[นิยายแปล] Nurturing the Hero to Avoid Death ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

ตอนที่ 16 : 14 เมื่อผู้กล้าห่างไกล (part 2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 954 ครั้ง
    15 ก.พ. 63

 

 

Nurturing the hero to avoid death | ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

14 เมื่อผู้กล้าห่างไกล (part 2)

 

**มีเนื้อหาสะเทือนอารมณ์โปรดใช้วิจารญาณ**

 

เมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ

ตั้งแต่วันนี้เป็นวันปิดภาคเรียนสามอาทิตย์

 

สองพี่น้องฝาแฝดไจโอะกับไจแอxท์เดินทางไปเที่ยวที่บ้านพักตากอากาศของญาติที่ลือกันว่ามีทะเลสาบที่งดงามราวกับกระจก ส่วนสึเxะโอะเดินทางไปคฤหาสน์ของคุณย่าที่มีสวนองุ่นกว้างสุดลูกหูตาแล้วใช้ช่วงเวลาสนุกสนานร่วมกับครอบครัว

 

เจ้าสามแสบต่างมาชวนผมให้ไปด้วยกัน ทว่าผมยังมีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะจึงปฏิเสธไป เมื่อผมมองส่งทั้งสามคนพลางกล่าวว่า ขอให้เที่ยวให้สนุก สามคนนั้นก็ร้องไห้ตอบกลับมาว่า "จะไม่ได้เจอกันตั้งสามอาทิตย์......!" แล้วหันกลับมามองผมครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนจะยอมออกเดินทาง จะร้องไห้กันทำไม ทำอย่างกับอำลาครั้งสุดท้ายไปได้

 

ก็แค่......สามอาทิตย์เอง

เวลาแค่นี้แป๊บเดียวกับผ่านไปแล้ว ให้ความรู้สึกว่า พอรู้ตัวอีกทีปิดภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิก็สิ้นสุดซะแล้ว ประมาณนั้น

 

ส่วนผมต้องไปเรียนรู้งานกับผู้ช่วยของพ่อในฐานะบุตรของเจ้าผู้ถือครองที่ดิน จึงเดินทางไปที่ว่าการของเมืองข้าง ๆ กับพี่ชายของเลียนเป็นเวลาสี่วัน ในระหว่างนั้นผมถูกบังคับーーแค่ก ให้ไปพักที่คฤหาสน์ตระกูลโอเวนของปู่ในเมืองใหญ่ที่อยู่ใกล้เคียงเป็นการชั่วคราว

 

นอกจากนี้ผมยังต้องสร้างเตือนภัยคุงให้เสร็จ ทั้งต้องไปตรวจดูสถานที่สำหรับการติดตั้งเตือนภัยคุง ไหนจะทำแผนที่บอกจุดอันตรายและยังต้องกำหนดเส้นทางการหลบหนีอีก ผมตั้งใจว่าหากแผนที่เสร็จสมบูรณ์เมื่อไร ผมจะเอาไปแจกจ่ายให้ชาวบ้านในหมู่บ้านทันที หากผมบอกพ่อของเลียนว่า สิ่งนี้ต้องทำให้ท่านพ่อเป็นเจ้าผู้ถือครองที่ดินที่น่ายกย่อง ตำแหน่งของท่านต้องก้าวหน้าแน่ขอรับ เขาอาจจะยอมให้ความร่วมมือกับผมอย่างไม่เอะใจอะไรก็ได้

 

ผมยุ่งมาก ถึงจะบอกว่าเป็นปิดภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิ แต่ผมกลับไม่มีเวลาว่างไปเล่นสนุกแม้แต่น้อย

 

ณ ห้องนอน ผมดึง 'กระดาษบันทึกสิ่งที่ต้องทำ' ออกมา แสงอาทิตย์ที่เริ่มสว่างจ้าเล็กน้อยส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง

 

ใบไม้ของต้นไม้ที่เคยมีสีเหลืองเขียวอ่อน ๆ เปลี่ยนกลายเป็นสีเขียวเข้มแล้ว ท้องฟ้าที่สดใสแผ่ขยายไปอย่างไร้ขอบเขต สายลมที่อบอุ่นและแผ่วเบาพัดเข้ามาเป็นครั้งคราวชวนให้จิตใจสงบ

 

ช่างเป็นวันที่เหมาะแก่การเดินทางเสียจริง

 

 

ーーอัลเฟรดคง......ออกเดินทางไปพร้อมกับสามีภรรยาเชดเดอร์แล้ว

 

 

***

 

 

ーーหนึ่งอาทิตย์ต่อมา หลังจากวันแรกของปิดภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิ

 

วันนี้พ่อกับแม่ของเลียนเดินทางเข้าไปในเมืองหลวง คงยังไม่กลับมาในช่วงห้าหกวันจากนี้

 

พี่ชายของเลียนถูกสั่งให้คอยจัดการงานต่าง ๆ ในฐานะเจ้าผู้ถือครองที่ดินแทนพ่อที่ออกไปทำงานในเมือง จึงต้องอยู่ที่คฤหาสน์เพื่อจัดการงานเอกสาร งานจิปาถะต่าง ๆ รวมทั้งคอยเฝ้าบ้านด้วย เวลานี้ ภายใต้ความดูแลของหัวหน้าพ่อบ้านมากความสามารถอย่างโรเวนดาล คุณพี่ชายคงกำลังจัดการเอกสารต่าง ๆ สำหรับช่วงเช้าอยู่ในห้องหนังสือของพ่อเป็นแน่

