นิยายแปล His Royal Highness, Wants a Divorce! 《太子殿下,求和离!》

ตอนที่ 6 : บทที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 464 ครั้ง
    22 ส.ค. 63


   060
   
     เยี่ยนเคอรู้สึกตัวหลังจากอาการป่วยหนักเบาลง เวลาที่เขาตื่นน้อยกว่าเวลาที่เขาหลับอยู่
  
  ในตอนกลางคืนเขามักจะรู้สึกว่ามีใครบางคนห่มผ้าให้เขา
  น่าจะเป็นผู้ชายอย่างแน่นอน
  เพราะไม่มีหญิงสาวที่แข็งแรงกระทั่งห่อม้วนเขาไว้ในผ้าห่มได้เช่นนี้ เขาพลิกตัวซ้ำแล้วซ้ำอีกก็ยังอยู่ในผ้าห่ม

 

--------
  
  หลังจากครึ่งเดือนของการเจ็บป่วย ในที่สุดเขาก็ลุกจากเตียงได้
  
   เยี่ยนเคอตื่นขึ้นในวันที่มีแดดจัด หลังจากนอนมาครึ่งเดือน เขารู้สึกได้ถึงพลังของร่างกายที่ฟื้นตัวขึ้นมาก
ตลอดช่วงเวลานี้ เขาได้รับอาหารบำรุงคุณภาพดีมากมาย ยาชั้นดีให้ดื่มไม่น้อย ทำให้ใช้เวลารักษาตัวน้อยลง
  
  ดังนั้น การได้รับประโยชน์จากแสงแดดจ้า เยี่ยนเคอผู้ซึ่งถูกทำให้เสียเกียรติโดยจดหมายของเมิ่งโหย่ว จึงพร้อมที่จะจับคนบางคน ใช้คำพูดในด้านบวก และสนทนาให้เข้าใจกันดีขึ้น
  
  "ตอนนี้องค์รัชทายาทอยู่ที่ไหน?" เยี่ยนเคอเป็นคนหลงทิศอย่างสมบูรณ์ ไม่ต้องพูดถึงว่า แต่ละที่ในตำหนักขององค์ชายก็ไม่มีความแตกต่างกัน
  เขาไม่เจอที่ๆใกล้เคียง 'ห้องทรงอักษร' เลย แม้จะเดินวนไปวนมาหลายรอบแล้ว
  
  ข้ารับใช้หญิง: "ขณะนี้หวางเย่อยู่ในห้องทรงอักษรเพคะ"
  
  เยี่ยนเคอ: "... "


  เยี่ยนเคอ: "ห้องทรงอักษรอยู่ที่ไหน?"
  
  หญิงสาวยิ้ม เมื่อคิดว่าพระชายาที่เพิ่งมาถึงไม่สามารถหาสถานที่ได้จึงกล่าวว่า: "เชิญทางนี้เพคะ พระชายา"
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้า" ขอบใจเจ้ามาก "
  
  เยี่ยนเคอเพิ่งเดินไปที่ประตูของห้องทรงอักษรและได้ยินเสียงของเมิ่งโหย่วที่ดังสนั่นจากด้านในห้อง
  
   "ที่เปิ่นหวางให้เจ้าหาหญิงสักคนหนึ่ง มันยากเกินไปหรือ! คนที่ทำงานได้! ทำงานได้! ! ! !

ใครบอกว่าข้าต้องการหญิงที่หยาบคายเช่นนี้ เจ้าไม่รู้ว่าเหรอว่าเปิ่นหวางกำลังบังคับตัวเองให้กับบางคน ! เปิ่นหวางเลี้ยงถังข้าวแบบเจ้าได้เช่นไร! 

