[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 38 : Chapter : 37 พ่อชานยอลคนโง่...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,054 ครั้ง
    6 มิ.ย. 58






กรุ๊ง...กริ๊ง... กรุ๊ง...กริ๊ง... กรุ๊ง...กริ๊ง...

เสียงลูกกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งปลุกชานยอลให้ลืมตาตืนขึ้นท่ามกลางกองของเล่นพลาสติกที่กระจัดกระจายรอบตัว เขามองเห็นก้นกลมๆส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาพร้อมกับเสียงหัวเราะแฮะๆของเจ้าตัวน้อย ภายในห้องนอนที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ชานยอลยังคงนอนนาบตัวแผ่หราอยู่บนพื้นอย่างขี้เกียจ

นี่มันกี่โมงกี่ยามกันเนี่ย... หิวจนได้ยินเสียงท้องร้องแล้ว...

แอ๊ด...

“น้องบี๋~ โอ้โห~ นี่มันอะไรเนี่ย เละเทะไปหมดแล้ว~ เฮีย หนูบอกให้ดูลูกทำไมไม่ดู”

เสียงร้องของแม่บ้านที่เปิดประตูเข้ามาเรียกชานยอลให้ลืมตาตื่นขึ้น เขาค่อยๆยันตัวขึ้นนั่งพร้อมกับอ้าปากหาวก่อนจะเอนหลังพิงเตียง ใช้สายตากวาดมองดูกองของเล่นมากมายที่ถูกรื้อออกมากระจายเต็มพื้น ไหนจะสีเมจิกที่ถูกเขียนลงบนผนัง กระเบื้อง หรือแม้แต่ขาโต๊ะ

ไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่าเป็นฝีมือใครถ้าไม่ใช่เจ้าตัวแสบที่นั่งหัวเราะอยู่

“หลับ?”

“อือ...” ชานยอลได้แต่ส่งเสียงครางตอบรับออกไปอย่างไม่ใส่ใจ เขาอ้าแขนออกรอรับแบคฮยอนน้อยที่กำลังคลานเตาะแตะเข้ามาหาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแพมเพิสชิ้นใหม่ที่ถูกวางทิ้งไว้ข้างตัวแต่ 10 นาทีที่แล้ว

เจ้าตัวน้อยของเขาค่อยๆคลานขึ้นมานั่งบนตักพร้อมกับปากกาเมจิกที่เป็นอาวุธร้ายในมือ เสียงหัวเราะอะแหะๆกับรอยยิ้มและฟันเล็กๆทำให้ชานยอลอดยิ้มออกมาไม่ได้ ลูกใครก็ไม่รู้ น่ารักจนหาอะไรมาเปรียบเทียบไม่ได้เลย ชานยอลไม่รู้สึกเลยว่าสีที่ถูกเขียนบนพื้นเป็นปัญหาต่อการเล่นของลูกเขา

“แล้วดูแขนเฮียดิ ที่หลังอีก...สวยงามเลยไง รอยสักใหม่” แบคฮยอนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินไปลากตะกร้าของเล่นที่ถูกถีบไปไว้มุมห้องมาเก็บตัวต่อเลโก้ทีละส่วน ไหนจะตุ๊กตา แท่งกรุ๊งกริ๊ง ลูกเด้งและของอีกมากมายที่กระจัดกระจายไปทั่วห้อง ดูเหมือนว่าเขาจะไว้ใจให้เฮียดูแลลูกไม่ได้เลย

บอกให้เปลี่ยนแพมเพิสให้ก็หลับ แถมเอาสีมาเขียนตัวกันจนเลอะเทอะ ดีแค่ไหนแล้วที่รอยปากกามันไม่ขึ้นไปอยู่บนหน้า

“หื้อ?... ใครเอาสีเขียนพ่อ คนนี้หรือเปล่า” ชานยอลว่าพร้อมกับก้มหน้าลงไปหอมแก้มยุ้ยๆของลูกชายอย่างอารมณ์ดีก่อนจะอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นพาดบ่า เสียงหัวเราะเอิกอ๊ากและรอยยิ้มจากปากเล็กๆทำให้ชานยอลอดยิ้มตามไม่ได้ เขาไม่เคยทำใจให้โกรธบิบี๋น้อยได้เลยแม้จะรู้ว่าแขนตัวเองถูกเติมรอยสักด้วยปากกาก็ตาม

“แล้วบอกให้เปลี่ยนแพมเพิสให้ก็หลับ”

“ลงไปข้างล่างกันดีกว่า”

“เฮียฟังที่หนูพูดมั่งไหมเนี่ย?” คนตัวเล็กที่กำลังก้มๆเงยๆเก็บของอยู่ถึงกับต้องหันหน้าไปมองดูคุณพ่อที่เอาแต่เขย่าลูกกรุ๊งกริ๊งเล่นกับลูกดยที่ไม่สนใจฟังคำพูดของเขา แบคฮยอนนึกอยากจะจับเฮียหักสองท่อนแล้วโยนให้ปลาทองในบ่อกินเหลือเกินถ้าไม่ติดว่ากลัวลูกไม่มีพ่อ

ในขณะที่เขายังไม่รู้เลยว่าจะจัดการกับรอยปากกายังไง เฮียก็จะพาลูกชายย้ายที่เล่นลงไปข้างล่างอีกแล้ว ทั้งๆที่แบคฮยอนเพิ่งทำความสะอาดมา....

