บันทึกการสปอยภรรยาของทรราชหนุ่ม (นิยายแปล)

ตอนที่ 4 : 03 ปรนนิบัติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,108 ครั้ง
    4 ก.ย. 63

 

 

บทที่ 3

ปรนนิบัติ

 

 

 

ชายหนุ่มเชยคางของซ่งซ่งขึ้น จับประคองด้านหลังศีรษะเอาไว้แล้วแนบจูบอย่างจริงจังและอ่อนโยน

 

หลังจากผละจูบออก เขาก็กระชับอ้อมกอดและตอบว่า "หวานจริงๆด้วย” 

 

ดวงตาสีเข้มเต็มไปด้วยความเอียงอาย ซ่งซ่งผู้มีเหตุผลแอบแฝงไม่อาจห้ามแก้มที่กำลังแดงระเรื่อของตนได้ เขาเม้มริมฝีปากและก้มลงซ่อนใบหน้าของตน ด้วยเหตุผลบางอย่างเขารู้สึกว่าเชื้อพระวงศ์พระองค์นี้แตกต่างจากที่เขาเคยเป็นในชาติก่อน แต่เขาก็อาจจะคิดผิดไปเอง เพราะในตอนนั้นเขามีเวลาเพียงคืนเดียวเท่านั้นที่ได้ใช้กับหลี่เซียว

 

หลี่เซียวใช้มือต่างหวีสางผมยาวๆ ของซ่งซ่ง ดวงตาของเขาหรี่ลงเมื่อเห็นเส้นผมหลุดร่วงไปกับนิ้วมือของเขา

 

ซ่งซ่งดิ้นขลุกขลัก หวังออกจากอ้อมแขนที่โอบกอดเขาอยู่หลายครั้งหลายครา แต่สุดท้ายก็ถูกกอดไว้แน่น แล้วชายหนุ่มก็เปิดบทสนทนาใหม่ "ปกติแล้วซ่งเอ๋อร์ชอบทานอะไรหรือ"

 

"กระหม่อมทานได้ทุกอย่างพ่ะย่ะค่ะ" โชคดีที่เขาทานได้ทุกอย่าง ในสถานการณ์เช่นนี้เขาจะกล้าเรื่องมากได้อย่างไรกัน

 

เขาคิดมาตลอดว่าหลังจากที่เป็นวิญญาณล่องลอยมาเนิ่นนาน มันจะช่วยให้เขาเข้าใจทุกอย่างได้มากขึ้นและสามารถปล่อยวางความแค้นในอดีตได้ อย่างไรก็ตาม หลังจากได้เกิดใหม่เขาก็พบว่าความเศร้าโศกทั้งหมดนั้นไม่อาจลืมได้ง่ายเลยจริงๆ ความอ่อนโยนและความอ่อนแอที่เขามีในชีวิตที่ผ่านมาถูกแทนที่ด้วยความแค้นและความต้องการที่จะแก้แค้นทุกคน

 

เขาเกลียดห้องเก็บของที่เคยถูกบังคับให้นอน เกลียดที่เขาต้องอดอยากและถูกทิ้งไว้โดยไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าอันอบอุ่นให้สวมใส่ เกลียดบุคลิกที่อ่อนแอของตัวเอง เกลียดชังบิดาที่ปฏิบัติต่อเขาเช่นของเล่นที่ผุพังตั้งแต่มารดาของเขาจากไป และคนที่เขาเกลียดที่สุดคือซ่งเกอที่เสแสร้งเป็นคนดี

 

แม้ว่าในใจของเขาจะเคียดแค้นหนักหน่วงเพียงใด แต่การแสดงออกของเขาก็ยังคงสงบเสงี่ยม ไม่บ่งบอกถึงความคิดด้านมืดใดเลยแม้แต่น้อย 

 

หลี่เซียวถามต่อ "มีสิ่งใดที่เจ้าอยากทานหรือไม่? "

 

