[นิยายแปล] Nurturing the Hero to Avoid Death ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

ตอนที่ 15 : 13 เมื่อผู้กล้าห่างไกล (part 1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,153 ครั้ง
    9 ก.พ. 63

 

 

Nurturing the hero to avoid death | ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

13 เมื่อผู้กล้าห่างไกล (part 1)

 

ตอนนี้ผม

กำลังเผชิญหน้ากับปัญหาชวนปวดหัว

 

"อืーม....."

 

ณ ห้องนอนภายในคฤหาสน์ หลังจากหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่เรียกได้ว่าเป็นประติมากรรมราคาแพง สายตาก็มองไปยังวัตถุบางอย่างที่กำลังกลิ้งอยู่บนโต๊ะ ผมหยิบสิ่งนั้นขึ้นมา

 

บนโต๊ะผมมี'หินกักเก็บพลังเวท (ยังไม่ได้ถ่ายพลัง)' วัตถุโปร่งใสไร้สี ขนาดเท่าฝ่ามือーーใหญ่กว่าแบตเตอรี่สามก้อนเล็กน้อยーーเป็นหินหายากรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าคล้ายคริสตัล

จำนวนประมาณหนึ่งร้อยก้อน

 

ผมแบ่งส่วนเงินค่าขนมที่ได้รับมาจำนวนมากค่อย ๆ ซื้อเก็บสะสมเอาไว้

จะว่าไปแล้วเงินค่าขนมของพวกคนรวยนี่......เหลือเชื่อไปเลย

เงินที่ได้มีจำนวนมากเกินไปสำหรับเด็ก เพราะแบบนี้พวกคุณหนูคุณชายของโลกนี้ถึงได้นิสัยเสียกันไปหมด ลดค่าขนมลงมาสักหน่อยเพื่อกระตุ้นให้เด็ก ๆ เกิดความรู้สึกประหยัดอดออมเพื่อซื้อของที่อยากได้หน่อยได้ไหม! จะได้รู้คุณค่าของเงินกันซะบ้าง!

แต่ช่างเถอะ เพราะให้กันขนาดนี้......ผมจึงไม่ต้องลำบาก

 

'หินกักเก็บพลังเวท (ยังไม่ได้ถ่ายพลัง)' จัดอยู่ในกลุ่มหินระดับสูง ดังนั้นจึงเป็นสินค้าที่มีมูลค่ามาก ถ้าเทียบกับโลกเดิมของผม หินขนาดเท่าฝ่ามือหนึ่งก่อนก็ต้องใช้เงินถึงสามพันเยน (Note : ประมาณ900 บาท) ดังนั้น ด้วยเงินค่าขนมของเด็กชาวบ้านทั่วไป ผมคงเก็บสะสมไม่ได้มากขนาดนี้

 

เมื่อถ่ายพลังเวทเข้าไป สถานะของหินเหล่านี้จะเปลี่ยนไปเป็นเหมือนแบตเตอรี่ที่ใช้สำหรับการขับเคลื่อนอุปกรณ์เวทมนตร์ต่าง ๆーーทว่า หากไม่ใส่พลังเวทลงไปก็เป็นได้เพียงหินโปร่งแสงธรรมดาเท่านั้น

 

ด้วยขนาดของหินกักเก็บพลังเวท หากถ่ายด้วยพลังเวทเท่าที่ผมมี ในหนึ่งวันจะสามารถชาร์จไฟ แค่ก ถ่ายพลังเวทーーได้เต็มที่สามก้อน

 

เส้นทางยังห่างไกลนัก

 

ไม่มีวิธีที่จะชาร์จพลังเวทได้ง่ายกว่านี้แล้วหรือยังไง......

 

พลังเวทที่สามารถใช้แล้วไม่หมดไป เหมือนต้นกำเนิดน้ำในออนเซ็นที่พอน้ำผลุดขึ้นมาก็จะผลุดต่อไปเรื่อย ๆ ใช้ยังไงก็ไม่หมด อา ออนเซ็นดีจัง อยากไปออนเซ็นจัง แค่ก ผิด ๆ พลังเวทแบบไร้ขีดจำกัดーーーー

 

ーーーーภายในหัวของผม มีเจ้าคนผมสีบลอนด์เป็นประกายปรากฏขึ้นมา

 

"อ้ากกกกกก!!!"

 

ผมหงายหลังตกจากเก้าอี้โดยไม่รู้ตัวก่อนจะพรวดพราดลุกขึ้นยืน

 

มีไม่ใช่รึไง!!

เจ้าคนที่ใช้พลังเวทได้แบบไม่มีขีดจำกัดน่ะ!!

 

จริงสิ ให้อัลเฟรดชาร์จพลังให้ก็ได้นี่นา! ท่านผู้กล้าในอนาคต! ถ้าเป็นเจ้านั่นล่ะก็ เรื่องแค่นี้แทบไม่เสียเวลาเลยด้วยซ้ำ! ของกล้วย ๆ ! ยังไงเจ้านั่นก็มีพลังเวทเหลือเฟืออยู่แล้ว!

