[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 37 : Chapter : 36 ฝันส่งท้ายบอกเหตุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 862 ครั้ง
    3 มิ.ย. 58






.....

ภายในสนามเด็กเล่นเงียบๆที่ไม่คุ้นตา ชานยอลกวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่กลางสวนสาธารณะที่แทบจะร้างผู้คน จะมีก็แต่บ่อทรายกับเด็กชายตัวเล็กๆตรงหน้าที่ไม่รู้จักและเด็กซนๆอีกสองคนที่เล่นฟันดาบกันอยู่ไม่ไกล

เสียงเจี๊ยวจ๊าวและอากาศที่เย็นจัดทำให้ชานยอลต้องถูมือเข้าด้วยกัน เขาเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆอายุไม่น่าถึงขวบคลานวนไปวนมาในกระบะทราย ใช้ถังพลาสติกตักเอาทรายมาเทรวมกันเป็นกองแล้วใช้มือเล็กๆตบมันเบาๆให้พอขึ้นเป็นรูปร่าง ก้นเล็กๆที่ส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาเวลาคลานทำให้ชานยอลอดอมยิ้มออกมาไม่ได้

ก้น?

ราวกับมีความรู้สึกบางอย่างแว้บเข้ามาในหัว ชานยอลขมวดคิ้วทำหน้านิ่ว พยายามจะเพ่งสายตามองไปที่ใบหน้าของเด็กคนนั้น แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็มองไม่เห็นสักที จะลุกไปดูก็ลุกไม่ได้ เหมือนกับไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลยในที่แห่งนี้

“เห้ย! มาทางนี้เว้ย!” เสียงเด็กผู้ชายที่วิ่งเล่นฟันดาบกันอยู่ดึงความสนใจของชานยอลออกจากเด็กน้อยตรงหน้า เขาเห็นเด็กข้างบ้านที่คุ้นหน้าดีกำลังวิ่งไล่กันขึ้นมาบนกองทรายแล้วก็เหยียบเอากองปราสาทที่เจ้าตัวน้อยสร้างเอาไว้จนพังเละ

นี่เป็นอีกครั้งที่มีความรู้สึกแว้บเข้ามาในใจ มันเป็นความรู้สึกโมโหอย่างไม่เป็นเหตุเป็นผลแต่ทำอะไรไม่ได้ ทุกอย่างดูไม่มีที่มาที่ไปไปหมด เหมือนมันอยากจะเกิดก็เกิด อยากจะหายก็หายไป ชานยอลได้แต่นั่งอยู่บนม้านั่งคอยมองดูเด็กผู้ชายในชุดสีฟ้าคลานเตาะแตะเข้ามาหาเขา

 เสียงร้องไห้แอะๆที่ดังเบาๆทำเอาชานยอลรู้สึกสงสารจนจับใจ เจ้าตัวน้อยไม่ได้ร้องไห้จ้าเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แต่เบะปากทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมา ทั้งๆที่ไม่เห็นหน้าแต่ชานยอลก็ยังรับรู้ได้ว่าเจ้าตัวน้อยที่คลานมาหาเขากำลังเบะปากน้ำตาคลอร้องเสียงแอะๆ

แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรพอเจ้าตัวคลานมาถึงขาแล้วเงยหน้าขึ้นใบหน้าที่แสนคุ้นเคยก็ยิ่งทำให้ชานยอลประหลาดใจ

แบคฮยอน?

ไม่ใช่สิ แม่บ้านของเขาไม่น่าตัวเล็กเป็นเด็กขนาดนี้ ดูท่าทางจะเป็นลูกมากกว่า แต่ทั้งตา ทั้งปากเหมือนแบคฮยอนไปหมด เหมือนทุกอย่างราวกับคัดลอกกันมาแม้กระทั่งสีหน้าเศร้าจ๋อยกับท่าทางน่าสงสารก็เหมือนกันด้วย นี่มันอะไรกัน ทำไมลูกถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?

