เปาชิงเทียน ตอน ตำนานศึกเทียนหมาง

ตอนที่ 8 : ตอนที่2 คืนสู่ยุทธภพ อีกครั้ง-กงซุนเชอฺฟันกระต่ายปะทะเปาหน้าดำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.ย. 57

File9 ตอนที่2 คืนสู่ยุทธภพ อีกครั้ง


 

กงซุนเชอฺฟันกระต่ายปะทะเปาหน้าดำ

 

            ณ ห้องรับรองแขกหอบุหลันลอยลม

            ฮ่าๆๆๆ ข้ารู้สึกเป็นเกียรตินัก ได้พานพบกับกงซุนกงจื่อ ทั้งยังเชิญข้ามาร่วมโต๊ะ พวกเจ้าปรนิบัติกงจื่อดีๆอย่าให้มีอะไรบกพร่อง อย่าทำให้ข้าขายหน้า เข้าใจมั้ยเนื่องจากไม่มีแขกอื่นใดทั้งหอบุหลันลอยลมจึงแห่กันมาต้อนรับชายปริศนากันหมด โต๊ะกลมที่ปูผ้าหรูหรามีเหล้าชั้นดีวางอยู่ นางงามแห่งหอคอยยกจอกรินสุราใส่ชามมิให้เหือด แขกทั้งสองขนาบซ้ายขวาด้วยรุ่นพี่แห่งหอบุหลันลอยลม ต้าเปาและเสี่ยวหมานเป็นคนคอยยกของจากในครัวออกมาเป็นระยะ

            เสี่ยวหมานยกของมาเป็นรอบสุดท้ายได้สังเกตแขกที่มาคนผู้ที่กล่าวแนะนำกงซุนเชอฺนั้นเป็นชายหน้าเหี้ยมดุดัน ไว้หนวดและเคราแพะแววตากรุ้มกริ่มเจ้าเล่ห์ เห็นว่ามองมาที่ตนเป็นระยะก็หลบสายตาไปยังแขกผู้มีเกียรติของคืนนี้ กงซุนเชอฺต่างจากที่จินตนาการไว้มากมายนัก เพราะนอกจากหน้าที่ดูขาวราวหยกแถมติดออกซีดแล้วอย่างอื่นเรียกว่าหางามไม่ได้  ตาเล็กเหมือนหนูขโมยลอกแลกมินิ่ง จมูกบางบาน ปากออกม่วงคล้ำ แถมฟันกระต่ายนั่นอีกเล่า มิรู้ว่าตำแหน่ง  วิญญูแห่งแผ่นดินนั้นใช้ฟันหน้ากัดหัวใครชิงมาหรือเปล่า แต่ก็นั้นแหละ คนเก่งใช่รูปหล่อ รอให้คายคำพูดมาก่อนก็คงได้รู้ธาตุแท้

            กงซุนเชอฺตาริกระรี้ปรือหวานช่ำดื่มสุราจอกแล้วจอกเล่าจากสาวงาม เมื่อเห็นเสี่ยวเอ่อหน้าดำมิดเดินมาอยู่ตรงหน้าก็อดร่ายกลอนอวดสาวไม่ได้  จึงยกพัดที่ติดมือชี้หน้าต้าเปาแล้วกล่าว

            ดำนั้นมีหลายระดับ จะนับว่าดำเท่าไหร่ น้ำเหงื่อดำเหมือนหมึกไหล ผายลมนั้นไซร้ก็ดำคล้ายเขม่าฟืน