เยี่ยนเคอ: "...... "


  ดูเหมือนว่ามันไม่เหมาะสำหรับการพูดคุยเกี่ยวกับการหย่าร้าง


  ฟังดูเสียงองค์ชายที่กำลังหงุดหงิดนี้ เป็นไปได้ว่าผู้หญิงที่ผู้ใต้บังคับบัญชาแนะนำมานั้นไม่น่าพึงพอใจ คงไม่ดีนักหากจะเข้าไปตอนนี้

เมื่อกี้เขาบอกว่ากำลังฝืนอดทนอยู่ แล้วนี่เขาจะทำอะไร
  
  ในขณะที่เยี่ยนเคอกำลังจะเดินหนี ขวดน้ำหมึกซึ่งถูกโยนออกมาด้วยความโกรธของเมิ่งโหย่ว ก็บินตรงมาหาเขา
ทันใดนั้นดวงตาของเยี่ยนเคอก็เบิกกว้างขึ้น เขาเผลอก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้สึกตัว
  พี่ชาย นายทำใช่มั้ย เพิ่งจะแต่งงาน นายก็จะฆ่ากันแล้วรึไง!
  
  หญิงรับใช้ก้าวไปข้างหน้าเพื่อยื่นมือจับขวดน้ำหมึกที่บินได้ด้วยท่าทางที่ดูเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางเหล่มองเยี่ยนเคอและถามด้วยรอยยิ้มว่า "ทำให้พระชายาตกใจหรือไม่เพคะ?"
  
  เยี่ยนเคอ: " .......... "


  เยี่ยนเคอมองดูหญิงสาวด้วยความประหลาดใจ เขาอ้าปากค้างมานานโดยไม่ได้ปิดลง


  ผีเท่านั้นที่รู้ในสิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้!


  ก่อนที่เขาจะมาถึง เขามีความเข้าใจคร่าวๆเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของแคว้นเยว่แล้ว แคว้นเยว่เป็นแคว้นที่มีการต่อสู้ ตราบเท่าที่จำเป็นไม่ว่าผู้ชายผู้หญิงหรือเด็กๆ ในแคว้น ก็สามารถเข้าไปในสนามรบได้


  แต่! พระเจ้า! คนๆนี้น่ากลัวมาก!


  หนี หนี หนี ผมต้องหนีไป!


  เขาต้องออกไปจากที่นี่ ปัญหาไม่ใช่ว่าเขาจะทนอยู่ได้หรือไม่ ที่สำคัญคือ เขาจะมีชีวิตรอดต่อไปได้หรือไม่ต่างหาก
  
  หญิงสาวมองดูขวดน้ำหมึกที่อยู่ในมือของเธอและมองไปที่องค์ชายด้วยความสงสัย เขามีท่าทางประหลาด เดินโซเซจากไป ในขณะที่ส่ายหัวไปด้วย
  เมื่อนึกถึงว่าพระชายาอาจจะเข้าใจองค์รัชทายาทผิดไป เธอจึงกล่าวรายงานจากด้านนอก

"หวางเย่ พระชายาเพิ่งเดินจากไปเมื่อครู่เพคะ"

เมิ่งโหย่วยังไม่คลายความโกรธ เม่ือเขาได้ยินพักหนึ่งจึงตอบกลับ

"เขาได้ยินหรือไม่?"
  
   " อา, ทุกๆคำเพคะ "
  
  เมิ่งโหย่ว: "......... "


  เมิ่งโหย่วรู้สึกว่าเส้นเลือดบนขมับของเขาเริ่มนูนออกมา เขาจ้องมองด้านข้าง ถังซวี่ ผู้ซึ่งเสนอความคิดเห็นมากมาย เพียงเพื่อให้เขาตกลงไปในหลุมพราง ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้น


  "หาผู้หญิงเพื่อมาเผชิญหน้ากับเขาใช่ไหม? ทำให้เขาล้มเลิกความคิดใช่ไหม? ผู้หญิงคนนั้นต้องเก่งการยั่วยวนและมาจากหอนางโลมด้วย?!"
  