 

จะไปเฉย ๆ ก็คงไม่ค่อยดี ผมตัดสินใจว่าจะไปแอบดูแล้วทักทายเขาที่ห้องหนังสือเสียหน่อยแล้วค่อยออกไป

 

การไปรายงานพี่ชายของเลียนทุกครั้งที่จะออกไปข้างนอกเป็นเรื่องน่ารำคาญมากสำหรับผม เพราะกว่าจะได้ออก เขาจะถามนู่นถามนี่จุกจิก บางทีก็จะตามไปด้วยซะอย่างนั้น โครตน่ารำーーแค่ก ลำบากผมมาก ๆ ดังนั้น โดยปกติแล้วผมจะบอกกล่าวเหตุผลเงียบ ๆ แล้วก็รีบออกไปอย่างรวดเร็วเสมอ ส่วนเรื่องที่ว่าผมออกไปทำอะไรนั้น ผมจะบอกไว้กับโรเวนดาลจึงไม่มีปัญหา

 

เมื่อเคาะประตูห้องหนังสือก็ได้ยินเสียงราบเรียบของโรเวนดาลตอบกลับมาว่า ไม่ทราบว่าผู้ใด

"ข้าเลียน"

 

ผมได้ยินเสียงข้าวของขนาดใหญ่หล่นดังมาจากด้านใน ตามด้วยเสียงเหมือนอะไรล้มดังโครม พร้อมกับเสียงของล้มทับ ๆ กันบนพื้น

เกิดอะไรขึ้น เสียงดังใช่ย่อยเลยนะ ด้านในเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ

 

"ーーท่านเลียนเองหรือขอรับ เชิญด้านในเลยขอรับ"

ผมได้ยินเสียงกุกกัก ๆ ก่อนที่ประตูจะเปิดออก มือที่สวมถุงมือขาวสะอาดข้างหนึ่งทาบลงบนอก โรเวนดาลโค้งให้ผมอย่างสุภาพด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างสง่างามเหมือนเคย

 

"อาาาา!! เลียนของพี่~!!"

พี่ชายของเลียนเด้งตัวขึ้นมาจากโต๊ะหนังสือ ใบหน้านั้นโผล่ออกมาจากกองตำราต่าง ๆ ที่สุมกันจนกองเท่าภูเขา ภายในห้องดูคับแค้นขึ้นมาทันตา

 

รอบโต๊ะเต็มไปด้วยหนังสือต่าง ๆ จำนวนมากวางระเกะระกะ หวา ต้องทำทั้งหมดนี่เลยเหรอ ท่าจะลำบากแฮะ ผมมองไปทางโรเวนดาล แม้จะยังคงรอยยิ้มไว้ไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าที่หน้าผากกลับมีเส้นเลือดปูดขึ้นมาจาง ๆ อืม ผมเข้าใจนะ ขอบคุณที่เหนื่อยครับ ลำบากคุณแล้ว

 

พี่ชายของเลียนเขี่ยกองหนังสืออย่างหยาบ ๆ ด้วยท่าทางเกียจคร้านก่อนทำท่าจะลุกขึ้นโดยยื่นสองมือออกมาทางผมพร้อมกับดวงตาเป็นประกายราวกับจะขอให้ผมช่วยพยุง โชคดีจริง ๆ ที่มีโต๊ะตัวเบ้อเริ่มขวางอยู่

 

"เลียน! อา เลียนผู้น่ารักของพี่~! ฮา ฮา......วันนี้เจ้าก็ช่างงดงาม น่ารัก น่าทะนุถนอม......อา......ท่วงท่ายืนที่สง่างาม......เจ้าช่างดูราวกับภูติน้องแห่งดอกไม้อันงดงามที่เบ่งบานบนดวงจันทร์......ข้าอยากจะรักและถนอมให้เจ้าอยู่ข้างกายข้าตลอดทั้งวัน ไม่สิ ตลอดทั้งคืน......"

 

ยังคงป่วยจิตเหมือนเดิม ไม่เข้าใจสักนิดว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่

 

"เป็นอะไรไปหรือ เลียนผู้เป็นที่รักของพี่! หรือว่าเจ้าอยู่คนเดียวเลยเหงาขึ้นมา ไม่เป็นไร ๆ มานี่สิ! นี่ไง เดี๋ยวพี่จะเตรียมเก้าอี้ให้เจ้าได้นั่งข้าง ๆ พี่ーー"

 

"ไม่เป็นไรขอรับーーเอ่อ ถ้าอย่างนั้น ข้าจะออกไปข้างนอกสักหน่อยขอรับ โรเวนดาลหลังจากนี้ฝากด้วยนะ"

 

"ขอรับ รับทราบขอรับ ท่านเลียน เดินทางระวังด้วย ข้าจะส่งผู้คุ้มกันสองคนตามทั้งไปอย่างห่าง ๆ จะได้ไม่รบกวนเวลาของท่านขอรับ หากมีเหตุอะไรโปรดออกคำสั่งได้เลยขอรับ"

 

ผมเคยบอกเขาไปแล้วว่าไม่เอาคนคุ้มกันเพราะมันอึดอัด ไหนจะเคลื่อนไหวไม่สะดวกอีก แต่โรเวนดาลกลับร้องห่มร้องไห้อย่างเป็นห่วงพลางล้มลงไปนั่งกับพื้นอ้างว่าตัวเองเป็นโรควิตกกังวลอะไรเทือก ๆ นั้น

......โกหกชัวร์! ตอนกลางดึกผมยังเห็นคุณมาออกกำลังกล้ามเนื้อในสวนอยู่เลย!