            ฮ่าๆๆๆๆ ผายลมคล้ายเขม่าฟืน ฮ่าๆๆๆ กงซุนกงจื่อความสามารถท่านเหนือคนธรรมดาจริงๆ ข้าน้อยนับถือๆ นอกจากเสียงหัวเราะของชายเคราแพะแล้วไม่มีเสียงนารีหัวเราะประสานด้วย แม้ต้าเปาจะดำจริง แต่อย่างว่ามีคนกล่าว เรากล่าวว่าบ้านเรานับเป็นถ่อมตน บ้านอื่นว่าบ้านเรานั้นเป็นปรามาส ต้าเปาเป็นลูกไล่ของพวกนางหกพี่น้อง ใครอื่นนอกจากพวกนางจะแกล้งมิได้ (ต้าเปาควรจะดีใจไหมเนี่ยTT^TT)

            เสี่ยวหมานฟังกงซุนเชอฺผายลม เอ้ย ร่ายกลอนก็ตระหนักได้แล้วว่า คำพูดกับหน้าตามิได้ต่างกันเลย จึงไม่อยากจะใส่ใจอีก อ้อมเดินไปรินสุราให้ชายเคราแพะแทน เรียวแขนเนียนเพียงจรดกาลง มือหยาบก็เข้ามาลูบไล้ตามใจปรารถนา เสี่ยวหมานตกใจชักมือกลับทันที

            ต้าเหย*1ๆ อย่าคะ เสี่ยวหมานร้องห้ามทันที เพราะตั้งแต่นางมาอยู่ที่หอก็เป็นเด็กใช้แรงงานเท่านั้น ไม่ได้รับแขกแต่อย่างใด อีกทั้งตลาดก็รู้กิตติศัพท์ของนางดีว่าไม่ได้เรียบร้อยน่ารักอย่างหน้าตาเลย

            เด็กนี่งามไม่ใช่เล่น มาหาต้าเหยเร็ว คืนนี้มาปรนนิบัติข้าแล้วกัน ฮ่าๆๆๆๆ

            ต้าเหยท่านฟังข้าอธิบาย เด็กนี่เป็นแค่เด็กรับใช้ไม่รับแขกน่ะท่าน เถ้าแก่เข้ามาอธิบายกลัวเรื่องจะไปกันใหญ่ แต่เหมือนเรื่องจะไม่จบง่ายๆ

            ไม่รับแขกแล้วมาอยู่ในเล้านี่ทำไมหา ชายเคราแพะเริ่มอารมณ์ขึ้น ข้าเดินทางเหนือใต้ออกตกมานับสิบปี อย่าให้ข้าต้องออกแรงเชียว ว่าแล้วก็ทำท่าจะล้มโต๊ะ ดีที่นางๆและเถ้าแก่ฉุดไว้ได้ก่อน ส่วนเสี่ยวหมานเดินไปหลบมุมหน้าเสียอยู่กับต้าเปาที่โอบปลอบนางอยู่

            อย่าโกรธเลยท่านๆ ใจเย็นๆ นางไม่เหมาะกับท่านผู้ยิ่งใหญ่ซักนิด เถ้าแก่พลางกล่าวพลางลุ้น

            พี่หวาง พวกเรามาที่นี่เพื่อหาความสุข อย่าได้ลงไม้ลงมือกันเลย ดูเหมือนเพียงกงซุนเชอฺออกปากชายเคราแพะแซ่หวางก็นอบน้อมมาทันที ถ้าไม่มีประโยคถัดไป

            ให้ข้าคิดปัญหาเชาว์ถามนางดีกว่า ถ้านางตอบไม่ได้คืนนี้ก็ต้องเป็นของพี่หวางแล้ว

            ท่านล้อเล่นแล้ว ท่านผู้ฉลาดที่สุดในแผ่นดิน ท่านคิดคำถาม......

