สะพานซ้อนกล

ตอนที่ 9 : สะพาน 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ม.ค. 63

“ไข่ตุ๋นสูตรของขนมนี่มันน่ากินจริงๆ ทำกี่ทีฝีมือไม่เคยตกเลย”

รัญชยามองตามถ้วยไข่ตุ๋นที่โชยกลิ่นหอมชวนหม่ำ ซึ่งขวัญจิรากำลังยกออกจากเตา ทั้งสองคนกำลังช่วยกันจัดเตรียมอาหารสำหรับมื้อเย็น ที่วันนี้คงมีเพียงแค่สองสาวเท่านั้นที่ร่วมโต๊ะกัน กับข้าวอื่นๆ บนโต๊ะเป็นของปรุงสำเร็จที่แวะซื้อมาก่อนเข้าบ้าน มีก็เพียงไข่ตุ๋นอย่างเดียวเท่านั้นที่รัญชยารบเร้าขวัญจิราให้โชว์ฝีมือปรุงให้

“ไม่ใช่แค่น่ากินอย่างเดียวนะคะ อร่อยด้วย” เจ้าของสูตรเด็ดออกปากชมผลงานของตัวเองอย่างมั่นใจพร้อมกับรอยยิ้มเริงร่า

“นี่พี่ก็พยายามดูที่ขนมทำแล้วลองทำเองดูนะ แต่มันก็ไม่เหมือนน่ะ บางทีก็แข็งไป บางทีก็จืดไป จนพี่ยอมแพ้ พี่เลยว่าให้ขนมทำให้กินดีกว่า”

“ได้เลยค่ะ เดี๋ยววันไหนพี่เขตไม่อยู่ แล้วหนมมาค้างอีก เดี๋ยวหนมทำให้ แป๊บเดียวก็ได้กินแล้ว” แม่ครัวว่าพลางตักข้าวสวยใส่จานแล้วตั้งบนโต๊ะอาหาร

“อ้าว อย่างนั้นพี่เขตก็หมดสิทธิ์ได้ชิมน่ะสิ” รัญชยาเรียกร้องสิทธิ์แทนพี่ชาย “จริงๆ แล้วไม่ต้องรอวันที่พี่เขตไม่อยู่หรอก วันไหนถ้าขนมอยากมาค้างก็มาได้”

“ไม่ได้หรอกพี่รัน นี่ขนาดอ้างว่ามาอยู่เป็นเพื่อนพี่รันตอนที่พี่เขตไม่อยู่ แม่ยังบ่นหนมเลย หาว่าไม่รู้จักเกรงใจเจ้าของบ้าน ถ้าพี่เขตอยู่ก็หมดข้ออ้างกันพอดี” ขวัญจิราไม่ได้กล่าวเกินจริง ก็เมื่อเช้ามารดาเธอเพิ่งบอกแบบนั้น แล้วก็ไม่ได้ใช้คำว่าเจ้าของบ้านด้วย แต่ใช้คำว่า ‘เจ้าหนี้’

“โอ๊ย! จะมาเกรงใจอะไรกันเล่า รู้จักกันมาตั้งกี่ปีแล้ว วิ่งเล่นกันมาแต่เล็กแต่น้อย ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย”

“หนมก็คิดเหมือนพี่รันนะ แต่ป๊ากับแม่คงไม่ ยิ่งพอมีเรื่องหนี้สินเข้ามาด้วย ก็...” ขวัญจิราท่าทางเหมือนคนอยากพูดแต่พูดไม่ออก รัญชยาเองก็คงไม่ได้อยากคุยเรื่องนี้จึงพูดแทรกเพื่อนรุ่นน้องออกไป

“พอเลย ไม่คุยแล้ว กินข้าวดีกว่า” เธอทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แล้วตักข้าวใส่ปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ขวัญจิรามองภาพนั้นก็ทำให้นึกถึงรัฐเขต ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าหนี้ของครอบครัวเธออย่างเต็มสิทธิ์ อาการเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง พอพูดเรื่องนี้ทีไรก็ทำเป็นไม่อยากรับรู้ ไม่อยากใส่ใจ

เอ้า! ไม่พูดก็ไม่พูด

แต่จะว่าไปแล้วบ่ายนี้เธอเองก็มีเรื่องคาใจเกี่ยวกับรัฐเขตอยู่เหมือนกัน เรื่องในย่อหน้าเกือบสุดท้ายของบทสัมภาษณ์ที่กำลังจะถูกเผยแพร่ในเร็ววันนี้