  ถังซวี่กำลังดื่มชา สำลักคำพูดของเมิ่งโหย่วและหัวเราะออกมา
  
  "เจ้าบอกว่าเจ้าหาหญิงงามที่น่าเชื่อถือไม่ได้ แล้วตอนนี้ล่ะ! เปิ่นหวางยังไม่ทำสิ่งใดก็ถูกจับได้เสียแล้ว เปิ่นหวางสามารถบอกเจ้าได้ว่าชีวิตของต้นกล้าป่วยนั้นมีค่าใช้จ่าย สมุนไพรที่มีค่าจำนวนมากก็จัดหามาให้ ถ้าเขาเป็นอะไรไปเพราะเหตุนี้ เปิ่นหวางจะแขวนเจ้าไว้บนคานของตำหนัก แล้วให้เจ้าสำนึกความผิดตนเอง! "
  
  ถังซวี่ตะโกน:"หวางเย่ขอทรงอย่าทำเช่นนั้นนะ ข้าไม่ได้กลั่นแกล้งภรรยาของพระองค์"
  " หากพระองค์ละเว้นความทุกข์สุขของตนเพื่อแคว้นนี้ ผู้คนในแคว้นเยว่จะจดจำการเสียสละเป็นแน่"
  
  เมิ่งโหย่วเตะก้นถังซวี่ออกไป เขาทำแบบนั้นเพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่ต้องการเห็นอีกฝ่ายมากเพียงใด
  
  หลังจากถังซวี่จากไปแล้วสักพักหนึ่ง เมิ่งโหย่วก็ออกจากห้องทรงอักษร
  เขาส่งกระดาษในมือไปที่ทหารด้านหลัง: "ไปหาบัณฑิตที่มีความสามารถด้านลายลักษณ์อักษรที่ดี คัดลอกถ้อยคำนี้สักสองสามร้อยและวางลงบนส่วนที่เด่นที่สุดของกำแพงเมืองและกำแพงวัง ทำให้ดีที่สุดเพื่อเปิ่นหวาง!"
  หลังจากเมิ่งโหย่วถูกแทงโดยถังซวี่หลายต่อหลายครั้งในที่สุด เขาก็หมดแรงรักพี่น้องคนสุดท้ายของเขา
  ดังนั้นความเกลียดชังใหม่และความเกลียดชังเก่าจะถูกนับเข้าด้วยกัน [ถูกแทง คือ ก่อปัญหามากมาย]
  
  "เขาไม่ได้พูดอะไรหรือ?" เมิ่งโหย่วสั่งให้ทำสิ่งต่าง ๆ อย่างเฉยเมย หลังจากจัดการกับสิ่งที่ด้านหน้า และด้านหลังของถังซวี่แล้ว เขาก็เริ่มหาทางออกให้กับตัวเอง
  เยี่ยนเคอไม่สามารถตายได้ แม้ว่าเขาจะไม่ต้องการแตะต้อง แต่เยี่ยนเคอมักจะต้องการปีนเตียงของเขาและทำให้การแต่งงานสมบูรณ์ ความเข้าใจผิดนี้คาดการณ์ว่าอาจจะส่งผลต่อเขาอย่างรุนแรง ถ้าเขาแสวงหาความตาย ความพยายามของเขาก็ไร้ประโยชน์!
  หนึ่งในกระดูกซี่โครงของเขาต้องผิดปกติแน่ๆ เขาถึงเชื่อไอ้บ้านั่น--ถังซวี่!
  
