นิยายแปล His Royal Highness, Wants a Divorce! 《太子殿下,求和离!》

ตอนที่ 7 : บทที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 450 ครั้ง
    22 ส.ค. 63

070
   
     เมิ่งโหย่วพูดจบแล้ว แต่เมื่อเขากำลังจะจากไป เขาจำได้ว่ายังมีบางสิ่งที่เขาไม่ได้พูดและเขาก็กลับมาเหมือนเดิม
  “‘ถังซวี่’ เขาคือผู้ที่บอกเปิ่นหวางว่าต้องทำสิ่งใดบ้าง หากเจ้าต้องการที่จะตีใครสักคน ตีเขา เปิ่นหวางจะหาคนมาช่วยเจ้าทุบตี
  หากไม่ต้องการคนช่วยก็ไม่เป็นไร เพียงแค่หยิบก้อนอิฐขึ้นมา ทุ่มแรงทั้งหมดไปที่หัวของเขา, เขาไม่กล้าสู้กลับแน่"
  
  เยี่ยนเคอ: " ....... "
  
หลังจากเมิ่งโหย่วออกไปแล้ว เยี่ยนเคอก็เปิดประตู ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ

 

ได้ยินว่าซูอวี้ยังคงถูกคุมขังในคุกโดยไท่จื่อและคาดว่าหลานชายกำลังจะระเบิด
  เยี่ยนเคอเหลือบมองสาวใช้ตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างหลังเขาแล้วพูดว่า "พาข้าไปพบซูอวี้"
  
  สาวใช้ตัวน้อยพยักหน้า: "พระชายา เชิญทางนี้เพคะ"
  
  สัญญาณอันน่ายินดีทำให้เยี่ยนเคอแปลกใจเล็กน้อย: "ข้าไปได้หรือไม่?"
  
  สาวใช้ตัวน้อยยิ้ม: "ได้เพคะพระชายา หวางเย่กล่าวว่า ถ้าท่านต้องการไปที่ใด ให้หม่อมฉันพาไปเพคะ"
  
  เยี่ยนเคอตอบ: " อืม "
  เมื่อถึงทางเข้าคุก เยี่ยนเคอให้คนอื่นๆรออยู่ข้างนอกและเข้าไปคนเดียว
  
  หลังจากเยี่ยนเคอเข้าไป สาวใช้ที่ตามเขามาก็ขอให้ใครสักคนไปรายงานเมิ่งโหย่วให้ทราบเรื่องนี้
  
  เยี่ยนเคอเพิ่งลงมาจากบันไดและได้ยินเสียงที่แผ่วเบาของซูอวี้


   "เยี่ยนเคอ! ข้าต้องการพบเยี่ยนเคอ!!"
  
  ซูอวี้ถูกขังอยู่ด้านใน เมื่อใดก็ตามที่เมิ่งโหย่วอารมณ์เสีย เขาจะใช้ประโยค ‘ถ้าเอาชนะข้าได้ ข้าจะปล่อยเจ้าไป’ เพื่อต่อสู้กับเขา
  ผลลัพธ์สามารถจินตนาการได้
  
  เมิ่งโหย่วไม่กล้าทำร้ายเขาจริงๆ ทั้งสามมื้อยังคงเป็นปกติ แม้ว่ามื้ออาหารนั้นแย่มาก ขนาดหมูไม่สามารถมองลงมาได้ ในมุมมองของซูอวี้ นี่คือการยั่วยุของเมิ่งโหย่วต่อเขา และนี่คือการแสดงว่าแคว้นเยว่ดูหมิ่นแคว้นฉู่!
  
  เมื่อเห็นเยี่ยนเคอกำลังมา สีหน้าของซูอวี้ดีขึ้นเล็กน้อย
  ซูอวี้ยิ้มและพูดว่า: "เจ้ามาได้แล้วหรือ? เขาดูถูกข้าและดูหมิ่นแคว้นฉู่ ขณะที่เจ้ายังอยู่ดี! เจ้าสามารถต่อรองได้นี่! ให้ปล่อยข้าออกไป!"
  
