นิยายแปล His Royal Highness, Wants a Divorce! 《太子殿下,求和离!》

ตอนที่ 8 : บทที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 506 ครั้ง
    22 ส.ค. 63


   080
   
  เยี่ยนเคอ: "คำถามแรก เจ้า - ทำไมเจ้าถึงต้องการทำให้ตัวเองตายอีกรอบ เขียนมันออกมา"
  
  :ข้าไม่ต้องการให้เจ้าทำร้ายซูอวี้เกอเกอ
  
  ดวงตาของเยี่ยนเคอสั่นไหวและปอดของเขารู้สึกเจ็บ: "เขาปฏิบัติกับเจ้ายังไงไม่รู้รึ ถ้าเขาชอบเจ้าจริงๆ เขาจะไม่ฆ่าแม่ของเจ้า!"
  
  :ข้ารู้
  
  เยี่ยนเคอพูดไม่ออก คนหนึ่งพยายามที่จะทุบตี คนหนึ่งพยายามที่จะยอมรับการทุบตี เขาจะพูดอะไรได้อีก!

แม้ว่าคนผู้นั้นต้องการแทงด้วยมีด คนผู้นี้ก็ยังกัดฟันและยอมรับคมมีด คนอื่นจะพูดอะไรได้กันล่ะ!


  เยี่ยนเคอ: "เขาส่งเจ้าไปสมรส ข้าหลบหนีไปในระหว่างทางถึงสามครั้ง แต่ก็ถูกจับกลับมาโดยเขา!"
  
  :เขาพูดว่าตราบใดที่ข้าทำสำเร็จ เขาต้องการข้า
  
  เยี่ยนเคอ: "นั่นคือ——เหตุผลที่เวลาข้าต้องการพบกับเมิ่งโหย่วเพืื่อหย่า เจ้าถึงไม่ได้ออกมาหยุดข้ารึ?"

เยี่ยนเคอไม่รอให้เจ้าของร่างเดิมเขียนเพราะคำตอบชัดเจนอยู่แล้ว

"เจ้าไม่โง่ไปหน่อยหรือ? ซูอวี้เคยนึกถึงเรื่องนี้ก่อนที่จะให้เจ้ามา ซูอวี้สนใจเกี่ยวกับที่ตั้งของแคว้นเยว่นี้"
  "ขนาดเขายังรู้ จักรพรรดิแห่งแคว้นเยว่จะไม่รู้เหรอ เขาแค่ต้องการให้เจ้าหาแผนผังป้องกันเมืองให้ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันอยู่ที่ใด ถ้าเจ้ากลับไปมือเปล่า เขาจะยังต้องการเจ้าอีกหรือ?"
  
  เยี่ยนเคอรู้ว่าสิ่งที่เขาพูด มันคือความจริงโดยแท้! เจ้าของร่างเดิมเป็นผู้ใหญ่ก็ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำบางอย่างของตนด้วย เขาต้องรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
  
  เยี่ยนเคอกล่าวอีกครั้ง: "แม้ว่าเจ้าจะขโมยแผนที่ป้องกันไปให้ซูอวี้ แต่จริงๆแล้วซูอวี้ก็จะนำแผนผังป้องกันเมืองไปใช้เพื่อโจมตีแคว้นเยว่ เมื่อเกิดเหตุการณ์นี้เจ้าจะทำอย่างไรกับชาวแคว้นเยว่ คนเหล่านั้นจะถูกปล่อยตามยถากรรมงั้นหรือ?"
  