 

หลังจากได้ความคิดอันทรงประสิทธิภาพราวกับเปิดศักราชใหม่ผมก็ดีใจจนสุดตัวและーーーーเจอเข้ากับอีกหนึ่งปัญหา

 

เป็นความคิดที่ดีอยู่หรอกแต่จะไปขอร้องเจ้านั่นยังไงดี

 

ผมดึงความเยือกเย็นกลับมาก่อนจะนั่งกอดอกบนเก้าอี้

 

ทำยังไงดี

ไม่มีวิธีขอร้องดี ๆ เลยเหรอ

วิธีอะไรบางอย่างที่เจ้านั่นน่าจะตอบตกลงทันทีーー

 

"อะ!!"

 

เห็นธรรมแล้ว!

 

วันนี้ผมช่างปราดเปรื่องจริง ๆ

 

"ให้ทำเป็นงานพิเศษก็ได้นี่นา!"

 

รู้สึกเมื่อวันก่อนตอนเจอกันที่โบสถ์ อัลเฟรดจะบอกว่างานพิเศษที่หนึ่งยกเลิกไปชั่วคราว ตอนนี้จึงกำลังหางานพิเศษมาทดแทนอยู่ เจ้านั่นต้องตอบตกลงแน่

 

เอาล่ะ ตามนี้

 

ผมต้องตกลงราคาต่อหินหนึ่งก้อนไว้ด้วย ผมไม่รู้ว่าปกติแล้วต้องจ่ายค่าตอบแทนเท่าไร เรื่องนี้อัลเฟรดน่าจะรู้ดีกว่าผมเพราะเขาวิ่งวุ่นทำงานพิเศษอยู่ตลอด อา แต่ว่า ไปปรึกษาโรเวนดาลไว้ก่อนดีกว่า ถ้าถูกอัลเฟรดเรียกกำไรเกินจริงผมจะตามไม่ทันเอา อย่าดูถูกความสามารถการต่อราคาของผมเชียว ผมมั่นใจมากว่าไม่มีทางแพ้ เพราะผมทำประจำเวลาไปร้านขายใบชากับร้านขนม คนพวกนี้ชอบโก่งราคายังไงก็ต้องต่อไว้ก่อน ถ้าทำให้ลดได้ครึ่งหนึ่งของจำนวนราคาที่บอกมาตอนแรกก็ถือว่าเพอร์เฟ็ค

 

ผมฮัมเพลงพลางพยักหน้า จากนั้นก็นำคริสตัลโปร่งแสงกองเท่าภูเขายัดกลับเข้าไปในถุงและใส่ลงในกระเป๋า

 

 

***

 

 

ผมคุยเรื่องงานพิเศษกับอัลเฟรดที่โรงเรียนไม่ได้ จึงตัดสินรอเจรจาต่อรองราคาหลังจากที่อัลเฟรดกลับมาในวันเสาร์แทน

 

 

"ーーก็อย่างที่พูดมา หนึ่งพันเอลต่อหนึ่งก้อน เจ้าว่าไง"

 

เอล ก็คือสกุลเงินของโลกนี้ โชคดีที่ค่าเงิน**พอ ๆ กับโลกที่ผมจากมา หากทำได้สิบก้อนก็จะได้หนึ่งหมื่นเอล โดยปกติแล้วงานพิเศษทั่วไปหนึ่งชั่วโมงจะได้ค่าตอบแทนเพียงหนึ่งพันเอล ดังนั้นเงินที่ผมเสนอน่าจะพอคุยกันได้

(Note: ค่าเงินเยนเป็นบาทโดยประมาณ: จำนวนเงินเยนx 0.30)

 

ผมนั่งลงข้างอัลเฟรดที่กำลังทานมื้อเย็นอยู่ที่โต๊ะในห้องอาหารก่อนจะเริ่มเจรจาต่อรอง

 

อัลเฟรดหยุดมือที่กำลังทานสตูว์กับขนมปังสูตรของมาเรีย (ผมฝากท้องไปแล้วเช่นกัน อร่อยจนทำให้คิดถึงรสชาติอาหารที่บ้านเลย) แล้วหันมามองผมก่อนจะเลิกคิ้วข้างหนึ่ง

จะว่าไปจานนายว่างเปล่าแล้วนี่นา ทานเร็วเกินไปไหม ทานให้มันช้า ๆ กว่านี้หน่อยสิ มันไม่มีต่อสุขภาพนะ

 

"หนึ่งพัน"

"ใช่"

 

อัลเฟรดเลื่อนสายตาขึ้นบนราวกับกำลังใช้ความคิด หลังจากลูบคางตัวเองแล้วーーก็หันกลับมาพยักหน้าให้ผม

 

"......ก็ได้"

"จริงหรือ!!?'