  เยี่ยนเคอมองไปที่ซูอวี้ที่ถูกขังอยู่ในห้องขังแล้วถอนหายใจ มันเป็นเรื่องน่าเสียดาย ถ้าในยุคปัจจุบันเขาสามารถทำให้ซูอวี้ ฉีกน้ำตาในหน้าต่างเหล็กและปล่อยให้เขาสั่นสะเทือนกรงข้างใน ไปพร้อมๆกับเพลง 铁窗泪 [เพลงทำนองเศร้าที่ผู้ชายคนหนึ่งนั่งกอดเข่า น้ำตาไหล คิดคำนึงถึงสิ่งต่างๆ เราไปดูแล้วคิดเทียบ .. ก็เปรียบเทียบซะ ^^]


  เยี่ยนเคอ: "อย่าโทษข้าเลย เมิ่งโหย่วคนนี้แข็งแกร่งยิ่ง เขาคว้าจับข้าไว้ทุกวันเพื่อนอนบนเตียง ข้าไม่สามารถมาหาเจ้าได้ แม้ว่าข้าต้องการมา!"
  
  ซูอวี้ได้ยินเรื่องนี้แล้วสติหลุดอย่างสิ้นเชิง
  ดึงปกเสื้อของเยี่ยนเคอเข้าหาตัวเอง ดวงตาของเขาเป็นสีแดง: "เยี่ยนเคอ อย่าลืมเป้าหมายหลัก!"
  
  เยี่ยนเคอยิ้ม: "เจ้าช่างเป็นคนไร้ยางอาย ไม่ใช่ว่าเจ้าร่ำร้องให้เหล่าจือมาที่นี่ แล้วสมรสกับต่างแคว้นเองงั้นหรือ? พอแล้ว ไปเสีย! "
  เยี่ยนเคอหยิบกุญแจจากผู้คุมและเปิดประตูห้องขัง

ซูกุ้ยเฟยสามารถเป่าหูจักรพรรดิให้ส่งลูกชายไปสมรสต่างแคว้นได้ เพียงเท่านี้ก็เห็นได้ชัดแล้วว่า ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับซูอวี้ในที่แห่งนี้ เธออาจจะเกลี้ยกล่อมจักรพรรดิให้ส่งทหารมาบุกแคว้นนี้ได้
  ดังนั้น แม้ว่าเยี่ยนเคอจะต้องการแก้แค้นให้เจ้าของเดิมก็ตาม เขาก็จำต้องไขกุญแจและปล่อยให้ซูอวี้ออกมา
  บางทีคนสมัยโบราณอาจคุ้นเคยกับการแตกสลายของบ้านเมืองที่เกิดจากสงคราม แต่ตัวเขาก็ทำไม่ได้
  
  หลังจากปล่อยตัวซูอวี้ออกมา เยี่ยนเคอใช้ประโยชน์จากการที่ซูอวี้ไม่ระวังตัว นำดาบของผู้คุมมาทาบบนคอของซูอวี้
  
  ซูอวี้ถูกผลักให้ก้าวเดินไปด้านหน้า เขารู้สึกได้ถึงคมดาบของเยี่ยนเคอที่กำลังสัมผัสลำคอของเขา
  
  ซูอวี้ยิ้ม: "เจ้าอยากจะฆ่าข้าหรือ?"