 

"ขอบคุณ โรเวนดาล ข้าอาจกลับดึกสักหน่อยแต่จะกลับแน่ ๆ อา แล้วก็ไม่ต้องเตรียมมื้อเย็นให้ข้านะ ข้าจะทานมาจากข้างนอก"

 

"ขอรับ ทราบแล้วขอรับ เดินทางปลอดภัยขอรับ"

 

"เอ๊ะ!? เอ๊ะ!? ล...เลียน? น...น้องจะไปไหน!?"

 

"ท่านเลียนจะไปสังเกตการทางตะวันตกของหมู่บ้านขอรับ"

 

"เอออออออ๋!? ม...ไม่จริง! พ...พี่ก็ พี่ก็จะไปด้วย......!!"

 

"ไม่ได้หรอกขอรับ ท่านโรเบิร์ต ท่านโรเบิร์ตยังมีงานต้องทำอีกเยอะไม่ใช่หรือขอรับ เอาล่ะ จะตรวจสอบเอกสารฉบับต่อไปเลยหรือไม่ขอรับ เอกสารนี้เป็นเรื่องเร่งด่วน ยังไงก็ทำให้เสร็จภายในวันนี้ด้วยนะขอรับ"

 

เมื่อพูดจบโรเวนดาลก็หยิบเอกสารกองหนึ่งจากรถเข็นออกมาแล้ววางลงตรงหน้าพี่ชายของเลียนดังปึงด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างสง่างาม

กองเอกสารนั้นสูงขนาดที่ปิดบังใบหน้าของพี่ชายเลียนจนมิด

 

"อ้ากกกกกก......"

อีกฝากฝั่งหนึ่งของกองหนังสือ พี่ชายของเลียนกำลังร่ำไห้

 

ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ขอบคุณมากโรเวนดาล! คราวหน้าไปดื่มชากันเถอะ! ผมเลี้ยงเอง!

 

"เช่นนั้น ท่านพี่ โรเวนดาล ข้าไปล่ะขอรับ"

ผมออกจากห้องหนังสือก่อนจะรีบไปหาชูลิโอ้ที่รออยู่ที่ประตูใหญ่ของคฤหาสน์

 

 

 

รถม้าหยุดลงบนเนินบริเวณฝั่งตะวันตกของหมู่บ้าน ผมใช้เข็มทิศกับเครื่องวัดขณะสเก็ตซ์ภาพไปด้วย

 

ทิวทัศน์ของท้องไร่อันปลอดโปร่งกว้างขวางออกไป

 

ฝั่งตรงข้ามมีป่าละเมาะขนาดใหญ่ ลึกเข้าไปในนั้นเป็นป่าทึบ จากนั้นก็ภูเขา

 

เป็นทิวทัศน์ของชนบทที่ชวนให้คิดถึงบ้าน

 

ชูลิโอ้ที่อยู่บนบังเหียนเอาหมวกมาปิดหน้าแล้วนอนกรนอย่างสบายอารมณ์

 

ผมนั่งลงบนเนินแล้วใช้ดินสอสีที่พกมายี่สิบสี่สีร่างภาพต้นไม้และถนนต่าง ๆ ลงไปพร้อมจินตนาการถึงการเคลื่อนไหวของสัตว์อสูรบ้าเลือดเท่าที่จะพอนึกได้เพื่อหาจุดที่เหมาะแก่การติดตั้งเตือนภัยคุงที่สุด

 

"ーーตายจริง ท่านที่อยู่ตรงนั้น ไม่ทราบว่า......ท่านเลียน?"

"ขอรับ?"

 

เมื่อหันไปตามเสียงเรียกก็พบหญิงสาวผู้หนึ่งที่ถนนด้านล่างของเนิน ที่อกของเธอมีเด็กทารกพันติดไว้ด้วยสายรัด สองมือของเธอวางตะกร้าที่บรรจุผักและผ้าขนหนู จากนั้นก็มุ่งหน้ามาทางผม

ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร

 

"ท่านคือーー"

 

"อา! ข...ขออภัยเจ้าค่ะ อยู่ ๆ ก็เรียกชื่อท่านออกมา ข...ข้าคือ เอ่อ"

"ใครหรือขอรับ"

"อะ เจ้าค่ะ ข...ข้าคือหลานของท่านตาーーอา เอ่อ ปีแอร์ เมอร์ล็อดเจ้าค่ะ"

"ปีแอร์......?"

 

รู้สึกเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหน......