  "พระชายาทิ้งหม่อมฉันไป อีกทั้งพึมพัมด้วยประโยคที่กระวนกระวาย และจากไปราวกับว่าพระองค์กำลังหวาดกลัว" หญิงสาวคนนั้นระลึกถึงปฏิกิริยาของเยี่ยนเคออย่างระมัดระวัง พยายามที่จะไม่พลาดรายละเอียดที่สำคัญ
  "อ๊ะ! นอกจากนี้ พระองค์เพิ่งขว้างขวดน้ำหมึกเกือบจะโดนพระชายา คราวนี้คาดว่าพระชายคงจะตกใจกลัวเพคะ"
  
  เมิ่งโหย่ว: "............ "


  เมิ่งโหย่วอารมณ์เสีย สะบัดชายเสื้อ เขาพร้อมที่จะไปหาเยี่ยนเคอ เตรียมที่จะขอโทษอย่างระมัดระวัง และสาดโคลนใส่ถังซวี่
  
  "อ่า วันนี้เสี่ยวหวู่ขอลาหยุด เขาบอกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับคนในครอบครัวเพคะ"

เมิ่งโหย่วได้ยินเสียงที่นางกล่าว คิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่จึงไม่ได้หยุดฟัง
  
  "มีเรื่องอันใดรึ? เสี่ยวหวู่ขยันมากกว่าที่จะขอลากระทันหันเช่นนี้ บอกมาเถอะ ทุกคนในตำหนักเปิ่นหวางย่อมยินดีช่วยเหลือ"
  
  เมิ่งโหย่วชะลอฝีเท้าลง เขาประทับใจเสี่ยวหวู่ในความเรียบง่าย เมื่อทำงานในตำหนักมาหลายปีก็พบว่า คนๆนี้มักจะไม่ค่อยพูดกับผู้อื่น ครานี้ คาดว่ามีบางอย่างที่จำเป็นต้องทำจริงๆ ตัวเขาเองก็ไม่กล้าใช้อำนาจเพื่อเค้นถามเรื่องนี้นัก
  
  “มันเป็นเรื่องของผู้ชายทั่วไปนั่นแหละนะ? ถึงแม้อายุเขาจะยังน้อย แต่ในความเป็นจริงมันไม่ดีเลย ส่วนนั้นของเสี่ยวหวู่ใช้งานไม่ได้ คู่รักที่เพิ่งแต่งงานใหม่จะประสบกับความเหงาเช่นนี้ได้อย่างไร ขณะที่เสี่ยวหวู่อยู่ในตำหนักของพระองค์ ข้าได้ยินมาว่า ภรรยาของเขาลักลอบมีความสัมพันธ์กับบางคนในบ้านแล้วแม่เขาจับได้ เขาจึงถูกเรียกตัวกลับไป เพื่อหารือเกี่ยวกับการลงโทษโดยการนำหญิงสาวและชู้ใส่คอกหมูโยนลงในน้ำ"
  
  "เสี่ยวหวู่มีร่างกายที่สูงใหญ่และแข็งแรง ช่างเป็นปัญหาที่มีหลายแง่มุมนัก"
  
  "น่าแปลกใจยิ่ง"

เมิ่งโหย่วคิดแล้วไม่สามารถขยับเขยื้อนต่อไปได้ เขาก้มหัวลงเล็กน้อยมองที่สิ่งนั้นของตัวเขาบ้าง
  ความคิดบางอย่างเกิดขึ้นในพริบตา
  ถ้า——เขาพูดกับเยี่ยนเคอว่าเขาไม่สามารถทำได้ เยี่ยนเคอจะล้มเลิกความตั้งใจหรือไม่?
  
  เมื่อเมิ่งโหย่วคิดถึงสิ่งนี้ ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น โดยไม่รอช้า เขาก็เดินไปที่ห้องของเยี่ยนเคออย่างรวดเร็ว


  เขาเคาะสองสามครั้ง


  "อย่าเปิดประตู เปิ่นหวางอยู่ที่นี่เพื่อบอกบางอย่างกับเจ้า อันที่จริงเปิ่นหวางไม่ได้เข้าไปในถ้ำกับเจ้า เพราะเปิ่นหวางทำไม่ได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่" [เข้าถ้ำ คือ มีอะไรกันนั่นเอง]
  
  เยี่ยนเคอ: "...... "
  เหล่าจือควรรู้อะไร?! ทำไมต้องมาบอกว่านายทำไม่ได้!
  