 

สำเร็จー!!

เจรจาต่อรองประสบความสำเร็จอย่างลุล่วง!!! แม้จะแทบเรียกว่าการเจรจาไม่ได้เลยก็ตาม

 

 

ผมเปิดกระเป๋าออกมาอย่างลิงโลดแล้ววางถุงผ้าที่พกมาด้วยลงบนโต๊ะ

 

"ในนี้มีอยู่หนึ่งร้อยก้อน หากเจ้าถ่ายพลังเสร็จจำนวนหนึ่งแล้วก็ทยอยส่งมาให้ข้าได้เลย ค่าตอบแทนจะตามจำนวนงาน เจ้าส่งมาให้ข้าเท่าไร ข้าก็จะแบ่งส่วนจ่ายตามนั้นーー"

 

อัลเฟรดมองเข้าไปในถุงผ้าขนาดใหญ่ที่บรรจุ'หินกักเก็บพลังเวท (ยังไม่ได้ถ่ายพลัง)' ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ

 

"หนึ่งร้อยก้อน? เยอะขนาดนี้เลยหรือ เจ้าจะเอาไปทำอะไร"

 

"เอ๊ะ!? น...! นั่นมัน เอ่อ หลาย ๆ อย่างน่ะ หลาย ๆ อย่าง! แบบว่า ช...ใช่ รู้สึกท...ท่านพ่อต้องใช้ทำงานน่ะ ยังไงพลังเวทของเจ้าก็เหลือเฟืออยู่แล้ว ไม่มีผลเสียอะไรนี่"

 

"ช่างเถอะ......ก็จริงของเจ้า"

 

"อืม ใช่ไหมล่ะ ๆ ไหนเจ้าลองทำให้ข้าดูสักก้อนซิ"

 

อัลเฟรดรับหินคริสตัลหนึ่งก้อนที่ผมหยิบออกมาจากถุงแล้วกำไว้ในมือ

 

"เจ้าใส่พลังเข้าไปเหมือนตอน'ถ่ายพลังเวท' ได้เลย ด้านในของหินจะกลวงจึงไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดปฏิกิริยาต่อต้านเหมือนกับการถ่ายพลังเวทให้คน ง่ายใช่ไหม"

 

"หืーม"

"ลองทำให้ข้าดูหน่อยเร็ว"

 

อัลเฟรดกำคริสตัลเบา ๆ และเริ่มถ่ายพลังเวท

 

หินคริสตัลที่โปร่งแสงไร้สียิ่งมองก็ยิ่งเปลี่ยนเป็นสีส้ม ไม่นานก็กลายเป็นสีแดงーー

 

ปัง! หินแตกละเอียด

 

เศษและทรายของคริสตัลส่องแสงประกายระยิบระยับขณะล่วงหล่นจากมืออัลเฟรด

 

"เดี๋......!?"

"แตกแล้ว"

 

แตกแล้ว อะไรรรรรร!!

 

จ...เจ้าบ้า......! หินก้อนละสามพันเอลของฉันถูกนายทำแตกในชั่วพริบตาเลย!!! ส...เสียของ!

 

ปริมาณการถ่ายพลังรวมถึงความเร็วก็สุดยอดอยู่หรอก แต่ฉันไม่ได้ต้องการให้นายมาทำสามพันเอลของฉันแตกเป็นเสี่ยง ๆ แบบนี้ เจ้าบ้า!!

 

"จ...เจ้าบ้า! ทำเบา ๆ หน่อยสิ!! เบามือหน่อย! เจ้าใส่พลังมากเกินไปแล้ว! พอหินเปลี่ยนเป็นสีแดง เจ้าต้องหยุดทันที!"

 

ผมหยิบขึ้นมาอีกหนึ่งก้อนอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะยัดใส่มืออัลเฟรด จะให้ทำแตกอีกไม่ได้ ต้องคอยระวังหากหินทำท่าจะแตกอีก ผมต้องรีบแย่งออกมาก่อน ผมจับข้อมืออัลเฟรดที่กำหินไว้เพื่อเตรียมพร้อม

 

"ล...ลองอีกครั้ง"

 

อัลเฟรดพยักหน้าแล้วเริ่มรวบรวมสมาธิไปที่คริสตัลอีกครั้ง คราวนี้อัลเฟรดค่อย ๆ ถ่ายพลังลงไปจนหินเปลี่ยนเป็นสีส้มอย่างช้า ๆ จะทำก็ทำได้นี่นา ตั้งใจแต่แรกหน่อยสิ ให้ตาย

ในช่วงที่หินกำลังจะเปลี่ยนเป็นสีแดง ผมกระตุกแขนอัลเฟรดเบา ๆ เป็นสัญญาณบอกให้หยุด

 

เมื่อผมกางฝ่ามือของอัลเฟรดออกก็พบคริสตัลสีส้มเข้ม ชาร์จพลังเต็มอย่างสมบูรณ์

 