ซ่งซ่งอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา “หวางเย่ พระองค์อย่าได้กังวลเรื่องนั้นเลย กระหม่อมเลี้ยงง่ายมากพ่ะย่ะค่ะ หากฝ่าบาทอารมณ์ดีก็แค่ประทานหมั่นโถวสักก้อนหรือสองก้อนกับน้ำสักหน่อยให้กระหม่อม นั่นก็เพียงพอแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

 

หลี่เซียวครุ่นคิด "โอ้ เช่นนั้นก็ถือว่าเลี้ยงง่ายมาก"

 

ซ่งซ่งไม่ได้พูดสิ่งใดต่อ ในชีวิตที่ผ่านมาสอนให้เขาเรียนรู้ที่จะปกปิดร่องรอยต่อหน้าผู้อื่น บางครั้งเมื่อบิดาสอบถามเรื่องราวของเขา เขาก็ตอบกลับไปเพียงว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเท่านั้น แต่ไม่นานเขาก็ได้เข้าใจว่าเหตุใดจึงมีเพียงเด็กที่รู้วิธีร้องไห้เท่านั้นที่จะได้ทานขนมหวาน เขาคิดว่าเพียงแค่เชื่อฟัง มีน้ำใจ และไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน นั่นคงเพียงพอที่จะทำให้คนอื่นๆชื่นชอบเขา แต่ในความเป็นจริงแล้ว หาเป็นเช่นนั้นไม่

 

บางคนถึงกับคิดว่านิสัยอ่อนน้อมถ่อมตนของเขาเป็นเพียงการเสแสร้งแกล้งทำเท่านั้น

 

ครานี้เขาจึงไม่ลังเลที่จะแสดงความทุกข์ยากต่อหน้าหลี่เซียว แสร้งทำเป็นผู้ถูกกระทำที่น่าสงสาร แต่ซ่อนความดื้อรั้นไว้ภายใน หากมันทำให้หลี่เซียวเห็นอกเห็นใจและช่วยให้ชีวิตของเขาดีขึ้นได้ก็ถือเป็นเรื่องที่ดี แต่หากหลี่เซียวไม่สงสารเขาก็ไม่เป็นไร เขามีแผนที่จะหลบเลี่ยงโชคชะตาอันเลวร้ายที่เคยประสบในอดีตเหล่านั้นอยู่แล้ว

 

รถม้าคันใหญ่พาพวกเขามาถึงจวนของท่านอ๋องคลั่งในที่สุด ซ่งซ่งดิ้นหนักขึ้น "หวางเย่ ให้กระหม่อมลงไปเองเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

 

หลี่เซียวถามอย่างไม่พอใจว่า "เจ้าจะกลัวไปทำไม"

 

เขาไม่ได้กลัว เขาเพียงไม่อยากจะออกนอกลู่นอกทางจากแผนที่วางไว้ แม้ว่าหลี่เซียวจะเป็นพวกตัดแขนเสื้อ แต่เขาก็ยังมีอนุภรรยาที่ไม่อาจเลี่ยงได้ อ๋องคลั่งนั้นเป็นผู้มีชื่อเสียง หากเรื่องที่ซ่งซ่งถูกเขาอุ้มออกจากรถม้าแพร่งพรายออกไป คงมีคนคิดจะใช้เรื่องนี้โจมตีเขาเป็นแน่ ในอนาคตเขาอาจต้องเดือดร้อน และเขาไม่ต้องการจะสร้างศัตรูไว้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มแผนการใด

 

ก่อนที่เขาจะได้อธิบายสิ่งใด หลี่เซียวก็ดูเหมือนจะมองออก เขากระซิบชิดใบหูของซ่งซ่งด้วยเสียงอันทุ้มต่ำ "จากนี้ไปเราจะมีเพียงเจ้า จะไม่มีผู้ใดแย่งชิงความโปรดปรานนี้ไปจากเจ้าได้"

 

ใคร? มันผู้ใดต้องการแย่งชิงความโปรดปรานจากท่านกัน?!! 