ชานยอลก้มตัวลงไปอุ้มเจ้าตัวเล็กให้ขึ้นมานั่งบนตักก่อนจะพบว่ากางเกงที่แบคฮยอนน้อยสวมอยู่นั้นเปียกไปด้วยฉี่ เขาจับให้เจ้าตัวเล็กหันหน้าเอามือยันอกเอาไว้แล้วจัดการถอดกางเกงเปียกๆนั่นออก มือเล็กๆที่ขยุ้มเสื้อยืดของเขาและร่างกายที่โอนเอนไปมาตามประสาเด็กยืนไม่แข็งสร้างความรู้สึกบางอย่างในจิตใจชานยอล

ไหนจะหัวกลมๆที่กระโดกกระเดกไปมาเพราะขายันพื้นได้ไม่ดี พอถอดกางเกงเสร็จเจ้าตัวเล็กก็ทิ้งตัวนอนลงทับหน้าท้องเขา โชว์ก้นกลมๆที่ขึ้นผื่นแดงเล็กน้อยเพราะความอับชื้น  เสียงร้องไห้สะอื้นอึกๆยังคงดังให้ได้ยินอยู่ไม่ห่าง แบคฮยอนน้อยทั้งถูกเด็กที่โตกว่าแกล้งแถมฉี่รดกางเกง ก้นก็เป็นผื่นคัน

จะว่าสงสารก็สงสาร จะว่าเอ็นดูก็เอ็นดู นี่มันความรู้สึกอะไรกัน....

 

 

............................


 

ดวงตากลมโตลืมขึ้นมองฝ้าเพดานขาวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ชานยอลหันหน้าไปมองดูแม่บ้านที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆก่อนจะพลิกตัวดึงผ้าห่มมากอดแล้วหลับตาลงอีกครั้ง ความฝันเมื่อครู่ยังทิ้งความรู้สึกประหลาดเอาไว้ในใจเขาแม้จะลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว

มันเหมือนกับมีความรู้สึกเล็กๆที่คล้ายกับเมล็ดพันธุ์ได้ถูกหย่อนลงไปในจิตใต้สำนึกที่ลึกที่สุดและยากเกินกว่าจะขุดออก ความรู้สึกบางอย่างถูกฝังเอาไว้ในจิตใจของเขาและแน่นอนว่ามันจะต้องเติบโตขึ้น ร้อยวันพันปีชานยอลไม่เคยฝันถึงเด็ก ไม่เคยฝันถึงลูก และเขาก็ไม่คิดว่าคนเราจะสามารถฝันถึงสิ่งที่ไม่เคยเจอหรือเคยรู้สึกได้

ใครจะไปรู้ว่าสัญชาตญาณความเป็นพ่อเป็นแม่ของคนเรามันติดตัวมานานแค่ไหน บางทีอาจแค่ต้องรอเวลาที่จะได้เจอกับสิ่งกระตุ้นที่ทำให้มันงอกเงย...

.

.

.

เวลาเจ็ดโมงเช้าบนโต๊ะอาหารหน้าทีวี ข้าวต้มในชามใบใหญ่ถูกจัดการไปเกือบหมดแล้ว ชานยอลยังคงติดอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความรู้สึก เขาไม่สามารถสลัดสีหน้ากับหน้าตาน่าสงสารของแบคฮยอนน้อยออกไปจากหัวได้ มันติดตาเหมือนรอยสักที่สักอยู่ติดเปลือกตา ไม่ว่าจะทำยังไงก็ลืมไม่ได้

ทั้งก้นกลมๆที่ส่ายดุ๊กดิ๊ก ตูดขึ้นผื่น หางตาตก ริมฝีปากใสหยักขึ้น ดูจุ๋มจิ๋มเหมือนแม่ไม่มีผิด มันเหมือนกับว่ายังมีความรู้สึกบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในใจ เขาฝันไปและอยู่ๆก็ตื่นขึ้นทั้งๆที่ยังไม่ได้ปลอบใจลูก และเมื่อยังไม่ได้ทำความรู้สึกมันก็ยังค้างอยู่แบบนั้น