ผมยิ้มและพยักหน้าให้กับผลงานที่เป็นไปตามที่คาดหวัง

 

"จะทำก็ทำได้นี่นา อืม ดีมาก"

 

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าอัลเฟรดกำลังมองผมและยกยิ้มอย่างยินดี

 

ผมรีบหลบตาต่ำ

......ไปยิ้มอย่างสนิทสนมแบบนั้นทำไม ห้ามไงเล่า

 

"......ท...ทำประมาณนี้ก็พอ เจ้าเข้าใจวิธีถ่ายพลังแล้วสินะ"

 

"เข้าใจแล้วーーจริงสิ เลียน เจ้ารีบรับงานหรือเปล่า"

 

"หืม? กำหนดส่งก็......ช่างเถอะ ขอไวที่สุดเท่าที่เจ้าทำได้แล้วกัน......มีปัญหาอะไรหรือ"

 

อัลเฟรดพยักหน้า

 

"ตั้งแต่พรุ่งนี้ เป็นปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิสามอาทิตย์ใช่ไหมล่ะ"

"อะ อา นั่นสินะ ทำไมหรือ"

 

ตั้งแต่พรุ่งนี้ โรงเรียนจะปิดภาคเรียนเป็นเวลาสามอาทิตย์

เนื่องจากนักเรียนส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นลูกชาวไร่ชาวนา โรงเรียนจึงคำนึงถึงส่วนนี้และกำหนดให้ฤดูใบไม้ผลิเป็นช่วงปิดภาคเรียนใหญ่เพราะตรงกับฤดูปลูกต้นกล้าและหว่านเมล็ดพอดี ฤดูนี้จึงเป็นฤดูที่พวกชาวบ้านยุ่งกันเป็นพิเศษ ผมเองก็เช่นกัน เตือนภัยคุงกับแผนที่บอกจุดอันตรายในหมู่บ้านยังอยู่ในขั้นดำเนินการ ดังนั้นผมต้องใช้ช่วงเวลาในปิดภาคเรียนนี้เดินหน้างานต่าง ๆ ที่ค่อนข้างใช้เวลาในการสร้างให้เสร็จ

 

"ตั้งแต่พรุ่งนี้ข้าーーต้องไปหมู่บ้านฟอร์เดลกับสามีภรรยาเชดเดอร์ที่เขาอีกลูก คงไม่อยู่ที่โบสถ์ประมาณสองอาทิตย์"

 

ไม่อยู่......?

 

"......เอ๊ะ!?! ท...ทำไม!? ตั้งสองอาทิตย์เชียว!?"

 

"ประมาณนั้น......ข้าต้องพาวัวกับม้าข้ามเขาหนึ่งลูกไปด้วย ได้ยินว่าญาติของคุณเชดเดอร์ทำฟาร์มปศุสัตว์อยู่ที่หมู่บ้านนั้น แต่สัตว์ที่เลี้ยงไว้ล้มป่วยตายไปหลายตัวเลยลงทุนเดินทางมาขอร้องถึงที่นี่ว่าอยากให้ไปช่วยแบ่งสัตว์ไปให้ จึงต้องพาวัวไปด้วยราว ๆ แปดตัว......และคุณเชดเดอร์ก็มาไหว้วานว่าอยากให้ข้าเป็นคนพาไป"

 

อา อย่างนั้นเหรอ

คงอยากให้อัลเฟรดไปช่วยคุ้มกัน

อัลเฟรดแข็งแกร่งนี่นา

 

"หมู่บ้านฟอร์เดล......"

 

ฉับพลันผมก็นึกขึ้นได้

 

งั้นเหรอ

ถึงช่วงนั้นแล้วสินะーー

 

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากผ่าน'ปฐมบท ณ หมู่บ้าน' มาเกินครึ่งเรื่องーーเหตุการณ์ที่ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องーーแค่อัลเฟรดคนเดียวเท่านั้น

 

ข้ามเขาไปหนึ่งลูก ณ หมู่บ้านที่อยู่ใกล้ชายป่า อัลเฟรดได้พบกับหญิงสาวนักทำนายที่ออกพเนจรไปทั่วดินแดนราวกับกำลังจาริกแสวงบุญ

 

นักทำนายผู้นั้นมีพลังในการอ่านดวงดาราーーกล่าวคือพลังในการทำนายโชคชะตาーーเธอมองอัลเฟรดและเห็นถึงเคราะห์ร้ายจึงบอกกับเขาว่าーーแม้จะไม่รู้วันเวลา ทว่าความโศกเศร้าที่ยั่งรากลึกนั้นอยู่ไม่ไกล

 

จะมีผู้คนอีกมากมายที่คอยช่วยเหลืออัลเฟรดไม่ให้เขาแตกสลายและเดินหน้าต่อได้

ทั้งยังกล่าวถึงเงาดำอันน่าสะพรึงกลัวที่รอเขาอยู่ ณ ปลายทางของจุดหมาย

 