 

ในขณะที่ซ่งซ่งยังคงตกตะลึง หลี่เซียวก็อุ้มเขาออกจากรถม้าไปเสียแล้ว

 

พ่อบ้านฉีที่หมายจะเข้ามาถวายการรับใช้พวกเขาก็มีสีหน้าตกใจเช่นเดียวกันถึงแม้ว่าจะพบเจอความประพฤติแปลกๆเช่นนี้อยู่เสมอๆ ดังนั้นเขาจึงระงับความตระหนกลงอย่างรวดเร็วและติดตามท่านอ๋องคลั่งเข้าไปในจวนหลังใหญ่ เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นหลี่เซียววางเด็กหนุ่มในอ้อมแขนลงบนเก้าอี้อย่างทำนุถนอมราวกับกลัวว่าจะเผลอทำให้เขาต้องเจ็บโดยไม่ได้ตั้งใจ

 

ในที่สุดพ่อบ้านฉีก็ได้เห็นใบหน้าของบุคคลปริศนานั้นอย่างชัดเจน ทันใดนั้นความเข้าใจก็ฉายผ่านสีหน้าของเขา บุคคลนั้นมีความงดงามอย่างไม่อาจปฏิเสธได้แม้ว่ารูปร่างของเขาในตอนนี้จะไม่น่าดูนักก็ตาม นายเหนือหัวของเขาคงจะเบื่อหน่ายการปรนเปรอของเหล่าสาวงามแล้วจึงหันมาสนใจเจ้าตัวน้อยนี่

 

เป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งที่นายเหนือหัวของเขาจะโปรดปรานใครสักคน ท่านพ่อบ้านจึงตัดสินใจที่จะไม่อยู่รบกวนเขา เขายิ้มเล็กน้อยตามมารยาทและกล่าวว่า "กระหม่อมจะจัดให้คนทำความสะอาดเรือนเฟิงจิงหยวนในทันทีเพื่อให้คุณชายท่านนี้ได้พักอาศัยพ่ะย่ะค่ะ"

 

เขาค้อมกายลง เตรียมตัวที่จะไปดำเนินการตามที่ได้บอกกล่าวเจ้านายให้แล้วเสร็จ แต่หลี่เซียวกลับพูดขัดขึ้นเสียก่อน "ไม่จำเป็น"

 

เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความสับสน หวางเย่ไม่ได้ต้องการจะพักผ่อนแล้วให้แขกพักที่เรือนรับรองหรอกหรือ? 

 

แต่แล้วเขาก็ได้เห็นหลี่เซียวที่กำลังลูบไล้ใบหน้าของซ่งซ่งราวกับว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณนั้น ทั้งยังพูดด้วยน้ำเสียงพออกพอใจ "ซ่งเอ๋อร์จะนอนกับเรา"

 

หนังตาพ่อบ้านฉีกระตุก เขาคิดว่าเขาได้ยินอะไรผิดไป

 

นับตั้งแต่ก่อตั้งราชวงศ์มา แม้แต่ฮองเฮาก็ไม่มีสิทธิ์ได้เสวยหรือบรรทมในที่ประทับเดียวกับฮ่องเต้ ประชาชนยังถูกแบ่งแยกชนชั้น ต่ำกว่าฮ่องเต้ก็เป็นท่านอ๋อง ฮองเฮาจะต้องเข้าใจในความแตกต่างระหว่างพระนางกับพระสวามี เพราะประการแรกนี่คือกฎ ประการที่สองฮ่องเต้เปรียบดั่งมังกรสวรรค์ บุตรของพระองค์จึงถือว่าเป็นดั่งโอรสมังกรผู้สูงศักดิ์ จวนหลังใหญ่ที่โอรสมังกรอาศัยอยู่นั้นจึงถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ หากมีคนใหม่ย้ายเข้ามาก็จะถือว่าเป็นการรบกวนฮวงจุ้ยของสถานที่และถือว่าเป็นการรบกวนโอรสมังกรอีกด้วย