“เอ่อ พี่รัน หนมถามหน่อยสิคะ” ขวัญจิราจ้องไปที่คู่สนทนาตาแป๋ว บ่งบอกถึงความอยากรู้ที่พุ่งขึ้นสูงระดับสิบ

“อื้ม” คนกำลังจะถูกถามทำเสียงในลำคอตอบรับขณะตักข้าวเข้าปากไปอีกคำ

“พี่เขตเขามีคบๆ คุยๆ กับใครไหมคะ” 

“มันก็ต้องมีสิ พี่เขตเขาไม่ได้บ้างานจนพูดคนเดียวหรอกน่า”

“หนมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น แต่หมายถึงคุยแบบศึกษาดูใจกัน อะไรประมาณนั้นน่ะค่ะ”

“นึกยังไงมาถามพี่เนี่ย ไปรู้อะไรมา บอกซิ” รัญชยาแปลกใจจนต้องถามกลับและไม่ยอมตอบคำถามอยู่ดี

“คือวันนี้พี่เขตเอาบทสัมภาษณ์ที่จะลงในเว็บ Biz Direction มาให้หนมช่วยดู แต่มันมีย่อหน้านึงที่บอกว่าพี่เขตมีคนในใจแล้ว เป็นคนใกล้ตัวด้วย แต่หนมไม่แน่ใจว่าใคร เลยคิดว่าพี่รันน่าจะรู้”

“แล้วขนมคิดว่าใครล่ะ”

“เท่าที่ถามๆ พี่คนอื่นในฝ่าย เขาก็ว่าน่าจะเป็นพี่ดาวนะคะ ซึ่งหนมก็ว่าเหมาะกันดี พี่ดาวสวยสะท้าน ทำงานใกล้ชิดกับพี่เขตตลอดเลยด้วย”

“นินทาเจ้านายกันเหรอเนี่ย” น้องสาวของผู้ถูกพาดพิงกล่าวเสียงเข้มแบบที่คนฟังดูออกว่าเธอแกล้งทำ

“ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย เขาเรียกว่าช่วยกันประเมินสถานการณ์และความเป็นไปได้ต่างหาก” ขวัญจิราแก้คำกล่าวหา “แล้วตกลงว่าใช่พี่ดาวไหมคะ”

“พี่...ไม่รู้หรอก พี่เขตเก็บความรู้สึกเก่ง เก็บความลับก็เก่ง ถ้าเขาไม่พูดก็เดายาก”

“โห ขนาดพี่รันยังไม่รู้ สงสัยหนมคงหมดโอกาสรู้ เอ...หรือว่าจะไปถามพี่ดาวดีนะ” ขวัญจิราคิดหาวิธีให้ได้คำตอบไปเรื่อย

“จริงจังไปหรือเปล่าขนม อะไรที่ทำให้ปักใจว่าเป็นดาวมากขนาดนั้น”

“เท่าที่หนมรู้ หลังจากที่พี่เขตเลิกกับแฟนเมื่อหกเจ็ดปีก่อนก็ไม่เคยเห็นเขาสนใจจะไปจีบใครใหม่เลย พอบอกว่ามีคนในใจอยู่ใกล้ๆ ตัว ก็เลยนึกออกอยู่คนเดียวคือพี่ดาว เพราะผู้หญิงที่อยู่แวดล้อมพี่เขตสุดๆ ก็มีแต่พี่รันกับพี่ดาวนี่แหละ”

“บางทีอาจจะมีคนที่ขนมคิดไม่ถึงก็ได้นะ” รัญชยากล่าวเป็นนัยๆ ก่อนหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

“ก็น่าจะอย่างนั้น” คนขี้สงสัยคิดตามแล้วคิดเลยเถิดออกไปอีก “เอ๊ะ! หรือว่าพี่เขตจะไม่ชอบผู้หญิง” 

“เฮ้ย! ไปกันใหญ่แล้วขนม” รัญชยาแทบสำลัก ถึงรัฐเขตจะไม่ใช่พี่ชายที่เธอสนิทมากจนคุยได้ทุกเรื่อง แต่เท่าที่เป็นพี่น้องกันมา เธอมั่นใจว่าเขามีรสนิยมทางเพศแบบผู้ชายปกติ ไม่เบี่ยงเบนแน่นอน “เอางี้ ถ้าอยากรู้จริงๆ ก็ถามพี่เขตเลยสิ ถ้าเขายอมตอบน่ะนะ”

“โธ่ หนมจะไปกล้าถามได้ยังไงล่ะคะ” จริงอย่างที่รัญชยาว่า ใครจะไปตอบคำถามนี้ได้ดีกว่ารัฐเขต แต่ต่อให้เธออยากรู้มากขนาดไหนก็คงไม่กล้าเอ่ยปากถามเขาอยู่ดี