และ

 

ーーーーบอกกล่าวถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ วันแห่งการสูญเสียผู้คนอันเป็นที่รัก ในวันใดวันหนึ่ง วันเวลาที่อยู่ไม่ไกลนับจากนี้......กำลังจะมาถึง

 

"ง...งั้นหรือ......พรุ่งนี้เจ้า......จะออกเดินทางเมื่อไร"

"อา คงเช้าที่สุดของพรุ่งนี้ ข้าดีใจที่วันนี้ได้เห็นหน้าเจ้า เพราะกว่าจะได้พบกันอีก......ก็สองอาทิตย์ให้หลัง"

 

สองอาทิตย์

 

แม้เหตุการณ์นี้จะไม่อันตรายเท่าเหตุการณ์'ค่ายค้างแรมในฤดูร้อน' ครั้งนั้น ทว่ามีหลายพื้นที่ที่ไร้ข่ายป้องกันสัตว์อสูร หากโชคไม่ดีอาจบังเอิญเจอเข้ากับสัตว์อสูรที่เดินไปเดินมาบนภูเขา จะว่าไปถ้าเป็นไปตามเนื้อเรื่องเดิม อัลเฟรดจะบังเอิญพบกับสัตว์อสูรสี่ตัวอยู่หนึ่งครั้ง

 

พื้นที่แห่งนี้เมื่อเทียบกับพื้นที่อื่น ๆ แล้ว สัตว์อสูรนับว่านิสัยไม่ได้ดุร้ายรุนแรงเท่าไรนัก หากไม่ได้กำลังหิวจัดก็จะไม่เข้าโจมตีมนุษย์ ทว่าพวกอัลเฟรดกลับโชคไม่ดีไปเจอกับสัตว์อสูรที่หิวโซเข้าพอดิบพอดี

 

ช่างเถอะ......ยังไงซะอัลเฟรดก็ไม่ได้สู้เพียงลำพัง คุณเชดเดอร์เองก็เป็นนักมวย มีร่างกายที่ใหญ่กำยำ แข็งแรงขนาดที่สามารถยกวัวได้ตัวหนึ่ง ตอนที่ผมนั่งรถม้าผ่านฟาร์มปศุสัตว์ก็เคยเห็นเขายกวัวขึ้นมาจริง ๆ เทพสุด ๆ แบ่งกล้ามเนื้อนั่นมาให้ฉันด้วยสิ ส่วนคุณภรรยา ได้ยินว่าเคยสู้หนึ่งต่อหนึ่งกับหมีและเอาชนะมาได้ สุดยอด สุดยอดเกินไปแล้ว คู่สามีภรรยาที่แข็งแกร่งที่สุด

ดังนั้น ไม่เป็นไรหรอก

 

ผมหยิบยาฟื้นฟูระดับสูงที่พกติดตัวอยู่ประจำออกมาจากกระเป๋าสามเม็ดแล้วหย่อนลงไปในกระเป๋าเสื้อของอัลเฟรด

แม้จะไม่มากมายอะไร ทว่าระหว่างทางอย่างน้อยที่สุดก็ต้องสู้รบหนึ่งครั้ง อีกอย่างแม้จะไม่เจอการปะทะ ทว่าการเดินทางบนเขาก็อาจได้รับบาดเจ็บจากสาเหตุอื่นได้อีก พกติดตัวไว้ด้วยน่าจะดีกว่า เผื่อไว้ให้สามีภรรยาเชดเดอร์ที่อาจได้รับบาดเจ็บด้วย

 

"ค...แค่สินค้าตัวอย่างที่ข้าได้มา ให้เจ้าก็แล้วกัน แล้วก็"

 

ผมถอด'เครื่องรางคุ้มกันภัยคุง เบอร์แปด' ที่มักห้อยไว้ที่คอเสมอออกมาแล้วยัดใส่มืออัลเฟรด

 

"จ...จริงสิ นี่ก็สินค้าตัวอย่างเหมือนกัน เจ้าช่วยเอาไปทดลองใช้หน่อย เครื่องรางคุ้มกันรุ่นใหม่น่ะ เจ้าจับส่วนที่เป็นลวดลายตรงนี้แล้วพูดว่า'แฟรช!' จะมีแสงประกายออกมา เป็นแสงจ้าที่พวกสัตว์อสูรเกลียด ล...และก็ยังมี"

 

"เลียน"

 

ผมล่วง'คุกกี้ให้พลังงาน' อาหารสำหรับพกพาห่อด้วยกระดาษที่เขียนวิธีการเก็บรักษาและการใช้เมื่อมีการอพยพเอาไว้ออกมา เป็นอาหารที่ผมตั้งใจจะเอาไปเก็บเตรียมไว้ที่สถานหลบภัย