วันนี้แบคฮยอนมีนัดตรวจซาวด์ท้องที่โรงพยาบาล ลูกเพิ่งจะอายุ 14 สัปดาห์ นั่นหมายความว่าชานยอลจะต้องรออีกเกือบ 5 เดือนเพื่อที่จะได้เจอลูกและต่อเติมความรู้สึกให้สมบูรณ์

“เป็นไรเฮีย หน้าเครียดแต่เช้า” แบคฮยอนที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่เหลือบตามองแฟนตัวสูงที่เอาแต่ทำหน้านิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรมาตั้งแต่เช้า เขาเห็นพี่ชานยอลนั่งเงียบเป็นเป่าสากมาตั้งแต่ตอนตื่นนอนแล้ว ท่าทางเหมือนเจอเรื่องซีเรียสทั้งๆที่เมื่อคืนก็ยังอารมณ์ดีอยู่

“เมื่อคืนฝัน”

“ฝันว่า”

“ฝันเห็นเด็ก”

คำตอบของคุณพ่อจอมกังวลทำเอาแบคฮยอนแทบหลุดขำกร๊ากออกมาถ้าไม่ติดว่ากลัวถูกเตะจนแท้ง ไอ้เขาก็นึกว่าเฮียมีเรื่องเครียดอะไรเห็นไม่พูดไม่จา ไม่คิดเลยว่าแค่ความฝันจะทำให้พี่ชานยอลของเขาเครียดจริงจังมากขนาดนี้

“ฝันว่าไรอ่ะ”

“ฝันว่าเจอเด็กที่สนามเด็กเล่น หน้าตาเหมือนมึงเปี๊ยบเลย ถูกเด็กคนอื่นแกล้งแล้วก็คลานมาหากู ร้องไห้คลานมาหา ร้องแอะๆแบบร้องสะอื้นอ่ะไม่ได้ร้องไห้จ้า กูก็อุ้มมานั่งบนตัก ฉี่ใส่กางเกงด้วยก็เลยถอดกางเกงให้ แล้วก็เห็นตูดเป็นผื่น...”

ชานยอลเล่าความฝันของเขาด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก ความฝันที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นได้ทั่วไปแต่สำหรับเขาความรู้สึกมันชัดเจนมาก เป็นความรู้สึกที่รุนแรงเกินกว่าจะเมินเฉย ทั้งสงสาร ทั้งเอ็นดู ไม่อยากให้ใครมาแกล้งเลย แล้วทำไมถึงไม่มีใครดูแล ปล่อยให้ฉี่รดกางเกง

ชานยอลพ่ายแพ้จริงๆ...

“แล้ว”

“ก็แค่นั้น”

“แล้วเฮียทำหน้าเครียดทำไมอ่ะ”

“ไม่รู้ว่ะ” ตอบปัดออกไปเพราะไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายความรู้สึกในใจ ชานยอลแค่ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น ไม่อยากให้แบคฮยอนน้อยถูกเลี้ยงแบบปล่อยปละละเลยหรือทิ้งขว้าง ถ้าลูกคลอดออกมาจริงๆเขาคงจะเลี้ยงดูให้ดีกว่านี้แน่

“ทำไมอ่ะ เฮียรู้สึกไม่ดีอ่อ หรือว่าไง”

“กูสงสารว่ะ มึงก็ไม่รู้อยู่ไหน มีแต่ลูกนั่งเล่นอยู่คนเดียว ถูกเขาแกล้งจะร้องไห้ก็ร้องไม่สุด คลานเข้ามาอ้อนแถมตูดเปียก” พูดไปก็ทำหน้านิ่วไป ชานยอลนึกหงุดหงิดตัวเองที่ควบคุมความฝันไม่ได้ ไม่งั้นคงไม่ต้องมานั่งติดค้างความรู้สึกแบบนี้

“หนูว่าเฮียต้องรักลูกมากแน่เลยอ่ะ หนูคอนเฟิร์มเลย ยิ่งกว่ามั่นใจอีก” คนตัวเล็กวางชามข้าวลงก่อนจะย้ายก้นไปนั่งข้างๆแฟนตัวสูงที่กำลังเคาะนิ้วลงบนหน้าขาตัวเอง