  : จะมีอันตรายเสมอในสงคราม พวกเขาไม่ใช่คนแคว้นฉู่ไม่ต้องกังวล
  
  เมื่เยี่ยนเคอได้ฟังคำกล่าวอย่างไม่แยแส เป็นความไม่แยแสที่สามารถรู้สึกได้ทั่วทั้งดวงวิญญาณ
  สงครามจะเป็นผลจากการตัดสินใจของเขา สำหรับคำกล่าวที่ว่า ‘ไม่ใช่คนแคว้นฉู่ ไม่จำเป็นต้องกังวล’ เกี่ยวกับประโยคนี้มันทั้งหนาวเหน็บและเห็นแก่ตัวจริงๆ
  
  เยี่ยนเคอ: "ดังนั้นสำหรับความรู้สึกของเจ้าเองเมื่อมองไปที่กระจก เจ้าสามารถลืมว่าแม่ของเจ้าตายเช่นไร เจ้าสามารถเสียสละคนมากมายที่มากับเจ้า เพียงเพื่อไล่ตามซูอวี้งั้นรึ?"
  
  : ใช่
  
  เยี่ยนเคอรู้สึกว่าโลกของเขาแตกสลาย
  น่าตกใจเกินไปมั้ย?
  
  : ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใครและทำไมถึงอยู่ในร่างของข้า ข้าไม่รังเกียจ แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ได้กล่าวอันใดกับเมิ่งโหย่ว อย่าพูดอะไรเกี่ยวกับซูอวี้เกอเกอ เขายากที่จะเกลี้ยกล่อม
  
  เยี่ยนเคอโยนกระดาษลงในแสงเทียนอย่างใจจดใจจ่อ มองดูเปลวไฟที่กำลังขยายในขณะนั้น เยี่ยนเคอหรี่ตาและกล่าวว่า

"ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าทำเช่นนั้นแน่"

.

.
  
  ตั้งแต่วันนั้นกับบุคคลอื่นในร่างกาย หลังจากพูดคุยกับวิญญาณ เจ้าของเดิมก็ไม่เคยออกมาขัดขวางเขา
  อาจเป็นเพราะเขารู้ว่าเขาไม่ต้องอุทิศก้นของตัวเองและเขารู้สึกสบายใจขึ้น
  
  เยี่ยนเคอนายอยู่สบาย แต่ผมไม่สบายใจ!
  เหล่าจือไม่ต้องการเป็นอาชญากรที่ทำให้แคว้นเยว่ถูกทำลาย ชื่อเสียงของผมในฐานะผู้ทำลายแคว้นจะถูกเล่าจากรุ่นสู่รุ่นไปในภายภาคหน้า
  
  "องค์รัชทายาทล่ะ?"
  ดังนั้น เยี่ยนเคอก็เริ่มให้ความสำคัญกับไท่จื่อองค์ชายรัชทายาทแคว้นเยว่อีกครั้ง!
  พี่ชาย! พวกเรามาหย่ากันเถอะ!
  ถ้านายไม่หย่า นายจะต้องเดือดร้อนแน่ๆ!
  
  "ทูลพระชายา วันนี้องค์รัชทายาทไม่อยู่ในตำหนักเพคะ"
  หญิงสาวเหลือบไปที่เยี่ยนเคอ เธอไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มีข่าวลือแพร่กระจายในตำหนัก ในตอนแรกบางคนบอกว่าเสี่ยวหวู่และหวางเย่ไม่สามารถ‘ยก’ได้ ไท่จื่อเฟยไม่ได้รังเกียจไท่จื่อ ไท่จื่อตัดสินใจให้ไท่จื่อเฟยหาคนรักจากภายนอกได้ ต่อมาข่าวลือกลับกลายเป็นว่าไม่มีชายคนใดในตำหนักสามารถ‘ยก’ได้!
  หลังจากได้ยินเรื่องนี้หญิงสาวที่ต้องการจะรออายุที่แต่งงานได้เพื่อหาใครสักในตำหนักไท่จื่อเพื่อ‘แต่งงาน’ ตอนนี้หัวใจนี้ถูกระงับโดยไม่พูดถึงสองคำนี้
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้า :. "ถ้าเขากลับมา เจ้าปล่อยให้เขาเข้ามาห้องของข้า"
  
  "เพคะ พระชายา"
  
  