  "เจ้าควรเข้าใจว่ามีคนในบ้านของเราชื่อ เสี่ยวหวู่ และเขาก็ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้เช่นกัน"

ในที่สุดเยี่ยนเคอก็รู้ในสิ่งที่เมิ่งโหย่วพูด ฉับพลัน เขารู้สึกอึดอัดเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไป


  เขาคำรามในใจ

นายจะมาบอกผมเพื่อ?! เครื่องมือของนายมันไร้ประโยชน์เช่นเดียวกับเหล่าจือ!


  พี่ชาย! ถ้านายป่วยนายควรไปรักษา!


  เยี่ยนเคอ: "เสียใจด้วยสำหรับเรื่องนี้"

เมิ่งโหย่วพยักหน้าอย่างระมัดระวัง และต่อบทสนทนาทั้งหมดที่เขาได้ยินจากที่นั่น : "อย่ามองว่าเปิ่นหวางยังอายุน้อย ทั้งยังมีร่างกายที่แข็งแรง ส่วนนั้นไม่สามารถใช้งานได้จริงๆ"
  
  เยี่ยนเคอ:" ......... "
  
เมิ่งโหย่ว: "ดูเสี่ยวหวู่ที่ร่างกายสูงใหญ่และแข็งแรง ชายคนนั้นไม่สามารถทำหน้าที่ได้ ภรรยาของเขาจึงเปลี่ยนไปเป็นธรรมดา"
  
  เยี่ยนเคอได้ยินสิ่งนี้ ก็หัวเราะไม่ออก


   เสี่ยวหวู่นั้นน่าเวทนาจริงๆ และนายก็เป็นเจ้านายที่พูดถึงความเจ็บปวดของผู้คนในทุกที่


  
  เมิ่งโหย่ว: "ใช่แล้ว เจ้ามีเวลาพักผ่อนแล้ว"
  
  เยี่ยนเคอ: ".….."


  เยี่ยนเคอเพิ่งเห็นศิลปะการต่อสู้ของหญิงสาวในตำหนักของไท่จื่อ มันเกิดขึ้นในหัวของเขาเอง ผู้คนทั้งหมดมีพลังมาก เจ้าชายองค์นี้คาดว่าจะสามารถทุบก้อนอิฐและก้อนหินให้แยกขณะวางบนอกได้ ในสถานการณ์นั้น เขาจึงนึกกลัวอยู่บ้าง
  อย่างไรก็ตามเพียงแต่ตอนนี้ มีความคิดออกมาอย่างกระตือรือร้น ไม่เพียงแค่มันออกมาแต่ยังเพิ่มสูงขึ้นอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน


  รูปปั้นทรายเล็กๆ นี้ควรจะง่ายต่อการพังทลายหรือไม่ [ง่ายต่อการถูกหลอก]
  
  เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เยี่ยนเคอก็เรียกเพื่อหยุดเมิ่งโหย่วที่กำลังจะเดินจากไป และเริ่มเล่นการ์ดความรัก


  เยี่ยนเคอ: "องค์รัชทายาท ข้าไม่ได้นึกรังเกียจที่เจ้าทำไม่ได้ ข้ารู้ว่ามันเป็นความเจ็บปวดมากในชีวิต อย่าท้อแท้จนเกินไป คนอื่นทำไม่ได้เหมือนมีแผลใจ ถ้าเจ้าทำไม่ได้มันกลับเป็นความรุ่งโรจน์ของแคว้น!

นับตั้งแต่สมัยโบราณจักรพรรดิหลายองค์ได้พ่ายแพ้ต่อความงาม ในอนาคตจะไม่มีทางที่เจ้าจะพ่ายแพ้ต่อสิ่งยั่วยวนเหล่านั้น ข้ากล่าวถูกหรือไม่?"
  