 

เขาได้แต่ให้เหตุผลกับตนเองในใจ บางทีท่านอ๋องอาจวางแผนว่าจะปล่อยให้อีกฝ่ายได้พักผ่อนในคืนนี้ก่อน เมื่อคิดเช่นนั้น ‘ความสำราญ’ ในเรือนใหญ่นั้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอีกต่อไป คิดได้เช่นนั้นจึงเอ่ยขึ้น "เช่นนั้นกระหม่อมจะไปจัดห้องให้คุณชาย..” 

 

ดวงตาของหลี่เซียวฉายแววไม่พอใจ "เราต้องการให้เขาพักที่เรือนใหญ่ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าไม่เข้าใจที่ส่วนใดรึ? "

 

ท่านพ่อบ้านกำลังจะเปิดปากแต่แล้วก็ปิดมันลงแต่โดยดี เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร แต่นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว! 

 

อย่างไรก็ตาม ในฐานะชายชราที่รับใช้ท่านอ๋องมาตั้งแต่วัยเยาว์ เขารู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะเปลี่ยนใจของพระองค์ ด้วยกลัวว่าจะเป็นการยั่วโมโหท่านอ๋องคลั่งไปมากกว่านี้ เขารีบตอบว่า "กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

 

"อากาศช่างหนาวเย็นนัก ให้คนนำเสื้อผ้าอุ่นๆ มาให้คุณชายด้วย ตอนนี้ก็ตั้งสำรับเย็นเสีย"

 

พ่อบ้านเร่งรีบไปจัดการตามคำสั่งทันที

 

ซ่งซ่งฟังเขาสั่งการพ่อบ้านอย่างสงบ ในที่สุดก็มีโอกาสได้พูดขึ้น "ฝ่าบาท นี่คือ... "

 

"เราจะปรนนิบัติเจ้า" หลี่เซียวบีบแก้มเจ้าตัวน้อยของเขาเบาๆและกล่าวว่า "ตำแหน่งของเราสูงกว่าเจ้านัก ดังนั้น เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ"

 

"... " เพราะคำพูดนั้นของอีกฝ่าย ซ่งซ่งจึงทำได้เพียงกลืนคำประท้วงของเขาลงไป เขาจ้องมองชายตรงหน้าด้วยความตะลึง ใช้ความคิดอย่างหนักจนเหมือนสมองจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

 

แม้ว่าในชีวิตก่อนหลี่เซียวจะสามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้อย่างน่าประทับใจ แต่ตอนนี้เขาไปเอาความอวดดีเหล่านี้มาจากที่ใดกัน? ซ่งซ่งเป็นเพียงบุตรชายไร้ค่าจากตระกูลขุนนาง เขาจะขอให้หลี่เซียวฝ่าฝืนธรรมเนียมปฏิบัติเพื่อตัวเองได้อย่างไร

 

หลี่เซียวต้องการอะไรจากเขากันแน่

 

ร่างกายผอมบางของเขา? ใบหน้าเหลืองซีดของเขาหรือ?

 

แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ หลี่เซียวไม่ยอมให้เขาได้คัดค้านแม้แต่คำเดียว

 

สำรับมื้อเย็นถูกวางจนเต็มโต๊ะอย่างรวดเร็ว ในความทรงจำของเขาหลี่เซียวดูจะไม่ใช่ผู้ที่ฟุ่มเฟือยมากนัก ซ่งซ่งจับตะเกียบแน่น ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

 

เกิดอะไรขึ้น? ทำไมหลี่เซียวดูไม่เหมือนกับที่เขาเคยเป็นในอดีตราวกับเป็นคนละคนเช่นนี้?

