[นิยายแปล] Nurturing the Hero to Avoid Death ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

ตอนที่ 31 : 26.2 งานเฉลิมฉลองของท่านตา*(part 3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 453 ครั้ง
    20 เม.ย. 63

 

 

Nurturing the hero to avoid death | ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

26.2 งานเฉลิมฉลองของท่านตา* (part 3)

 

“ฟลั......”

 

......นี่นายพูดอะไร

 

นั่นน่ะ

ชื่อนั้นーー

 

“......เจ้าบ้า”

 

“ไม่ได้บ้า ข้าจริงจัง”

 

จริงจังงั้นเหรอ

 

“งั้นก็ไม่ดี! ก็รู้มาตลอดว่าเจ้าบ้าแต่ไม่คิดว่าจะบ้าได้ขนาดนี้ーー”

 

ริมฝีปากประทับลงมา

อัลเฟรดล่วงล้ำเข้ามาลึกจนผมไม่อาจพูดอะไรได้อีก

 

อัลเฟรดโอบกอดผมแล้วพาเดินไปทั้งอย่างนั้น

รู้ตัวอีกที ผมก็ล้มและนอนหงายอยู่บนเตียงแล้ว

 

อัลเฟรดขึ้นคร่อมผม ดวงตาสีกรมท่าที่สั่นไหวนั้นมองลงมา

 

เขาสางผมหน้าม้าของผมและลูบไล้ไปตามแก้ม

 

“เจ็บ”

 

สายรัดผมเกี่ยวกับเส้นผม ผมเจ็บจนห่อไหล่

 

“สายรัดผมมันติด เจ็บ! ให้ข้าถอดก่อนーー”

 

พอจะยื่นมือออกไป อัลเฟรดก็เป็นฝ่ายชิงเอื้อมไปแกะสายรัดผมออกไปก่อนแล้ว จากนั้นก็ต่างหูและริบบิ้นที่ห้อยคอ

 

หลังจากวางลงบนโต๊ะที่อยู่ด้านข้าง เขาก็สัมผัสที่ลำคอของผมก่อนจะยิ้มออกมา

 

“......ตรงนี้ แดงนิดหน่อย”

 

“นั่! นั่นน่ะ เพราะเจ้าーー”

 

อัลเฟรดเลียตรงจุดที่เคยงับไปก่อนหน้านี้ ลมหายใจผมชะงักงัน

 

“อ......อัลเฟรด......เดี๋ยว...”

 

ผมーーสังหรณ์ใจไม่ไดี

 

ดวงตาสีกรมท่าที่สั่นไหวจ้องมองผม

 

“......อยากสัมผัสเจ้า นะ......ได้หรือไม่ นิดเดียวเท่านั้น......”

 

“สัม......”

 

“นิดเดียว”

 

“นิดเดียว......”

 

“เจ้าจะสัมผัสข้าด้วยก็ได้”

 

สองมือถูกรวบแล้วไปทาบลงที่แก้มของอีกฝ่าย

ผิวสัมผัสทั้งลื่นและอบอุ่น กล้ามเนื้อนั้นยืดหยุ่นดูแล้วไม่น่าเกิดแผลได้ง่าย ๆ ช่างแตกต่างจากผิวอ่อน ๆ ของผมที่โดนนิดโดนหน่อยก็เกิดรอยแผลแล้ว แม้จะช่วยไม่ได้เพราะอาจเป็นพันธุกรรม แต่มาเปลี่ยนกันเดี๋ยวนี้เลย เจ้าบ้า

 

รองเท้าชนกันจนเกิดเสียงดัง

อัลเฟรดดันกายขึ้นแล้วถือวิสาสะถอดรองเท้าให้ผม รวมถึงของตัวเองด้วย จากนั้นก็โยนมันออกไป

 

