องเต้ วิญญูของแผ่นดิน ผู้ที่ฉลาดที่สุด กงซุนเชอฺ ชื่อนี้เหมือนมีพลังบางอย่างให้ต้าเปาต้องนิ่งคิด

            ไอ้โย่ ข้ารู้จักที่ไหนเล่า กงซุนเชอฺอะไรเนี่ย

            ข้ารู้จักๆ ต้าเปาร้องเสียงดังเหมือนคิดออก ชุนเถาและเถ้าแก่ต่างเข้าไปลืมตัวว่าต้าเปาเป็นแค่คนหลงๆลืมความจำเสื่อมคนหนึ่ง

            ข้าคุ้นมากเลยชื่อนี้ แต่.....นึกไม่ออก แฮๆ ผลตอบแทนจึงได้มาสองมะเหงก

            ไปรับแขกเลยไป ชิ่ว

TBC^^

Pssssssssssssssssssssssss.

            จบลงไปแล้วข้าย่อยแรกของตอนที่สอง ตอนคืนสู่ยุทธภพ มาถึงตอนนี้คงมีบางคนสงสัยกันแล้วว่า ต้าเปาจะใช่เปาชิงเทียนหรือเปล่าน้า ลองเดาดูก็ได้คะ แล้วใครคือนางเอก บอกให้ว่าออกแล้วด้วย ขอแนะนำว่าตอนนี้อ่านดูเหมือนไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลัก แต่ถ้ามีบางส่วนไม่สังเกตดีๆ ตอนหลังอาจอ่านไม่เข้าใจนะคะ

            มาดูภาษาจีนวันนี้ดีกว่ามีชื่อคนสามคนค่ะ

1.      ต้าเปา: เสี่ยวเอ่อ ของหอบุหลันลอยลมนั่นเอง แล้วก็เป็นเบ๊ของสาวๆทั้งหลาย คำว่าต้ายังจำได้ไหมคะว่าแปลว่าอะไร เหมือนต้าเกอแหละคะ แปลว่าใหญ่  ส่วน เปานั้นมาจาก เปาจึที่แปลว่าซาลาเปา ก็ต้าเปาชอบกินซาลาเปามากนี่คะ แถมความจำเสื่อมคนของหอบุหลันลอยลมก็เลยเรียกว่าต้าเปาซะเลย

2.      เสี่ยวหมาน: เซียนพนัน สาวน้อยแสนซนของตอน คำว่า เสี่ยว ไม่ได้แปลว่าอุบาทว์นะคะ แต่แปลตรงข้ามกับ ต้า แปลว่าเล็กนั่นเอง เรียกหน้าชื่อให้น่ารัก หมานแปลว่าซนแก่นแก้วคะ แต่ชื่อนี้เป็นฉายามากกว่าชื่อจริงคะ

3.      พานอัน:ชื่อนี้เป็นชื่อชายงามในฝันของสาวๆในอดีตคะ เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านภาษาสมัยซี่จิ่น เป็นคนเหอหนานคะ  นอกจากชื่อเสียงทางด้านกลอนแบบเศร้าแล้ว รูปโฉมก็ติดอันดับหนึ่งในสิบสามชายงามของยุคโบราณเชียวนะคะ มีคำเล่าว่า หญิงใดได้พิศหน้าเป็นต้องเหลียวมองอีกครั้ง บางคนถึงกับเดินตามกลับบ้านเลย อิอิ พานอันกลัวจนไม่กล้าออกจากบ้านเลยล่ะคะ เรื่องเล่าของเขามีมากมายเลยคะ ไว้มีโอกาสจะกล่าวถึงอีกนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น