แบคฮยอนยิ่งกว่ามั่นใจอีกว่าถ้าลูกออกมาจริงๆเฮียจะต้องยิ่งกว่ารัก ยิ่งกว่าหลงลูกแน่ เพราะเขาเชื่อว่าความฝันนั้นมันเกิดจากความรู้สึกของเฮียเอง มีใครคนนึงเคยบอกไว้ว่าเราจะไม่มีทางฝันถึงคนที่เราไม่เคยเห็นหน้า หรือสัมผัสความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสได้ในฝัน เพราะอย่างนั้นแบคฮยอนถึงได้คิดว่าทั้งหมดทั้งมวลมันก็คือความรู้สึกของเฮียเอง เพียงแต่เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ตัว

“...............”

“รอไม่นานหรอกเฮีย ได้เลี้ยงแน่ เลี้ยงให้ไหวก็แล้วกัน”คนตัวเล็กหัวเราะคิกก่อนจะยืนขึ้นเก็บจานชามเตรียมนำไปวางไว้ในครัวก่อนขึ้นไปแต่งตัวเพื่อไปโรงพยาบาล

แบคฮยอนล่ะอยากรู้จริงๆว่าถ้าลูกคลอดออกมาเฮียจะกลายเป็นคนแบบไหน ถ้าดุลูกจะดุเรื่องอะไร เรื่องรถไหมหรือจะไม่โกรธเลย ขนาดแค่ความฝันยังส่อเค้าลางผู้แพ้มาตั้งแต่ไกล ดูท่าว่าราชสีห์แห่งโต๊ะเงินกู้จะเสียท่าให้ลูกหมาแบ๊กตัวน้อยที่ยังไม่คลอดซะแล้ว...

น่าสนุกจริงๆเลยนะ

“อย่าเพิ่งคิดมากไปเฮีย เดี๋ยวก็รู้แล้วว่าได้ผู้หญิงผู้ชาย ไม่ถึงอึดใจเดียวหรอก”

 


 

 


 

11 : 20

 

บนเก้าอี้บริเวณหน้าห้องตรวจซาวด์เวลาสิบเอ็ดโมงกว่าๆ ชานยอลยังคงนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยในขณะที่รอเวลาเรียกเข้าห้อง ในหัวเขามีความคิดหลายอย่างวิ่งแล่นทั้งเรื่องเล่นและเรื่องจริงจัง ชานยอลยังจำได้ถึงตอนที่เขานั่งนับเงินกับคริสอยู่ที่ชั้นล่าง มีเซฮุน ลู่หาน ไค เทา และอีกหลายๆคนนั่งล้อม นั่งกินเหล้ากันจนเที่ยงคืนหรือเล่นเกมจนดึกแล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน

พอย้อนกลับมาดูตอนปัจจุบันทุกอย่างมันช่างต่างกัน ไม่รู้ว่าบ้านเงียบลงตั้งแต่เมื่อไหร่ คริสก็ไม่ค่อยจะอยู่บ้านเพราะเหล่าลูกน้องย้ายฐานทัพไปที่บ้านเซฮุน นานๆจะมากันสักที ถึงแม้ว่าชานยอลจะเกลียดเสียงดังๆและความวุ่นวายเหล่านั้นแต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่คิดถึง

ทั้งลูกน้อง บ้าน คริส ชีวิตที่มีแต่ความชอบของตัวเอง ทำทุกอย่างเท่าที่อยากทำ ดึกๆนอนไม่หลับอยากขับรถออกต่างจังหวัดก็ไป ชานยอลไม่เคยคิดว่าจะมีอะไรฉุดเขาให้อยู่นิ่งได้ แต่ตอนนี้เริ่มไม่มั่นใจแล้วเพราะความรับผิดชอบที่ต้องแบกอยู่เต็มสองบ่า

เขาคงไม่กล้าเอาลูกนั่งบิ๊กไบค์แล้วขับรถออกไปไกลๆ หรือออกไปนั่งกินเหล้าสังสรรค์นับเงินจนดึกดื่น แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ ชานยอลแค่คิดถึง ยังไงเขาก็เลือกครอบครัวและการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญกว่า แค่มีลูกและมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบเพิ่มขึ้นมาไม่ได้เลิกทำงานสักหน่อย

แถมยังดีซะอีก มีลูกน้องเยอะ ลูกโตมาจะได้มีคนช่วยดูแล มีหูตาคอยช่วยสอดส่อง...