“เออ รู้แล้ว”

“ข้างล่างหนูเพิ่งเก็บไปนะ?”

“............”

พูดยังไม่ทันขาดคำดีคุณพ่อตัวสูงก็อุ้มลูกชายสุดรักสุดหวงออกไปนอกห้องทันที ไม่คิดแม้แต่จะหันหลังกลับมาฟัง ปล่อยให้แม่บ้านเก็บกวาดซากอารยธรรมต่อไป แบคฮยอนเองก็ได้แต่ทำหน้ามุ่ยกับความเอาแต่ใจของเฮียที่ไม่ว่ายังไงก็แก้ไม่หาย เขาล่ะเหนื่อยจริงๆกับการตามเก็บกวาดของเล่น ตามเช็ด ตามล้างทุกอย่าง จะดุจะว่าก็ไม่ได้ในเมื่อลูกชายเขามีแบ็คใหญ่เป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในบ้าน

สาบานได้เลยว่าแบคฮยอนไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้เจอสถานการณ์แบบนี้เลย...

จากที่ตอนแรกเขาคิดเอาไว้ว่าพอคลอดลูกออกมาตัวเองจะต้องคอยเป็นคนบอกให้เฮียใจเย็น คอยห้ามไม่ให้ดุลูกตีลูก แต่พอเอาเข้าจริงๆกลับกลายเป็นตัวเองซะงั้นที่ไม่ค่อยจะกล้าตีลูกเท่าไหร่เพราะกลัวจะถูกเตะเอา

แบคฮยอนล่ะไม่อยากจะเมาท์ว่าเบบี๋น้อยของเขาขี้ฟ้องแค่ไหน... เวลาที่เล่นกับพ่อหัวโขกเตียง โขกตู้ไม่เคยร้อง แต่พอถูกแม่ตีแผะ ดุนิดดุหน่อยร้องไห้จ้าคลานหนีไปหาพ่อ สุดท้ายแม่บ้านชะตากรรมตกกระป๋องก็ถูกซ้ำเติมเป็นหมาหัวเน่าอยู่คนเดียว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า พัคฮยอนนิสัยเหมือนใคร... ขนาดหน้าตายังถอดแบบกันมา ถ้าไม่เรียกว่ามินิแบคฮยอนสองก็ไม่รู้จะหาคำไหนมาเปรียบแล้ว...

 

.

.

.



 

“แฮ่ะๆๆๆ”

เสียงหัวเราะเล็กๆที่ส่งเสียงดังไปทั่วบ้านทำให้ชานยอลที่นอนยิ้มอยู่บนโซฟาอดหัวเราะตามออกมาไม่ได้ เสียงเพลงจากออร์แกนของเล่นยังคงดังไม่หยุด พอกดที่รูปนกเสียงนกก็ร้อง พอกดที่คีย์บอร์ดเสียงโน๊ตก็ดัง มันช่างเป็นวันที่สุขสันต์จริงๆ...

ชานยอลไม่เคยรู้สึกว่าโลกของเขาสดใสเท่านี้มาก่อน ตั้งแต่บี๋น้อยเกิดมาจนอายุได้ห้าเดือนเศษคำว่าโมโหหงุดหงิดก็ไม่เคยได้ย่างกรายเข้าครอบงำเขา ไม่ว่าจะเป็นวันที่อากาศร้อนแค่ไหนพอได้เห็นลูกชายยิ้มโลกมันก็สดใสไปหมด เหมือนคุณพ่อที่ดูดกัญชาแล้วเมาตลอดเวลา

พัคฮยอนน้อยของชานยอลทั้งน่ารัก หัวเราะก็เก่ง ยิ้มเก่ง ร่าเริงเหมือนแม่ ขี้อ้อน ไม่เคยงอแง เรียกได้ว่าแทบจะไม่เคยร้องเลยนอกจากตอนที่หิวนมหรืออากาศร้อน หน้าตาของบิบี๋น้อยเหมือนแบคฮยอนไม่มีผิด ก้นก็กลมเด้งได้แม่มาเต็มๆ

เป็นสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่เด้งดึ๋ง เหลวยุ้ย หยุบหยับ ขาวใส กลมเนียน เป็นนิยามที่ชานยอลไม่สามารถอธิบายได้ ตั้งแต่ใช้ชีวิตมาจนจะอายุ 30 ปี สาบานได้เลยว่าชานยอลไม่เคยชอบเด็ก แล้วตอนนี้ก็ไม่ชอบด้วย แต่ไม่ใช่กับลูกของเขา ไม่ใช่บี๋น้อยที่เป็นเหมือนหัวใจดวงใหม่ที่ชานยอลรักมากยิ่งกว่าอะไร...