--------


  อีกด้านหนึ่ง เมิ่งโหย่วอยู่กับสหายในเหลาอาหารเพื่อร่ำสุราด้วยกัน พวกเขาต่างรู้ว่าเมิ่งโหย่วอยู่ในอารมณ์ไม่ดี คนที่มากับเขาดื่มอย่างมีสติและไม่รำคาญในคำพูดของเขา
  
  เมิ่งโหย่วดื่มรวดเดียวทั้งไห ใจของเขารู้สึกเศร้าหมอง: "พวกเจ้าอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเปิ่นหวางเจออะไรมาบ้าง"
  
  ถังซวี่รู้ว่าเขาพูดถึงอะไร แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป
  เนื่องจากความเหี้ยมโหดของเมิ่งโหย่ว ตอนนี้เขาได้กลายเป็นบุคคลที่น่าหัวเราะของรัชทายาทและทั่วทั้งเมืองหลวง เหตุผลไม่ใช่เขาไม่กล้านำออก มันเป็นเพราะยังมีคนที่เฝ้าประกาศพวกนั้นที่เป็นอดีตอันไม่น่าจดจำ มันยากต่อการฉีกทำลาย


  
  เมิ่งโหย่ว: "เจ้ารู้หรือไม่ว่าหวางเย่ของพวกเจ้าสมรสแล้ว บุรุษในบ้านบังคับให้เปิ่นหวางเข้าถ้ำทุกวัน! ไม่ว่าข้าจะไปที่แห่งใด หลังจากนั้น เปิ่นหวางก็คิดหาวิธีเกี่ยวกับเรื่องนี้ดู เพียงคิดว่าถ้าบอกเขาไปว่าข้าไม่สามารถ‘ยก’ได้ เขาจะได้เลิกล้มความตั้งใจ แต่ต้นกล้าป่วยไม่เพียงแต่จะไม่ยอมแพ้ มารดาเถอะ เขาขาดศีลธรรมยิ่ง ตอนนี้เมื่อเปิ่นหวางเดินออกไปข้างนอก ข่าวว่าเปิ่นหวางไม่สามารถ‘ยก’ขึ้นได้ก็แพร่กระจายออกไป และตอนนี้มันก็อยู่ทั่วเมือง! "
  "เช้านี้ ในขณะที่กำลังเดินทางกลับ เปิ่นหวางก็ถูกเด็กหนุ่มดึงเข้าไปในร้านขายยา และจากนั้นหมอยาก็พูดกับเปิ่นหวางผู้นี้ว่า... "

เมิ่งโหย่วดึงผิวหนังบริเวณลำคอของเขาและเลียนแบบน้ำเสียงอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"ทูลองค์รัชทายาท พระองค์ต้องการรักษาอาการนั้นหรือไม่? ร้านของเรามีเทียบยาที่สามารถรักษาให้หายขาดได้นะพะยะค่ะ!"

ทุกคนกลั้นหัวเราะด้วยความยากลำบาก แม้พวกเขาต้องการหัวเราะออกมาแต่ไม่มีใครกล้า
  
  เมิ่งโหย่วตบหน้าอกของเขาอย่างแรง: "เปิ่นหวางคิดว่า เป็นเพราะเยี่ยนเคอไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ เขาจึงคิดทำลายข้า!"
  
  เมิ่งโหย่วเริ่มพูดเรื่องไร้สาระ ถังซวี่ส่งสัญญานให้คนสองสามคนด้านข้างพาเขากลับ

.

.
  
  "โอ้? ห้องของชูหลี่อยู่ตรงนั้นไม่ใช่หรือ?"
  
  ถังซวี่ส่ายหัว: "ตอนนี้เขากำลังเมาอยู่ ถ้าเราโยนเขาไว้ในห้องคนเดียว เกรงว่าอาจจะมีหญิงสาวคิดปีนเตียง ถึงตอนนั้นจะทำเช่นไร?"

