[นิยายแปล] Nurturing the Hero to Avoid Death ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

ตอนที่ 12 : 10 ค่ายค้างแรมในฤดูร้อน (part 1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,230 ครั้ง
    28 ม.ค. 63

 

 

Nurturing the hero to avoid death | ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

10 ค่ายค้างแรมในฤดูร้อน (part 1)

 

แสงแดดจ้าส่องผ่านเข้ามาภายในห้องเรียน

 

ทั้งอาจารย์ที่กำลังยืนสอนอยู่หน้ากระดานดำและนักเรียน ต่างก็เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าที่บางลงเพื่อรับกับหน้าร้อน

 

ในบรรดานั้นมีพวกบ้าที่สวมกางเกงว่ายน้ำสีฉูดฉาดกับเสื้อคลุมสำหรับหน้าร้อนโดยที่ด้านในเปลือยเปล่า อารมณ์อยากไปเที่ยวหรือไง เจ้าพวกนี้ ไม่รู้หรอกนะว่าทำไปเพราะจะโชว์กล้ามหน้าท้องหรืออะไร แต่แบบนี้เขาเรียกว่าน่าไม่อาย ไปโดดแม่น้ำแถว ๆ นี้แล้วก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกซะไป ที่ผมพูดไม่ใช่เพราะเจ็บใจที่ตัวเองไม่มีกล้ามหน้าท้องหรอกนะ......เออ ใช่ก็ได้ บัดซบ

 

ร่างกายของผมหากโดนแสงแดดแรง ๆ ผิวจะปวดแสบปวดร้อนและเกิดอาการแดง ดังนั้น แม้จะเป็นหน้าร้อนผมก็ยังสวมเสื้อคาร์ดิแกนตัวบางกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวและกางเกงขายาวที่ทำจากวัสดุพิเศษเพื่อช่วยระบายความร้อน แม้จะอยู่ข้างนอกแต่ผิวก็ยังไม่ไหม้และขาวเนียนอยู่เหมือนเดิม ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงอาจจะรู้สึกอิจฉาแต่ผมไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด มีผู้ชายที่ไหนชอบใจเวลาถูกชมว่า ผิวขาวเหมือนหิมะเลย! บ้างล่ะ

 

ผมถอนหายใจ

 

อา......เหนื่อยใจ

 

หน้าร้อนนั้นมาถึงจนได้

เหตุการณ์ที่จะเกิดในฤดูร้อนนี้

 

 

ใจผมอึมครึมขึ้นมาเมื่ออาจารย์ประจำชั้นประกาศกิจกรรมของโรงเรียนที่กำลังจะมีขึ้นอีกหนึ่งสัปดาห์จากนี้ーー'ค่ายค้างแรมหน้าร้อน' ขณะที่ฟังอาจารย์พูด ผมก็หวนนึกถึงตัวเองตอนที่มีความสุขและตื่นเต้นขณะเล่นเกมอะคาร์เดีย อา ตอนนั้นดีจัง ไม่ต้องปวดท้องด้วย ตัวผมในตอนนี้อย่าว่าแต่ตื่นเต้นเลย มีแต่จะกังวล หวาดกลัว แถมยังปวดท้องจี๊ด ๆ

 

ในความทรงจำของผม......ภารกิจนั้นเคลียร์ยากมาก ๆ

 

เค้าโครงของเหตุการณ์นั้นก็คือ

 

ในช่วงหน้าร้อนของชั้นปีสามจะมีกิจกรรม'ค่ายค้างแรมหน้าร้อน' ของโรงเรียนเป็นระยะเวลาสามวันสองคืน กล่าวคือ เป็นการลงสนามจริงโดยให้นำทฤษฎีที่เคยเรียนมาประยุกต์ใช้ จะจัดขึ้นในภูเขาลึกที่ห่างไกลผู้คนเพื่อไม่ให้เกิดการรบกวน

ถ้าแค่นั้นก็ดีไป แต่ทว่า

 

......ปัญหามันอยู่ที่คืนวันที่สองของการเข้าค่าย

 

เวลาพูดถึงกิจกรรมโรงเรียนจำพวกนี้ สิ่งที่มักพ่วงมาด้วยเสมอก็คือ

 

ーーการทดสอบความกล้า

 

เป็นอีเว้นท์ที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกประมาณว่าไม่รู้จะทำอะไรแล้ว พวกอาจารย์ก็ยุ่งกันอยู่ เล่น ๆ ไปเถอะ

แต่ผมเกลียดมัน

แค่ไปห้องน้ำตอนกลางคืนก็น่ากลัวแล้วไม่ใช่เหรอ!? พวกคุณไม่กลัวเหรอ!? ใครพูดว่าไม่กลัวผมจะตราหน้าว่าเป็นพวกขี้โกหก

 

และก็ อา ช่างเถอะ เล่นก็ได้

 

ปัญหาคือーーเจ้าสามแสบ......และเลียน

 

เลียนกับเจ้าสามหน่อขัดใจที่ระยะนี้ส่วนสูงของอัลเฟรดเพิ่มขึ้นและกำลังรุ่งโรจน์บนเส้นทางของหนุ่มเนื้อหอม จึงรวมหัวกันคิดแผนชั่วขึ้นมา

 

หลังจากอาจารย์ถามหาอาสาสมัคร พวกเลียนเป็นฝ่ายเสนอตัวอาสาช่วยทำงานยุ่งยากอย่างการจัดการทดสอบความกล้า เป้าหมายก็คือ เมื่อถึงคราวของอัลเฟรดก็จะแกล้งทำให้ตกใจโดยการผลักตกจากหน้าผา

สยอง พวกเด็ก ๆ เนี่ย บางทีก็ทำเรื่องอันตรายกันได้สบาย ๆ เลยนะ

 

พวกเลียนเพียงแค่ต้องการเห็นสารรูปอัลเฟรดที่ตกลงไปในก้นเหวมืด ๆ คนเดียวแล้วร้องไห้จ้าขอความช่วยเหลือ ถือเป็นบทบาทที่แสดงให้เห็นถึงความโหดร้ายของเด็กได้อย่างง่ายดายและชัดเจนทีเดียวเชียว

 

แต่ว่า

เจ้านั่น ถ้าถามว่าร้องไห้จ้าหรือเปล่าก็......เรียกว่าแค้นอยู่เงียบ ๆ จะดีกว่า......น่ากลัวจัง......