“มาหาพ่อเร็ว”

ชานยอลตบมือเรียกเจ้าตุ๊กตาผ้าฝ้ายของเขาให้คลานเข้ามาหาก่อนจะย้ายตัวลงไปนั่งข้างล่างพร้อมกับหยิบเอาตุ๊กตาลูกหมาน้อยมาวางไว้ เพียงไม่นานพัคฮยอนก็คลานดุ๊กดิ๊กเข้ามาติดกับ นอนเอนหลังพิงกับหว่างขาป่ะป๊าอย่างสบายใจ พอเขวี้ยงมันออกไปโดนทีวีชานยอลก็หาตัวใหม่มาให้

เสียงหัวเราะคิกคักของสองพ่อลูกดังไปทั่วบ้านชั้นล่างพร้อมๆกับปริมาณตุ๊กตาที่ถูกปาไปรอบๆ ชานยอลดึงเอาผ้าที่แบคฮยอนพับไว้มาปูลงกับพื้นก่อนจะจับเจ้าตัวน้อยของเขาให้นอนลงแล้วก้มหน้าลงไปลักหอมซ้ายทีขวาทีจนเบบี๋หัวเราะคิกคัก

ตอนนี้นาฬิกาบนผนังบอกเวลาเที่ยงกว่าแล้ว ถึงเวลาที่เจ้าบี๋น้อยของชานยอลจะต้องนอนกลางวันสักที ถึงแ
ม้ว่าใจเขาจะอยากเล่นกับลูกไปจนถึงเย็นแต่ถ้าไม่เอานอนตอนนี้พัคฮยอนจะต้องงอแงแน่ และแน่นอนว่าคนเดียวที่จะเอาอยู่ก็คือชานยอล


“ได้เวลานอนแล้ว เดี๋ยวพ่อเอานมมาให้ หนูกินนมแล้วนอนเลยนะ” เขาว่าพร้อมกับก้มลงไปฟัดพุงกลมๆของเจ้าตัวน้อยจนได้ยินเสียงหัวเราะดังลั่น เท้าเล็กๆยกขึ้นถีบใบหน้าผู้เป็นพ่อเป็นพัลวันจนต้องใช้สองมือจับข้อเท้าเอาไว้

ชานยอลจับขาเล็กๆของลูกชายให้หุบเข้าหากันแล้วซ่อนใบหน้าเอาไว้หลังเท้าก่อนจะถ่างขาออกโชว์ใบหน้ามาจ๊ะเอ๋ พอได้ยินเสียงหัวเราะทีเขาก็หลุดยิ้มออกมาที ชีวิตชานยอลไม่เคยมีความสุขเท่านี้มาก่อนเลย

“แฮ่ะๆๆๆๆ”

“เดี๋ยวพ่อไปเอานมมาให้” ชานยอลก้มลงจูบฝ่าเท้าน้อยๆของลูกชายตัวเล็กก่อนจะลุกขึ้นเพื่อไปชงนมในครัว เขาเดินไปที่กาน้ำร้อนแล้วจัดการตักตวงนมใส่ขวด เทน้ำอุ่นใส่ ผสมน้ำเย็นและเขย่าอย่างชำนาญ เพียงไม่นานนมอุ่นๆก็พร้อมดื่ม

หยดน้ำนมสีขาวขุ่นถูกเหยาะลงบนหลังมือเพื่อวัดอุณหภูมิ เมื่อเห็นว่าได้ที่แล้วชานยอลก็เดินนำขวดนมอุ่นๆไปส่งให้ลูกเขาพร้อมกับหยิบหมอนมาวางนอนข้างๆ เสียงดูดจ๊วบและเสียงฟึดเวลาที่ขวดนมดูดอากาศทำให้ชานยอลรู้สึกดีเสมอ เขาพลิกตัวนอนตะแครงเข้าหาลูกชาย จ้องมองดูตาใสๆที่เหลือบมองเพดานกับเท้าที่ดีดไปมา

มือเล็กภายใต้ถุงมือสีเขียวอ่อนมันดูน่ารักเสียยิ่งกว่าตุ๊กตากระเบื้อง พอดูดนมไปได้สักพักแบคฮยอนน้อยก็พลิกตัวเข้าหาเขาทำตาปรือแม้ปากจะยังดูดขวดนมอยู่ไม่ห่าง

พัคฮยอนเป็นเด็กกินง่าย นอนง่าย หลับง่าย เลี้ยงก็ง่ายแถมยังอารมณ์ดีไม่ค่อยจะงอแง เสียอย่างเดียวก็แต่ติดพ่อ ไปไหนต้องเอาไปด้วย และด้วยความที่ยังเป็นเด็กอ่อนจะเอาไปไหนไกลก็ไม่ได้ เพราะอย่างนั้นชานยอลถึงได้อยู่ติดบ้านแทบจะไม่ไปไหนมาห้าเดือนแล้ว

ถ้าจะออกไปก็ต้องรอให้ลูกหลับก่อน ต้องเอานอนเสร็จถึงค่อยออกไปได้ แต่ออกไปแล้วก็ใช่ว่าจะได้ไปนาน ยังไงก็ต้องรีบไปรีบกลับเพราะถ้าบี๋น้อยตื่นมาไม่เจอหน้าพ่อก็เป็นอันได้บ้านแตก แม้แต่แม่ก็เอาไม่อยู่ ร้องไห้จนหน้าแดงและแน่นอนว่าชานยอลทำใจไม่ได้

ขนาดแค่ร้องหิวนมยังว่าแย่ไม่ต้องนึกถึงเลยว่าถ้าร้องหาพ่อจะขนาดไหน ได้ยินเสียงแล้วจะขาดใจ ชานยอลไปไหนนานไม่ได้เลย...

“หือ~ ลงมาเล่นข้างล่างกันอีกแล้ว~ หนูบอกว่า.....”