"ดังนั้น—เราควรโยนเขาเข้าไปในห้องพระชายา"

"ทำไมข้ากลับคิดว่า เจ้าอยากให้ทุกอย่างสมบูรณ์นักล่ะ"
  
  ถังซวี่เป็นคนประเภทที่ว่าจะเอาคืนศัตรูเสมอหากมีโอกาส ผู้ที่ไม่สามารถเอาคืนได้ เขาก็จะเก็บความรู้สึกคับแค้นไว้ในใจ เพื่อรอเวลาที่เหมาะสม
  
  ข้ารับใช้เคาะประตูห้องของเยี่ยนเคอ รออยู่ด้านหน้าห้องแล้วพูดว่า "ทูลพระชายา หวางเย่กลับมาแล้วเพคะ"
  
  เยี่ยนเคอกำลังนอนหลับสนิท แต่เมื่อได้ยินเสียงนี้เขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
  เยี่ยนเคอ: "ข้าจะไปในเร็วๆนี้"
  
  เด็กรับใช้พูดอีกครั้ง: "ทูลพระชายา หวางเย่เมาสุราเพคะ"
  
  เยี่ยนเคอหยุดชะงัก หลังจากเพิ่งลุกขึ้นจากเตียง
  เมา?
  เมาแล้วส่งไปที่ห้องของเขา? ! ถ้าเขาทำอะไรผมเนื่องจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ใครจะรับผิดชอบ !


  เยี่ยนเคอ: "แค่กๆ —— ข้า —— แค่ก แค่ก แค่ก ข้ากำลังป่วยอยู่ เกรงว่ามันจะไม่สะดวกที่จะดูแลหวางเย่ของพวกเจ้า แค่ก แค่ก แค่ก —— อุ๊วะ แค่ก ข้าจะตายแล้ว"
  
  คนด้านนอก: "......... "
  เมื่อพวกเขากล่าวประโยคแบบนั้นออกไปแล้ว ผู้คนควรจะกลายร่างเป็นมังกรและเสือที่พร้อมล่าสิ !
  
  ถังซวี่เคาะประตู: "พระชายา ร่างกายขององค์รัชทายาทยังคงแข็งแรงดีอยู่ ท่านให้เขาเข้าไปเถอะ หากท่านป่วยจริงๆ เขาจะเป็นฝ่ายดูแลท่านในตอนกลางคืน"
  
  เยี่ยนเคอ: "พวกเราต้องระวังให้มาก หากองค์รัชทายาทเจ็บป่วยเนื่องจากข้า ข้าจะมีความผิดมหันต์เอาได้"
  
  ถังซวี่: "ด้วยความเป็นสามีภรรยา องค์รัชทายาทคงไม่คิดโทษท่าน ราตรีนี้สั้นนัก พระชายาควรรับโอกาสที่ยิ่งใหญ่นี้ ! "
  
  เยี่ยนเคอ:" ......... "
  ทำไมคนคนนี้ต้องพูดอย่างขุ่นเคืองด้วย?
  
  ถังซวี่เห็นว่าไม่มีเสียงในห้อง เนื่องด้วยความคิดที่ว่าจะต้องส่งเมิ่งโหย่วเข้าห้องนี้ในวันนี้ เขาจึงยังคงเคาะประตูต่อไป
  ในไม่ช้าก็มีเสียงกรนดังราวกับอัสนีบาตมาจากในห้อง
  
  ถังซวี่: "............ "
  
  ในขณะนี้ สัญชาตญาณของถังซวี่บอกได้ว่าคนทั้งสองคนนี้จะต้องอยู่ด้วยกันได้อย่างแน่นอน
  เพราะหากพวกเขาอยู่ด้วยกัน จะได้กำจัดภยันตรายจากผู้อื่น
  
  ในที่สุด ถังซวี่ก็ยอมพาเมิ่งโหย่วกลับไปที่ห้องของเขา หลังจากวางคนลง เขาปัดมือตนเองและพูดกับคนรอบตัวเขา

"เจ้าคิดว่าพระชายาต้องการที่จะเข้าถ้ำกับเขาอยู่เป็นนิจหรือไม่?"
  