 

"ลองชิมดูสักหน่อยสิ" หลี่เซียวคีบอาหารวางลงบนถ้วยข้าวของเขาและพูดต่อ "ดูสิว่าเจ้าชอบอะไร"

 

เขาขยับเข้าไปใกล้ กระซิบเสียงแผ่วข้างหูของซ่งซ่ง "หากเจ้าชอบจานใด เมื่อเราได้ขึ้นครองราชย์แล้วเราจะสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดได้ลิ้มรสมันอีก…"

 

จากนั้นก็กล่าวต่อ "มีเพียงซ่งเอ๋อร์เท่านั้นที่คู่ควร"

 

ซ่งซ่งถึงกับพูดสิ่งใดไม่ออก “…” 

 

ความหวาดกลัวมันมากเสียจนเขาเผลอทำตะเกียบหลุดมือ!

 

คำพูดของอ๋องคลั่งไม่ต่างอะไรกับการก่อกบฏ! หากฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทรงได้รู้เรื่องนี้ พระองค์คงออกคำสั่งเดียวเท่านั้น - กำจัดให้สิ้นซาก -

 

และเขาก็จะถูกหางเลข โดนตัดหัวไปด้วย!!

 

 

------ 

 

 

เพิ่มเติมจากผู้แปล

- เราเลือกใช้คำว่า ‘จวนอ๋อง’ แทนคำว่า ‘วังอ๋อง’ นะคะ (ซึ่งในต้นฉบับใช้คำว่า 王府 wangfu ที่แปลว่าพระราชวังค่ะ)

- เฟิงจิงหยวนเป็นเรือนพักอาศัยแห่งหนึ่งในจวนอ๋องค่ะ ซึ่งจะประกอบไปด้วยเรือนที่พักอาศัยและลานอเนกประสงค์

- ในต้นฉบับภาษาจีน ผู้เขียนมักจะใช้รูปประโยคที่ค่อนข้างสับสนในตัวเอง เนื่องมาจากซ่งซ่งไม่มีความมั่นใจในตัวเอง น้องค่อนข้างจะรังเกียจตัวเอง คิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับการถูกดูแลอย่างดีเลยพยายามปฏิเสธ แต่คิดว่าพี่หลี่แคร์ไหม... ไม่จ้า

- โดยปกติแล้ว หน้าที่การเอาอกเอาใจ/ปรนนิบัติ จะเป็นของข้ารับใช้หรือภรรยาค่ะ แต่ว่าพี่หลี่ไม่แคร์อะไรทั้งนั้น ธรรมเนียมคืออะไร ก็พี่จะปรนนิบัติ ใครจะขวาง

 

 

คำราชาศัพท์ที่เราใช้อาจแปร่งๆไปบ้าง ขออภัยมา ณ ทีนี้ด้วยนะคะ ไว้มีเวลาเราจะศึกษาเพิ่มเติมและปรับปรุงเนื้อหาในภายหลังค่ะ มีคำแนะนำ ติชม หรือไม่เข้าใจตรงไหน แสดงความคิดเห็นกันได้เต็มที่เลยนะคะ แล้วพบกันตอนหน้า เลิ้บๆค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.108K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,492 ความคิดเห็น

  1. #2474 custardcreamcake (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 21:01
    ขำความพี่จะปรนนิบัติเมียใครจะขวาง55555
    #2,474
    0
  2. #2403 Alisona Janes Curse (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 14:50
    ชาติที่แล้วอาจจะโดนพิษแน่เลยสงสารรักอีกคนแต่ก็ต้องทนเห็นเขาเป็นวิญญาณมาอยู่ใกล้ๆ ฮือ
    #2,403
    0
  3. #2142 Porpea (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 00:16
    พระเอกต้องย้อนอดีตมาแน่ๆอะ และน่าจะรู้ด้วยใช่ม่ะว่าคนที่อยู่ด้วยเป็นซ่งเกอไม่ใช่นายเอกจำได้ว่าน้องเคยบอกว่าไปอยู่ใกล้ๆแล้วพระเอกหันมามองแล้วเรียกชื่อน้อง ซ่งเอ๋อร์ แต่แค่แปปเดียวแล้วดวงตาที่สดใสก็กลับไปมืดมิดอีกครั้งเราคิดว่าต่อให้รู้พระเอกก็ทำอะไรไม่ได้ในเมื่ออีนังซ่งเกอได้เป็นฮองเฮาแล้วจะลงโทษตายก็ไม่ได้เดี๋ยวขุนนางแม่งต้องขัดขวางเพราะไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะลงโทษมัน
    #2,142
    0
  4. #2105 HappinessPinky (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 16:41