 

แต่แค่นี้ยังจิ๊บจ๊อย

ของจริงーーที่ชวนให้โรคกระเพาะกำเริบมันต่อจากนี้

 

ที่ด้านหน้าของผามีการวางแนวป้องกันสัตว์อสูรเอาไว้ ดังนั้น ถ้าไม่ใช่สัตว์อสูรที่บ้าเลือดหรือคลุ้งคลั่งจนเกินไปก็ไม่อาจข้ามมาอีกฝั่งของแนวป้องกันได้ หรือก็คือปลอดภัยหายห่วง ทว่าไม่ใช่สำหรับอีกฝากหนึ่งของแนวป้องกัน

 

และบริเวณที่อัลเฟรดถูกพวกเลียนผลักตกลงไปーーーーคือจุดที่ใกล้กับรังของปีศาจหมาป่าพอดิบพอดี

 

อัลเฟรดต้องต่อสู้เพียงลำพังท่ามกลางวงล้อมของฝูงปีศาจหมาป่ากระหายเลือด

 

และผมเล่นภารกิจนี้ถึงสองรอบ หากไม่หลบหลีกให้ดี จะถูกปีศาจหมาป่าที่เข้ามาจากทั่วทุกสารทิศต้อนจนจนมุมーー

 

ーーและถูกกิน

 

หลังจากนั้น......หน้าจอก็ปรากฏคำว่า 'Game Over' ขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

 

ผมตัวสั่นเทิ้ม

 

ถ้าเป็นในเกมยังสามารถเล่นแก้มืออีกกี่ครั้งก็ได้

ทว่าโลกนี้ไม่อาจแก้ตัวใหม่ได้

 

ถ้าตายーーーก็เท่ากับ'จบเกม'

 

ผมว้าวุ่นใจ

หรือผมควรหลีกเลี่ยงภารกิจอันตรายแบบนี้ไปเลยดี แต่ถ้าหลีกเลี่ยง เนื้อเรื่องก็อาจจะเข้ารูทที่ผมคาดเดาไม่ได้ ไม่สิ......เข้าแน่ ๆ

 

หลังจากล้มปีศาจหมาป่าーーตัวเอกจะได้รับไอเทมที่มีความสำคัญต่อการดำเนินเนื้อเรื่องหลัก

 

ใกล้ ๆ กับรังของปีศาจหมาป่ามีศพของนักบวชผู้หนึ่งที่ถูกสายลมพัดกัดกร่อนจนเหลือแต่กระดูกーーที่ด้านข้างนั้นมีแหวนวงหนึ่งตกอยู่

 

 

'แหวนศักดิ์สิทธิคุ้มกันภัยแห่งเทพธิดาฟราวทีย์'

 

นี่คือภารกิจสะสมไอเทมที่จำเป็นสำหรับการปลดล็อก 'ดาบรุ่งอรุณ' หากไม่มีแหวน อย่าว่าแต่จะเอาชนะผู้พิทักษ์ประตูแห่งดาบหรือเทพธิดาฟราวทีย์เลย แค่ไปให้ถึงสถานที่เก็บรักษาดาบยังไปไม่ได้ ดังนั้น แหวนวงนี้จึงเป็นใบเบิกทางที่สำคัญ

 

และหากไม่มี 'ดาบรุ่งอรุณ' ก็ไม่อาจเอาชนะเจ้าแห่งปีศาจได้

 

ถ้าผมไม่รับภารกิจนี้และตัวเอกไม่ได้แหวนมาไว้ในมือ นั่นหมายความว่าーーーーจะไม่สามารถโค่นเจ้าแห่งปีศาจーーーーและนำไปสู่บทสรุป bad end ในอนาคต

 

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้......ยังไงผมก็ต้องคำนึงถึงเรื่องในอนาคต คงหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วล่ะ

 

หลังจากผมเตะอัลเฟรดตกผาแล้ว......จากนั้นก็คงได้แต่หวังพึ่งเขาเท่านั้น ไม่ว่ายังไงผมก็ต้องหาทางให้อัลเฟรดเคลียร์ภารกิจนี้ให้ผ่านในครั้งเดียวให้ได้ เพราะหากเกิดอะไรขึ้นกับอัลเฟรด......โลกนี้ก็คงจบด้วย

 

แต่ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าผมปล่อยให้อัลเฟรดตายไม่ได้และต้องคิดแผนการรับมือ แต่ผมนึกอะไรดี ๆ ไม่ออกเลยเนี่ยสิ

 

อา

ปวดท้อง

 

 

ช่วงพัก

เจ้าสามหน่อกับพวกเด็ก ๆ อีกจำนวนหนึ่งเข้ามารายล้อมผมแล้วพูดเจื้อยแจ้วอย่างไร้เดียงสาจนผมรู้สึกอิจฉา

 

"ท่านเลียน! น่าสนุกจังขอรับ!!"

"จะได้อยู่กับท่านเลียนตลอดสามวันー!"

"ได้ไปค่ายค้างแรมกับท่านเลียน......อา ดีใจจัง! ตื่นเต้นมากเลยขอรับ!"

 

"......นั่นสินะ"

 

ผมพยายามฝืนยิ้มจนสีหน้าออกมาเหมือนเป็นตะคริว

 

ทั่วทั้งห้องเรียนต่างเกิดเสียงเจี๊ยวจ๊าวขึ้น

ภายใต้โลกที่มีแต่อันตรายแห่งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้ออกไปเที่ยวเล่นที่อาณาจักรอื่น ๆ การไปค่ายค้างแรมจึงเปรียบเหมือนสิ่งที่เอามาทดแทนส่วนที่ขาดตรงนั้น ผมก็พอจะเข้าใจความรู้สึกที่ตื่นเต้นจนพูดกันไม่หยุดแบบนี้อยู่หรอกนะ

ทว่าผมก็ยังหดหู่อยู่ดี......

 

......อัลเฟรดล่ะเป็นยังไงบ้าง

เจ้านั่นก็ยังเด็ก อาจจะรู้สึกสนุกเหมือนคนอื่น ๆ ก็ได้

ผมเบนสายตาจากพวกเพื่อน ๆ ที่เริ่มคุยกันเรื่องขนมกับเสื้อผ้าที่จะเอาไป ก่อนจะชำเลืองไปทางที่นั่งริมหน้าต่างที่อยู่ด้านหลังสุด

 

ที่ตรงนั้นมีนักเรียนบางส่วนรวมตัวกันส่งเสียงดังอย่างสนุกสนาน

ตรงที่นั่งของอัลเฟรด

เส้นผมสีบลอนด์ที่แทบจะกลบแสงพระอาทิตย์ แม้จะถูกนักเรียนคนอื่นรายล้อมแต่ก็คงยังเด่นสะดุดตา

 

หืม คนที่ไปรวมที่โต๊ะของอัลเฟรดมีพอ ๆ กับผมแล้วนี่ เริ่มก้าวลงบนเส้นทางของคนดังแล้วสินะ สมกับเป็นผู้กล้าในอนาคต

 

ว่าที่ผู้กล้าเบนสายตาออกไปนอกหน้าด้วยหน้าตาเหม็นเบื่อเต็มทน

 

อืม กะแล้วเชียว

ผมก็คิดไว้แล้วล่ะ

 

คงกำลังกังวลว่าถ้าตัวเองไม่อยู่สามวันจะทำยังไงกับงานพิเศษอยู่ล่ะสิ ไม่ผิดแน่ แต่จะไม่ไปค่ายค้างแรมก็ไม่ได้ ฉันเห็นสองเรื่องนี้มันแขวนอยู่บนบ่านายแน่ะ

 

ดวงตาสีฟ้าใสที่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างง่วงซึมจู่ ๆ ก็เบนมาหาผม

 

แว้กกกกก!?