 

"นี่น่ะ ถึงจะเก็บไว้ในกระเป๋าตลอดแต่ยังทานได้นะ จ...เจ้าเป็นหนูทดลองให้หน่อยแล้วกัน แล้วก็ แล้วก็"

 

"......เลียน"

 

อัลเฟรดกุมมือผมขึ้นมาเงียบ ๆ

 

"ใจเย็น ๆ ข้าจะไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนั้นหรอก อีกสองอาทิตย์ข้าก็กลับแล้ว"

 

ทำไมอัลเฟรดถึงใช้น้ำเสียงราบเรียบและแผ่วเบาเหมือนตอนที่กำลังพูดกับพวกเด็ก ๆ แบบนี้ล่ะ

 

"ข...ข้าใจเย็นอยู่แล้วต่างหาก เจ้าพูดเรื่องอะไร ใครเป็นห่วงเจ้ากัน"

"งั้นหรือ"

"ก...ก็ใช่น่ะสิ อา จริงด้วย งานที่คุยกันเมื่อกี้ เจ้าค่อยเริ่มหลังจากกลับมาแล้วก็ได้"

 

ถ้าไม่ดักทางไว้ก่อน นายคงพกเอาไปทำด้วยแหง ๆ หากขณะต่อสู้เกิดพลังเวทไม่พอขึ้นมาคงเป็นเรื่องใหญ่

 

"เข้าใจแล้วーーจริงสิ เลียน ช่วงที่ข้าไม่อยู่ เจ้าแวะมาดูพวกเด็ก ๆ กับคุณยายเป็นครั้งคราวได้ไหม"

 

"ง......ข...ข้า...ข้ารู้แล้วน่า"

"ขอบคุณ"

 

อัลเฟรดยกยิ้ม

ผมไม่อยากถูกจ้องจึงหลบตาต่ำแล้วก้มหน้างุด

 

อา

ในที่สุด อัลเฟรดก็จะーーรับรู้ถึงเงามืดที่รอคอยอยู่ในอนาคตแล้ว

อนาคตที่จะสูญเสียเหล่าคนที่รัก

 

สิ่งนั้นคงฝังรากลึกลงในใจอัลเฟรดอย่างไม่อาจลบล้างได้ บางครั้งจะทำให้เขาเจ็บปวดทรมานหรือเปล่า

 

ーーเหมือนกับผม

 

 

ราวกับมีแรงกระตุ้นบางอย่างทำให้ผมอยากหนีออกไปจากตรงนี้ ผมรีบดึงมือที่ถูกกุมไว้แล้วลุกขึ้นยืน

 

"ข...ข้ากลับล่ะ"

"งั้นหรือ ข้าจะไปส่งเจ้าที่ประตู"

"ม...ไม่ต้องหรอก เจ้าอยู่นี่เถอะーーข้าจะแวะไปทักทายท่านมาเรียกับพวกเด็ก ๆ ที่ห้องสวดมนต์ก่อนแล้วค่อยกลับ"

 

เวลานี้เป็นช่วงที่มาเรียกับเด็ก ๆ กำลังสวดอธิษฐานช่วงค่ำ

เป็นธรรมเนียมปฏิบัติก่อนจะเข้านอน

 

พวกเขาจะกล่าวขอบคุณองค์เทพธิดาที่ทำให้สามารถผ่านหนึ่งวันมาได้อย่างปลอดภัยและร้องเพลงสรรเสริญเพื่ออธิษฐานให้มีค่ำคืนที่เงียบสงบและเช้าอันสันติสุข ทั้งยังภาวนาให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ดีอีกวัน

 

แต่สำหรับเด็กที่ยังเล็กอยู่จะเข้านอนไปก่อนแล้ว ตื่นตอนพระอาทิตย์ขึ้นและนอนตอนพระอาทิตย์ตก ใช้ชีวิตอย่างถูกต้องและสงบสุขตามหลักอนามัย ช่างแตกต่างกับชีวิตอันยุ่งเหยิงของผมจริง ๆ

 

ผมคว้ากระเป๋าและก้าวเท้าออกจากห้องอาหาร

 

 

 

ทั้งที่บอกไปแล้วว่าไม่ต้องมาส่งก็ได้ ทว่าอัลเฟรดยังเดินตามผมมาถึงห้องสวดมนต์ สุดท้ายก็มาส่งผมถึงประตูใหญ่อยู่ดี

อัลเฟรดโบกมือลาผมเบา ๆ เช่นเคย

 

"แล้วเจอกัน เลียน กลับดี ๆ ล่ะ"

"จ...เจ้าก็ด้วย เอาเถอะ อย่างเจ้าต่อให้ถูกฆ่าก็คงไม่ตายอยู่ดี"

"งั้นหรือ"

 

ผมพูดเรื่องไม่น่าฟังแท้ ๆ แต่อัลเฟรดกลับหัวเราะอย่างร่าเริง

 

 

ขณะที่เตรียมจะก้าวเท้าเดินจากไป อัลเฟรดก็เข้ามารั้งข้อมือผม

 

"อ...อะไร"

 

เมื่อผมถาม อัลเฟรดก็แสดงท่าทีลังเลเล็กน้อยและหลบตาราวกับชั่งใจก่อนจะมองตรงมาที่ผม

 

"ーー'อวยพร' หน่อย......"