    พระออกย้อนมาด้วยใช่มั้ย แล้วรู้มั้ยว่าคนที่อยู่ด้วยคือซ่งเกอ

    #2,105
    0
  5. #2104 ผักหอม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 11:05
    หรือว่าพี่ก็จำได้
    #2,104
    0
  6. #2101 Dagulang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 23:06
    อ๋องคลั่ง(รัก)
    #2,101
    0
  7. #1566 GOT-MarkBam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 19:09
    รับบทอ๋องคลั่งรัก 1ea
    #1,566
    0
  8. #1394 CUTE_VILLAIN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 14:25
    พี่เบาได้เบา น้องกลัวเเล้วว
    #1,394
    0
  9. #1237 oillmint (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 01:53
    ฝ่าบาทไม่ได้ใช้เรียกเฉพาะฮ่องเต้หรอ ทำไมเรียกอ๋องด้วย
    #1,237
    0
  10. #1054 trp1021 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 21:57
    +1 เป็นเราก็ตกใจ
    #1,054
    0
  11. #1020 molyarat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 13:16
    เป็นเราก็ตกใจ
    #1,020
    0
  12. #957 Maruko (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 08:08

    ซ่งซ่ง : อาหารเลี่ยนมากเพคะ 555

    #957
    0
  13. #610 reposes (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 23:13

    สปอยล์เก่งมากก

    #610
    0
  14. #596 bunnyblink (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 20:45
    พระเอกย้อนมาแน่นอน
    #596
    0
  15. #497 Apoptosis (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 12:54
    อิพี่คลั่งรักน้องมากกกก นี่คือย้อนมาด้วยกันหรือเปล่าเนี่ยนนน
    #497
    0
  16. #492 แกรบค่ะเตง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 05:40
    หนูเป็นซ่งซ่งฟังคำนี้หนูก็กลัวค่ะ55555
    #492
    0
  17. #405 Plankton J (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 19:50
    ประโยคของหวางเย่จิตมากแม่ ชั้นว่านางก้ย้อนกลับมาเหมือนกัน
    #405
    0
  18. #346 ฺBedroom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 03:14
    สงสัยว่าตั้งเเต่ชาติที่เเล้ว มีสาเหตุให้สนใจน้องนะ เคยเจอกันมาก่อนรึเปล่านะ
    #346
    0
  19. #320 212530su (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 16:48
    หว่างเย่ทรงย้อนกลับมาด้วยสินะ
    #320
    0
  20. #301 janeicelet (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 12:47
    คลั่งรักมาก
    #301
    0
  21. #289 J☆ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 07:46
    ท่านอ๋องคลั่งรัก5555
    #289
    0
  22. #244 rainy_blue_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 17:50
    ทำไมพระเอกครั่งรักได้ขนาดนี้ มันแปลกๆป่ะ
    #244
    0
  23. #209 whatsup/? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 07:02
    ท่านอ๋องคลั่งรักมากเพคะ5555555555555
    #209
    0
  24. #14 Lalilalia (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 10:09
    ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ พระเอกคืออวยเมียมาก5555
    #14
    0
  25. #13 เมก้า PIG! (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 09:52
    งื้อ ชอบพอ.แนวนี้มากก เป็นทาสเมียตั้งแต่เริ่มดีงามแท้ 5555
    #13
    0