สะพานซ้อนกล

ตอนที่ 8 : สะพาน 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ม.ค. 63

รถมอเตอร์ไซค์สภาพกลางเก่ากลางใหม่ลดระดับความเร็วลงเมื่อเลี้ยวเข้ามาจอดยังอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทมือถือชื่อดังย่านกลางเมือง พนักงานรักษาความปลอดภัยประจำอาคารก็รีบเข้ามาทำหน้าที่อย่างแข็งขัน เขาเดินเข้าไปหาชายหนุ่มรูปร่างผอมบางที่เพิ่งก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซค์หลังจากจอดนิ่งสนิทแล้ว

“อ้าว พ่อหนุ่ม วันนี้มาซะเย็นเชียว” คุณลุง รปภ. เอ่ยทักชายหนุ่มในชุดพนักงานส่งของ

“พอดีวันนี้คนส่งเขาตัดสินใจช้า กว่าจะสรุปได้ว่าจะส่งอะไร ผมก็เลยต้องมาเอาป่านนี้” พนักงานส่งของกล่าวตอบอย่างคนคุ้นเคยกัน

ใช่...คุ้นเคย

สองสัปดาห์ที่ผ่านมา เขามาที่บริษัทนี้แทบทุกวันเพื่อส่งของให้สาวสวยทรงเสน่ห์คนหนึ่ง ของที่ส่งก็จะเป็นจำพวกดอกไม้ ขนม ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ แบบที่ผู้หญิงชอบ แต่ทุกอย่างมันเป็นเพียงฉากบังหน้าให้สืบหา ‘ตารางงานของรัฐเขต’ ได้ง่ายขึ้นเท่านั้น

“สงสัยจะมาเสียเที่ยวนะลุงว่า ก็คุณดาหวันกลับไปแล้ว” ชายสูงวัยกว่าบอกอย่างใจเย็น

“ตามเจ้านายไปต่างจังหวัดเหรอครับ”

“โอย! จะตามไปได้ยังไงล่ะ ไปค้างอ้างแรมกันสองต่อสอง น่าเกลียดตายเลย” ลุงพูดไปแต่ก็เพิ่งฉุกคิด ว่าบริบทของรัฐเขตและดาหวันเหมือนน้ำตาลใกล้มด ยิ่งฝ่ายหญิงสวยหยดขนาดนั้น ไม่รู้ว่าฝ่ายชายจะคุมตบะไว้ได้นานเท่าไหร่ “เสียดายดอกไม้นั่นนะ มาไม่ทันเจ้าของ”

“อ๋อ...เออ ผมเกือบลืมเลยลุง วันนี้ไม่ได้มาส่งของให้คุณดาหวัน แต่มาส่งให้คุณ...” เขาก้มลงมองการ์ดที่แนบมากับช่อดอกไม้ในมือทั้งที่เสียงพูดยังไม่ขาดคำ “รัญชยา”

“แหม ถ้างั้นก็ถือว่าจังหวะดี คุณรันเพิ่งกลับเข้ามาได้ไม่ถึงชั่วโมงนี่เอง เอ็งไปฝ่ายการตลาดเลย เดี๋ยวแลกบัตรแล้วขึ้นไปชั้น...” ลุง รปภ. ชะงักคำที่จะพูดต่อ เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรถยนต์สีขาวที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากด้านในลานจอดรถ “ไม่ต้องแล้วล่ะ คุณรันขับรถออกมาโน่นแล้ว เอ็งตามมานี่”

พริบตาเดียวรถคันนั้นก็เคลื่อนตัวมาใกล้ ลุงจึงรีบโบกดักไว้ แต่จากภาพที่เห็นจะเรียกว่าแค่โบกคงไม่ได้ เพราะลุงแกไปยืนกางแขนแทบจะขวางทางรถอยู่แล้ว

“มีอะไรหรือเปล่าคะลุง” หญิงสาวเจ้าของรถยอมหยุดและลดกระจกลงมาเพื่อพูดคุย พาเอาคนนั่งเบาะข้างคนขับอย่างขวัญจิราแปลกใจไปด้วย

“อ๋อ พอดีมีคนมาส่งของให้คุณรันน่ะครับ”

หญิงสาวที่นั่งข้างคนขับเบี่ยงหน้าออกมาแล้วเป่าลมออกทางปากอย่างโล่งอก “โธ่ลุง! หนมก็ตกใจหมด นึกว่าลุงจะบอกให้รอจนถึงเวลาเลิกงานก่อน ถึงจะยอมปล่อยให้เราออกไปเสียอีก” 