ฉิบหาย เผลอสบตาเข้าซะแล้ว!!

 

ผมเก็บอาการเหงื่อแตกพลั่ก ๆ ของตัวเอง ผมอ่านความคิดจากสายตาของเจ้านั่นไม่ได้ สยอง ยิ่งตอนมองจ้องมาทางผมยิ่งแล้วใหญ่

 

เอาเป็นว่ายกยิ้มอย่าถือตัวเหมือนอย่างทุกทีไปก่อนแล้วกัน ไม่ว่าในสถานการณ์ไหน แค่เชิดคางขึ้นเล็กน้อยก็เป็นอันรอดหมด

 

คิ้วได้รูปนั่นเลิกขึ้นข้างหนึ่ง

 

ยังมองอยู่ ถ้าหลบตาล่ะก็แพ้แน่

 

ต้องพูดอะไรสักอย่างแล้ว อะ! จริงสิ มีบทพูดของฉากในห้องเรียนอยู่นี่นา เกือบไปแล้ว ๆ เกือบถูกสายตาพิฆาตนั่นทำให้สติกระเจิงจนลืมบทพูดไปแล้ว

 

"ฮุ ฮึฮึม ดีใจด้วยนะ อัลเฟรด ได้ไปเที่ยวแบบฟรี ๆ ด้วย เจ้าคงจะไปสินะ"

 

พูดว่า ‘ไป’ สิ ‘ข้าจะไป’ ถ้านายพูดว่า ‘ไม่ไป’ ฉันจะเหยียบนาย จะว่าไปลำบากแฮะ ผมเนี่ยลำบาก ถ้าอัลเฟรดไป ผมก็แย่ แต่ถ้าอัลเฟรดไม่ไป ผมก็แย่อีก สถานการณ์ขัดแย้งกันแบบนี้ทำผมเหนื่อยจัง

 

ดวงตาสีฟ้าที่ไร้ความรู้สึกนั้นมองตรงมาที่ผม

 

"......เจ้า อยากให้ข้าไปด้วยหรือ"

 

อุหวาา!?

ย้อนถาม!!?

เอ๊ะ!? ด...เดี๋ยวนะ มีบทแบบนี้ด้วยเหรอ!? อาาาา ผมเล่นมาตั้งกี่ปีกี่ชาติแล้วจำรายละเอียดขนาดนั้นไม่ได้หรอก ถึงได้บอกไงว่าผมไม่ถนัดรับมือกับอัลเฟรด! ให้ตายสิ!

 

"อืม แค่ก ม...ไม่ใช่ เจ้าน่ะ! ข้าแค่คิดว่าเจ้าก็คงจะอยากไปเท่านั้นเอง"

 

ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย

ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ คิดอะไรอยู่กันนะ

หยุดทำหน้าปลาตายสักที กลัวจะตายแล้ว

 

อัลเฟรดที่จ้องผมเขม็งจนถึงเมื่อครู่ถอนหายใจเบา ๆ

 

"......อืม ข้ารู้แล้ว ข้าจะไปแล้วกัน"

 

"ร...เหรอ......"

 

ไปสินะ โล่งอก

แต่เดี๋ยวก่อน 'ไปแล้วกัน' อะไร 'แล้วกัน' นี่คือยังไง

ช่างเถอะ กระตุ้นให้ไปได้ก็ดีแล้ว

 

พอผมเบาใจได้มาหน่อย อัลเฟรดก็ยกยิ้มบาง ๆ นายยิ้มอะไรอีก

 

"อ...อะไรของเจ้า"

"เปล่า"

 

เปล่าอะไร

พับผ่าสิ เจ้าเด็กนี่! ชอบตอบอะไรไม่เข้าใจอยู่เรื่อย

 

เอาเป็นว่ายกยิ้มเชิด ๆ ปลอดภัยทุกสถานการณ์ไว้ก่อนแล้วกัน เท่านี้ก็แยกย้ายได้แล้วสินะ เหนื่อย คุยกับอัลเฟรดทีไร เปลืองแรงทุกที

 

"ท่านเลียน เดี๋ยวนี้เจ้านั่นชักจะเหิมเกริมแล้วนะขอรับ!"

"ใช่ขอรับ เหิมเกริมขอรับ! เป็นแค่พวกยาจกแท้ ๆ"

"ก็แค่ยาจก!"

 

เจ้าสามหน่อพร้อมใจกันกระแนะกระแหน อา ช่วงนี้อัลเฟรดก็เริ่มเด่นสะดุดตาขึ้นมาแล้วสินะ ดูท่าคงจะขัดหูขัดตาพวกลูกคุณหนูที่ไม่มีใครมาชื่นชอบไม่น้อยเลย

 

"เอาน่า ๆ ต่อไปต้องย้ายห้องเรียนใช่ไหม ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะสาย"

 

"ขอรับบบ!"