"อวยพร?"

 

อวยพร

 

อา นั่นเองสินะ

ผมนึกออกแล้ว

คำอวยพรที่มาเรียมักกล่าวให้แก่ชาวบ้านที่จะออกเดินทางเพื่อขอให้ปลอดภัยและมีแต่โชคดีรออยู่ที่จุดหมาย

 

อะไรกัน

หรือว่าอยากให้ฉันทำแบบนั้นให้นายเหรอ

 

แต่ว่าเรื่องนั้นน่ะ......สำหรับผมมันออกจะน่าอายเกินไป

ไม่ทำ ไม่ทำ......!!

 

ต้องเอาแก้มชนกันเลยนะ!? สองข้างเลยด้วย!!

จะให้ทักทายแบบตะวันตกที่สกินชิพรุนแรงขนาดนั้น ผมทำไม่ได้!! คนกลุ่มนั้นจูบกันต่อหน้าได้สบาย ๆ เลย! ขอเนียมอายหน่อยได้ไหม!! ขอร้อง! มันยากเกินไปสำหรับผม!

 

อัลเฟรดยิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะปล่อยมือ

 

"......ช่างมันเถอะ"

 

ช่างมันเหรอ

ทั้ง ๆ ที่ไหล่ตก ทำหน้าตาหมาหงอยโดดเดี่ยวราวกับมีเรื่องค้างคาขนาดนี้เนี่ยนะ

นายช่วยหนักแน่นหน่อยได้ไหม ให้ตาย ฉันขอร้องจริง ๆ นะ กับเรื่องแค่นี้มาทำอ่อนแอขนาดนี้ได้ยังไง ไม่ได้เรื่อง นายยังมีการต่อสู้รออยู่อีกนะ

อาาา ให้ตายสิ......!

 

ผมรวบรวมแรงใจแล้วใช้สองมือกุมเสื้อเชิ้ตที่แผ่นอกของอัลเฟรด ผมออกแรงดึงจนอัลเฟรดถลาลงมาตามแรง

 

"......'ขอพระเมตตาแห่งองค์เทพธิดาจงสถิตแก่ท่าน ขอลำแสงจงส่องสว่างตลอดเส้นทางที่ท่านไป'"

 

ผมชนแก้มเข้ากับแก้มที่เย็นเล็กน้อยของอัลเฟรด ข้างขวาแล้วก็ข้างซ้าย

 

"พ...พอใจรึยัง"

 

นัยน์ตาของอัลเฟรดสั่นไหวราวกับจะหลั่งน้ำตาออกมา

จะร้องไห้ทำไม ฉันอุตส่าห์ทิ้งความอายอวยพรให้แล้วก็ช่วยทำหน้าให้มันดีใจหน่อยได้ไหม เจ้าบ้า ทำไม มีปัญหาอะไรหรือไง

 

ในขณะที่ผมกำลังคิดจะด่าไปสักคำ ใบหน้าอัลเฟรดก็เข้ามาใกล้ก่อนจะแนบริมฝีปากลงมา

 

"......!?"

 

ผมรีบดึงมือตัวเองกลับก่อนจะผลักเข้าที่อกของอัลเฟรด

 

"จ...เจ้า......! เจ้านี่มัน! จ...จะมากไปแล้ว......!!'

 

หลังจากกล่าวคำ'อวยพร' แล้วเอาแก้มชนกัน ยังมีขั้นตอนต่อไป

จรดริมฝีปากที่หน้าผาก หมายถึง ครอบครัวและเพื่อนสนิท

จรดริมฝีปากที่ริมฝีปาก หมายถึง สามีภรรยาและคนรัก

 

ไงเล่า!!

 

"ข้าทำเกินไป"

 

"ใช่ไง!! เจ้าทำเกินไป! เจ้าบ้านี่!!"

 

"......เห็นเจ้าเอาแต่เงยหน้ามองข้า ก็นึกว่าทำได้"

 

"ได้บ้านเจ้าสิ!! อย่ามาคิดเองเออเอง!"

 

"งั้นหรือ"

 

งั้นหรือ อะไรของนาย ไม่ได้สำนึกผิดเลยใช่ไหม!!

 

"ข...ข้าจะกลับแล้ว! ลาก่อน!"

"อา แล้วเจอกัน"

 

ชั่ววินาทีนั้นคำ ๆ นั้นตราตรึงในใจของผม

 

'แล้วเจอกัน'

 

คำสัญญาว่าจะพบกันอีก

 

 

"......จ เจอกัน......"