“แหม ไม่ใช่แบบนั้นหรอกหนูขนม นี่ก็เหลือแค่ไม่กี่นาทีก็จะเลิกงานแล้ว ถ้าหนูกับคุณรันจะออกไปก่อนก็ได้ ลุงสัญญาว่าจะไม่บอกใคร” ลุงกล่าวตอบแล้วยิ้มอย่างเอ็นดูให้กับหญิงสาวรุ่นลูก

รัญชยาเห็นท่าว่าถ้าปล่อยให้ลุงกับตุ๊กตาหน้ารถของเธอคุยกันไปเรื่อยๆ คงจะไม่ได้ออกจากออฟฟิศเร็วอย่างที่ตั้งใจไว้แน่ จึงตัดสินใจพูดเข้าประเด็น “แล้วไหนล่ะคะ คนส่งของที่ว่า ใช่ที่ยืนอยู่ข้างหลังลุงหรือเปล่า”

“อ่อ ครับๆ” ลุง รปภ. รีบเบี่ยงตัวหลบเพื่อให้ชายร่างผอมด้านหลังก้าวเข้ามายื่นช่อดอกไม้ให้รัญชยาผ่านกระจกรถยนต์ที่ลดระดับลงมาจนสุด

ขวัญจิรามองเหตุการณ์นั้นด้วยความรู้สึกแปลกๆ ก็สายตาของพนักงานส่งของนั่น...เหมือนกำลังจับจ้องมองมาภายในตัวรถด้วยความอยากรู้อยากเห็น

รัญชยารับดอกไม้มาแล้วถามกลับ “จากไหนเหรอคะ”

“คนที่ส่งมาเขาให้อ่านที่การ์ดได้เลยครับ” คนตอบยังคงมองสำรวจภายในรถอย่างไม่ละสายตา

รัญชยาก้มมองช่อดอกไม้ในมือเห็นการ์ดแนบอยู่ แต่มันถูกดอกไม้บดบังเสียจนเกือบมิด ข้อความที่ปรากฏต่อสายตาจึงเป็นเพียงชื่อของเธอซึ่งเป็นผู้รับเท่านั้น เอาเถอะ...ก็คงเป็นคนในแวดวงธุรกิจส่งมาให้เพื่อแสดงความยินดีในโอกาสอะไรสักอย่างที่เธอก็ยังนึกไม่ออกละมั้ง คิดได้ดังนั้นหญิงสาวก็ส่งช่อดอกไม้ให้ขวัญจิราช่วยถือ ก่อนที่จะปิดกระจกแล้วบังคับรถให้เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ

รถยนต์สีขาวแล่นผ่านไปแล้ว แต่หนุ่มส่งของยังมีคำถามบางอย่างที่ต้องการข้อมูลเพิ่มเติม “ลุงครับ ผู้หญิงที่มากับคุณรัญชยาเขาเป็นใครเหรอครับ ดูสนิทกันจัง”

“อ๋อ...นั่นน่ะ หนูขนม ชื่อจริงว่าอะไรขวัญๆ นี่แหละ ลุงจำไม่ค่อยได้ เรียกแต่ชื่อเล่นซะจนติดปาก”

“เขาทำงานที่นี่หรือเปล่าลุง” ชายหนุ่มรีบเข้าประเด็นที่ตัวเองอยากรู้ทันที เพราะความจริงแล้วหน้าที่โดยตรงของเขาคือการหาตัวคนใกล้ชิดรัฐเขต แต่ถ้ามันยากนัก การหาคนใกล้ชิดรัญชยาก็น่าจะมีหวังมากกว่า

“ใช่ เป็นผู้ช่วยคุณรัน แต่สนิทกันมาก นี่ก็คงไปเที่ยวกันต่อ หรือไม่ก็ไปค้างที่บ้านคุณรันด้วยกันอีกมั้ง” ลุงตอบตามความจริงที่เคยรู้

ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปาก ครั้งนี้ลุงทำดีมาก บอกข้อมูลที่น่าสนใจมากทีเดียว ไม่ว่ารัญชยากับผู้หญิงคนนั้นจะไปไหนกันก็ช่าง ยังไงคืนนี้เขาก็ต้องซุ่มจับตาดูความเคลื่อนไหวในบ้านวงศ์ทวีวาณิชย์จากคอนโดที่เจ้านายเช่าไว้ให้อยู่แล้ว ถึงตอนนั้นเขาคงได้รู้ว่าสัญชาตญาณของตัวเองจะเชื่อถือได้เหมือนอย่างที่ผ่านมาหรือเปล่า

**********************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น