สายตาของเยี่ยนเคอเย็นชาขึ้น: "ฟังทุกคำที่ข้าบอกเจ้าให้ดี หลังจากเจ้ากลับไป ดูแลปากของเจ้า ถ้าข้ารู้ว่าพี่สาวของเจ้าเป่าหูจักรพรรดิให้ส่งกองทัพมาแคว้นเยว่ ข้าจะป่าวประกาศความจริงเบื้องหลังการตายของฮองเฮาเสีย"
  เยี่ยนเคอกล่าวคำพูดลอดไรฟันด้วยความยากลำบาก จากอากาศที่เย็นชื้นในคุกแห่งนี้้ ดวงตาของเขาสูญเสียความอบอุ่น ร่างกายที่อ่อนแอเจ็บป่วยได้ง่ายของเขายังไม่หายดี ดังนั้น เขาจึงไม่สามารถทนกับความชื้นในคุกได้มากนัก
  
  ซูอวี้ลืมตาและชะงักไปครู่หนึ่ง
  เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเยี่ยนเคอ ความเย็นก็กระจายไปทั่วฝ่าเท้าของเขาลามไปทั่วทั้งร่างกาย และมีลมเย็นสายหนึ่งพัดมาที่ด้านหลัง


  ซูอวี้: "เจ้ารู้อะไรมาบ้าง!?"
  
  เยี่ยนเคอยั่ว: "บังเอิญว่าข้ารู้ทุกอย่าง"
  
  ซูอวี้: "งั้นเจ้า--"
  ทำไมเจ้าไม่พูดก่อนหน้านี้ ?
  
  เยี่ยนเคอ: "งั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาชอบเจ้ามากแค่ไหน?"
  เยี่ยนเคอไม่รู้ว่าความรักของเจ้าของร่างเดิมยิ่งใหญ่เพียงใด หมอนั่นทำกระทั่งปกปิดความจริงเกี่ยวกับความตายของแม่ตัวเอง ต่อหน้าฆาตกรกลับแกล้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลยและยังรักเขาต่อไป
  
  ซูอวี้ยังไม่ได้คลายความตกใจจากคำพูดของเยี่ยนเคอ และเขาไม่ได้ฟังประโยคของเยี่ยนเคอที่กล่าววถึงคำว่า‘เขา’อย่างชัดเจนพอ


  เมื่อมองดูที่เยี่ยนเคอที่เคยเฉื่อยชา เขามักจะคิดเสมอว่า ... คนๆนี้ช่างโง่เหลือเกิน ไม่ทำอันใดเลย พวกเขาเคยไปศึกษาร่ำเรียนด้วยกัน เยี่ยนเคอเคยทำการบ้านสองชุดเพื่อส่งให้พวกเขาทั้งคู่


  ช่วงหนึ่งเขาได้รู้ว่าเยี่ยนเคอชอบตนเอง


  ในเวลานั้น องค์ชายเยี่ยนเคอยังเป็นที่ชื่นชอบอย่างมากและฮองเฮาก็ยังไม่ตาย พี่สาวบอกให้เขาสร้างความสัมพันธุ์กับเยี่ยนเคอ ในวันหนึ่งจะสามารถใช้ความรักของเยี่ยนเคอให้เป็นประโยชน์กับตัวเองได้


  ต่อมามันถูกใช้จริงๆ
  เขาขอให้เยี่ยนเคอนำข้ารับใช้ของฮองเฮาออกไปจากนาง ส่วนตัวเขาก็ผลักฮองเฮาลงไปที่สระน้ำด้วยตนเอง
  หลังจากนั้น เยี่ยนเคอก็คุกเข่าทั้งน้ำตาที่ห้องโถงตำหนักฮองเฮาและไม่ลุกขึ้นอีกครึ่งเดือน ตั้งแต่นั้นมาก็ถูกกล่าวขานว่าเป็นลูกชายกตัญญู
  แต่กลับปรากฎว่า ... เขาปกปิดความจริงไว้และทำทั้งหมดเพราะรู้สึกผิดกับแม่ของเขาเท่านั้นหรือ?
  
  เยี่ยนเคอมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของซูอวี้ เขาพึงพอใจที่ได้แก้แค้น แต่ทันใดนั้น ใบหน้าของเขาก็เปียก
  เยี่ยนเคอคิดว่าหลังคารั่วและเงยหน้าขึ้นมอง  เขาลองใช้มือแตะใบหน้าของเขาดู
  เขา - ร้องไห้
  ร้องไห้? ?
  