เขาปลดสายคล้องอาวุธ พร้อมถอดเสื้อโค้ตอย่างรวดเร็วแล้วโยนลงพื้น อัลเฟรดปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเล็กน้อย จากนั้นก็ขึ้นมาคร่อมร่างผมอีกครั้ง

 

“......อะ”

 

สร้อยคล้องคอของอีกฝ่ายห้อยลงมากวัดแกว่งอยู่ตรงหน้าผม

 

“......เจ้ายังใส่......สร้อยเส้นนี้อยู่อีกหรือ”

 

สร้อยคอนั้นเมื่อก่อนผมเป็นคนให้เขาไว้ใช้สำหรับป้องกันตัว

 

ที่ปลายของเส้นลวดบางแข็งแรงทนทานมีหินคล้ายคริสทัลโปร่งแสงขนาดเท่าหัวแม่มือติดอยู่ หินเม็ดนั้นร่ายเวทเอาไว้อย่างดี หากกดที่ส่วนยอดแล้วร่ายคาถาเปิดการใช้งานว่า ‘แฟรช!’ ตัวหินก็จะปล่อยลำแสงสีขาวที่สัตว์อสูรเกลียดออกมา

 

ตอนนี้ผมสร้างสร้อยคุ้มกันได้ขนาดเล็กลงกว่าเมื่อก่อน และยังผลิตออกมาปริมาณมากพอที่จะแจกให้กับคนทั้งหมู่บ้านแล้ว ทั้งแสงจากสร้อยก็สว่างมาก ขนาดที่ว่าจะน่าทำลายดวงตาของสัตว์อสูรได้เลย

ถึงจะเป็นผม แต่การสร้างสร้อยให้พอแจกจ่ายชาวบ้านทุกคนก็ยังเป็นงานยากเกินไป ดังนั้นผมจึงเอาส่วนประกอบไปให้ร้านอุปกรณ์เวทมนตร์เป็นคนจัดการ แน่นอนว่าใช้เงินตัวเอง ผมไม่อาจให้ใครรู้เรื่องที่ผมสุ่มทำมาตลอด จึงหาเหตุผลดี ๆ ในการจะขอเจียดเงินจากค่าแรงออกมาไม่ได้

วันก่อน ส่วนที่ผลิตเสร็จเริ่มทำการแจกจ่ายแล้ว ที่เหลือก็เพียงหาโอกาสเหมาะเจาะในการแจกแผนที่บอกสถานที่หลบภัยกับแผนที่บอกเส้นทางหลบหนีเท่านั้น

 

ผมทั้งดีใจที่อีกฝ่ายยังใส่ไว้ ทั้งรู้สึกคิดถึงขึ้นมาจึงยื่นมือไปสัมผัส ทว่าอัลเฟรดกลับถอดสร้อยเส้นนั้นออกแล้วดึงไปจากมือผมตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เขาวางสร้อยเส้นนั้นลงบนโต๊ะที่อยู่ด้านข้าง

อัลเฟรดกุมมือทั้งสองข้างของผมขึ้นมาอีกครั้งแล้วนำลงทาบที่ลำคอของตัวเอง

 

“สัมผัสข้าสิ”

 

อัลเฟรดประท้วงเบา ๆ อย่างไม่พอใจเท่าไรนัก ให้ตายสิ บ้าจริง ๆ นั่นแหละ

 

เป็นชายหนุ่มเต็มตัวแล้ว

กล้ามเนื้อแข็งแรง ส่วนที่ควรมีก็มี ต่างจากร่างกายผอมแห้งของผมโดยสิ้นเชิง

ถูกทิ้งห่างไปไกลซะแล้ว......

แม้ผมจะพยายามเพิ่มกล้ามเนื้อ ทว่าก็ยังห่างไกลจากอัลเฟรด ผมทำแต่งานนั่งโต๊ะ ทั้งอะไรที่ต้องขยับร่างกายก็มักเรียกสาวใช้ตลอด

 

“ดีจัง......น่าอิจฉา”

 

“น่าอิจฉา?”