            ดีๆๆๆๆ น่าสนุก ฮ่าๆๆๆ ไม่ทันเถ้าแก่จะออกตัวห้ามไว้ ชายแซ่หวางก็หนุนทันที

            งั้นข้าถามล่ะนะ กงซุนเชอฺลุกขึ้นยืนทำท่าคิด ท่ามกลางความกังวลของพี่น้องหอบุหลันลอยลม

            มีชาวนาคนหนึ่งเดินทางออกจากบ้านไปยังนาของตนใช้เวลาทั้งหมดหนึ่งชั่วยาม*2 แต่ทำไมขากลับถึงต้องให้เวลาสองชั่วโมงนะคำถามออกมาแล้วต้าเปายกมือจะตอบ แต่เสี่ยวหมานห้ามไว้ แล้วตอบเอง

            กลับบ้านต้องปีนเขากงซุนเชอฺส่ายหน้า

            เขาหลงทาง

            เขาขาแผลง

            เขาไปกินข้าวเข้าห้องน้ำ มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่กินข้าวในห้องน้ำ ไม่ถูกๆ

            ชายเคราแพะเห็นได้ทีจะพาเสี่ยวหมานเข้าห้อง แต่ต้าเปายกมือเรียกร้องความสนใจเสียก่อน เจ้าหน้าดำ เจ้าเนี่ยนะจะไปนอนกับข้า ชายเคราแพะทำหน้าสยอง เปล่า ข้ารู้คำตอบต่างหาก

            ต้าเปาอย่าทำเป็นเล่น นั่งลงๆ เจี่ยเหม่ยทั้งหลายห้ามเอาไว้ กงซุนเชอฺเห็นดังนั้นก็อยากจะแกล้งให้มันตอบให้ตัวเองขายหน้าจึงไม่ทัดทาน

            ต้าเปายิ้มละไม คารวะหนึ่งทีแล้วกล่าว เหมือนกัน กงซุนเชอฺหน้ากระตุกทันที แต่ดูเหมือนคนอื่นๆจะยังไม่เข้าใจ ต้าเปาจึงต้องอธิบาย

            ก็มันเหมือนกัน คิดสิ ขาไปหนึ่งชั่วยาม ขากลับสองชั่วโมง สองชั่วโมงมันก็หนึ่งชั่วยามไง

            ฮ่าๆ คิดไม่ถึงคนที่ตัวดำจนผายลมเป็นเขม่าฟืนจะฉลาดกับเขาเหมือนกัน กงซุนเชอฺคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญจึงหัวเราะออกมาได้

            ดังนั้นข้าจะถามอีกคำถาม ถ้าตอบได้ล่ะก็ ห้าสิบตำลึงเป็นของเจ้า เรียกเสียงฮือฮาได้ไม่น้อย แต่ต้าเปายกมือห้ามไว้ก่อนแล้วกล่าว

            ท่านกงซุนกงจื่อคงเหนื่อยแล้ว ให้ข้าเป็นผู้ถามท่านดีกว่า เสี่ยวหมานรีบยกมือห้ามทันที

            ได้ เอาสิ

            ต้าเปาเดินอย่างมาดคุณชายไปที่ข้างกงซุนกงจื่อ ทำตาโตแล้วถามเสียงดังทารกดื่มนมอะไร

            ก็ต้องนมแม่สิ

            แล้ววัวดื่มอะไร         

            ก็นมวัวน่ะสิ

            ผิดแล้ววัวดื่มน้ำ รีดออกมาถึงเป็นนมวัวต่างหาก ฮ่าๆๆๆ โง่นี่ต้าเปาหัวเราะเสียงดัง กงซุนเชอฺเริ่มหน้าซีด คนที่ไม่พอใจสุดก็คงเป็นชายเคราแพะที่นอกจากไม่ได้นางแล้วยังขายหน้าแทนกงซุนเชอฺด้วย ถูกคนบ้าว่าว่าโง่ เกิดใหม่ก็ยังล้างอายไม่ได้

            กงซุนกงจื่อท่านคงไม่ได้แม้แต่คนบ้าก็สู้ไม่ได้กระมัง

            ไม่ๆๆ........