 

เมื่อผมลุกขึ้น ทุกคนก็ตอบรับกลับมาด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ โชคดีที่เปลี่ยนห้องเรียนพอดี ผมเลยได้ข้ออ้างในการตัดบทอย่างสมบูรณ์แบบ

 

ผมลอบปาดเหงื่อที่หน้าผากในใจ

 

 

***

 

 

พ่อของเลียนไปทำธุระในเมืองหลวง ส่วนแม่ของเลียนก็ออกไปหาความสำราญ ผมจึงส่งแผ่นพับจ่าหน้าว่า 'ค่ายค้างแรมหน้าร้อน' ให้กับหัวหน้าพ่อบ้าน โรเวนดาล หัวหน้าพ่อบ้านเป็นชายสูงวัย ผมสีเทา ไว้หนวดสีขาวดูมีสไตล์ ถ้าผมแก่ตัวไปก็อยากเป็นแบบนี้บ้าง อืม ตัดสินใจแล้ว

 

"อย่างนี้นี่เอง ทราบแล้วขอรับ ข้าจะเตรียมของที่จำเป็นให้เอง ท่านเลียนโปรดวางใจ หากเรียบร้อยแล้วข้าจะนำมาให้ท่านเลียนตรวจสอบอีกรอบ หากมีสิ่งใดไม่ต้องการหรือสิ่งใดต้องการเพิ่มโปรดสั่งได้เลยขอรับ"

 

"ขอบคุณนะ มีโรเวนดาลอยู่แล้วช่วยได้มากเลย"

 

พ่อกับแม่ของเลียนไม่ค่อยอยู่บ้าน อีกอย่างพวกเขาก็ดูไม่ได้สนใจกิจกรรมของโรงเรียนเท่าไร จึงพึ่งพาไม่ได้

 

สุภาพบุรุษสูงวัยผู้นี้เผยยิ้มอย่างยินดี ดวงตารีเล็กกับรูปหน้ายาวดูคล้ายกับคุณตาของผมอยู่หลายส่วน ทำให้ในใจผมเกิดความรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา

 

"ไม่หรอกขอรับ ข้าไม่คู่ควรกับคำนี้ ขอให้สนุกนะขอรับ ได้ไปค้างแรมกับเพื่อน ๆ ที่โรงเรียนสามวันสองคืน ต้องเป็นความทรงจำที่ดีแน่ขอรับ"

"ฮะฮะ......"

 

จะสนุก......หรือเปล่านะ......ผมสังหรณ์ใจว่าไม่มีทาง

ถ้าผมตื่นเต้นได้เหมือนเจ้าพวกนั้นจะดีแค่ไหนกัน......ยังไม่ทันไป ผมก็อยากกลับแล้ว ขอกลับเลยได้ไหมครับ ไม่ได้เหรอ

 

 

"เลียน!!"

 

ประตูห้องอาหารถูกผลักออกจนเกิดเสียงดังสนั่น ผมหันกลับไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นก็พบพี่ชายของเลียนที่ดวงตาเบิกกว้าง ท่าทางกำลังตกอยู่ในอาการช็อกสุดขีดยืนอยู่ ถ้าเป็นเวลาปกติจะชอบทำตัวน่าสงสัย ผมเลยไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรขึ้นมาอีก

 

"จ...จะไปเที่ยวอย่างนั้นหรือ......!? ท...ที่ไหน!? ก...กับใคร น้องจะไปกับใคร!?"

 

"อะ ยินดีต้อนรับกลับขอรับ ท่านพี่ จะว่าไปเที่ยวก็ แค่ค่ายค้างแรมของโรงเรียนขอรับ ไปสุดสัปดาห์นี้ สองวันสามคืน บนเขาแถวชานหมู่บ้านขอรับ"

 

"ว...ว่าไงนะ......!?"

 

พี่ชายของเลียนราวกับตื่นตระหนกขึ้นไปอีก ดวงตาจึงยิ่งเบิกตากว้าง อะไรอีกเนี่ย

 

"ม...ไม่ได้นะ! อันตรายเกินไป......!"

 

"อันตราย? อย่าห่วงเลยขอรับ รอบ ๆ ที่พักกางข่ายป้องกันสัตว์อสูรไว้แล้ว พวกอาจารย์ก็ไปด้วย อีกอย่างพวกเพื่อน ๆ เองก็อยู่ด้วยขอรับーー"

 

"นั่นแหละที่อันตรายที่สุด!"

 

"ข...ขอรับ? "

 

"เจ้าพวกนั้นจะได้อยู่กับเลียนของพี่ตั้งแต่เช้ายันเย็นเชียวนะ เลียนที่พี่ประคบประหงม เลียนที่ใสซื่อบริสุทธิ์ งดงามราวกับนางฟ้า น่ารักน่าเอ็นดูราวกับภูตดอกไม้......!? นี่ไม่ต่างอะไรกับการส่งกระต่ายน้อยเข้าปากเสือป่าเถื่อนพวกนั้น! อันตรายเกินไป! ถ้ามี ถ้ามีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นล่ะก็......!!"

 

"ไม่มีเว้ยーーอา แค่ก ไม่เกิดเรื่องแบบนั้นหรอกขอรับ"

 

คราวนี้จะพูดอะไรอีก ไอ้พี่งี่เง่า ไปคิดเรื่องพันธุ์นั้นมาจากไหน เจ้าบ้า พับผ่าสิ พอเรื่องบราคอนไว้เท่านี้ได้ไหม

 

"น้องไม่ระวังตัวเกินไปแล้วนะ เลียน! น้องไม่เข้าใจเลยหรือว่าน้องเป็นใคร! ต้องอยู่ด้วยกันตั้งแต่เช้า อาบน้ำด้วยกัน เผยผิวขาวดุจหิมะแรกให้เจ้าพวกนั้นโดยไม่ระวังตัว ไหนจะนอนด้วยกัน ให้เจ้าพวกนั้นมันเห็นใบหน้าน่ารักอันบริสุทธิ์ยามหลับーーเรื่องแบบนั้น เรื่องแบบนั้น ไอ้เจ้าสัตว์ป่าเถื่อนพวกนั้นจะทนได้ยังไง! ถ้าเกิดน้องถูกลักพาตัวไปกลางดึกและ ถูกทำ...ถูกทำมิดีมิร้ายเข้าล่ะก็ーーーーอุก!"

 

พี่ชายเลียนเอามือป้องจมูกตัวงอ

เลือดกำเดาสีแดงหยดแหมะ ๆ ลงพื้นหินอ่อนราคาแพง

 

เอ็งนั่นแหละตัวอันตรายยยยย!! เอาฉันไปจินตนาการถึงไหนหาา!?! วิตถาร!!

 

ผมที่ความอยากอาหารหายเกลี้ยงไปแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้

 

"โรเวนดาล ท่านพี่ดูอาการไม่ค่อยดี ช่วยพาไปที่ห้องที"

 

หัวหน้าพ่อบ้านผู้สูงวัยโค้งอย่างสุภาพให้หนึ่งที

 

"รับทราบขอรับ ข้าจะพาท่านโรเบิร์ตไปที่ห้องนอนเองขอรับ และเพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันกับท่านโรเบิร์ต คืนนี้ข้าจะให้คนอยู่คุ้มกันหน้าห้องท่านโรเบิร์ตไว้นะขอรับ ท่านเลียนโปรดวางใจและไปพักผ่อนเถอะขอรับ"

 

หลังจากคุณพ่อบ้านสูงวัยส่งสัญญาณทางสายตา ชายรูปร่างบึกบึนสองคนที่ยืนอยู่ริมห้องก็เดินมาพยุงพี่ชายโรคจิตนี่ไป

 

สมกับเป็นพ่อบ้านมากความสามารถ!! ไม่ต้องพูดอะไรก็เข้าใจได้ทันที!