 

“อืม แค่มองก็รู้แล้วว่าแข็งแรงขนาดไหน เทียบกับข้าーー”

 

เพราะเผลอใจลอย พอรู้ตัวอีกทีเสื้อเชิ้ตผมก็ถูกถอดออกไปหมดแล้ว เร็วไปไหม!?

มือใหญ่ค่อย ๆ ไล่ขึ้นมาตามผิวขาวนวล

 

“อ๊ะ......”

 

ปลายนิ้วเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วเล็กน้อย อาการสั่นไหวที่ชวนให้รู้สึกว่าฉิบหายแน่ ๆ แล่นขึ้นมาจนผมเผลอหลุดเสียงออกไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ

 

“สัมผัสข้า”

 

อีกฝ่ายกระซิบเบา ๆ ผมจึงรู้สึกตัวว่าปลายนิ้วนั้นหยุดนิ่งแล้ว ผมวางมือทั้งสองข้างบนบ่าของอัลเฟรดแล้วเริ่มสัมผัสแบบเดียวกับที่เขาทำ

 

ร่างกายนี้ยังคงอุ่นกว่าร่างกายของผมเหมือนเดิม

แม้จะจำไม่ค่อยได้ แต่เหมือนผมจะเคยล้อเขาเล่นว่าตัวอุ่นเหมือนเด็กจนถูกโกรธยกใหญ่

 

เมื่อสัมผัสที่บริเวณหัวใจ จังหวะหัวใจที่เต้นเร็วก็ส่งผ่านมาถึงมือผม

 

......แม้จะไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร

แต่ที่ผ่านมาผมพูดไม่ได้ ทั้งเลือกที่จะไม่พูด ว่าผมเอง......ก็อยากสัมผัสอัลเฟรดมาตลอดเหมือนที่อีกฝ่ายสัมผัสผมเช่นกัน

 

ก็เพราะร่างกายอัลเฟรดอบอุ่นขนาดนี้

ทั้งอบอุ่นและอ่อนโยนจนน้ำตาจะไหลออกมา

ทุกครั้งที่ถูกสัมผัส ผมจะสบายใจและผ่อนคลาย

 

จนเผลอคิดไปว่าอยากได้รับสัมผัสนี้ตลอดไปーー

 

 

------------------------cut-------------------------

ติดตามได้ใน readawrite

"ผมไม่อยากตาย ขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน" นะคะ

------------------------cut-------------------------

 

 

......ไม่ว่าเมื่อไร อำนาจของฤทธิ์สุราก็น่าหวั่นเกรงเสมอ

 

ขึ้นชื่อว่าแอลกอฮอล์จะดีจะชั่วก็เป็นสิ่งที่ปลดล็อกฝาที่เคยถูกปิดตายและพังทลายความยับยั้งชั่งใจ พร้อมปลดผนึกสิ่งต่าง ๆ ให้ออกมา

ไม่ได้แล้ว นี่มันเครื่องดื่มของปีศาจ

คราวหลังผมต้องระวังให้มากกว่านี้

 

 

ผมตื่นมาในยามเช้า

พอนึกย้อนไปถึงตัวตนที่เหลวแหลกเมื่อวานーーผมก็นึกอยากเขกหัวตัวเองแล้วจับมานั่งคุกเข่าเทศนาสักยกหนึ่ง

 

ผมเพิ่มเรื่องเมื่อคืนลงในลิสต์สิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นด้วยดีกว่า

ไม่มีเรื่องแบบนั้น ไม่มี เรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้น พวกความคิดอย่าง อยากให้สัมผัสมากกว่านี้ อยากสัมผัสมากกว่านี้ หรืออยากสัมผัสตลอดไปーーーーอ้ากกกกกกกกก ให้ตายสิ!!!

 

ตั้งสติ ตัวผม! กลับมา! ดึงตัวเองกลับมา!