  "จื่อกุย!" ซูอวี้มองดูเยี่ยนเคอที่ร้องไห้และกอดเขาไว้ในอ้อมแขน [จื่อกุย คือ ชื่อเล่นของเยี่ยนเคอ]
  
  ทหารในตำหนักที่อยู่ใกล้เคียงกำลังจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อแยกคนทั้งสองออกจมกกัน เมื่อพวกเขาหันหลังกลับ พวกเขาก็มองเห็นเมิ่งโหย่วยืนอยู่บนบันได
  ผู้คุมตกใจ
  ไม่ใช่ว่าองค์รัชทายาทจะย้อมคุกด้วยเลือดหรอกนะ!
  
  เยี่ยนเคอรู้สึกรังเกียจและต้องการผลักซูอวี้ออกไป แต่เขาไม่สามารถควบคุมแขนขาของตัวเองได้
  ทันใดนั้นม่านตาของเยี่ยนเคอก็ขยายกว้าง ความกลัวปรากฏอยู่ภายใน


  เขายังอยู่ที่นั่น! มันจะต้องเป็นเขา! ต้องเป็นเยี่ยนเคอคนเก่า!
  
  "ช่วย--" การแสดงออกของเยี่ยนเคอนั้นเจ็บปวด มันให้ความรู้สึกเหมือนถูกผีกดทับสมองของเขา ทั้งที่เขายังตื่นอยู่ แต่แขนขาของเขาไม่สามารถขยับได้


  เยี่ยนเคอ! เพ้ย! นายออกมาแล้วใช่มั้ย!

  
  ซูอวี้กอดเยี่ยนเคอจากด้านหน้า และเมิ่งโหย่วยืนอยู่ข้างหลังเยี่ยนเคอ เมื่อซูอวี้มองเห็นเมิ่งโหย่ว เขาลูบผมของเยี่ยนเคอและวางริมฝีปากของเขาลง จูบเบา ๆ
  ทำสิ่งนี้เพื่อยั่วยุเมิ่งโหย่ว
  
  เมิ่งโหย่วมองไปที่ที่เยี่ยนเคอ แท้จริงแล้วบุรุษผู้นี้ไม่ใช่คนโง่
  
  เยี่ยนเคอรู้สึกไม่สบายใจในขณะนี้ เขาไม่สามารถขยับมือและเท้าของเขาได้ เขาจึงพยายามใช้ปากกัดเข้าที่หูของซูอวี้

เจ้าของร่างเดิมทำให้สมองเยี่ยนเคอมึนงงสับสน มีเพียงปากเท่านั้นที่ยังพอควบคุมได้ เขาออกแรงใช้ฟันกัดอย่างหนัก แทบจะดึงหูทั้งหมดของซูอวี้ออก

  
  "อ้ากกกก!"

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของซูอวี้ดังขึ้นทั่วห้อง
  
  เยี่ยนเคอพ่นเลือดออกมาจากปากของเขาแล้วตะโกนว่า: "เจ้ารู้ไหมว่าสิ่งที่ปู่คนนี้ทำเรียกว่าอะไร?ล่อลวงศัตรูให้หลงกล แล้วจู่โจม กัดเข้าไปในจังหวะที่ศัตรูสับสน"
  
  ซูอวี้ปิดหูของเขา: "......... "
  
  เมิ่งโหย่วตกตะลึง ไม่รู้ว่าทำไม เขาก็ปิดหูตนเองด้วยความวิตกกังวลเช่นกัน:" ......... "
  
  มือและเท้าของเยี่ยนเคอยังไม่สามารถขยับได้ ร่างกายถูกควบคุมไม่ให้โจมตีซูอวี้

"ฟังเหล่าจือให้ดี ข้าไม่ใช่คนอยู่กับคนอื่น เพียงเพื่อถูกทำร้ายแล้วยังยิ้มและหัวเราะได้ มันจะไม่มีอีกแล้ว"
  "จากนี้ไป ข้าหวังว่าชีวิตเจ้าจะไม่ดีไปกว่าข้า กินอาหารไม่ดีเท่าข้า สวมเสื้อผ้าที่ไม่อบอุ่นเท่าข้า ข้าหวังว่าทุกคนที่เจ้าทำร้ายจะย้อนกลับมากลายเป็นฝันร้ายหลอกหลอนทุกคืน"
  