 

"อะ"

 

ผมเผลอหลุดปากออกไปโดยไม่รู้ตัวจึงรีบตะครุบปากตัวเอง

 

รู้แล้ว

ชายชราที่มักไปสวดภาวนาที่โบสถ์ทุกวันเสาร์ช่วงกลางวัน ผิวของเขาไหม้เกรียมและตัวผอมแห้งกว่ามาเรียมาก

 

เขามักจะมีอาหารหรือผลไม้และมะเขือเทศลูกเล็ก ๆ รวมทั้งผักหวาน ๆ ที่ทานได้ทันทีติดไม้ติดมือมาฝากเด็ก ๆ ที่โบสถ์เสมอ ผมเองก็เคยได้รับของจากเขาเช่นกัน

 

ชายชราคนนั้นมักจะยิ้มแย้มและอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา

 

ถึงเขาค่อนข้างเลอะเลือน มักจะเรียกชื่อมาเรียผิดเป็นมารุเอะบ้าง มารุยบ้างทุกครั้งที่พบหน้า ส่วนผมก็ถูกเรียกว่า 'ท่านเทวดา' อยู่ประจำ ทำให้ผมลำบากใจอยู่ตลอดก็เถอะ......ทั้ง ๆ ที่บอกว่าไม่ใช่ไปไม่รู้ตั้งกี่รอบแต่ก็ยังแก้ไม่หายเสียทีーー

 

จะว่าไประยะนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเขาเลย

 

"คือว่าท่านตามักจะพูดถึงท่านเทวดาใจดีที่มีเส้นผมสีเงินงดงามอยู่เสมอーーเอ่อ พอพูดถึงเส้นผมสีเงินที่งดงาม ข้าก็นึกออกแค่เพียงคนของตระกูลโอเวน แต่ว่า ไม่คิดว่า ท่านจะเอ่อ คือ"

 

หญิงสาวดูลนลานอย่างประหลาดーーจะว่าไปเธอก็เงยหน้ามองผมด้วยท่าทีตื่นตระหนกเล็กน้อย

 

เป็นหลานสาวของชายชราคนนั้นเองเหรอ พอนึกดูแล้วเขาก็เคยเอ่ยถึงหลานสาวอยู่เหมือนกัน ถึงชื่อจะไม่ซ้ำกันสักรอบก็เถอะ

 

"หลานของท่านปีแอร์หรือขอรับ"

 

ใบหน้าของหญิงสาวสดใสขึ้น เธอพยักหน้าเป็นพัลวัน

"จ...เจ้าค่ะ! รู้จักท่านตาจริง ๆ ด้วยสินะเจ้าค่ะ!"

 

"......แค่ชื่อน่ะ"

"ง...งั้นหรือเจ้าคะ......"

 

ผมพูดปดออกไป

ผมเจอคุณตาปีแอร์ที่โบสถ์นับครั้งไม่ถ้วนก็จริงแต่ถ้าบอกไป เรื่องที่ผมเข้า ๆ ออก ๆ โบสถ์ก็จะแดงออกมาด้วย แบบนั้นคงไม่ดีเท่าไร เพราะไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะไปถึงหูพ่อของเลียนตอนไหน ปลอดภัยไว้ก่อนแล้วกัน

 

หลานสาวของคุณตาปีแอร์ยังคงไม่จากไป เธอยืนละล้าละลังอย่างลังเล

ราวกับยังมีเรื่องที่อยากจะพูดอีก

อะไรกันนะ

......หรือว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับคุณตาปีแอร์อย่างนั้นเหรอ

 

".....มีอะไรหรือ"

 

"จ...เจ้าค่ะ คือ คือว่า ท่านตาล้มป่วยน่ะเจ้าค่ะ"

 

"เอ๊ะ?"

 

"ท่านเอาแต่นอนเพราะไม่สบาย ปกติจะหัวรั้นใช้ชีวิตอยู่คนเดียว แต่เพราะร่างกายของท่านตาไม่ไหวอีกแล้วข้าจึงรับมาดูแล และ..."

 

"ป่วย?"

 

......เพราะอย่างนั้นเลยมาที่โบสถ์ไม่ได้สินะ

 

"ท่านหมอบอกมาเจ้าค่ะ อายุมากแล้ว กำลังกายค...คงฟื้นกลับมาไม่ได้แล้ว......"

"งั้นหรือ......"

"แต่ว่าเรื่องนั้นข้าทำใจไว้แล้วเจ้าค่ะ ท่านก็อายุเก้าสิบเจ็ดแล้ว อยู่มามากพอแล้วล่ะเจ้าค่ะ เจ้าตัวก็ยิ้มแล้วพูดเช่นนั้น......ดังนั้น"

 

เธอมือไม้พันกันอย่างอึกอักอีกครั้ง

 

"อะไรหรือ"

 

"เอ่อ......ท่านตา......พูดขึ้นมาน่ะเจ้าค่ะว่าช่วงนี้ไม่ได้ไปที่โบสถ์เลย เทวดาองค์นั้นจะโกรธเกรี้ยวหรือโศกเศร้าอยู่หรือเปล่า......พูดด้วยท่าทางเจ็บปวด อยู่ตลอดเลยเจ้าค่ะ......"

 

"เอ๊ะ......เรื่องนั้น"

 

เธอประสานมืออ้อนวอนและเงยหน้ามองผม

 

"ค...คือว่า ข้ารู้ดีว่าท่านเลียนมีภาระ ต...แต่ว่า ได้โปรด ไปพบท่านตาสักครั้ง......ได้โปรดไปพบท่านตาของข้าได้หรือไม่เจ้าคะ......"