            งั้นเอาใหม่อีกคำถาม ต้าเปาเสนอใหม่เมื่อชายข้างๆตกลงก็เริ่มถาม

            ทำไมนกกระยางขาวต้องยืนหลับขาเดียวเอ่ย

            ก็เพราะถ้าหดสองขานกกระยางก็ล้มน่ะสิ ฮ่าๆๆๆคำถามนี้คนที่เอ่ยมิใช่กงซุนเชอฺแต่เป็นคนถาม ถามเองตอบเอง เรียกเสียงฮาจากวงเหล้ามากมาย

            ทำไมเจอคนตายแล้วถึงไม่ช่วย*3” ต้าเปายังคงปฏิบัติการแหกหน้ากงซุนเชอฺต่อไป

            ก็เพราะคนตายแล้วจะช่วยอะไรอีกเล่า ฮ่าๆๆๆคราวนี้ถึงกับทนไม่ไหว ชายเคราแพะถึงกับเข้ามากระชากเสื้อกงซุนเชอฺให้หันมาประจันหน้ากับตน แกตอบข้ามา ว่าเป็นกงซุนเชอฺตัวจริงหรือไม่

            ข้าๆๆ....

            เปรี้ยง กงซุนเชอฺฟันกระต่ายถูกถีบกระเด็นออกมานอกห้องแม้ยังไม่ได้ตอบคำถาม สาวใบ้ร่างเล็กที่ไปยกอาหารมาใหม่ถึงปล่อยถาดหล่นด้วยความตกใจวัตถุประหลาดที่ปลิวมากองที่เท้า กงซุนเชอฺตัวปลอมมิวายต้องหนีหัวซุกหัวซุนหลบบาทาคนของหอบุหลันลอยลม

            จากวันนั้นมา หอบุหลันลอยลมจึงมีกฎใหม่ ใครที่บอกว่าตัวเองนามว่า กงซุนเชอฺ ให้กระทืบไม่ยั้ง กฎข้อนี้คนอื่นอาจลืมๆไป แต่คนบ้าอย่างต้าเปาจำแม่นไม่ลืม เพราะเจี่ยๆทั้งหลายให้รางวัลต้าเปาคนเก่งเป็นซาลาเปามากมาย

            ล้มกงซุนเชอฺได้ซาลาเปากิน ล้มกงซุนเชอฺได้ซาลาเปากิน หล่า ล้า ลั่นลา ต้าเปาร้องเพลงอารมณ์ดีอยู่ลานซักล้าง เสี่ยวหมานก็เข้ามาใกล้ๆคอยคุมต้าเปาล้างจาน

            เมื่อกี้น้า ถ้าต้าเปาไม่ช่วยไว้เสี่ยวหมานเจ่เจ๊คงลำบากแย่แล้ว ดังนั้นเสี่ยวหมานเลี้ยงขนมต้าเปาเป็นยังไง อะไรก็ได้

            อะไรก็ได้หรอ งั้นเอาซาลาเปาๆ ซาลาเปาไส้เนื้อ

            ซาลาเปาจะอร่อยอะไร ต้องน้องหมั่นโถวถึงจะอร่อยๆ

            หมั่นโถวอะ บรื่ออ ไม่เอา แต่เสี่ยวหมานก็เตรียมไว้แล้ว จากห่อผ้าขาวบางสีขาว หมั่นโถวขาวๆลูกเล็กยื่นให้ต้าเปา ระหว่างต้าเปากัดแทะน้องหมั่นโถวอยู่ เสี่ยวหมานก็เริ่มถามสิ่งที่ตัวเองสงสัยมานาน

            เมื่อกี้เห็นเจ้าก็ฉลาดอยู่เหมือนกัน ที่จริงเจ้าโง่จริงหรือว่าแกล้งโง่กันแน่ เมื่อยังไม่มีคำตอบเสี่ยวหมานจึงถามต่อ ได้ยินชุนเถาเจี่ยบอกว่าเจ้าสองปีก่อนก็มาอยู่ที่นี่แล้ว แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่หอนางโลมได้ล่ะ