  หูที่ถูกกัดรู้สึกเจ็บไม่น้อย เขามองเข้าไปในดวงตาของเยี่ยนเคอ จากนั้นเขาก็รู้ว่าคนที่เคยเป็นผู้ติดตามตัวเล็ก ๆ ข้างหลังเขา ไม่ชอบตัวเขาอีกต่อไปแล้ว
  ซูอวี้ไม่ทราบว่ามีอะไรผิดปกติ เขาตัดสินใจส่งเยี่ยนเคอมาที่นี่อย่างไร้ความปราณี จับเขากลับมาจากการหลบหนีทุกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ต่อหน้าเมิ่งโหย่ว งั้นเขาจะช่วยเยี่ยนเคอทำให้เมิ่งโหย่วเชื่อใจ
  เขาไม่ควรกระตุ้นเมิ่งโหย่ว
  
  เยี่ยนเคอมองไปที่ซูอวี้ ขณะที่ตัวเขาเองปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างบ้าคลั่ง เมื่อประกอบกับมุมปากที่ยกขึ้นเพื่อเหยียดหยันทำให้เขาดูเหมือนคนเสียสติ
  
  แต่ทันใดนั้น ร่างกายก็เดินไปอย่างไม่สามารถควบคุมได้ เยี่ยนเคอมองดูมือของเขาที่กำลังยกดาบขึ้นแล้วขว้างไปข้างหน้า


  "ไม่!"

มองไปที่ท่าทางนั้น เจ้าของเดิมต้องทำมันแน่ๆ!


  เมื่อเทียบกับความตั้งใจของคนเดิมที่เลือกจะเสียจบชีวิตตัวเอง เยี่ยนเคออยากจะมีชีวิตอยู่ซัก 80 ปี แต่การกระทำนี้ เขาเหลืออายุเพียง79ปี กับอีก364วัน ยอมรับไม่ได้!


  แล้วก็ เยี่ยนเคอที่ไม่สามารถควบคุมแขนขาของตัวเองได้ วิ่งเข้าทุบหัวที่ประตูคุกและสลบไป
  
  เมิ่งโหย่ว: ".........?"
  
  ซูอวี้กำลังจะไปหาเยี่ยนเคอ แต่ถูกขวางโดยเมิ่งโหย่วที่เดินลงมา เมิ่งโหย่วถอนหายใจและโอบอุ้มคนที่สลบอยู่บนพื้น
  จากนั้น เขาเอ่ยประโยคด้วยน้ำเสียงที่ไม่แยแส พร้อมออกไปจากคุกใต้ดิน

"โยนเขาออกไป!"

.

.
  
  เมิ่งโหย่วก้าวเดิน ในขณะที่จ้องมองแผลเก่าของเยี่ยนเคอและแผลใหม่ที่เพิ่งเพิ่มบนใบหน้า โดนกระทบอีกเป็นครั้งที่สอง เขาค่อนข้างจะทำอะไรไม่ถูก

"ถึงแม้ว่าเปิ่นหวางอนุญาตให้เจ้าหาคนรักด้านนอกได้ แต่เปิ่นหวางบอกให้เจ้าซ่อนมันไว้ให้ดีไม่ใช่หรือ? แตนี่วิธีที่เจ้าทำคือกันเปิ่นหวางให้เหมือนเป็นคนนอกเช่นนี้ คิดว่าเปิ่นหวางไม่ต้องรักษาหน้างั้นหรือ?"