 

ทีนี้ก็มีคนจับตาดูพี่ชายโรคจิตนี่ตลอดคืนแล้ว ขอบคุณ ขอบคุณมาก โรเวนดาล! คราวหน้าผมจะซื้อชาเฟิส์ทฟรัชจากคาเฟ่ทไวไลท์การ์เด้นที่คุณชอบมาฝาก!

 

"ขอบใจ โรเวนดาล ข้าฝากด้วย"

"ขอรับ โปรดวางใจได้"

 

เมื่อผมยิ้มให้เขาอย่างสบายใจ คุณพ่อบ้านสูงวัยก็ยิ้มตอบผมอย่างสุภาพ

 

ครั้งหน้าต้องพยายามไม่เข้าใกล้พี่ชายเลียนอย่างจริงจังแล้ว ผมสาบานกับตัวเอง

 

 

***

 

 

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดวันนั้นก็มาถึงจนได้

 

โรงเรียนจัดเตรียมรถม้าขนาดใหญ่สำหรับจุคนยี่สิบคน ทั้งหมดห้าคัน เพื่อเดินทางไปยังภูเขาด้านนอกหมู่บ้าน สถานที่พักแรมเป็นอาคารไม้สองชั้นขนาดใหญ่ ดูเหมือนจะนำอาคารที่ถูกทิ้งร้างไว้มาบูรณะซ่อมแซม หนึ่งห้อง พักได้สี่คน และด้วยความใส่ใจเป็นพิเศษของอาจารย์ กลุ่มลูกคุณหนูก็พักกับลูกคุณหนู ชนชั้นกลางลงไปก็พักด้วยกัน แน่นอนว่าเลียนกับเจ้าสามแสบーー

 

ไม่ได้พักห้องเดียวกัน

 

ดูเหมือนพี่ชายวิตถารเกินเยียวยาจะเล่นตุกติกยัดเงินแล้วให้ผมพักอยู่ห้องเดี่ยว

 

เอ็งกังวลอะไรขนาดนั้น!! ตูบอกว่าไม่มีไง!! คนที่สมองคิดแต่เรื่องลามกมีแค่เอ็งนั่นแหละเว้ย!

 

แม้ผมจะบอกไปว่าผมพักสี่คนได้ แต่อาจารย์ประจำชั้นกลับปฏิเสธพร้อมบอกว่าหากเรื่องนี้รู้ถึงหูตระกูลของผม เงินก้อนโตที่บ้านผมบริจาคให้โรงเรียนทุกปีจะเป็นอันยกเลิก ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลย......

 

ถึงได้ถามไงว่าเอ็งห่วงอะไร! คนที่อันตรายที่สุดน่ะมันเอ็งต่างหาก!!

 

 

"ฮึกฮึกฮึก......เสียดายจังขอรับ......"

"เสียดายขอรับ......"

"เสียดายขอรับกระผม......."

 

เจ้าสามหน่อร้องไห้ไปด้วย พูดไปด้วย มันน่าร้องไห้ตรงไหน

 

"อ...เอาเถอะ ไว้พวกเจ้าค่อยมาเล่นที่ห้องข้าก็ได้"

 

"ข...ขอรับ!"

"ป...ไปแน่ขอรับ!"

"ข้าจะไปขอรับ!"

 

ผมที่ต้องมาอยู่ห้องเดี่ยวในที่แบบนี้เองก็ เหงา นิดหน่อย

รู้สึกห่อเหี่ยวด้วย......

 

 

 

อาจารย์ประจำชั้นที่มักดูง่วงซึมอยู่ตลอดเวลาอธิบายกำหนดการต่าง ๆ ตรงหน้าของทุกคน

 

ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพียงลำพัง

 

อา จะมาแล้วสินะ......สัญญาณการเริ่มภารกิจด้วยคำพูดของอาจารย์ประจำชั้น

 

"ーーก็อย่างที่ว่ามา พวกเจ้าเตรียมดีใจกันไว้ คืนพรุ่งนี้จะมีกิจกรรมทดสอบความกล้า แต่จะให้อาจารย์ทำกันเองก็ไม่ไหว ดังนั้นขออาสาสมัครมาช่วยหน่อย ถ้าได้สักเจ็ดแปดคนอาจารย์จะดีใจมากเลยนะ"

 

มาแล้ว

 

ผมกุมท้องที่ปวดขณะยกมือ

 

"ーーข้าขออาสาขอรับ......"

 

"โอ้ววว! ขอบใจมากก! สมกับเป็นโอเวนจริง ๆ ! ครูคิดไว้แล้วว่าเจ้าต้องยกมือ! ช่วยได้มากเลย!"

 

เจ้าสามแสบรีบกระวีกระวาดยกมือตาม

 

"ถ้าท่านเลียนทำ ข...ข้าทำด้วยขอรับ!"

"ข...ข้าด้วย!"

"ข้าด้วย!"

 

"อืม อืม มีเด็กใจดีจะช่วยเยอะขนาดนี้ ครูปลื้มใจ น้ำตาจะไหลーไจโอะ ไจแอxท์ และก็สึเxะโอะสินะーมีสี่คนแล้ว เอาล่ะ จะมีอีกสี่คนให้ครูไหมนะー!?"

 

อยู่ ๆ ทุกคนก็พร้อมใจกันยกมือ เกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนดูกระตือรือร้นอยากทำกันขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก็พอจะเข้าใจว่าเป็นฝ่ายหลอกมันสบายกว่าเป็นฝ่ายถูกหลอกอยู่หรอก

 

อาจารย์เลือกอีกสี่คนตามความเหมาะสม จากนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

 

"เอาล่ะ ๆ ปิดรับสมัครเท่านี้ー! คนที่อาสาจะช่วยหวังว่าต่อจากนี้จะยังมีอยู่นะーถ้าอย่างนั้นก็แยกย้ายได้ーก่อนถึงเวลาฝึกปฏิบัติ ให้ทุกคนไปจัดของหรืออะไรก็แล้วแต่ของตัวเองให้ดีー"

 

 

นักเรียนทุกคนแยกย้ายกันอย่างเอิกเกริก เจ้าสามหน่อวิ่งเข้ามาอยู่ข้างผมด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

 

อีเว้นท์เริ่มขึ้นแล้วーーตามต้นฉบับเดิม

 

ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจอย่างแน่วแน่

มาถึงขั้นนี้แล้ว มีแต่ต้องลุยเท่านั้น

 

ผมรวบรวมกำลังใจก่อนจะเผยรอยยิ้มแล้วหันไปทางสามหน่อ ผมนึกถึงบทพูดของผมและเริ่มเอ่ยปาก

 

"......ข้าอยากสั่งสอนอัลเฟรดที่ระยะนี้ชอบทำตัวกร่างขึ้นมาทุกที พวกเราคงต้องทำให้เจ้านั่นหลาบจำเสียบ้าง เอาให้ร้องไห้ไปเลย"

 

เจ้าสามหน่อตาเป็นประกาย

 

 

 

......ตารางวันแรกโหดหินมาก

หลังจากถูกสั่งให้ปีนเข้า เมื่อขึ้นมาถึงด้านบนแล้วก็ทานอาหารพกก่อนจะเริ่มสอนว่าหญ้าหรือเมล็ดชนิดไหนบ้างที่ทานได้ จากนั้นก็เดินวนรอบภูเขาและเรียนรู้วิธีการตั้งแคมป์ ฝึกการล่าสัตว์ ผ่านไปครึ่งวันจึงจะลงจากเขา หากใครชักช้าก็จะถูกทำโทษ

 

นี่มันการฝึกเอาชีวิตรอดหรือไง มีแบบนี้ด้วยเหรอ ไม่ชอบเลย อยากกลับแล้ว ผมเป็นพวกอินดอร์ขนานแท้นะ!

 

ผมกลับมาถึงที่พักแรมอย่างเหนื่อยล้า

 

ตกดึกผมไปช่วยพวกอาจารย์กำหนดเส้นทางสำหรับการทดสอบความกล้าและแบ่งจุดที่จะทำหน้าที่หลอก ตามแผนที่วางไว้ จุดที่ใกล้กับหน้าผาจะเป็นผมกับไจโอะ จุดก่อนหน้านี้ก็เป็นไจแอxท์กับสึเxะโอะ

 

ผมกับไจแอxท์ใช้มือข้างหนึ่งถือตะเกียงไฟแล้วลองส่องลงไปทางผา ที่ตรงนั้นมีป้ายไม้เขียนด้วยตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่ว่า 'เขตหวงห้าม' 'ระวังดินถล่ม' 'ระวังลื่นไถล' และมีเชือกผูกล้อมเป็นลักษณะของรั้วกั้นเอาไว้ ผมชูตะเกียงไฟขึ้นแล้วพยายามส่องออกไปอีกฝั่งเท่าที่จะทำได้

 

ผมลอบสูดหายใจ

แม้จะไม่ถึงกับตาย ทว่าด้วยความลึกระดับนี้ถ้าตกลงไปก็คงให้ความรู้สึกเหมือนหาจุดสิ้นสุดไม่ได้แน่ อีกทั้งผานี้ยังชันเป็นแนวฉากจึงปีนกลับขึ้นมาไม่ได้ง่าย ๆ แต่ถ้าเป็นคนที่มีประสบการณ์ปีนผาหินก็น่าจะพอไหวอยู่

 

และยัง......มืดสนิท

 

น่ากลัวกว่านั้นคือ

แม้จะมองไม่เห็นเพราะความมืด ทว่าที่ก้นเหวーーมีถ้ำที่ปีศาจหมาป่าอาศัยอยู่

ผมตัวสั่นเทิ้มก่อนจะลูบแขนตัวเอง

 

"นี่ーโอเวน ถ้าเจ้าส่องลงไปลึกกว่านี้เจ้าจะตกลงไปนะーอันตรายนะー"

"ข...ขอรับ......"

 

"ฮุฮุฮุ มืดตึ๊ดตื๋อเลย เจ้านั่นต้องกลัวแน่ขอรับ! ถ้าตกลงไปถึงจะเป็นอัลเฟรดก็ร้องไห้แน่นอน!"

"น...นั่นสินะ......"

 

ในคืนวันพรุ่งนี้

ผมต้องผลักอัลเฟรดตกลงไปที่นั่น

 

จะไปได้สวยหรือเปล่า

ไม่สิ ถ้าไปได้ไม่สวยทางนี้ก็แย่น่ะสิ อา ใช่แล้ว พรุ่งนี้ผมเอายาฟื้นฟูให้อัลเฟรดติดตัวเผื่อไว้ดีกว่า อา แต่ว่าถ้าไม่มีเหตุอะไร ไปส่งให้โต้ง ๆ ก็น่าสงสัย ต้องหาเหตุผลอะไรสักอย่าง

 

"ท่านเลียน? เป็นอะไรไปหรือขอรับ หน้าซีดเชียว......"

"อะ เปล่า แค่รู้สึกหนาวขึ้นมาน่ะ! ม...ไม่มีอะไรหรอก จะว่าไปก็มืดสนิทเลยเนอะ......"

"ใช่ขอรับ! ฮุฮุฮุ"

 

ไจโอะหัวเราะอย่างชั่วร้าย

 

จริงสิ ผมให้จี้ห้อยคอ 'ลำแสงคุ้มกันภัยคุง (ฟังค์ชั่นแสงแฟรช) เบอร์เจ็ด' ที่เป็นเครื่องรางให้อัลเฟรดติดตัวไว้แล้วกัน ที่จริงผมมีของอยากให้เขาเยอะมาก แต่ตารางฝึกซ้อมหนักเกินไป ทั้งอัลเฟรดก็มีผู้คนรายล้อมอยู่ตลอดเวลา จึงหาโอกาสดี ๆ ไม่ได้

อยากรีบส่งให้เร็ว ๆ แท้ ๆ ......