 

ย...ยัง ยังเซฟอยู่ รักษาเอกราชได้อย่างเฉียดชิว ถึงจะเกือบ ๆ แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตเล้าโลมอยู่......หวังว่านะ

 

เอาเป็นว่าผมต้องลบความทรงจำเรื่องเมื่อวานของเจ้านั่นด้วย

นั้นก็แค่ความฝันในคืนคืนหนึ่งเท่านั้น

เอาแบบนี้แล้วกัน

ตอนนี้......ยังไม่ได้

ทั้งสำหรับผมーーแล้วเจ้านั่น

 

เราใกล้ชิดกันเกินไป......จนเกิดความรู้สึกต่าง ๆ ขึ้นมา

 

 

 

เมื่อลืมตาขึ้น ทั้งเตียง......และตัวผมก็ล้วนสะอาดเรียบร้อย อัลเฟรดที่ตื่นก่อนจัดแจงตัวเสร็จแล้ว

 

ส่วนผม เนื้อตัวเปลือยเปล่า

 

เจ้าบ้า ไม่สิ ก็รู้สึกขอบคุณอยู่หรอกนะที่ช่วยถอดเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนจากการทำ ‘อย่างนั้นอย่างนี้’ เมื่อคืนให้ ทั้งยังรู้สึกเป็นการรบกวนด้วย แต่เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น เรื่องนี้ก็ส่วนเรื่องนี้

 

อย่างน้อยก็ช่วยหาอะไรมาใส่ให้ฉันหน่อยสิฟะ!

ทำแบบนั้น ความรู้สึกย่ำแย่ยามเช้าของฉันอาจน้อยกว่านี้ก็ได้!

 

ให้ตายสิ นี่ผมไม่เหลือส่วนไหนที่เจ้านั่นยังไม่เห็นแล้วจริง ๆ นะ! แม่งเอ้ย!

อยากร้องไห้

 

เมื่อรู้ว่าผมตื่นแล้ว เจ้าของเส้นผมสีบลอนด์ก็ทำหน้าดี๊ด๊ากว่าทุกครั้งที่ผ่านมาก่อนจะถลาเข้ามาจุมพิตที่ริมฝีปากผม

พับผ่าสิ เดี๋ยวนี้ความเคารพในตัวฉันมันหายไปไหนหมด เจ้านี่นิ!

ยิ่งนานเข้าอีกฝ่ายก็ยิ่งรุกล้ำเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ จนผมต้องเขกหัวเรียกสติให้หยุดเสียที พร้อมทั้งหยิกมือที่อยู่ไม่สุกจนเลื่อยมาถึงใต้ราวแขนผมด้วย

 

หลังจากนั้น ผมก็สาบานจากส่วนลึกที่ลึกที่สุดของหัวใจว่าจะไม่ดื่มจนเมาอีก

 

 

 

 

แม้จะเกิดเรื่องมากมาย แต่งานฉลองวันเกิดของท่านตาก็ผ่านไปได้อย่างราบรื่น

 

ถึงจะมีเรื่องที่พี่ชายของเลียนเอาแต่บ่นเป็นหมีกินผึ้งตลอดทางขณะอยู่บนรถม้าจนถึงคฤหาสน์เรื่องที่ผมกลับไปก่อนโดยไม่บอกกล่าว และเรื่องที่ว่าเขาตั้งตารอดูการเต้นรำของผมขนาดไหน (ผมบอกคนรับใช้ที่คอยดูแลคนเข้าออกงานไปแล้ว! และผมโล่งใจมากที่ไม่ต้องเต้นรำ)

ยังมีรูส ก่อนจะเดินทางกลับเธอพูดว่า ‘ทำไมทุกคนถึงเลือกเลียนจังกันหมด เจ้าแบ่งคนพวกนั้นมาให้ข้าสักคนเดี๋ยวนี้ ให้ตายสิ ข้าล่ะเกลียดเจ้าที่สุด คนที่ขนตายาวเหมือนผู้หญิงก็ไม่ใช่ผู้ชายก็ไม่เชิงเช่นเจ้ามีดีอะไรนักหนากันー!’ พร้อมทั้งพ่นคำเหยียดหยามเสียดแทงใจคนฟังมาอีกชุดหนึ่ง