  ชายคนนั้นเห็นท่าทางเมิ่งโหย่วที่กำลังนอนหลับสบาย เขาส่ายหัวอย่างเงียบ ๆ
  
  ถังซวี่แตะคางของเขา: “ข้าก็คิดเช่นนั้น ถ้าเขาต้องการที่จะทำหน้าที่ของสามีภรรยาให้สำเร็จจริงๆ เขาควรจะใช้โอกาสที่หวางเย่ของเราเมาไม่ได้สติเช่นนี้อยู่ข้างกายไม่ห่าง ถ้าหวางเฟยมีความตั้งใจที่จะทำบางอย่าง เขาไม่น่าจะห้ามพวกเราตั้งแต่หน้าประตูเช่นนี้”
  
  " หรือบางที ... อาจจะเป็นความรักระหว่างสามีและภรรยา?"
  
  ถังซวี่ฟังอย่างเย็นชา: "ความรักผายลมอะไร นายของพวกเราน่ะนะ ความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาก็คือการเล่นสนุกกับชีวิตคนอื่นๆต่างหาก"


  ถังซวี่คิดถึงอดีต เมื่อเขาได้รับการช่วยเหลือจากองค์ชายรัชทายาท ในเวลานั้นช่างเป็นพระคุณที่ใหญ่หลวงนัก เขาได้ติดตามรัชทายาททุกวันและรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง


  จากนั้น รัชทายาทที่เขาคุ้นเคยมานานกว่าสิบปีนี้ เมื่อจะใช้ประโยชน์จากเขา อย่างมากที่สุดที่เขาพูดคือ

'เจ้าไม่ควรลืมพระคุณที่ยิ่งใหญ่ของหวางเย่ ถูกหรือไม่?'


  มีเพียงรัชทายาทเท่านั้นที่รู้สึกว่าเวลาเนิ่นนานกว่าสิบปีที่ผ่านมา มันยังคงเป็น‘พระคุณที่ยิ่งใหญ่’ที่ได้ช่วยเหลือเขาจากหลุมมูลสัตว์
  
  ———


  เมิ่งโหย่วรู้สึกตัวตื่นขึ้นพร้อมกับมีอาการเมาค้าง หลังจากตื่นขึ้นมาเขามองดูรอบๆก็เป็นห้องที่คุ้นเคย รู้สึกโล่งใจอย่างลึกลับ โชคดีที่ถังซวี่ยังคงมีคุณธรรมและไม่เพี้ยนพอที่ส่งเขาเข้าห้องของเยี่ยนเคอ
  
  เมิ่งโหย่วถามข้ารับใช้ด้านข้างที่ยืนรอเขาอยู่: "พระชายาเป็นเช่นไรบ้าง?"
  
  ข้ารับใช้ : "เมื่อคืนนี้หวางเฟยทรงเริ่มมีอาการไอเพคะ"
  
  เมื่อได้ยินว่าเยี่ยนเคอป่วยอีกครั้ง เมิ่งโหย่วก็นวดขมับที่อยู่ๆก็สั่นขึ้นมา รู้สึกหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ได้
  ร่างกายคนๆนี้แย่ขนาดไหน ภายในสองสามวันก็ป่วยครั้งหนึ่งอีกแล้ว?
  