ขวัญจิรารู้ดีว่ารัฐเขตเอ็นดูเธอมาก แม้เวลาที่อยู่ด้วยกันเขามักแสดงออกถึงความเป็นกันเอง แต่บุคลิกเขาเป็นคนเงียบขรึม บางทีเธอก็ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร แล้วอยู่ๆ จะให้ไปถามเรื่องส่วนตัวขนาดนั้นเขาก็คงไม่ตอบ แค่เท่าที่เผยว่าเป็นคนใกล้ตัวนี่ก็มากเกินพอแล้ว

สองสาวนั่งทานมื้อเย็นกันจนอิ่ม พอยกจานชามเข้าไปเก็บในครัว สายตาของขวัญจิราก็เหลือบไปเห็นช่อดอกไม้บนเคาน์เตอร์ ซึ่งเธอเป็นคนนำมาวางไว้ก่อนจะไปสวมบทบาทเป็นแม่ครัวเฉพาะกิจ

“พี่รัน ดอกไม้ที่เพิ่งได้มานี่จะเอาไปไว้ไหนคะ”

“ขนมช่วยดูการ์ดให้พี่ทีสิว่าใครส่งมา พี่จะได้โทรไปขอบคุณเขา” รัญชยากล่าวพลางเดินเข้ามาในครัวพร้อมถ้วยชามอีกจำนวนหนึ่ง

“ค่ะ” ขวัญจิรารับคำแล้วเช็ดมือกับผ้าก่อนเอื้อมไปหยิบการ์ดที่ซ่อนอยู่ในช่อดอกไม้จนเกือบมิดขึ้นมาอ่าน “เขาลงชื่อว่า ‘จากคนที่ไม่อยากให้คุณรู้ว่าใคร’ น่ะค่ะ”

“แปลก ข้อความแปลกๆ เขาส่งมาทำไมกัน” รัญชยาขมวดคิ้วอย่างคนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

“คนส่งเขาอยากจะจีบพี่รันมั้งคะ” คนถือการ์ดในมือพยายามช่วยกันคิดอีกแรง

“คงไม่ใช่หรอก ร้อยวันพันปีไม่เคยมีคนส่งดอกไม้มาจีบพี่ ทำไมอยู่ๆ ถึงเพิ่งมีมาวันนี้”

“ก็อาจจะเป็นคนที่พี่เพิ่งรู้จักวันนี้ไง”

“บ้า...มันจะเป็นไปได้เหรอ” คำพูดของขวัญจิราได้ผลดีเกินคาด เพราะไม่เพียงเพื่อนสาวรุ่นพี่จะหายเครียด แต่กลับออกอาการยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แทบจะในทันที

คนที่รัญชยาเพิ่งรู้จักวันนี้...จะใครเสียอีกเล่า ถ้าไม่ใช่เขาคนนั้น...คนที่แค่ปรากฏตัวก็ชวนให้มองตาม

“พูดอย่างนี้แสดงว่ามีจริงๆ ใช่ไหมคะ เขาเป็นใครเหรอ แต่เท่าที่ฟังจากน้ำเสียงแล้วหนมว่าพี่รันต้องชอบเขาแน่ๆ เลย” ขวัญจิราทำตาโตเหมือนตกตะลึง เพราะไม่คิดว่าสิ่งที่เธอเดาจะมีเค้าลางของความเป็นจริงที่รัญชยาประสบมา

“ชอบหรือเปล่ายังไม่รู้ แต่ที่รู้แน่ๆ คือเขาน่าสนใจ” รัญชยายังคงยิ้มหวานอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับยื่นมือไปยกช่อดอกไม้ขึ้นมาจนแทบจะแนบอยู่กลางอก “ขนมรู้จัก ‘จอมเวทไอที’ ไหม”

“ทำไมจะไม่รู้จักล่ะพี่รัน ก็เพราะเขาไม่ใช่เหรอที่แย่งลูกค้าเราไป จนทำให้หนมหัวหมุนต้องคิดเรื่องแคมเปญการตลาดใหม่ทุกวัน ใครๆ เขาก็บอกว่าฝรั่งคนนี้เก่งมาก แต่ชอบทำตัวลึกลับ แล้ว...พี่รันพูดถึงเขาทำไม”