ส่วนค่าขนมที่ได้รับจากท่านตา แม้จะดีใจ ทว่าเครื่องประดับผมกับต่างหูน่ารักรูปดอกไม้ดอกเล็กกับนกสีฟ้า และกล่องขนาดใหญ่ที่อัดขนมไว้แน่นจนต้องใช้ผู้ใหญ่ถึงสองคนในการแบก รวมถึงช่อดอกไม้ที่ใหญ่เกินกว่าจะถือได้ทำให้ผมพูดอะไรไม่ออก

ถึงจะมีจุดที่วุ่นวายแต่ทุกอย่างก็จบไปแล้ว ดังนั้นช่างมันเถอะ

 

จากนี้ผมตั้งใจจะใช้เงินทุนสำหรับกำลังจำนวนมากที่ได้มาโดยแลกกับความกังวล ทุกข์ตรม และอาการปวดท้องต่าง ๆ นานาอย่างดีและให้เกิดประโยชน์มากที่สุด

 

 

***

 

 

ผมถอนหายใจขณะนั่งพักจิบชาที่โบสถ์กับมาเรียเหมือนทุกที

 

บนโต๊ะมีคุ้กกี้ที่ได้รับมา คุ้กกี้ผสมถั่วเม็ดเล็ก ทุกครั้งที่กัดจะมีเสียงดังกร๊อบรสชาติดีมาก

 

ผมนำขนมที่ได้รับจากท่านตามาบริจาคให้โบสถ์ เพราะถึงยังไงผมคนเดียวก็ทานไม่หมดอยู่ดี จะเหลือทิ้งจนหมดอายุก็สิ้นเปลืองเปล่า ๆ คุณตาผมบอกเสมอว่าคนที่ไม่เคารพของกินจะต้องถูกลงทัณฑ์

ผมแบ่งขนมส่วนหนึ่งไปให้คุณเชดเดอร์ด้วย เจ้าเด็กสามคนนั้นอาจอยากทานก็ได้ ทั้งผมยังเคยไปรบกวนคู่สามีภรรยาบ่อย ๆ สุดท้ายผมจึงแบ่งขนมไปให้เยอะขนาดหนึ่งคนโอบ ทั้งสองดูดีใจกันมาก

 

มาเรียเอียงคอ

 

“เป็นอะไรหรือเจ้าคะ ท่านเลียน ถอนหายใจบ่อยเชียว”

 

“เปล่าขอรับ......แค่คิดว่าช่วงที่ได้ดื่มชากับท่านมาเรียเป็นเวลาที่ข้าผ่อนคลายที่สุด ชอบมากเลยขอรับ......”

 

“แหม! หุหุ ดีใจจังเจ้าค่ะ ข้าเองก็เช่นกัน ได้ดื่มชาและพูดคุยกับท่านเลียนแบบนี้สนุกมากเลยเจ้าค่ะ”

 

“จ...จริงหรือขอรับ! ข้าด้วย......ราวกับกำลังได้รับการเยียวยาเลยขอรับ”

 

“ตายจริง เหมือนกันเลยนะเจ้าค่ะ ข้าก็คิดเช่นนั้น”

 

มาเรียแย้มยิ้มอย่างร่าเริงด้วยแก้มสีแอปเปิล ผมเองก็ยิ้มออกมาเช่นกัน

 

พวกเด็ก ๆ กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานภายในสวน

 

เมื่อวาน......มีเด็กกำพร้าอีกสามคนย้ายมาที่โบสถ์

 