  หลังจากเห็นการแสดงออกของเยี่ยนเคอ เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เมิ่งโหย่วรู้แล้วว่าบรรพบุรุษคนนี้แต่งงานได้อย่างไร
  หลังจากดูเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบแล้ว เมิ่งโหย่วก็ค้นพบความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งระหว่างคนสองคนนี้

เยี่ยนเคอชอบซูอวี้ แต่ซูอวี้ไม่ตอบรับเยี่ยนเคอ เขาฆ่าฮองเฮาแคว้นฉู่ เยี่ยนเคอรู้ แต่เพื่อซูอวี้เขาไม่พูดอะไรออกมา? ?


  ฮึ,ยุ่งยากจริงๆ
  

.

.


  เมิ่งโหย่วตามหมอหลวงมา
  หลังจากแพทย์วินิจฉัยว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โต เขาก็ออกไปจากห้อง และสั่งให้ผู้คนที่อยู่รอบข้างเยี่ยนเคอเวลานั้น ให้พวกเขาระวังคำพูดของตนให้ดี นี่เป็นเรื่องอื้อฉาวของแคว้นฉู่ที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินหรือนำไปเผยแพร่

 

---------
  
  เยี่ยนเคอตื่นขึ้นมาในเวลากลางคืน ทบทวนพักหนึ่งก่อนที่จะลุกขึ้นหยิบกระดาษและพู่กันมาวางไว้ตรงหน้าเขา
  
  เยี่ยนเคอบีบจมูกของเขา: "ข้ารู้ว่าเจ้ายังอยู่ที่นั่น และเจ้าดูเหมือนจะปรากฏตัวเป็นครั้งคราวใช่หรือไม่ ตอนนี้เรามาคุยกันดีกว่า ข้าจะถามคำถาม เจ้าตอบได้รึไม่?"
  เยี่ยนเคอพยักหน้าอย่างไม่สามารถควบคุมได้


  เยี่ยนเคอกุมขมับ มารดามันเถอะ นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน
  
   

——————————————————————————————

ผู้เขียนมีบางสิ่งที่จะพูด:

ค่าใช้จ่ายบริสุทธิ์! ผิดพลาด! ไม่มีเหตุผล! รูปปั้นทรายบริสุทธิ์!

----

ตอนนี้ไท่จื่อโยนความผิดให้ถังถังหมดและวางแผนฆ่-- โถ่ถถ

เฮอะ ..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 450 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #456 nnnida (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 19:50
    ตอนนี้งงนิดหน่อยแต่ก็เข้าใจค่ะ งงมั้ย หนูก็งงตัวเอง แหะ
    ปล.น้องแค่ไม่สบายเฉยๆหรอก;!!!
    #456
    0
  2. #434 Rioku (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 04:21
    สงสารน้อง /ไรท์สู้ๆ
    #434
    1
    • #434-1 mo-aloofness(จากตอนที่ 7)
      25 มิถุนายน 2563 / 22:01
      ขอบคุณนะคะ
      #434-1
  3. #431 bellatrixx-19192 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 00:20
    งง อ่านไม่รู้เรื่องเลย
    #431
    0
  4. #375 BimonKkw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 10:32
    เราว่าไรท์แปลแข็งไปอะ... มันอ่านแล้วค่อนข้าง งง ดูเป็นงานหยาบมากเลย
    #375
    1
    • #375-1 mo-aloofness(จากตอนที่ 7)
      18 มิถุนายน 2563 / 22:37
      นั่นสินะ มันดีกว่ากูเกิ้ลอยู่บ้าง เราแปลเรื่องนี้ใช้เวลาแปลไม่เยอะนัก //จะคิดเรื่องการเรียบเรียงใหม่ในวันที่มีเวลานะ //พยักหน้ารัวๆ
      #375-1
  5. #70 poroon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 08:57
    เริ่มงงนิดๆ แต่ละคนจะทำอะไรอ่ะ แล้วก้อนหินมาจากไหน
    #70
    3
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #70-3 mo-aloofness(จากตอนที่ 7)
      21 มิถุนายน 2563 / 13:02
      ซอรี่นะ แก้แล้วจ้า
      #70-3