            หน้าของต้าเปาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันตา เหมือนกับจนมีความหลัง แต่จะพูดออกมาก็พูดไม่ได้ หรือว่าเจ้ามีความลับอะไรที่บอกคนอื่นไม่ได้งั้นหรือ บอกเสี่ยวหมานมาเถอะ รับรองว่าจะไม่บอกใคร นะนะ

            อือ อือ ต้าเปาทำสิหน้าผะอืดผอมก่อนจะเปลี่ยนเป็นม่วง เสี่ยวหมานโมโหที่ต้าเปาไม่พูดซักคำตบป้าบเข้าที่หลัง จนหมั่นโถวที่ติดคอต้าเปาหลุดจากปาก

            ว้า เจ้าน้องหมั่นโถวจะฆ่าข้าหรือไง นี่แนะๆ ว่าแล้วต้าเปาก็เอาหมั่นโถวที่กินยังไม่หมดกดลงในถังน้ำ กะทำการฆาตรกรรมหมั่นโถวล้างแค้น

            ข้าก็นึกว่าเจ้าไม่โง่ เฮ่อ ที่จริงแล้วคงเป็นข้าที่โง่กว่าเจ้า

            แล้วค่ำคืนนั้นก็จบลง ความสงบสุขกลับคืนสู่หอบุหลันลอยลมอีกครั้ง ความสงบสั้นๆก่อนที่พายุจะโหมเข้ามา

TBC^^

Pssssssssssssssssssssssss.

            ตอนนี้สั้นไปหน่อยเปล่าคะ ขอแก้หน่อย จากหอบุหลันลอยลม เป็น หอบุหลันลอยลมนะคะ แปลผิด แฮๆ ตอนแรกอ่านตัวจีนเต็มเลยเข้าใจผิดคะ

            ตอนนี้ไม่มีไรมาก อ่านเอาขำๆนะคะ แต่ว่ามั้ยว่าต้าเปาน่าสงสัยมากเลย ฉลาดขึ้นมาซะงั้น ติดตามตอนต่อไปคนแปลว่าสนุกมากๆ แปลไปขำไปทีเดียว เอิ๊กๆๆ

            ใครที่ชื่นชอบกงซุนเชอฺเหมือนคนแปลตอนหน้าออกโรงแบบเต็มๆ แบบไม่มีใครขโมยซีนเลยคะ กรี๊ดด

ต่อไปเป็นศัพท์วันนี้นะคะ

1.      ต้าเหย :กรุณอ่านแบบมีหอนำนะ ต้า แปลว่า ใหญ่คงจำกันได้แล้ว เหย แปลว่า ปู่ คะ คนจีนใช้เรียกคนเพื่อให้เกียรติอย่างสูง ไม่ต้องแก่ก็ได้คะ จะเป็นตำแหน่งสูง อำนาจมาก มีเงินล้น หรืออยากประจบก็เรียกได้ทั้งนั้นค่ะ

2.      ชั่วยาม: คนจีนอดีตแบ่งเวลาหนึ่งวันเป็นสิบสองช่วงคะ ฉะนั้นหนึ่งวันเรียกว่ามี 12 ชั่วยาม ด้วยเหตุนี้ 1หนึ่งชั่วยามจึงเท่ากับ 2 ชั่วโมงคะ

3.       เจอคนตายแล้วไม่ช่วย: เป็นสำนวนคะชาวยุทธภพคะ ถือว่าผู้กล้าควรยื่นมือเข้าช่วยเหลือคนทุกข์ยากเดือดร้อน คือแส่เข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้านนี่เอง ไม่ช่วยถือว่าไม่ใช่ฝ่ายดี เพราะฉะนั้นสำนวนนี้จึงเป็นสำนวนต่อว่าคะ แต่ที่ต้าเปาทายปัญหาใช้การแปลตรงตัวเพื่อหลอกล่อให้กงซุนเชอฺตัวปลอมงงเล่นๆ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น