......มาเรียรับอุปถัมภ์เด็กที่ถูกพามาทุกคนด้วยความยินดี

เช่นเดียวกับที่อัลเฟรดเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้

แม้เธอจะไม่พูด ทว่าท่าทีเหนื่อยล้านั้นก็เผยออกมาให้เห็น ทั้งผมและอัลเฟรดจึงเดินทางมาช่วยแบ่งเบาภาระเธอทุกครั้งที่มีเวลาว่าง

 

ประตูเชื่อมห้องอาหารกับสวนเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของเจ้าของเส้นผมสีบลอนด์ที่เดินแบ่งกล่องเครื่องมือใบใหญ่เข้ามาอย่างอืดอาด

 

“ーーมาเรีย ข้าซ่อมเล้าไก่เสร็จแล้ว”

 

“ตายจริง! เสร็จแล้วหรือ! ขอบคุณจ้ะ อัล! ช่วยได้มากเลย คุณไก่แข็งแรงกันก็ดีอยู่หรอก แต่คึกกันจนพังมุ้งลวดเนี่ยลำบากแย่เลย......”

 

มาเรียที่มือทาบแก้มทำปากจู๋และยักไหล่อย่างน่ารักน่าเอ็นดูจนผมหัวเราะออกมา

 

“......เหนื่อยหน่อยนะ อัลเฟรด มีขนมอยู่นะ ทานหรือไม่”

 

“กิน”

 

อัลเฟรดโน้มหน้าเข้ามาใกล้ ผมจึงหยิบคุ้กกี้ถั่วชิ้นใหญ่ยื่นให้ ทว่าอีกฝ่ายไม่ได้หยิบจากมือผมกลับกัดคุ้กกี้ไปทั้งอย่างนั้น เจ้าคนหน้าด้าน

หลังจากนั้นยังถือถ้วยชาของผมและーーกระดกดื่มอึก ๆ จนหมด

 

“อ้า!? ด...เดี๋ยวเถอะ เจ้าบ้า!! คิดว่าชาของคนอื่นเขาเป็นอะไรกัน!”

 

“ข้าคอแห้งนี่นา”

 

“ถึงจะคอแห้งแต่อย่ามาดื่มชาข้าตามใจชอบสิ! ข้าจะไปรินมาให้ นั่งรออยู่นี่แหละ!”

 

“......หุหุ”

 

เมื่อผมมองมาเรียว่าเธอหัวเราะอะไร เธอก็ยิ้มแย้มด้วยแก้มสีแอปเปิลและมองผม

 

“ท...ท่านมาเรีย?”

“อา ขออภัยเจ้าค่ะ เผยหัวเราะไปเสียได้......แต่ว่า มัน......ข้าดีใจมากเลยเจ้าค่ะ......”

“ด...ดีใจ?”

“เจ้าค่ะ คิดว่าดีจังเลยนะ......”

“ดี?”

 

“เจ้าค่ะ......ข้าคงต้องขอบคุณความเอาใจใส่ของท่านเทพธิดาเสียหน่อยแล้ว......”

 

พูดจบมาเรียก็หลับตาและประสานมือเล็ก ๆ นั่นที่หน้าอก

 

หลังจากนั้น เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองผมสลับกับอัลเฟรดก่อนจะยิ้มออกมา

 

“หุหุ เรื่องชา ข้าจะไปชงให้สุดฝีมือแทนเองเจ้าค่ะ! รอสักครู่นะเจ้าคะท่านเลียน อัลเองก็นั่งรออยู่ที่นี่นะ”

 

มาเรียลุกจากที่นั่งแล้วมุ่งหน้าเข้าไปในครัวอย่างอารมณ์ดี

 

 

 

แม้จะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เธออยากจะพูดเท่าไร แต่มาเรียที่ดูมีความสุขและสนุกสนานก็ถือเป็นเรื่องดี ถึงจะไม่เข้าใจก็เถอะ

แม้แต่อัลเฟรดที่รู้จักมาเรียมานานก็ยังดูไม่เข้าใจเช่นกัน เขาทำสีหน้าเหมือนพูดอะไรไม่ออก