 

"......ข้า......ไม่ใช่เทวดาที่ท่านปีแอร์พูดถึงหรอก"

 

"เจ้าค่ะ ๆ ข้าทราบดี แต่ว่าผู้ที่มีเส้นผมสีเงินงดงามที่นี่ก็มีเพียงท่านเลียนเท่านั้น ถึงจะคนละคนก็ไม่เป็นไร ขอแค่บอกเขาว่า มาหาแล้วนะ ท่านตาต้องสบายใจขึ้นแน่เจ้าค่ะ......"

 

ถึงจะคนละคน

 

ーーคุณตาที่นอนติดเตียงอยู่โรงพยาบาลเอง จนถึงวาระสุดท้าย......ก็ยังเรียกผมด้วยชื่อของลูกสาวอยู่ตลอดเวลา

 

คุณพยาบาลบอกผมว่า ทำตามท่านไปเถอะค่ะ ท่านจะได้สบายใจ ผมจึงขานรับคุณตาทุกครั้งที่เขาเรียกชื่อลูกสาวーーแม่ของผมจวบจนวาระสุดท้าย

 

วาระสุดท้ายーー

 

งั้นเหรอ

ครั้งสุดท้ายสินะ

 

"อ...เอ่อ ท่านเลียน?"

 

"......ถ้าแค่ครั้งเดียวล่ะก็"

"ข...ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ!!"

 

 

 

เมื่อเข้ามาภายในบ้านของคุณหลานสาวก็พบคุณตาปีแอร์กำลังนอนอยู่ ร่างกายของเขาซูบผอมจนน่าตกใจ

 

"......ท่านตา ท่านเทวดามาหาแล้วนะ"

 

คุณตาเปิดเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแย้มยิ้มออกมา

 

"โอ้ โอ้......ท่านเทวดา......ท่านเทวดาไม่ใช่หรือขอรับ......! อา อา เป็นเรื่องน่ายินดีจริง ๆ ......ไม่คิดว่าท่านจะมา......พบข้าถึงในที่แบบนี้......น่ายินดีจริง ๆ ......ขอบพระคุณขอรับ......"

 

แขนที่ซูบจนดูราวกับกิ่งไม้ยื่นออกมาーーผมกุมมือข้างนั้นไว้

ーーแขนของผมเองที่ผอมจนเหมือนหนังหุ้มกระดูกไม่ต่างอะไรจากคุณตาเลย

 

"ท่านเทวดา ท่านเทวดาขอรับ ข้ากลายมาเป็นสภาพนี้จึงไปหาท่านที่โบสถ์ไม่ได้ ต้องขออภัยอย่างสูง....."

 

"......ไม่หรอก ช่างมันเถอะ อย่าเก็บมาใส่ใจเลยขอรับ"

 

"ต...แต่ว่า......"

 

"ท่านมาที่โบสถ์ตลอดเลยไม่ใช่หรือขอรับ เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว"

 

"ง...งั้นหรือขอรับ......"

 

"ขอรับ"

 

พอผมส่งยิ้มให้ ใบหน้าของคุณตาปีแอร์ที่เคยถูกบดบังด้วยความกังวลก็สดใสขึ้น

 

"เด็กพวกนั้น......เป็นอย่างไรบ้างขอรับ......"

 

"ยังแข็งแรงดีเหมือนเดิม"

"งั้นหรือขอรับ! ฮุฮุ......ดีจริง ๆ จริงสิ ที่สวนของข้าช่วงนี้ส้มออกผลแล้ว เชิญเก็บไปตามสบายเลยขอรับ ข้าเศร้าใจนักที่ไม่อาจเอาไปให้ด้วยตัวเองได้......"

 

คุณตาปีแอร์เริ่มไอออกมา ผมรีบประคองหลังของเขาก่อนจะช่วยลูบหน้าอกให้ หากไอทั้ง ๆ ที่นอนอยู่อาจทำให้ของที่อยู่ในกระเพาะ เสมหะ หรือเสลดติดหลอดลมได้ จึงต้องระวังให้มาก ไหนจะต้องระวังไม่ให้ติดคอด้วย ดังนั้นการให้ลุกขึ้นนั่งจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด

ตอนที่คุณตาของผมเข้าโรงพยาบาล พยาบาลเคยบอกผมมาแบบนั้น

 

 

หลังจากประคองให้คุณตาลุกนั่งได้เล็กน้อยผมก็ช่วยลูบหลังให้ คุณตาหลบตาต่ำก่อนจะยกมือห้าม

 

"อา แค่ก ไม่ต้อง ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกขอรับ"

"ตอนที่ไออกมา หากลุกขึ้นนั่งจะช่วยให้สบายขึ้นนะขอรับ หายใจเข้าช้า ๆ ......แบบนั้นแหละ ไม่ต้องรีบขอรับ"

"ขอบคุณขอรับ......อา ท่านเทวดาช่างมีเมตตาจริง ๆ ......"

"ไม่หรอก......"

 

คุณตาปีแอร์หยีตาแล้วเงยหน้ามองผม

 

"จริงสิ ที่สวนของข้า พืชผักก็......พร้อมเก็บแล้ว......เชิญท่านขอรับ......"