“เชิญเข้าห้องได้แล้วค่ะ”

เสียงเรียกจากพยาบาลที่เปิดประตูออกมาเรียกชานยอลให้ลุกขึ้นเตรียมตัว เขาถือเอกสารและถุงของอีกเล็กน้อยเดินนำหน้าแบคฮยอนเข้าไปในห้องก่อนจะยื่นใบอะไรต่างๆให้กับพยาบาลชุดเขียว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องตรวจทำให้ชานยอลเริ่มรู้สึกไม่ดีอีกแล้ว

เขาไม่เคยชอบโรงพยาบาล มันทำให้รู้สึกเหมือนจะได้ยินข่าวร้ายอยู่ตลอดเวลาตอนอยู่ที่นี่

“ขึ้นนอนบนเตียงได้เลยครับ” คุณหมอหนุ่มผายมือเรียกให้คุณแม่ยังสาวเดินขึ้นไปนอนบนเตียงก่อนจะหันไปเปิดเครื่องมือต่างๆให้เตรียมพร้อม

ชานยอลได้แต่ยืนดูอยู่เงียบๆ เขาเห็นพยาบาลเปิดหน้าท้องแบคฮยอนแล้วนำเจลเหนียวๆมาทาหน้าท้องก่อนจะสอบถามเรื่องเล็กๆน้อยๆตามปกติ เพียงไม่นานเครื่องตรวจอัลตร้าซาวด์ก็ถูกเปิด หน้าจอมอนิเตอร์ขึ้นสีดำสนิทและข้อมูลต่างๆ

เขาเห็นคุณหมอนำเครื่องตรวจที่มีลักษณะเหมือนหัวค้อนไปกลิ้งบนพุงอ้วนๆของแบคฮยอน แล้วหน้าจอก็ขึ้นภาพสีขาวจางๆ มันดูขมุกขมัวไปหมด ชานยอลดูไม่ออกเลยว่าส่วนไหนคือส่วนไหน ตรงไหนคือลูกของเขา มองยังไงก็เห็นแต่ภาพสีขาวจางๆ ส่วนพยาบาลสาวก็ยังคุยกับคุณหมอด้วยท่าทางสบายๆเหมือนไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

“นอนอ้าซ่าเลยค่ะ น่าจะเป็นผู้ชาย เดี๋ยวอายุครรภ์มากกว่านี้ก็จะเห็นชัดขึ้น”

คุณพยาบาลสาวหันไปพูดกับแบคฮยอนก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเด็กในจอดิ้นปัด เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะยังคงดังไปเรื่อยๆในขณะที่ชานยอลได้แต่ยืนนิ่งมองจอด้วยความสงสัย ขนาดยืนอยู่ใกล้แค่นี้เขายังมองไม่เห็นอะไรเลย

ชานยอลมองเห็นแค่แขนกับมือเล็กๆแล้วก็หัวของเด็กเพียงแค่ช่วงแรกๆท่านั้น จากนั้นก็ไม่เห็นอะไรเลย หมอรู้ได้ยังไงว่าแบคฮยอนน้อยมีจู๋ ขนาดของแม่ยังเล็กนิดเดียว แล้วของลูกสี่เดือนจะมองเห็นได้ยังไง

“แข็งแรงมากเลยค่ะ ดิ้นหนีใหญ่เลย”

“นี่ไงครับตรงนี้ เดี๋ยวโตขึ้นจะเห็นชัดกว่านี้อีก หมอการันตีเก้าสิบเปอร์เซนต์ว่าผู้ชาย”