“จุ๊ๆๆๆ”

ไม่ทันที่แม่บ้านจะได้พูดจบประโยคชานยอลก็เงยหน้าขึ้นไปจุ๊ปากพร้อมกับทำหน้านิ่วใส่เป็นเชิงบอกให้หุบปากซะก่อนที่คุณหนูของชานยอลจะตกใจและลืมตามางอแง เขาเห็นแม่บ้านค่อยๆย่องเดินมานังอยู่ข้างบิบี๋น้อยก่อนจะหยิบเอาผ้าห่มเด็กผืนเล็กๆมาคลุมแล้วก็เดินจากไปเพื่อทำหน้าที่ต่อ

ชานยอลใช้มือตบหลังลูกชายของเขาเบาๆในขณะที่มืออีกข้างก็คอยประครองขวดนมเอาไว้เผื่อบี๋น้อยง่วงจนมือร่วงขวดนมจะได้ไม่หลุดออกจากปาก

 

เมื่อเห็นว่าคุณพ่อรับหน้าที่เอาลูกนอนไปแล้ว แบคฮยอนที่เป็นเหมือนส่วนเกินก็ค่อยๆเดินย่องออกไปนอกบ้านเพื่อไปกวาดโรงจอดรถเล็ก มาจนถึงตอนนี้แม่บ้านบี๋ก็ยังมีหน้าที่เดิมๆคือกวาดบ้าน ทำงานบ้าน กวาดขี้ ล้างรถ ไม่เห็นมีแววว่าจะได้ขึ้นเป็นซ้อสักที...

พอคิดแล้วมันก็เหนื่อยหัวใจ... แบคฮยอนอดนึกไปถึงตอนที่ตัวเองท้องแก่ไม่ได้ ตอนนั้นพี่ชานยอลดูแลเขาดีมากในชนิดที่ว่าบ่นหิวน้ำกลางดึกก็ลงไปเอามาให้ ไอ้เขาก็นึกดีใจอยู่ตั้งหลายเดือนคิดว่าเฮียรักมากขึ้น แต่พอลูกคลอดเท่านั้นแหละ ไม่ถึงสองสัปดาห์ความจริงก็ประจักษ์

ที่จริงแล้วเฮียไม่ได้ห่วงเขาเลย เฮียห่วงลูก กลัวว่าลูกจะไม่ปลอดภัย... เรียกได้ว่าไม่ทันจะได้อยู่ไฟครบสองเดือนก็จิกหัวใช้ยิ่งกว่านางทาส ส่วนบิบี๋น้อยก็กลายเป็นคุณหนูแดงสุดรักสุดหวง

 แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นแบคฮยอนก็แค่บ่นนั่นแหละ ยังไงมันก็เป็นหน้าที่เขาที่ต้องคอยดูแลคนในบ้านให้สมหน้าที่แม่บ้าน เป็นนางทาสที่คอยรับใช้ท่านเจ้าคุณชานและคุณหนูบี๋ทุกชาติไป


 

 




 

17 : 45

ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงกว่าแล้ว  เสียงเจี๊ยวจ๊าวที่หน้าบ้านยังคงดังไม่เลิก แบคฮยอนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาได้แต่คอยนั่งเฝ้าดูบิบี๋น้อยและเฮียนอนหลับกันอยู่ที่พื้น นมขวดแล้วขวดเล่าถูกผลัดเปลี่ยนมาป้อนแบคฮยอนน้อยไม่ขาดสาย ส่วนพี่ชานยอลก็หลับเหมือนคนตายมาตั้งแต่บ่ายเพราะห้าวตื่นแต่เช้ามาพาลูกไปเดินเล่นข้างนอก

พอนึกแล้วมันก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ แบคฮยอนเชื่อเลยว่าพัคฮยอนเป็นหัวใจของเฮียจริงๆ เป็นคนที่ทำให้เฮียยอมทุกอย่างไม่ว่าเรื่องอะไร พออยู่กับลูกทีไรก็เหมือนกับเป็นคนละคนไปเลย พี่ชานยอลของเขาไม่เคยขึ้นเสียงใส่เจ้าตัวน้อย และกลับกันก็กลายเป็นแบคฮยอนซะเองที่ถูกด่าเวลาดุลูก

ถ้าพัคฮยอนเป็นเด็กเอาแต่ใจขึ้นมาล่ะก็โทษเฮียได้เลย เพราะมันไม่ได้มาจากเขาแน่

แกร๊ก

“เฮียตื่นยัง...”

เสียงเซฮุนที่เปิดประตูย่องเข้ามาถามเสียงแหบเรียกแบคฮยอนให้ละความสนใจออกจากหนังสือ ทันทีที่คนตัวสูงเดินเข้ามาในบ้านพัคฮยอนน้อยก็เริ่มขยับตัวจนได้ยินเสียงกระดิ่งทองที่ข้อเท้าดังกรุ๊งกริ๊ง

คนตัวเล็กรีบวางสมุดลงก่อนจะย้ายตัวลงไปนั่งตบก้นให้ลูกชายเผื่อว่าเจ้าตัวน้อยจะนอนต่ออีกนิด นัยต์กลมใสที่ส่องประกายวิบวับภายใต้เปลือกตาหางตกทำให้แบคฮยอนอดขำออกมาไม่ได้เพราะความรู้สึกที่เหมือนมองเห็นใบหน้าของตัวเอง

ลูกใครก็ไม่รู้ น่ารักจนพ่อหลงไปไหนไม่รอดแล้ว...