 

"......เข้าใจแล้ว คราวหน้าข้าจะมาเก็บนะ"

 

"ขอรับ! ปีนี้อากาศดี ผักต้องหวานมากแน่ขอรับ......ต้องอร่อยแน่ ๆ ......เชิญทานเลยขอรับ หากถูกปากท่านเทวดาข้าก็ยินดีแล้ว......"

 

"......ไม่ต้องห่วง ทั้งผักและผลไม้ที่ท่านเอามาทุกครั้งทั้งหวานและอร่อยมากขอรับ"

 

คุณตาปีแอร์หัวเราะอย่างมีความสุข

 

"อา......งั้นหรือขอรับ......! ดีจริง ๆ ......แค่ท่านชอบ......ข้าก็ดีใจมากแล้ว......ท่านเทวดา"

 

ในขณะที่ผมช่วยลูบหลังให้ อาการไอของคุณตาก็ทุเลาลง หลังจากคุณตาปีแอร์รู้สึกดีขึ้นก็คล้ายจะเริ่มง่วงขึ้นมาอีก ควรให้นอนพักได้แล้วล่ะมั้ง

 

ในขณะที่ผมค่อย ๆ เอามือออกจากหลังของคุณตา คุณตาก็พึมพำขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

 

"......อา......ถ้าหากไป......ที่โบสถ์ได้อีก.......อยากจะ......พูดคุยกับ......ทุกคนและ............ท่านเทวดา......"

"ท่านปีแอร์......"

 

ーーคุณตาของผมก็มักจะพูดว่า อยากกลับบ้าน ทุกครั้งที่ผมไปเยี่ยม ผมมักจะตอบเขาไปว่า ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวก็หายแล้ว ตอนนี้นอนพักก่อนเถอะครับ พอหายก็จะได้กลับบ้านไง

 

ผมย่อตัวลงข้างเตียงของโรงพยาบาลขณะพูดกับคุณตาเช่นนั้นและกุมมือที่ซูบผอมนั้นด้วยมือทั้งสองข้างของผม

 

ดังนั้น ผมยิ้มออกมาเหมือนกับตอนนั้นพร้อมพูดด้วยคำพูดแบบเดียวกัน

 

"......ไม่เป็นไร......ท่านต้องหายแน่ ๆ ตอนนี้พักผ่อนเถอะขอรับ......ถ้าหายดีแล้วก็แวะมาที่โบสถ์อีกนะขอรับ"

 

"ขอรับ......! อา......แน่นอน แน่นอนขอรับ......ข้าจะไป......ข้าจะไปอีก ดังนั้นโปรดรอข้าด้วยนะขอรับ......ท่านเทวดา......ขอบคุณมากขอรับ............"

 

 

ไม่รู้เพราะเพลียหรือเปล่า คุณตาปิดเปลือกตาก่อนที่ลมหายใจจะเริ่มสม่ำเสมอ ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความยินดีและสงบนิ่ง

 

คุณหลานสาวมาที่ด้านหลังของผมพร้อมก้มหัวให้ครั้งแล้วครั้งเล่า

 

"ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ ท่านเลียน......อา ท่านคือ......ท่านคือผู้ที่ท่านตาพูดถึงจริง ๆ ด้วยสินะเจ้าคะ......ผู้ที่มีเมตตามากขนาดนี้......"

 

ผมลุกขึ้นยืนก่อนจะส่ายหน้า

 

"......ไม่หรอก ข้าไม่ใช่คนดีเลยขอรับ ไม่ใช่คนดีแม้แต่น้อย ข้าทั้งโหดร้ายและขี้โกง โป้ปดอยู่ตลอดเวลาーーข้าเป็นตัวร้ายที่พร่ำพูดแต่คำโกหกーーーーเป็นจอมหลอกลวงขอรับ"

 

"เอ๊ะ?"

"ーーเช่นนั้น ข้าขอตัวก่อน ข้ายังมีงานอีกเยอะ ขอลาเลยแล้วกันขอรับ"

 

"จ...เจ้าค่ะ ข...ขอบพระคุณ เจ้าค่ะ......"

 

ผมปล่อยคุณหลานสาวที่มีสีหน้างงงวยไว้ในห้องและออกมาจากบ้านหลังนั้น

 

 

ชูลิโอ้ที่รอผมอยู่ด้านนอก เมื่อเห็นผมก็ขมวดคิ้วเป็นปม

 

"......นายน้อย? เกิดเรื่องอะไรหรือขอรับ ทำไมสีหน้าเป็นเช่นนั้น......"