 

ผมกุมท้องที่ปวดจี๊ดขึ้นมา

 

 

 

สุดท้าย ตารางฝึกซ้อมเข้มงวด (ใครมันเป็นคนคิดฟะ!) จนผมหาโอกาสส่งของต่าง ๆ ให้อัลเฟรดไม่ได้ ยาฟื้นฟู 'ลำแสงคุ้มกันภัยคุง' ก็ยังไม่ได้ให้ พรุ่งนี้ยังพอมีเวลา ค่อยส่งให้พรุ่งนี้แล้วกัน

 

 

จะว่าไปแล้วผมรู้สึกเหมือนบางครั้งอัลเฟรดก็มองผมราวกับมีเรื่องอยากจะพูด ถึงจะคาใจแต่ผมก็อยู่กับเจ้าสามหน่อตลอด แล้วยังมีพวกนักเรียนคนอื่นอยู่ด้วยอีกจึงไม่มีโอกาสได้คุยกันตามลำพัง

 

แววตาคู่นั้นราวกับกำลังกังวลอะไรบางอย่าง คิดไปเองงั้นเหรอ แต่ผมก็ไม่ได้มีอะไรให้น่าเป็นห่วงนี่นา ถ้าพูดกันตามตรง สถานการณ์ของอัลเฟรดน่าห่วงกว่าผมอีก

 

ผมนอนคิดนั่นคิดนี่จนแทบไม่ได้นอนถึงเช้า

 

 

 

วันที่สอง

 

วันนี้ก็ยังโหดเหมือนเดิม

เริ่มจากการฝึกการซ้อมการกู้ชีพจากเหตุอุทกภัยผ่านการแข่งพายเรือในทะเลสาบ จากนั้นก็เทรนกล้ามเนื้อ วิ่งทางไกลบนภูเขา และทำอาหารโดยการก่อไฟจากเศษไม้ ทำไมมันเหมือนการเข้าค่ายเก็บตัวนักกีฬาขนาดนี้! มันควรจะเป็นอะไรที่ประมาณว่าเดินสังเกตธรรมชาติ ร่างภาพ หรืออะไรเถือก ๆ นั้นไม่ใช่หรือไง!? ใคร! เจ้างั่งที่ไหนเป็นคนคิดตารางฝึกซ้อมนี้ขึ้นมา!! มาถึงภูเขาแล้วยังจะมาเทรนกล้ามเนื้ออะไรกันอีก!?

 

 

 

......และ

ในที่สุดก็มาถึงค่ำคืนเจ้าปัญหา

 

เบื้องหน้าทางเดินขึ้นเขาพาดผ่านไปด้วยต้นไม้หลากหลายชนิดอย่างหนาทึบ อาจารย์ถือกล่องใส่กระดาษชิ้นเล็กชิ้นน้อยให้นักเรียนมาหยิบกันไป เป็นฉลากสำหรับการสุ่มคู่

 

ดูเหมือนอัลเฟรดได้จับคู่กับสาวน้อยที่ได้ชื่อว่าน่ารักที่สุดในรุ่น สมกับเป็นว่าที่ผู้กล้า ดวงดีจริง ๆ ขอฉันบ้างสิ

 

ผมเดินไปรวมตัวกับพวกอาจารย์ หลังจากนัดแนะกันอย่างเรียบง่ายก็แยกย้ายกันไปประจำตามจุดที่กำหนดไว้

 

ไจโอะ ไจแอxท์ และสึเxะโอะปรี่เข้ามาหาผม

 

"น่าตื่นเต้นจังขอรับ ท่านเลียน!"

"น่าสนุกจังขอรับ!"

"เนอะ"

 

"......นั่น สินะ"

 

ถึงจะเสียดายที่สุดท้ายก็ไม่ได้ให้อะไรกับอัลเฟรดเลย แต่มาถึงขั้นนี้แล้วก็ช่วยไม่ได้

 

 

ผมกับไจโอะเข้าไปหลบหลังพุ่มไม้กับใต้เงาของต้นไม้เพื่อรอจังหวะ ตอนนี้ทั้งผมและไจโอะใช้ผ้าสีดำคลุมทั้งร่างกายและสวมหน้ากากที่เหมือนกับภูติผีปีศาจจริง ๆ ภายในมือยังถือเคียวปลอม ทั้งหน้าและเคียวต่างถูกขีดเขียนด้วยอักษรสีแดงและสีเลือดสด ๆ กับหยดเลือดลงไปด้วย สมกับเป็นผลงานชิ้นเอกจากอาจารย์ศิลปะ

 

หลังจากหลอกให้คนตกใจกลัวมาแล้วสามสิบคู่ สายตาผมก็เห็นเจ้าของเส้นผมสีบลอนด์ที่สะดุดตาแม้แต่ในยามค่ำคืนกำลังเดินผ่านต้นไม้นานาชนิดมาจากอีกด้านหนึ่ง

 

ーーมาแล้ว

 

ผมเงียบเสียงและกลั้นหายใจ

 

ด้านข้างของอัลเฟรดมีสาวน้อยเส้นผมยาวพริ้วไหวสีเกาลัด เธอสวมชุดวันพีชตัวสั้นพร้อมกับเกาะอกที่มองดูแล้วเหมือนชุดชั้นในกับร้องเท้าแตะมีส้น เด็กสาวที่ว่ากันว่าน่ารักที่สุดในชั้นปี ขนตาสีดำยาวกับหางตาที่ชี้ขึ้นและดวงตากลมโตของเธอให้ความรู้สึกน่ารักราวกับปีศาจน้อย ก็น่ารักมากจริง ๆ นั่นแหละ แต่ว่าเสื้อผ้ากับรองเท้าที่เธอสวมออกจะน้อยชิ้นเกินไปสำหรับการเดินขึ้นเขาแบบนี้ อีกอย่างใส่รองเท้าส้นสูงทำให้เดินบนพื้นดินขรุขระได้ยาก ไม่เป็นไรแน่เหรอ สาวน้อยเกาะแขนซ้ายของอัลเฟรดแน่น

 

ค...ใครอิจฉา เจ้าบ้า! แต่พวกนายใกล้กันเกินไปแล้วนะ ออกห่างจากกันเดี๋ยวนี้ นี่ผมไม่ได้รู้สึกอิจฉาจริง ๆ นะ

 

ผมส่งสายตาให้ไจโอะ

 

เสียงหัวใจนี่น่ารำคาญจริง ๆ

หัวก็ปวดตั้งแต่เช้าเพราะนอนไม่พอ

 

ขอร้อง

ขอให้ผ่านไปด้วยดีทีเถอะ

 

ผมกับไจโอะยกเคียวที่ดูเหมือนชุ่มด้วยเลือดขึ้นแล้วกระโจนออกไปบนถนน สาวน้อยกรีดร้องราวกับถูกฟันเข้าจริง ๆ ส่วนอัลเฟรดเบิกตากว้างเล็กน้อย เป็นอาการตกใจที่ยากจะได้เห็น

 

ดีล่ะーー

 

สาวน้อยท่าทางจะกลัวการแสดงอันสมจริงของไจโอะที่ถือเคียวตามผมมาจนร้องไห้ เธอกรีดร้องก่อนจะวิ่งหนีไป จะกลัวก็ไม่แปลกหรอก ตอนผมเห็นหน้ากากปีศาจของอาจารย์ศิลปะครั้งแรกก็ตกใจจนตัวสั่นไปนิดหนึ่งเลย ถ้าไม่หลอกให้เต็มที่มีหวังโดนเธอสาปส่งแหง