“แฮ่ะๆๆๆๆ”

พอลืมตาตื่นขึ้นมาได้ยังไม่ทันไร เสียงหัวเราะเล็กๆก็ดังออกจากริมฝีปากจุ๋มจิ๋มแล้ว แบคฮยอนที่เห็นว่าลูกชายไม่น่านอนต่อ จัดการอุ้มเอาเจ้าตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตักแล้วใช้ผ้าอ้อมเช็ดปากก่อนจะปล่อยให้บิบี๋น้อยคลานไปปลุกพ่อที่ยังนอนไม่ตื่น

“เดี๋ยวก็ตื่นแล้ว เดี๋ยวให้เจ้านายปลุก” คนตัวเล็กหัวเราะออกมาเบาๆในขณะที่สายตาก็มองดูลูกชายตัวน้อยที่คลานขึ้นไปทุบหลังพ่อตั้บๆจนดวงตากลมโตค่อยๆลืมขึ้น

เพียงไม่นานชานยอลก็พลิกตัวนอนหงายรับเจ้าตัวบี๋ให้คลานขึ้นไปนอนทับบนหน้าท้องก่อนจะเอื้อมมือไปบีบแพมเพิสเบาๆเพื่อตรวจสอบดูว่าพัคฮยอนฉี่ไปหรือยัง ไม่รู้เลยว่าตอนนี้มันกี่โมงกี่ยาม แต่ถ้าให้เดาจากการเห็นเซฮุนยืนอยู่ในบ้านก็คงประมาณ 5 – 6 โมงเย็น

“แหม ติดกันหนึบเชียวนะ” เซฮุนหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกับเอื้อมมือไปยีผมบางๆของหลานชายที่นอนซบหน้าอยู่บนอกผู้เป็นพ่อ และเมื่อเจ้าตัวเล็กรู้สึกได้ว่าถูกสัมผัสก็เงยหน้าขึ้นมาหัวเราะใส่อย่างอารมณ์ดีทำเอาเซฮุนอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเฮียถึงได้ติดลูกหนึบเป็นตังเมขนาดนี้ ก็ดูลูกชายหน้าตาน่ารักอย่างกับอะไรแถมยังขี้อ้อน ถ้าไม่หลงก็ให้มันรู้ไป

“ผมรออยู่ข้างนอกนะ” พอว่าเสร็จเด็กหนุ่มตัวสูงก็เดินออกไปหน้าบ้านเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเวลาของเจ้านายและบอสใหญ่

ชานยอลที่ยังคงตื่นไม่เต็มตาได้แต่บิดตัวไปมาด้วยความขี้เกียจ เขาลุกขึ้นนั่งอุ้มพัคฮยอนน้อยเข้าเอวแล้วยืนขึ้นพาเจ้าตัวเล็กเดินออกไปพบเหล่าบริวารที่จะเป็นลูกน้องของเบบี๋ในในยุคต่อไป ทั้งเซฮุนทั้งไค ลู่หาน เทา คริส และจงแดทุกคนอยู่กันครบเหมือนทุกที

ต่อไปไอ้พวกนี้แหละจะต้องคอยวิ่งซื้อขนมให้ลูกชายนายหัวชานยอล...

“อ้าว ไปสักมาใหม่หรอเฮีย โอโห พญามังกือเต็มหลังเลย” จงอินที่นั่งสุบบุหรี่อยู่บนรถหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นรอยปากกาเมจิกเลอะๆบนหลังเฮีย แค่มองดูก็รู้เลยว่าเป็นฝีมือใครไปไม่ได้ นอกจากนายใหญ่แห่งโต๊ะเงินกู้

“เออ เจ้านายสักให้” ชานยอลว่าพร้อมกับเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้เตี้ยๆ ลมเย็นๆตอนช่วงใกล้โพล้เพล้ทำให้เขารู้สึกดีได้มากกว่าการนอนตากแอร์อยู่ในบ้าน

ตั้งแต่คลอดลูกมาโรงรถใหญ่ก็ถูกใช้เป็นสถานที่พบประสังสรรค์สำคัญเพราะบางครั้งที่พัคฮยอนหลับพวกเซฮุนจะไม่สามารถเข้าไปในบ้านได้ลยต้องนั่งเล่นกันอยู่ที่โรงรถด้านนอก แต่อย่างน้อยมันก็ดีที่ได้เจอกัน ลูกชายของเขาจะได้มีเพื่อนเล่นถึงจะเป็นเพื่อนที่โตห่างจากกันเกือบ 2 รอบอายุก็ตาม

“จะชวนไปดูชุดสีของจริง ที่ผมเอารูปมาให้ดูเมื่อวาน ตอนบ่ายแวะไปมาแล้ว อย่างแจ่ม” เซฮุนว่าพร้อมกับยกนิ้วโป้งขึ้นโชว์คุณภาพชุดสีดูคาติจากการประเมิณของตัวเอง เขามั่นใจเลยว่าเฮียต้องชอบแน่นอนร้อยเปอร์เซนต์

“ไปดิ รีบไปรีบกลับ”

“ไม่ต้องรีบก็ได้เฮีย ห่างกันซะมั่งเหอะ อ่ะ เปลี่ยนแพมเพิสด้วย” แบคฮยอนที่เดินถือแพมเพิสมาส่งให้คุณพ่อเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าติดจะเซ็ง เขาเองก็อยากให้พัคฮยอนห่างจากเฮียบ้างเพราะขืนตัวติดกันมากๆ ต่อไปคนที่ลำบากก็จะเป็นเฮียเองนั่นแหละ จะไปไหนก็ต้องเอาไปด้วย