"เรียกหมอหลวงมา แล้วข้าจะไปพบเขาทีหลัง"
  
  หญิงสาวพยักหน้าแล้วก็จากไปทันที


  
  ไม่นานข้ารับใช้ก็ปรากฏตัวพร้อมกับหมอหลวงที่หน้าประตูห้องของเยี่ยนเคอ เยี่ยนเคอมองข้อมือที่มีรอยช้ำจากการฝังเข็มเงินรักษาหนก่อน ร่องรอยยังคงปรากฏทุกหนทุกแห่ง เขาเผยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม:

"ท่านหมอข้าหายดีแล้ว! สบายดีมากๆ จริงๆนะ"

หญิงสาวยิ้มอย่างใจดีและสุภาพ: "ไม่ได้เพคะ ~ พระชายา นี่คือหมอหลวงที่หวางเย่เชิญมาเพคะ!"
  
  เยี่ยนเคอ: "...… "
  องค์รัชทายาทท่านนี้เรียกหมอมาทำไม?
  
  "พระชายา ท่านควรนอนลงบนเตียงก่อน" หญิงสาวอึดอัดใจเล็กน้อยขณะเอ่ยเตือน เธอมองเยี่ยนเคอผู้ซึ่งยืนขวางอยู่ที่ประตู
  
  เยี่ยนเคอยังเผชิญหน้าไม่ถอยและไม่ขยับหนักแน่นเหมือนดั่งขุนเขา: "ข้าสบายดีและรู้สึกมีชีวิตชีวามาก!"


  ดวงตาของเยี่ยนเคอเสไปทางอื่นและคิดว่าตอนที่พบเมิ่งโหย่วในคืนแรก นึกถึงตอนที่เขาต้องการหนีจากห้องนอนไม่อยากอยู่ห้องเดียวกัน แล้วเขาก็มีความคิดดีๆขึ้นมา
  เยี่ยนเคอ: "เจ้าบอกสามีตามนี้ว่า ร่างกายของข้าดีจริงๆ ถ้าสามีกังวลมากในเรื่องของข้า ข้าขอแนะนำให้สามีเข้ามาโดยตรง ~"
  
  หญิงรับใช้รู้สึกละอายด้วยคำพูดที่ตรงไปตรงมาของเยี่ยนเคอ ใบหน้าเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง

"พะ ... เพคะ"

ทันทีที่นางเดินไปได้เล็กน้อย นางก็เห็นเมิ่งโหย่วยืนอยู่ข้างนอกพร้อมกับใบหน้าสีดำทะมึน ใบหน้านางพลันซีดลงด้วยความกลัว
  
  หญิงรับใช้: "หวางเย่เพคะ ...... พระชายากล่าวว่า——"
  
  เมิ่งโหย่วเต็มไปด้วยความโกรธ: "เชิญหมอหลวงกลับ ! ใครกล้ามาหาเขา เปิ่นหวางจะตัดมือคนผู้นั้น!!"
  
  
 

——————————————————————————————————————————————

ผู้เขียนมีบางสิ่งที่จะพูด:

หงิงง ~ วันนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงสองครั้งหรือไม่? เฮ้เฮ้ ~~~

-----

สงสารเค้านะครัชช โถ่ //กลั้นหัวเราะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 506 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #547 Penkontalok (@parnnygdb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 02:28
    น้องชั้นก็คือซวยซ้ำซวยซ้อนซวยซ่อนเงื่อน จะช้ำในตายมั้ยเนี่ย ฮือ
    #547
    0
  2. #457 nnnida (@nnnida) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 19:53
    ขำความพ่อลูก ตั้ลล้ากกกก
    #457
    0
  3. #287 alisa1005 (@alisa1005) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:19
    ขังลืมมันเถอะเจ้าซูอวี้น่ะ
    #287
    0
  4. #232 KhunLOMAs (@Aanaung26) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 18:41
    ตลกอะ5555555
    #232
    0
  5. #101 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 20:57
    จะหย่าจริงหรอ ให้พูดใหม้
    #101
    0
  6. #71 คุณหนูอยากรวย (@poroon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 09:05
    สมหน้าอีซูอวี้
    #71
    0
  7. #7 ถั่วบินได้~ (@mameflying) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 20:40

    ❤❤❤ ทำไมตลกครอบครัวนี้

    #7
    0