 

สาวน้อยวิ่งหนีไปจนถึงบริเวณหน้าผาก่อนแล้ว ผมกับไจโอะอยากต้อนอัลเฟรดให้ตามไป แต่ไม่ว่าจะพยายามกดดันยังไงก็แทบจะไม่ยอมขยับ ทางด้านสาวน้อย เธอตกอยู่ในอาการตื่นตระหนกจนวิ่งสะเปะสะปะ เป็นไปตามคาด เธอสะดุดขาตัวเองก่อนจะร้องเสียงหลงแล้วเริ่มโซเซ ผมเห็นส้นรองเท้าข้างหนึ่งของเธอสะดุดเข้ากับรากไม้และหักดังเป๊าะ

 

สาวน้อยหงายหลังไปทางรั้วกั้น

 

หลังเธอชนเข้ากับเชือกก่อนที่ร่างบอบบางของเธอจะเสียหลัก

 

อะ แย่แล้ว

 

ผมรีบกระโจนไปหาเธอ หลังจากคว้าแขนของสาวน้อยได้ก็ผลักเธอกลับไปทางเดิม

 

ชั่วขณะนั้น เสาเข็มรับน้ำหนักสองคนไม่ไหวจึงหลุดออกมาทั้งต้น เสาหักง่ายขนาดนี้ เป็นไปได้ว่าครึ่งหนึ่งน่าจะผุพังอยู่ก่อนแล้ว เชือกที่หลุดออกจากเสาลอยเคว้งไปในอากาศ

 

ตัวผมที่เสียหลัก ล้มกลิ้งไปตามทางและーー

 

ตกจากหน้าผา

 

 

คนที่ตกจากหน้าผาไม่ใช่อัลเฟรดーーแต่เป็นผม

 

 

————

สวมหน้ากากอนามัย ล้างมือบ่อย ๆ ดูแลตัวเองกันด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.23K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,643 ความคิดเห็น

  1. #1599 ohjesus (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 21:41
    เวรกรรมตามทัน5555 พี่ชายรู้ทันมาก
    #1,599
    0
  2. #1239 kanyaest (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 10:57
    นี่ว่าบทบาทมันจะได้สลับกันจริงๆแล้วแหละ55555555
    #1,239
    0
  3. #1227 PPR-11 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 16:32
    อยากขึ้นเรือบาปใจจะขาด แต่น้องไม่เล่นด้วย ก็นั่งเรือหลักต่อไป~
    #1,227
    0
  4. #1121 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 13:48
    ตอนนี้บอกเลยพี่ชายทำดีมากถ้าน้องนอนห้องรวมนะ....โดนแน่ๆ
    #1,121
    1
    • #1121-1 bllam1880(จากตอนที่ 12)
      1 กรกฎาคม 2563 / 23:18
      หืม อะไร!!!? กูไม่ได้คิดนะ! ก็บอกว่าไม่ได้คิด!!! ไม่ได้คิดโว้ยยย!!! 😳😳😳
      #1121-1
  5. #960 Winterrin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 02:39
    คุณพี่ชาย... จะเรียกว่าน่าสงสารดีมั้ยนะ แต่คุณพ่อบ้านเป็นงานมาก555
    #960
    0
  6. #914 MitsukiCarto (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 16:34
    เอาละไง หนูอัลจะโดดตามลงไปด้วยแน่ๆเลยอ่ะ
    #914
    0
  7. #851 hongyok025 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 09:09
    ซวยแล้วน้อง พี่ชายบอกกันไว้ก่อนดีกว่า
    #851
    0
  8. #824 Lormielis (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 16:06
    !!!!!!!
    #824
    0
  9. #761 เจ้าแห่งการ(ดอง)นิยาย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 15:19

    ว่าแล้วววว

    #761
    0
  10. #698 rubyboda deo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 09:00
    น้องงงง ม่ายยยยย ;—; อัลรู้กกก ไปช่วยน้องด้วยยยย
    #698
    0
  11. #628 นังนี่มันคนหยาบคายยย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 01:06
    พี่ชายเกินจะเยียวยาจริงๆ555555
    #628
    0
  12. #572 After_TeaTime (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 01:16
    อัลอัลต้องตามลงไปช่วยน้องแน่ๆ และจะมีโมเม้นท์ได้อยู่ด้วยกันสองคนด้วยยยย...ท่ามกลางดงอสูรละนะ55555
    #572
    0
  13. #526 กะเทย. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 06:44
    พี่ชายแม่งบราค่อนระยะสุดท้าย555
    #526
    0
  14. #458 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:46
    น้อง น้องงงงง
    #458
    0
  15. #266 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:28
    เกมพลิกเฉยยยย
    #266
    0
  16. #257 บุปผาสุริยัน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:36
    น้องงงงงงงงงงงงงง!! อัลเฟรดกระโดดตามลงไปเร็ว!!
    #257
    0
  17. #158 ◆SY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 15:27
    น้องงงงงง เจ้าอัลลล รีบลงไปช่วยน้องแทนที! ( TДT)
    #158
    0
  18. #156 Saibilan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 07:46
    เป็นกำลังใจให้นักเขียนค่ะ

    จะรอลุ้นว่าน้องจะเป็นยังไงต่อนะคะะ
    #156
    0
  19. #155 คาบเส้น (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 14:08
    //กระโจนลงไปช่วนน้อน
    #155
    0
  20. #154 papark (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 13:55
    น้องเอ้ยยย เดี๋ยวอัลก็น่าจะตามลงไปถ้ารู้ว่าเป็นน้องอาะ ฮื่อ
    #154
    0
  21. #153 pam223 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 03:57
    โอ้ยยย น้องงง จะแกล้งใคร จะทำภารกิจอะไรก็ไม่เป็นไปตาทแผนซักอย่าง ต้องโทษความใจดีของน้องเลย // รอฉากข้างล่างหน้าผา หุหุ ต้องมี ต้องมีแน่ๆ เขาจะจึกจึ้ยกันอีกไม๊นะะะ
    #153
    0
  22. #152 katsuki41 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 03:42
    น้องงงงงงง หนูอย่าเป็นไรน้าา
    อัลรีบไปช่วยน้องเร็ววว
    #152
    0
  23. #151 nmspn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 03:11
    ยัยน้องงงงงงงงง หนูต้องไม่เป็นอะไร!
    #151
    0
  24. #150 ลิสลา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 22:12
    ความบราค่อนนี้ 555
    #150
    0
  25. #149 Bamdy_NK (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 22:10
    น้องงงงงงงง อัลลลล เธอรีบตามไปช่วยลูกชั้นเดี๋ยวนี้!
    #149
    0