 

ผมเงยหน้ามองเจ้าของเส้นผมสีบลอนด์แล้วตบพนักเก้าอี้ที่อยู่ข้าง ๆ

 

“......เอาล่ะ ๆ อัลเฟรดคุง มานั่งกินขนมอย่างว่าง่ายตามที่บอกเสียดี ๆ”

 

คิ้วสีบลอดน์นั้นเลิกสูงขึ้น

ท่าทางจะรับรู้ถึงการแก้แค้นเล็ก ๆ ーーแค่ก ท่าทางที่สมเป็นผู้ใหญ่อันชาญฉลาดของผม

 

ฉันเป็นผู้ใหญ่มากกว่านายนะ ข้างในน่ะ!

ผู้ใหญ่อย่างผมไม่มาโมโหกับเรื่องแค่นี้หรอก บอกว่าไม่ไง กะอีแค่ขโมยชาผมไปดื่ม ผมไม่ได้คิดจะแก้แค้นโดยการขโมยชาเจ้านี่ไปดื่มบ้างสักนิด

 

“......อย่าทำเหมือนข้าเป็นเด็ก”

 

“คนที่ขโมยชาคนอื่น ไม่ใช่เด็กหรือไร”

 

อีกฝ่ายไม่ตอบเพียงทำหน้ามู่ทู่และมองลงมา ผมเงยหน้ามองเจ้าเด็กตัวโตและใช้สายตาสูงส่งーーแค่ก สายตาผู้ใหญ่มองพลางหัวเราะหึหึ

อืม รู้สึกเปรมปรีขึ้นมาเล็กน้อยแฮะ

ไม่รู้ทำไมอยู่ ๆ อัลเฟรดที่ทำหน้ามู่จ้องผมเขม็งーーถึงยิ้มออกมา

 

ในขณะที่คิดหาสาเหตุ อีกฝ่ายก็โน้มตัวลงมาอย่างรวดเร็วーー

 

ริมฝีปากค่อย ๆ ทาบลงมา

 

“......อือ”

 

ลิ้นนั้นเลียแล้วก็ถอนออกอย่างอ้อยอิ่ง

 

“......แบบนี้ เป็นผู้ใหญ่หรือยัง”

“บ้......”

 

เจ้านี่......!

เผลอประมาทไม่ได้เลยใช่ไหม!

 

“......หน้า แดงใหญ่แล้ว”

“น...หนวกหู เจ้าบ้า!”

 

เบื้องหน้าผม เจ้าเด็กตัวโตผมสีบลอนด์กำลังยกยิ้มอย่างประสบความสำเร็จ

 

ใช่

เทียบกับผมแล้ว เจ้านี่ยังเป็นแค่เด็กน้อย เจ้าเดรัจฉานน้อย จากมุมมองของฉันนายมันก็เป็นแค่เด็กไม่ต่างจากพวกตัวเล็กนั่นหรอก เจ้าบ้า

ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ......

 

......แต่บางครั้งเด็กก็บริสุทธิ์เกินไปーーทั้งยังซื่อตรงเกินไป

 

และยังทำให้ผู้ใหญ่ปวดหัวอยู่บ่อย ๆ

 

 

ผมถอนหายใจออกมา ผมใช้สายตาสูงส่งอย่างผู้ใหญ่ที่น่าเกรงขามจ้องเขม็งเพื่อบอกให้รู้ว่าห้ามเลีย ขณะเดียวกันก็ฟาดเข้าที่คางของอีกฝ่ายที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้โดยไม่มีท่าทีสำนึกผิดแม้แต่น้อย

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 453 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,643 ความคิดเห็น