ทั้งหมอและพยาบาลต่างพากันชี้ตำแหน่งจูดี้โชว์ให้คุณแม่ดูอย่างสนุกสนาน ซึ่งชานยอลเองก็ดีใจที่ได้ยินว่าแบคฮยอนน้อยของเขาแข็งแรง ถึงมันจะฟังดูงี่เง่า แต่ตอนนี้จิตใจชานยอลเชื่อไป 80% แล้วว่าลูกจะต้องออกมาเหมือนแบคฮยอนแน่ ถึงแรงจูงใจจะมาจากความฝันก็เถอะ

“ท่าทางร่าเริงนะครับ” คุณหมอหนุ่มว่าอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเบบี๋ในท้องดิ้นหนีเครื่องอัลตร้าซาวด์

เสียงพูดคุยสอบถามยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ ชานยอลยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูก่อนจะขอตัวออกไปเข้าห้องน้ำด้านนอก เขารู้สึกอยากล้างหน้าสักหน่อยเพื่อให้ตัวเองกระตือรือร้นมากกว่านี้ ความฝันเมื่อคืนทำเอาหลอนจริงๆ หน้าตาของแบคฮยอนน้อยยังฝังอยู่ในความคิดเขาเหมือนภาพติดตา อีกนานแค่ไหนกันนะกว่าเราจะได้ออกมาเจอกัน

พ่อชานยอลจะนับวันถอยหลังรอกำหนดคลอดเลย...


.

.

.


“เฮ้อ...”

เสียงลมหายใจถูกถอนออกมาเบาๆ ตอนนี้นาฬิกาบอกเวลาบ่ายกว่าแล้ว ชานยอลยังคงนอนหลับตาอยู่บนโซฟาในขณะที่แม่บ้านง่วนอยู่กับการซักเสื้อผ้า วันนี้ทั้งวันเขาหมดเวลาไปกับการขังตัวเองอยู่ในห้วงภวังค์แห่งรักกับคนในฝัน ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่ใครที่ไหน

ตั้งแต่เกิดมาจนอายุจะสามสิบปี ชานยอลกล้าสาบานว่าไม่เคยมีครั้งไหนที่ตัวเองงี่เง่าขนาดนี้เลย เขาเอาแต่นึกถึงเรื่องไร้สาระ ทั้งๆที่รู้ว่ามันไร้สาระ เอาแต่นึกถึงความฝันที่เกิดขึ้นจากจินตนาการทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีอยู่จริง

ชานยอลยังจำได้ตอนที่มือเล็กๆนั่นเกาะเสื้อเขา หัวกลมๆที่กระโดกกระเดกไปมาเพราะขาที่ยืนพื้นได้ไม่มั่นคง แก้มยุ้ยๆกับดวงตากลมใสแต่หางตาตก ไหนจะปากและจมูกที่ถอดแบบออกมาจากแม่ไม่มีผิด ก่อนหน้านี้ชานยอลได้ตั้งคำถามกับตัวเองแล้วว่ามองหน้าแบคฮยอนมากไปหรือเปล่าเลยเก็บไปฝัน แต่มันก็ไม่ใช่

ใบหน้านั้นดูเด็กเกินไป แก้มก็ยุ้ยตากลมใส ไม่ได้ตาตี่แบบแบคฮยอน แบคฮยอนน้อยตาใสมากกว่า ตากลมแบบเด็กๆแต่รูปตาทุกอย่างเหมือนแบคฮยอนหมด ชานยอลไม่เคยเห็นรูปแฟนเขาตอนเด็ก แล้วก็มั่นใจว่าไม่ได้เห็นหน้าแบคฮยอนแน่

มันคือมินิแบคฮยอนที่ทั้งงอแงและขี้อ้อน เพียงแค่เห็นหน้าก็รู้สึกราวกับว่ายากจะมอบโลกทั้งใบให้ ไม่มีการตกหลุมรักครั้งใดยิ่งใหญ่ไปกว่านี้อีกแล้ว...