  เมิ่งโหย่ว:" ............ "


  นี่เป็นเรื่องที่มากเกินไป เขาไม่ได้คิดยกประเด็นส่วนตัวให้เป็นประเด็นระดับชาติ
  
  เยี่ยนเคอ: "ดังนั้น อย่ากังวลมากเกินไป ชีวิตของเจ้านั้นถึงจะมีกำไรและขาดทุนบ้าง ข้าก็ไม่นึกรังเกียจ"


  "โชคร้ายในความรัก สร้างเกียรติยศในสนามรบ。เยี่ยนเคออยู่ที่นี่ หวังว่าไท่จื่อจะได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่"
  
  มุมปากของเมิ่งโหย่วโค้งขึ้น ต้นกล้าป่วยต้นน้อยช่างปากหวานจริงๆ


  เมิ่งโหย่ว: "ขอบคุณสำหรับคำพูดที่ดีของเจ้า"
  
  เยี่ยนเคอฟังเสียงนี้คิดว่าเมิ่งโหย่วไม่โกรธแล้ว ดังนั้นเขาจึงดึงหัวข้อสุดท้ายที่ฝังอยู่ในคำพูดสวยหรูเหล่านั้น


  เยี่ยนเคอ: "แม้ว่าเจ้าจะทำไม่ได้ แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าชายคนนี้หิวแค่ไหน ข้าไม่ชอบเจ้า แต่ร่างกายนี้ไม่สามารถควบคุมได้ การสวมหมวกเขียวให้กับองค์รัชทายาทมันเลวร้ายเพียงใด ดังนั้นเราจึงยังคง———"

ก่อนที่เยี่ยนเคอจะพูดจบก็ถูกขัดจังหวะโดยเมิ่งโหย่วที่มีสีหน้ามืดครึ้มลง
  
  เมิ่งโหย่วขมวดคิ้ว: "ทำไมเจ้าถึงไม่เข้าใจ? เปิ่นหวางทำสิ่งนั้นไม่ได้! ทำไมเจ้ายังมีความคิดที่จะเข้าไปในถ้ำ? เปิ่นหวางไม่สามารถเข้าไปในถ้ำกับเจ้าได้ ? !

เจ้าสามารถออกไปนอกตำหนักได้ เปิ่นหวางจะไม่ปล่อยเจ้าเข้ากรงหมูเหมือนภรรยาของเสี่ยวหวู่"
  
  เยี่ยนเคอ: " ......... "


  เยี่ยนเคอเอามือกุมหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง

นี่เป็นช่องว่างการสื่อสารที่คนสมัยโบราณและคนสมัยใหม่ไม่สามารถเข้าใจกันได้ใช่มั้ย?
  เมื่อผมคุยกับเขา, มันดูเหมือนว่าผมกำลังสั่นก้นและขอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
  
  เมื่อสายลมเย็นของฤดูร้อนพัดกระทบเมิ่งโหย่ว พาให้เขารู้สึกตัวขึ้นมา เขาพลันรู้สึกเสียใจในหลายๆสิ่ง ราวกับลำไส้กลายเป็นสีเขียวทั้งหมด
  หรือว่านี่คือ

ผลกระทบจากการเผชิญกับความดื้อรั้นของเยี่ยนเคอ!
  
  เมิ่งโหย่วมองไปรอบๆ เดินไปที่ประตูและลดเสียงของเขาลงเล็กน้อย: "มันจะไม่เป็นไร เมื่อเจ้าออกไปนอกกำแพงก็ระมัดระวังตัวเสียหน่อย แอบซ่อนการนอกใจ อย่าให้คนอื่นรู้ เจ้าเข้าใจหรือไม่?"
  
  เยี่ยนเค่อมีสีหน้าว่างเปล่า: " โอ้ "
  ขอบคุณ, นายเยี่ยมมาก อุตส่าห์สอนเหล่าจือเรื่องนี้!
  