“งั้นอยู่กับแม่ก่อนนะ น้องบี๋อยู่กับแม่ก่อนนะครับ พ่อไปแป๊บเดียว” ชานยอลว่าพร้อมกับก้มหน้าลงไปหอมฟอดเข้าที่แก้มลูกชายแล้วรับเอาแพมเพิสมาเปลี่ยน

เขาจับบิบี๋น้อยใส่ยืนหันหน้าจับเสื้อเอาไว้ หัวกลมๆกระโดกกระเดกไปมาเพราะขาที่ยืนไม่แข็งเหมือนกับที่เคยฝันไม่มีผิด... พอนึกถึงเรื่องนี้ทีไรชานยอลก็ได้แต่นึกขำตัวเอง ไม่น่าเชื่อเลยว่าลูกเขาจะหน้าตาเหมือนเด็กในฝันเป๊ะ ดูเป็นเรื่องที่น่าขนลุกพิลึก

“มา หนูเอาไปเอง”

เมื่อผ้าอ้อมถูกเปลี่ยนเสร็จแบคฮยอนก็ย่อตัวลงไปอุ้มบิบี๋น้อยขึ้นพาดอก แต่ยังไม่ทันจะได้นับหนึ่งถึงสองเสียงร้องไห้จ้าก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงเหมือนเปิดสวิตช์ พัคฮยอนน้อยใช้มือดันหน้าผู้เป็นแม่ให้ออกห่างแล้วหันไปชูแขนใส่พ่อเป็นเชิงขอให้อุ้ม แล้วชานยอลเองก็ใจอ่อนรีบรับลูกชายกลับคืนสู่อกก่อนที่งานดราม่าจะใหญ่ไปมากกว่านี้

 “ติดพ่อนี่หว่า” คริสเอ่ยแซวขึ้นพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ พัคฮยอนน้อยของชานชานยอลช่างติดพ่อเหลือเกิน ติดเหมือนกับแม่ไม่มีผิด เมื่อก่อนแบคฮยอนเองก็ติดชานยอล และตอนนี้ก็ดูเหมือนจะมีคนมาแทนที่แล้ว

คริสล่ะเชื่อเลยว่าพัคฮยอนคือมินิแบคฮยอนน้อยคนที่สองจริงๆ

“แหม เมื่อกี้ยังอารมณ์ดีอยู่เลย แม่อุ้มนิดเดียวร้อง” คนตัวเล็กบ่นพึมพัมพลางทำสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก ดูเหมือนว่าเบบี๋น้อยของเขาจะรู้เรื่องซะด้วย พอบอกว่าพ่อจะไปล่ะเกาะติดกันไม่ห่าง นี่ก็ใช้แขนป้อมๆกอดคอพ่อไว้เรียบร้อยแล้ว ท่าทางคราวนี้จะแยกยาก

“มึงอ่ะชอบดุลูก”

“ดุอะไร หนูไม่เคยดูลูกเลยเฮีย สาบาน”

“ไม่ดุแล้วทำไมมันฟ้อง”

“แล้วหนูจะรู้ไหมล่ะ” บ่นไปก็ทำหน้านิ่วไป แบคฮยอนกล้าสาบานว่าเขาไม่เคยตะคอกหรือขึ้นเสียงใส่น้องบี๋เลย จะมีแต่ก็ดุตอนที่เล่นซนหรือทำผิด มันก็มีแต่ลูกเฮียนั่นแหละที่ขี้ฟ้อง

ตัวเองเอากาแฟเทราดพื้นพอแม่ตีมือเบาๆดังแผะก็ร้องไห้จ้าเรียกพ่อ คลานไปซุกไปกอด สุดท้ายแบคฮยอนโดนด่าหาว่าตีลูก...


 

หนอย... นังลูกแฮ่น...

แฮ่นเหมือนแม่มัน...

 
 

“งั้นก็เอาไปด้วย มึงก็ไปด้วย ไปดูลูก กูไปใส่เสื้อก่อน หนูอยู่กับแม่ก่อนนะ เดี๋ยวพ่อมา” ชานยอลหันไปสั่งแม่บ้านก่อนจะก้มลงหอมแก้มเบบี๋แล้วส่งตัวให้แบคฮยอนอุ้มอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้มันก็แปลกที่เจ้าตัวเล็กไม่ร้องเลยสักแอะ สร้างความประหลาดใจให้กับแม่บ้านและผู้พบเห็นยิ่งนัก

มาจนถึงตอนนี้แบคฮยอนเองก็ยังแปลกใจกับสัญชาตญาณของสองพ่อลูกที่ผูกกันแน่นยิ่งกว่าอะไร พัคฮยอนเหมือนเด็กที่รู้อยู่ตลอดเวลาว่าพ่อจะไปไหน ถ้าวันไหนนอนหลับด้วยกันแล้วเฮียตั้งใจแอบหนีไปตอนลูกหลับ พอเฮียขยับตัวปุ๊บพัคฮยอนจะร้องทันที

แต่ถ้าวันไหนไม่มีนัดไปไหน ต่อให้เฮียเดินออกไปล้างรถข้างนอกพัคฮยอนก็จะไม่ร้อง และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือใครก็ไม่สามารถโกหกพัคฮยอนได้ จะหลอกล่อยังไงก็ไม่เชื่อ เรียกได้ว่าดวงผูกกันมาดีตั้งแต่อยู่ในท้อง แล้วถ้าพ่อหายไปเมื่อไหร่เจ้าตัวเล็กก็จะร้องไห้ในชนิดที่ว่าแม้แต่แม่ก็เอาไม่อยู่

พ่อคือความสุขของบี๋น้อย และบี๋น้อยก็คือความสุขของพ่อ ในขณะที่แม่นั้นคือแม่บ้าน...