"ไม่มีอะไรหรอก หมดธุระแล้ว ไปกันเถอะ ออกรถเลย"

"ข...ขอรับ"

 

 

ทั้ง ๆ ที่ผมมีเรื่องที่ต้องทำตลอดทั้งวันจนร่างกายเหนื่อยล้าแต่ไม่รู้ทำไมกลับนอนไม่หลับ สุดท้ายก็ได้แต่มานั่งจดบันทึกการเตรียมการต่าง ๆ จนถึงเช้า

 

 

 

หลังจากวันแรกของปิดภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิ เวลาก็ผ่านมาสิบวันแล้ว

 

เมื่อไปที่โบสถ์ก็พบหลานสาวของคุณตาปีแอร์ในชุดสีดำอยู่ในห้องสวดภาวนาและกำลังพูดคุยบางอย่างกับมาเรีย

 

พอเห็นผม เธอก็เผยยิ้มอย่างอ่อนล้าเล็กน้อยแต่ก็ยังโค้งให้ผมอย่างดีใจ

 

"......ท่านเลียน เรื่องเมื่อวันก่อนต้องขอบคุณมากเจ้าค่ะ เพราะท่าน ท่านตาจึงได้นอนหลับและเดินทางไปสวรรค์อย่างสงบแล้วเจ้าค่ะ"

 

"งั้น หรือขอรับ"

 

มาเรียมองผมเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้ว

 

"ท่านเลียน? เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ สีหน้าไม่ดีเลย......"

 

"ป...เปล่าขอรับ ข้าสบายดี"

 

"งั้นหรือเจ้าคะ หากเหนื่อยก็พักสักหน่อยเถอะเจ้าคะ"

 

"ขอรับ"

 

ผมออกมาห้องสวดมนต์และมุ่งหน้าไปห้องวิจัยและพัฒนาของตัวเอง

 

ผมได้ยินหลานสาวของคุณตาพูดว่าวันนี้มีการฝังศพมากเป็นพิเศษ มาเรียตอบว่าอาจเพราะฤดูใบไหม้ผลิเป็นฤดูแห่งการเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดกระมัง

(Note : คนญี่ปุ่นมองว่าฤดูใบไม้ผลิเป็นจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด วันเปิดเรียนเทอมแรกและวันจบปีการศึกษาก็อยู่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิเช่นกันค่ะ)

 

อา งั้นเหรอ

 

ผมทำใจยอมรับอย่างขมขื่น

 

จะว่าไปพ่อกับแม่เองก็ประสบอุบัติเหตุและจากไปในฤดูใบไม้ผลิเหมือนกัน เจ้าทันเดอร์ หมาพันธุ์ชิบะที่ชอบทำหน้าตาง่วงซึมที่คุณตาเลี้ยงไว้เองก็ตายในฤดูนี้ คุณตาของผมก็......เสียในวันปฐมนิเทศเข้าชั้นมัธยมปลายเช่นกัน

 

คุณตาปีแอร์จากไปแล้ว

 

สักวันมาเรียเองก็จะหายไปเหมือนกันสินะ ทว่าผมสังหรณ์ว่าーーอาจจะไม่ใช่ฤดูใบไม้ผลิก็ได้

 

ในหัวพลันปรากฏภาพของเจ้าหนูผมสีบลอนด์ーーผมรีบไล่ความคิดทิ้งไป

เจ้านั่นยังเด็กอยู่ ไม่เป็นไร ยังอีกนาน

 

เขาจะต้องปลอดภัยและกลับมาภายในสองอาทิตย์

ก่อนจะไปก็บอกไว้เองนี่ว่า จะกลับมา

 

ーーอา แต่ว่า

 

พ่อกับแม่เองก็ บอกว่าจะซื้อของมาฝากแล้วก็ออกจากบ้านไป

 

 

ฤดูใบไม้ผลิ......ผมไม่ค่อยชอบเท่าไรเลย

 

เพราะฤดูนี้มักจะーーพรากคนที่รักไปจากผมเสมอ

 

----------------------------------

talk : สวัสดีค่ะ akitsuki ค่ะ ผ่านมาหลายตอนแล้วเลยว่าอยากจะเม้นสักครั้ง ก่อนอื่นเลยไรท์ลงเรื่องนี้แค่ในเด็กดีนะคะ ยังไม่มีแพลนลงในแพลตฟอร์มอื่นค่ะ (;-;)

อย่างที่บอกไปว่าแปลเรื่องนี้เพราะชอบความน่ารักของเจ้าอัลกับน้อนเลียนมาก ๆ ดีใจมากเลยค่ะที่เห็นรีดเดอร์ทุกคนหลงรักความน่ารักของทั้งสองคน รู้สึกประสบความสำเร็จมาก ๆ 5555 เพราะเป็นเรื่องแรก ๆ การแปลอาจยังไม่ดีมาก ถ้ามีตรงไหนอ่านแล้วขัดใ จท้วงติงได้นะคะ จะพยายามแก้ไขค่ะ

ช่วงนี้ใกล้มิทเทอมแล้ว ทั้งงาน ทั้งอ่านหนังสือ วุ่นวายไปจนหมดแทบไม่มีเวลาแปลเลย ถ้าอัพช้าไปบ้างต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่จะพยายามบริหารเวลาเพื่ออัพได้อย่างสม่ำเสมอค่ะ ตอนนี้งานหลักคือแปล เรื่องเรียนเป็นงานรองไปแล้วค่ะ 5555

สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกเม้นเป็นกำลังใจให้อยากพยายามต่อมาก ๆ อยู่ด้วยกันไปจนจบเรื่องนะคะ เย้ เย้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 954 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,643 ความคิดเห็น

  1. #1613 pam005 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 11:31
    ร้องไห้เหมียนหมาค่ะ ตอนนี้
    #1,613
    0
  2. #1600 qazwsxwdc (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 01:11