  "เปิ่นหวางจะไม่หย่ากับเจ้า เจ้ามั่นใจได้!"


  เมื่อเมิ่งโหย่วพูดประโยคนี้ ในใจของเขามันเจ็บปวด
  การหย่าร้างไม่สามารถเกิดขึ้นได้ ตราบใดที่แคว้นฉู่ยังคงยืนหยัดอยู่บนหัวของพวกเขา มันก็เป็นไปไม่ได้

หลังจากนั้น คำสั่งของท่านพ่อถูกวางไว้ในสถานที่ที่โดดเด่นที่สุดในในห้องทรงอักษรโดยพ่อของเขา เตือนเขาตลอดเวลาว่าการแต่งงานครั้งนี้มีความสำคัญอย่างไร
  เพราะเหตุนี้ พลังอำนาจที่แคว้นฉู่บีบบังคับทำให้เมิ่งโหย่วต้องอยู่ในสถานการณ์ตอนนี้
  
  เยี่ยนเคอแทบร้องไห้: "เจ้าไม่ทบทวนอีกทีเหรอ?"


  เฮ้ย ! มั่นใจอะไรฟะ ! ! !

 

———————————————————————————————————————

เยี่ยนเกอแค่แถไปเรื่อยๆรึเปล่า ฮ่าฮ่า

-----

ผู้เขียนมีบางอย่างจะกล่าว:

เมิ่งโหย่ว:เปิ่นหวางเป็นไท่จื่อแคว้นเยว่, เชี่ยวชาญทั้งบู้ทั้งบุ๋น!

เยี่ยนเคอ:ท่านทำไม่ได้.

เมิ่งโหย่ว:เปิ่นหวาง 188cm, 18cm

เยี่ยนเคอ:ท่านทำไม่ได้.

เมิ่งโหย่ว:เปิ่นหวางจะได้เป็นจักรพรรดิครองแคว้นเยว่!

เยี่ยนเคอ:ท่านทำไม่ได้.

องค์ไท่จื่อโยนไท่จื่อเฟยลงบนเตียง......

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 464 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #752 somwonhyuk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 21:50

    เหมือนคุยคนละภาษา 555555

    #752
    0
  2. #734 alaffy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 12:16
    งงอ่ะ คือยังไงอ่ะ งงทั้งตอน
    #734
    0
  3. #546 Penkontalok (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 02:24
    อันนี้คืออิพี่นอนรอน้องหรือพึ่งตื่นคะ..
    #546
    0
  4. #502 B-Bcream (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 12:49
    ขัเกใจกันยบสาสวใจ้
    #502
    0
  5. #455 nnnida (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 19:42
    น้องก็ใช่ย่อยน๊าาา
    ปล.ผญ.คนนั้นนี่ถูกอบรมมาแล้วจริงๆใช่มั้ยเอ่ย
    #455
    0
  6. #286 alisa1005 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:10
    ขนาดจักรพรรดิยังไม่ดูถูกน้อง แล้วนังหญิงรับใช้นี่มันอะไร รอให้หายป่วยก่อนเถอะน้องจะทุบทูบทุบ
    #286
    0
  7. #117 TttIiiMmm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 10:40
    จะได้แต่งกันดีๆไหมเนี่ย โอ้ยยย
    #117
    0
  8. #100 Konrafah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 20:41
    อยากทุบคน !
    #100
    0
  9. #6 ถั่วบินได้~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 20:36

    พ่อพระเอกค่าตัวแพงมาก ตื่นเถอะเพคะะะะะ

    #6
    0
  10. #4 ชาเขียวขมๆ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 13:13

    ต้องให้คุณพ่อมาจัดการ5555แต่ทำไมเขายังไม่ได้เจอกันซักทีลุ้นให้เจอกันจนเหนื่อยยยยยยhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-11.png

    #4
    0