 

ใช่ อีกสองอาทิตย์อัลเฟรดก็กลับแล้ว

ไม่มีปัญหาอะไรหรอก

ไม่มีหรอก

 

 

ผมพยักหน้าแล้วตอบกลับไปว่า งั้น ไว้เจอกัน

 

อัลเฟรดพยักหน้าตอบผมและยกยิ้มอย่างดีใจ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.153K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,643 ความคิดเห็น

  1. #1625 Yคือชีวิต (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 10:45
    ใช้วิธีไหล่ตก คอตกเป็นลูกหมา กับบีบน้ำตา อื้มมมม อัลนะอัล
    #1,625
    0
  2. #1202 JADEMERIT (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 19:13

    นายเอกเรื่องนี้เป็นนายเอกที่เปลืองเนื้อเปลืองตัวสุดๆ เจ้าอัลนี่ก็สบช่องไม่ได้เลยน้าาาาาา

    #1,202
    0
  3. #1158 No10051 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 09:28
    แน่ใจนะว่านายเป็นพระเอก น้องชั้นช้ำหมดแล้ว
    #1,158
    0
  4. #1123 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 14:36
    เนียนเก่ง บีบน้ำตาเก่ง
    #1,123
    0
  5. #1085 All I can do for you (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 20:54
    หลอกลวนลามน้องทุกตอนเลยยยยย ร้ายจริงๆค่ะคุณกิตติขา!
    #1,085
    0
  6. #1076 รุ้งสามสี (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 02:09
    ร้ายยย ร้ายกาจมากก นี่ผู้กล้าหรือจอมมารคะอัลคุง
    #1,076
    0
  7. #1042 Kantamanee02 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 02:35
    แหนะ เรานะเราอ่ะเจ้าอัลล
    #1,042
    0
  8. #999 500 มิลลิกรัม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 15:08
    ลูกชั้นเปลืองตัวตัลหลอด
    #999
    0
  9. #926 Howhowhow (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 15:38
    เจ้าเล่ นะเราอะ หลอกจูบ
    #926
    0
  10. #917 MitsukiCarto (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 17:56
    เฮ้ย ทำไมเราคิดว่ามันตอแหลวะ555555 ใช้แผนเจ้าน้ำตาฉวยโอกาสใช่มั้ยห๊ะเจ้าหนู~
    #917
    0
  11. #854 hongyok025 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 10:54
    ร้ายมากแม่!!!! ดูที่เขาทำลูกกกก หมาอะไรละ นี้มันอิหมาป่าชัดๆ!!!
    #854
    0
  12. #827 Lormielis (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 16:56
    พัฒนาขึ้นนะ55555
    #827
    0
  13. #574 After_TeaTime (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 03:55
    ขำความบอกไม่ห่วงแต่เอาทุกอย่างให้เขาจนเขาต้องห้าม5555555 แล้วอัลอัล ร้ายนะคะะะะ แหมมมมม เนียนนะเธอ555555
    #574
    0
  14. #472 JustAEcho (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 00:05
    อัลโคตรร้ายอ่ะ สมกับเป็นผู้กล้าาาา!
    #472
    0
  15. #461 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:05
    ฮื่อ แล้วพบกันนะคะ
    #461
    0
  16. #373 Patimabhorn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:34
    ฮือ สองอาทิตย์เหมือนสองปี รู้สึกว่าทั้งสองคนผูกพันกันมากๆ จนไม่อยากแยกออกจากกันเลย
    #373
    0
  17. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:15
    เด็กนี่มันร้าย555
    #370
    0
  18. #345 ChottoMattene (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:10
    เขินไม่ไหวเเล้ว ทำไมน้องน่ารักอย่างงี้~
    #345
    0
  19. #269 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:09
    เขินจนเป็นบ้าให้ตายเถอะ
    #269
    0
  20. #259 บุปผาสุริยัน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:59
    อ่านแล้วเขินมากมาย
    #259
    0
  21. #215 แมวพยูน. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:24
    คนซึนเขินมากแม่​ 555
    #215
    0
  22. #213 rystika (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:51
    คนแปลสนใจลงรี้ดอะไรท์มั้ยคะ เราชอบการแปลของตัวเองมากๆๆเลย อยากเปย์ค่ะ รู้สึกร่างกายต้องการเสียเงิน(?)
    #213
    0
  23. #212 pam223 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:44
    โอ้ยย เขิล นี่ดิ้นๆ อยู่บนที่นอน 555
    #212
    0
  24. #211 rystika (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:37
    อัลเฟรดดดดดก ไอคนล้ายกาดดดด ลวนลามรู้กชั้นอีกแล้ววว
    #211
    0
  25. #210 คาบเส้น (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:55
    ชอบเรื่องนี้ตลอดดด ฮือ เขินแทนนัง
    #210
    0