“ก็วันนี้พี่เจอเขาน่ะสิ ตัวจริงเขาน่ะดูน่าสนใจมาก ดูเป็นคนเก่ง ฉลาดหาตัวจับยาก รอยยิ้มเขาก็มีเสน่ห์ดึงดูดสมกับฉายาจอมเวทนั่นแหละ ที่สำคัญคือเขาไม่ใช่นักธุรกิจต่างชาติอย่างที่เราเข้าใจหรอก แต่เป็นคนไทย...ชื่อพัทธดนย์”

“หา!” ขวัญจิราตะลึง ไม่ใช่แค่เพราะข้อมูลใหม่ที่เพิ่งรู้ แต่ประกายตาของพี่สาวคนสนิททำให้เธอหวั่นใจ “พี่รันกำลังจะบอกว่าพี่ชอบคู่แข่งงั้นเหรอ”

“ก็บอกว่าแค่สนใจเฉยๆ” รัญชยาพยายามลบเรื่องการแข่งขันทางธุรกิจออกไป แล้วมองด้านอื่น ด้านที่อยากให้ขวัญจิรามองและเห็นแบบเดียวกัน จึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูข้อมูลของพัทธดนย์ที่ถูกสืบค้นไว้แล้วด้วยฝีมือของเธอเอง “ประวัติเขาไม่ธรรมดาเลยนะ ถึงจะไม่เคยออกสื่อในฐานะเจ้าของบริษัท Spell แต่ก่อนหน้านี้เขาเคยรับงานในวงการบันเทิงอยู่บ้าง น่าจะสักช่วงเจ็ดแปดปีที่แล้วละมั้ง”

ขวัญจิราฟังข้อมูลพร้อมชะโงกหน้าไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของรัญชยา “ก็ยอมรับว่าหล่อนะคะ หล่อมากด้วย แต่ทำไมไม่คุ้นหน้าเลย”

“คุณดนย์เขารับแต่งานพวกเดินแบบ ถ่ายแบบ ถ่ายโฆษณา แต่งานแสดงหนังหรือละครไม่เคยรับเลย แล้วก็อยู่ในวงการแค่ช่วงสั้นๆ หลังจากนั้นก็หายไป”

“ดูท่าจะไม่รุ่งเลยรีบชิ่งออกไปล่ะสิ” คนมองโลกแง่ร้ายยังไม่วายแขวะเข้าให้ ทั้งที่ยังไม่เคยรู้จักเขาแท้ๆ

“พี่ว่าไม่นะ ถ้าเขารับงานแสดงด้วยก็น่าจะดังกว่านี้มาก แต่สุดท้ายเขาก็เลือกมาทำธุรกิจแทน” 

“โธ่...แค่คนที่ทำตามคนอื่น เห็นธุรกิจไอทีกำลังมาแรงก็เข้ามาทำบ้าง ไม่เห็นจะน่าชื่นชมตรงไหนเลย เขาก็เป็นแค่จอมเวทที่ถนัดเรื่องเล่นแร่แปรธาตุ หยิบอันโน้นผสมอันนี้แล้วมาหลอกขายให้คนอื่นหลงเชื่อ เหมือนเครื่อง Spell นั่นไง” จุดยืนของขวัญจิรายังคงชัดเจนและมั่นคง อย่างน้อยเธอก็ยังคงแขวะบุรุษคนเดิมอย่างต่อเนื่อง

รัญชยามองหน้าคู่สนทนาของเธอแล้วสรุปได้ว่าคิดกันคนละอย่าง และต่างกันลิบลับ จึงกล่าวเสียงเย็นเพียงเพราะอยากให้อีกฝ่ายอารมณ์เย็นตามน้ำเสียงของเธอบ้าง “ทำไมขนมมองเขาแง่ร้ายจัง นี่ขนาดยังไม่เคยรู้จัก ไม่เคยเจอเขามาก่อน ทำอย่างกับมีเรื่องโกรธแค้นกันมาอย่างนั้นแหละ”

“ก็เขาเป็นคู่แข่งเรานี่ พี่รันนั่นแหละทำไมมองเขาในแง่ดีจัง อย่างนี้คงไม่ใช่แค่สนใจแล้วใช่ไหมคะ ชอบเขาไปแล้วละสิ” ขวัญจิรากระเซ้า

“อย่าเพิ่งพูดดีไปเลย รอให้ขนมเจอคุณดนย์ตัวจริงเสียก่อนเถอะ แล้วพี่จะคอยดูว่าเรายังจะแขวะเขาแบบนี้ไหม”

“หนมท้าเลยก็ได้พี่รัน ถ้าเจอนายนี่ตัวเป็นๆ รับรองได้ว่าหนมจะไม่ปากเก่งแค่ลับหลังเขาหรอกค่ะ แต่จะด่าต่อหน้าให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย”

********************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น