  1. #1571 hongyok025 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 23:42
    มันจะไม่จบแค่นิดเดียว อ๊ากกก เขิน!!!! อิหมานิ ตลอดเลยนะ! ตั้งตัวไม่ทันจริงๆค่ะ
    #1,571
    0
  2. #1542 สไนท์เปอร์ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 00:28
    โหยยยย น่าร้ากกกก เจ้าหมาน้อยตัวแสบบบ///
    #1,542
    0
  3. #1222 上官婉儿 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:50
    อยากจะกรี้ด กลัวปลิวก็กลัวปลิว ตื่นเต้นก็ตื่นเต้น
    #1,222
    0
  4. #1069 มิโกะ ซากุระ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 22:51
    น่ารักมาก
    #1,069
    0
  5. #1057 mumuninnin (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 13:15
    น่ารักกันจังลูก ไม่หักมุมเนาะ
    #1,057
    0
  6. #1056 มิลุนซัง (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 06:06

    เลือดหมดตัวเเล้วค่ะ
    #1,056
    0
  7. #1054 eyeyafa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 20:15
    ฟินมากมายยยย
    #1,054
    0
  8. #1052 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 16:46

    ตอนนี้คือเขินมาก ใจเหลวไปหมด
    #1,052
    0
  9. #1051 เดี่ยวสร้างเรือให้นะ! (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 14:30
    ชอบตอนนี้ค่ะ หุหุ
    #1,051
    0
  10. #1050 เด็กน้อยผมสั้น (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 11:38
    เขินนน
    #1,050
    0
  11. #1049 Kondee2870 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 11:17
    โอ๊ยยยยย ดีมากกก//ขอบคุณค่ะ
    #1,049
    0
  12. #1048 05072536pote (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 09:12

    รออ่านนะค่ะ
    #1,048
    0
  13. #1047 ภูตเงา [Doppelganger] (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 08:56

    เลือดหมดตัวแล้วจ้าาาา>////<

    #1,047
    0
  14. #1046 แมวหิวนิยาย (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 08:55

    มันดีงามมากค่ะแม่
    #1,046
    0
  15. #1045 Pepopoo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 07:41
    มันหนุบหนับปัยหมดเลยค่าาา จะรอวันนั้น//ปาดน้ำตา
    #1,045
    0
  16. #1044 doubleua01 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 04:06
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png @)#)('()#+@(#7@)กรี๊ดดด~//เป็นลมแพร่บ
    #1,044
    0
  17. #1043 Ccpulse (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 02:36
    รุกหนักมากก ไม่ไหวแล้วจ้าาาา งื้อออออ
    #1,043
    0
  18. #1037 500 มิลลิกรัม (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 00:30
    แลงมากไม่ไหวแล้วแม่
    #1,037
    0
  19. #1035 Notty Kero (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 23:59
    อัล ไม่ไหวแล้ววววววว
    #1,035
    0
  20. #1034 未来 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 23:53
    แม่คะแม่!!! แม่!!!!!
    #1,034
    0
  21. #1033 NON-SHUGAR (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 23:40
    อัลรุกหนักมาก ตอนนี้คือใจเหลวเป็นน้ำแล้ว ไรท์แปลดีมาก อ่านลื่นไม่มีสะดุดเลย ขอบคุณมากนะคะ
    #1,033
    0
  22. #1032 Waribam (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 23:35

    มูแง้ ฉันไม่ไหวกับเรื่องนี้ฮือ น้วยไปหมด
    #1,032
    0
  23. #1031 Sari-Sama (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 23:12
    Kyaaaaaaaaaaaaa💕💕💕💕
    #1,031
    0
  24. #1030 pamalist (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 23:11

    อยากรู้ถ้าครบสองปีตามสัญญา จะเป็นยังไงนะ
    #1,030
    0
  25. #1029 rystika (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 23:10

    /เลือดกำเดาไหลหมดตัว

    /มันดือมากค่ะแม่

    /อยากกราบไรท์ที่เอาเรื่องนี้มาแปลนะคะ แปลดีมากเลย ขอบคุณมากๆเลยค่ะ /ฟินจนนิพพาน

    #1,029
    0