เฮ้อ... แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แบคฮยอนดีใจที่เฮียรักลูกและก็ตัวเขาเองก็รักลูกเช่นกัน

“เดี๋ยวคอยดูเถอะ อยากจะรู้ว่าถ้าทำรถพังพ่อมันจะว่าไง พอถูกตีแล้วอย่ามาหาแม่แล้วกัน” บ่นงุ้งงิ้งไปแต่ก็ก้มหน้าลงไปหอมแก้มยุ้ยๆจนเจ้าตัวน้อยหัวเราะเอิ๊ก ลูกแฮ่นนี่มันแฮ่นจริงๆ บทจะน่ารักก็น่ารักเหลือทน แต่พองอแงจะเอาพ่อทีพยศยิ่งกว่าม้า

ไอ้การเอาหัวมาถูอก ส่งยิ้มหวานให้แล้วหัวเราะใส่นี่คิดว่าน่ารักมากหรือไง ไม่ต้องเอาตาใสมองใส่แม่เลย แบคฮยอนจะไม่ทน...

“เฮียนี่รักลูกชิบหายเลยเนอะ” จงแดที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ท้ายรถหัวเราะขำ เขาสัมผัสได้ถึงความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างน้ำเสียงที่เฮียใช้คุยกับแม่และลูก แบบนี้มันสองมาตรฐานเห็นๆ เวลาคุยกับเมียนี่ห้วนสั้น แต่พอเป็นกับลูกล่ะเสียงหวาน พูดครับแทบจะทุกคำ

เฉินล่ะยอมใจจริงๆ

“รักกันทั้งวันอ่ะ วันไม่ทำไรนอนรักกันกอดกันอยู่บนห้อง ทำบ้านรกก็ไม่เก็บ ว่าก็ไม่ได้ ขี้ฟ้อง” แบคฮยอนว่า

“ใครขี้ฟ้อง คนเนี้ยหรอ หื้อ ใช่ป้าว” จงอินเดินไปหยิกแก้มพัคฮยอนเบาๆด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กหัวเราะเอิ๊กแล้วก็หันหน้าหนี ถ้าหากเขาเป็นพ่อที่มีลูกแบบนี้ก็คงจะหลงเหมือนกัน จงอินจะนั่งกอดทั้งวันเลย

“คนนี้แหละจะใครล่ะ ดุนิดดุหน่อยร้อง ฟ้องพ่อ เฮียก็เชื่อลูก หนูนี่โดนด่าทุกวันเลย ดูทำหน้า ไม่ต้องมายิ้มหวานเลย” มือเล็กๆยกขึ้นบีบแก้มยุ้ยๆจนปากยู่ แบคฮยอนล่ะหมั่นไส้จริงๆเวลาที่เจ้าตัวแสบมายิ้มหวานตอนที่ทำผิด

แม้แต่กับเฮียเองก็เหมือนกัน ถ้าเบบี๋น้อยรู้ตัวว่าจะถูกว่าก็จะรีบคลานเข้าไปอ้อนทำหัวเราะใส่ สุดท้ายเฮียก็โกรธไม่ลงทุกที เรื่องขี้อ้อนนี่ยิ่งกว่าใคร ขี้น้อยใจ ขี้งอนก็เหมือนกัน เหมือนแม่มันเป๊ะทุกประการ

 “งี้เฮียก็ไม่ตีลูกเลยดิ”

“ไม่ตี๊~ ไม่เคยอ่ะ รักกันทั้งวันอย่างกะเมากัญชา”
 

“น่า... คนเห่อลูกก็งี้แหละ”

“เอ๊อ รักกันเข้าไป๊ หมั่นไส้”

พูดเองก็รู้สึกหมั่นไส้เอง แบคฮยอนก้มหน้าลงไปฟัดแก้มเจ้าบี๋น้อยฟอดใหญ่ด้วยความหมั่นเขี้ยว ใครเป็นคนบอกกันนะว่าถ้าแบคฮยอนมีลูกจะได้เป็นซ้อ นี่มันคนใช้ชัดๆ พัคฮยอนนี่สิเจ้านายใหญ่ตัวจริง หิวนมคือหิวนม ร้องแอะเดียวพี่ชานยอลต้องรีบไปเอานมมา จะดึกแค่ไหนถ้าแพมเพิสเปียก ร้องเรียกต้องลุกมาเปลี่ยนให้

เมียเดินผ่านขากางเกงเฉี่ยวหัวทีนี่ด่าไปสามวัน แต่กับลูกทั้งยอมให้ถีบหน้า นอนหอมเท้ากันทุกคืน

แบคฮยอนล่ะหมั่นไส้จริงจริ๊ง~ เขาตกกระป๋องมากกว่าเดิมอีก แต่จะทำยังไงได้ ก็ทั้งเฮียและน้องบี๋เป็นคนที่แบคฮยอนรักมากที่สุดในชีวิตนี่หน่า...