    ฮืออออคือเศร้ามากกเลยย
    #1,600
    0
  3. #1240 kanyaest (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 11:31
    คุณไรท์แปลดีมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วลื่นมาก ตอนนี้ซึมเหมัยนหมาเลย มันเศร้าจัง
    #1,240
    0
  4. #1124 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 14:47
    น้องหลอกใครก็หลอกได้แต่หลอกตัวเองไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นนะ
    #1,124
    0
  5. #1086 All I can do for you (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 20:59
    คุณไรท์แปลดีมากๆเลยค่ะ ชอบมากๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ ทั้งเรื่องเรียนแล้วก็ทีกๆเรื่องเลย รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ชอบคุณที่แปลนิยายดีๆให้อ่านกันค่ะ
    #1,086
    0
  6. #918 MitsukiCarto (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 18:13

    น้ำตาซึมเลยค่ะ
    #918
    0
  7. #855 hongyok025 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 11:19
    เราชอบที่ไรท์แปลอะโอเคมากเลย ชอบบบ น้องเป็นคนโกหก.. เศร้าเนอะ เหมือนน้องกำลังบอกตัวเอง ว่าให้เป็นแบบนั้น ให้เป็นอย่างนั้น
    #855
    0
  8. #830 Lormielis (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 20:12
    น้ำตาาาาา
    #830
    0
  9. #780 เจ้าแห่งการ(ดอง)นิยาย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 23:40

    ไรท์แปลเก่งมากๆแล้วค่ะ อ่านไปนี่อินไปกับตัวละครหมดเลยแถมยังไม่มีตรงไหนสะดุดเลยด้วย

    #780
    0
  10. #766 doubleua01 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 16:52
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-02.png......
    #766
    0
  11. #649 mumuninnin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 08:31
    คือน้องน่ะ แกมันแบบ ฮื่อ น้อง
    #649
    0
  12. #473 JustAEcho (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 00:24
    สนุกค่าา แปลจนจบเลยน้าา เป็นกะลังใจให้ค่าาา~♡
    #473
    0
  13. #462 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:12
    แผลฝังใจจากที่จะหาย แต่หนูจะผ่านไปได้ด้วยดีแน่นอน
    #462
    0
  14. #415 ปลาทองทอด (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:47
    ใครๆก็มีเหตุการณ์หรือแผลที่ฝังใจเสมอเลย สู้ๆนะน้อง

    รู้สึกเหมือนมันจะไม่หมดแค่นี้เลย แง
    #415
    0
  15. #382 ทิภากรณ์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:57
    เศร้าาาา ฮืออๆๆ😭😭
    #382
    0
  16. #301 ◆SY (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:29

    น้องเลียนดูเหงาๆมากเลย ฤดูใบไม้ผลิสำหรับน้องคงเป็นของแสลงพอ ๆ กับเรื่องที่จะเกิดขึ้นแน่ ๆ สังหรณ์ใจไม่ค่อยจะดีเลยค่ะ 55555555

    มู้ดตอนอึนๆเศร้าๆมากเลยค่ะ555 ชอบสำนวนการแปลของคุณนะคะ จะเป็นกำลังใจให้อยู่ตรงนี้ค่า สู้ๆ!

    #301
    0
  17. #278 Now13 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:34
    อยากอ่านแล้ว
    #278
    0
  18. #277 aey_1997 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:59
    แปลดีคะ เราชอบทั้งเนื้อเรื่องและการแปล
    #277
    0
  19. #276 MimiminMi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:26
    สนุกมากค่ะ แปลดีมาก
    #276
    0
  20. #274 เก้าอี้น้อย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:53
    อ่านรวดเดียวเลยค่ะ แปลดีมากๆ งานดีมาก น้องน่ารักมาก ความพยายามที่จะเป็นคู่แข่งนี้ 5555 ตอนนี้ซึ้งมากเลยค่ะ เศร้าตามเลย
    #274
    0
  21. #272 melozung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:58
    สนุกมากค่ะ แปลดีมากก
    #272
    0
  22. #271 rystika (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:31

    น้อนคิดถึงแน้ว เจ้าอัลรีบกลับมาเรวว


    ไม่เป็นไรนะตัวเอง เลาแค่ชอบมากๆเลยอยากให้ค่าขนม เลยนึกถึงรี้ดอะไร้เฉยๆ555 ขอบคุณที่แปลเรื่องนี้ให้อ่านนะคะ ชอบมากเลยย /ปาใจ

    #271
    1
    • #271-1 akitsuki(จากตอนที่ 16)
      13 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:25
      ดีใจที่ชอบมาก ๆ เลยค่ะ จะพยายามต่อไปค่ะะ ٩(๑❛ᴗ❛๑)۶
      #271-1
  23. #270 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:49
    น้องเหงาน้องคิดถึงอัล // ไรท์สู้ๆนะคะ อย่าลืมดูแลตัวเองน้าาาา
    #270
    0
  24. #261 AREA​ CHAN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:41
    น้องเองก็ไม่ชอบเวลาและฤดูกาลบางช่วงเพราะพรากความสุขไปจากตัวเองเหมือรกันสินะคะ.... //เช็ดหัวตาแปป
    #261
    0
  25. #260 บุปผาสุริยัน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:05

    สู้ๆค่ะไรท์!
    #260
    0