“ยังไม่เลิกคิดอีกหรอเฮีย” แบคฮยอนที่กำลังเดินแบกตะกร้าผ้าเปียกเดินผ่านโซฟาหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นแฟนตัวสูงยังเอาแต่นั่งเหม่อคิดเรื่องความฝัน พี่ชานยอลของเขาท่าทางจะเป็นหนักกว่าที่คิด ปกติไม่เห็นติดใจกับอะไรมากขนาดนี้เลย

“อือ...”

“ว่างก็มาช่วยหนูตากผ้าเหอะ”

“...........”

ไม่มีเสียงตอบรับใดถูกส่งกลับมา แบคฮยอนเห็นพี่ชานยอลของเขานอนหลับตาอยู่บนโซฟาโดยใช้หมอนอิงปิดหน้าเอาไว้ สงสัยจะหลับเผื่อฝันถึงลูกอีกเป็นครั้งที่สอง นี่ไม่รู้เลยว่าเฮียเป็นหนักขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ท่าทางลูกในฝันจะหน้าตาน่ารักน่าดู

“เฮีย จะหลับอ่อ”

“อือ”

“นี่เอาจริงดิ”

“..............”

“เอาขวดนมไปไหมล่ะ เอาผ้าอ้อมไปด้วย ไปเลี้ยงกันอยู่นู่นเลย” พอว่าแล้วก็หัวเราะออกมา แบคฮยอนรู้สึกขำจริงๆ เขาไม่เคยเห็นเฮียเพี้ยนขนาดนี้มาก่อน แต่มันก็อย่างว่าล่ะนะ ไม่ได้เจอกับตัวเองคงไม่รู้ ถ้าเขาฝันบ้างก็อาจจะเพ้อไปนานหลายวันเลยก็ได้
 

ตะกร้าผ้าสีชมพูใบใหญ่ถูกยกออกไปที่ราวตากผ้าหน้าบ้าน แบคฮยอนวางตะกร้าทิ้งไว้บนเก้าอี้ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในบ้านเพื่อปิดแอร์แล้วเปิดพัดลมกับประตูบ้านไว้แทน เขาเดินไปขนเอาไม้แขวนจากหลังบ้านไปกองไว้ข้างเก้าอี้ก่อนจะเริ่มตากโดยเริ่มจากของชิ้นเล็กก่อน

ในเมื่อเป็นแม่บ้านก็ต้องมีหน้าที่ทำงานบ้าน....

แบคฮยอนไม่รู้ว่าเขาจะต้องไปทำอะไรถ้าไม่ทำงานบ้าน ในอีกสิบปีข้างหน้าแบคฮยอนก็คิดว่าตัวเองจะยังทำงานบ้านอยู่เหมือนเดิมพร้อมกับดูแลครอบครัวอีกสองชีวิตไปด้วย...

มันก็นั่นแหละ... ถึงแม้จะผ่านไปอีกกี่สิบปีแบคฮยอนก็มั่นใจว่าเขาจะยังเป็นแม่บ้านของพี่ชานยอลเหมือนเดิม....





 

 



 

#ฟิคแฮ่น

 

 

เจอกันตอนลูกออก <3






 

 

 

ตอนนี้สั้นไปหน่อย แหะๆ มันเป็นบทส่งท้ายค่ะ เจอกันตอนหน้าตะบี๋น้อยวิ่งเจี๊ยวเลยค่ะ ฮ่า อย่าเพิ่งเบื่อกันนะคะ ถึงแม้ว่าเรื่องมันจะออกทะเล ฮือ เราอยากเห็นเฮียเลี้ยงตะบี๋แล้ว นี่ก็พูดอีกแล้ว ;v; เอนจอยรีดดิ้งนะคะ เจอคำผิดบอกไว้ได้ ขอบคุณที่อ่านค่ะ :D

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 862 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,650 ความคิดเห็น