 





 

 

#ฟิคแฮ่น

 

 

 



 

ฮืออออออออออ น้องเบบบบบบบบบบบบ๋ โอ้ยยยยยยยยย ชีวิตคอมพลีทค่า ได้เขียนแล้วค่า เอนจอยรีดดิ้งค่า ฮืออออออออ ขอบคุณที่อ่านค่า T_T

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.054K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,650 ความคิดเห็น

  1. #15648 เจ้าไดโนเสาร์แบคฮยอน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 01:12

    มันงุงิ งุบงิบ ไม่ไหวมันน่ารักมากกกกกกกกกกหวกวกวแสดดสดส❤️❤️🍼
    #15,648
    0
  2. #15586 bbaekbhyun (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 12:51
    สงสารแบคฮยอนนะ แงงง
    #15,586
    0
  3. #15549 belle1502 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 13:54
    สงสารน้องแบคอะ555555 น้องบี๋นี่ถอดแบบแม่มาเป้ะเลย
    #15,549
    0
  4. #15536 Blu_parkchan1 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 09:36
    โถ่น้องแบคคคคคคคคค
    #15,536
    0
  5. #15466 Vibrance (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:26
    อ่านตอนนี้กี่ครั้งก็อบอุ่นหัวใจมาก ยินดีกับแบคฮยอนที่ในที่สุดก็มีครอบครัวที่อบอุ่น เรียกงี้ได้ม่ะ55555อบอุ่นแหละพ่อลูกรักกันเราก็เป็นแม่บ้าน ก็โอ้ค๊5555
    #15,466
    0
  6. #15391 PCB614 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 00:03
    แม่บ้านน้อยใจแล้วเฮียย555555
    #15,391
    0
  7. #15375 ฺฺBerlin (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:54
    ลูกก็เป็นเจ้านาย เเต่เเม่คือเเม่บ้าน555555555
    #15,375
    0
  8. #15350 nxdtys (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:17
    อ่านกี่ครั้งก็ยังเอ็นดูครอบครัวนี้ แต่สงสารแม่บ้าน
    #15,350
    0
  9. #15299 130143m (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 22:48
    แม่คือ..แม่บ้าน สงสารแบคนะแต่ก็ขำ555555
    #15,299
    0
  10. #15229 oohjjkmww__ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 23:48
    รอบที่ร้อยแล้วฮือ ฟิคในดวงใจอันดับ 1 t____t
    #15,229
    0
  11. #15157 xxxlilly (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 04:05
    เมากัญชา555555
    #15,157
    0
  12. วันที่ 2 มกราคม 2562 / 10:11
    กลับมาอ่านอีกรอบกูเอ็นดูน้องบี๋น้อย ฮืออออ อยากหอมแก้มมม
    #15,032
    0
  13. #14955 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 04:38
    สงสารแบค 555555
    #14,955
    0
  14. #14836 tuntiiz (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 10:06
    555555555 เว้ยยยยย ตลก ชอบอ่ะ
    #14,836
    0
  15. #14269 heykiki (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 20:44
    โอ๊ยโคตรน่ารัก โคตรหลงลูก บิบี๋คนเล็กเหมือนคุณแม่เป๊ะ ๆ 55555555555555 เฮียก็ตามใจ เดี๋ยวลูกแีกคนมารู้เรื่องเลยยยย
    #14,269
    0
  16. #14217 Corona_Borealis (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 02:28
    น้อยใจแทนแม่จริงๆนะ โถ่เฮีย นี่เมียมั๊ยล่ะ เฉดหัวทิ้งแบบไม่ใยดีเลย จะร้องไห้แทนอิบี๋จริงๆ
    #14,217
    0
  17. #14148 somruethai1307 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 01:49
    คุณพ่อที่ติดลูก บี๋น้อยน่าร้ากกกอยากกินเลย
    #14,148
    0
  18. #14097 0892807043 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 18:25
    ทำไมรู้สึกไม่ชอบบิบิ๋น้อยเลยง่ะ.เหมือนมาแยกเฮียไปจากบิ๋ใหญ่😤😤😤.กุอินไปไหนเนี่ยยย 😒😒😒
    #14,097
    0
  19. #14081 kabodkt (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 14:31
    โหยยยยเนี่ยเฮียไปไหนไม่รอดแล้วววว
    #14,081
    0
  20. #14046 &CREEPIN (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 08:23
    สงสารบิบี๋คนใหญ่เลย 5555
    #14,046
    0
  21. #13952 NattairkaFirst (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 16:55
    ครอบครัวน่ารักจังเลยยยย
    #13,952
    0
  22. #13948 แบ้กฮายอน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 12:17
    โอ้ยยยยยยย มีความสุขอะ ยิ้มทั้งตอนเลยฮือ
    #13,948
    0
  23. #13730 Tan81142 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 18:09
    มีลูกอีกสักคนเหอะคราวนี้ขอติดบี๋นะหมั่นใส้เฮีย
    #13,730
    0
  24. #13648 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 07:35
    มีอีกคนที่เหมือนเฮียดิ แล้วเอาที่แกล้งเฮียได้ ไม่ให้เข้าใกล้เลย จะสมน้ำหน้าเฮียหัวเราะเต็มที่เลย 555
    #13,648
    0
  25. #13594 Yehet ~ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 00:10
    น่ารักมากกก เฮียชานเป็นพ่อที่อบอุ่นสุด ๆ แต่ก็นะสงสารแบคตกกระป๋องซะงั้น
    #13,594
    0