  1. #15535 Blu_parkchan1 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 09:26
    พี่ชายยอลต้องรักลูกมากๆแน่
    #15,535
    0
  2. #15465 Vibrance (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:18
    เฮียฉายแววหลงลูกแล้วเนี่ยย
    #15,465
    0
  3. #15156 xxxlilly (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 03:46
    ครอบครัวสุชสันต์แน่ๆพ่อแม่รักกันแล้วรักลูกมากๆด้วยขนาดยังไม่เกิดนะเนี่ย
    #15,156
    0
  4. #14954 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 04:25
    จริงจังมากจ้าาาา
    #14,954
    0
  5. #14833 tuntiiz (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 08:32
    อิพี่ก็จริงจังไป คือลูกโดนแกล้ง 555555
    #14,833
    0
  6. #14268 heykiki (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 20:29
    เฮียคือลูกยังไม่ทันออก แววหลงลูกมาแต่ไกล น่ารักมาก เอ็นดูเฮียอะ ยอมลูกทุกอย่างแน่นอน และจะไม่ดุด้วย 555555555
    #14,268
    0
  7. #13647 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 23:27
    หลงแม่แล้วก็มาหลงลูกต่อ เฮียชานแพ้เต็มๆเลย 555
    #13,647
    0
  8. #13593 Yehet ~ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 16:37
    เฮียต้องเป็นพ่อที่อบอุ่นมาก รักลูกรักเมีย อยากมีแฟนแบบเฮีย 55
    #13,593
    0
  9. #13549 areenachesani (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 20:13
    เอ็นดูชานยอลลได้มะ
    #13,549
    0
  10. #13484 mini_6 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 15:59
    โธ่ พ่อคุณ
    #13,484
    0
  11. #13465 imfade (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 09:51
    เฮียถึงบอกว่าเฮียเป็นคนรักครอบครัว
    #13,465
    0
  12. #13413 firstiepd (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 21:14
    เฮียติดบ่วงตั้งแต่ยังไม่คลอดเลย4455555555
    #13,413
    0
  13. #13364 sweetpss (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 14:26
    รู้เลยนะคะว่ารักลูกขนาดไหน น่ารักมากกก
    #13,364
    0
  14. #13250 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 17:44
    โอ้โหหหห นี่ขนาดแค่ฝันถึงลูกยังเป็นหนักขนาดนี้.. ถ้าลูกออกมาเดินได้นี่ไม่เป็นอันได้ทำงานกันเหรอ..
    #13,250
    0
  15. #13159 PINKLAND (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 11:09
    หลงลูกหนักมาก งู้ยยๆ
    #13,159
    0
  16. #13117 Moma momint (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 00:33
    งูยยยเฮียยรักลูกมากกกกแย่ๆ
    #13,117
    0
  17. #13043 น้องจุ๋มของเพ้~♡ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 16:38
    ฮามาก55555555เอาผ้าอ้อมป่ะเฮีย5555555ไม่ไหวแล้ววว
    #13,043
    0
  18. #12787 Fha Naphat (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 19:35
    เฮียหลอนมากกกก
    #12,787
    0
  19. #12562 Kimji_sag (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:05
    โอยยยยพ่อชานทำไมน่ารักงี้
    #12,562
    0
  20. #12378 gonjung (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 02:19
    แค่ฝันก็หลงลูกใหญ่เลยน้าาาาาา
    #12,378
    0
  21. #11878 MK1234567890 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 23:26
    'พ่อชานยอล...' แอร๊ยยยยยยยย
    #11,878
    0
  22. #11752 whitepolarbear♡ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 02:34
    คุณพ่อมือใหม่น่ารักจังง./////. เฮียต้องหวงลูกมากกกกกแน่ๆเลยอ่ะ ดูจากการหวงอีบี๋ในแต่ละครั้งแล้ว ฮ่าาาา
    #11,752
    0
  23. #10939 Jammie-Lee (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 15:43
    ชานคิดมากกกกก
    #10,939
    0
  24. #10896 mung-ming (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 20:22
    เห่อว่ะเฮีย 55555
    #10,896
    0
  25. #10561 Ferry-eiei-za (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 17:25
    เฮียหลอนหนักมาก
    #10,561
    0