บันทึกการสปอยภรรยาของทรราชหนุ่ม (นิยายแปล)

ตอนที่ 5 : 04 ฝันดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,121 ครั้ง
    5 ก.ย. 63


 

 

บทที่ 4

ฝันดี

 

 

 

นี่นับเป็นอาหารมื้อแรกที่ซ่งซ่งได้ทานร่วมกับหลี่เซียว

 

เขาเคยได้ยินเรื่องราวความบ้าคลั่งของหลี่เซียวมาก่อนแล้ว เวลาเขาจ้องมองไปที่ใครแม้ว่าบนใบหน้านั้นจะมีรอยยิ้มอยู่ แต่ผู้ถูกจ้องก็จะกลัวจนตัวแข็งอยู่ดี ไม่มีใครรู้ได้ว่าในวินาทีถัดไปเขาจะคว้าดาบขึ้นมาและลงมือเข่นฆ่าผู้คนหรือไม่ ไม่เว้นแม้แต่องค์ฮ่องเต้ หากต้องเผชิญหน้ากับบุตรชายผู้นี้ พระองค์ก็จะสั่งให้องครักษ์เตรียมตัวให้พร้อมอยู่เสมอ ในสายตาของทุกคนเขาคือผู้ป่วยทางจิตที่แสนอันตรายผู้หนึ่ง

 

ในตอนนั้น ไม่มีใครรู้เลยว่าชื่อของซ่งซ่งจะกลายมาเป็นชิ้นส่วนสำคัญที่จะช่วยควบคุมอารมณ์ของเขา แม้แต่ซ่งซ่งเองก็ยังไม่อาจแน่ใจได้ว่าชื่อของเขาจะยังคงมีผลเช่นเดิมในชีวิตนี้หรือไม่

 

เขาคงจะได้เห็นเองในสักวัน

 

บ่าวไพร่ที่รับใช้อ๋องคลั่งมักจะใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ความหวาดกลัว แม้แต่ท่าทีเล็กน้อยของนายเหนือหัวก็ทำให้บ่าวไพร่พวกนั้นตื่นตระหนกไม่ต่างอะไรจากเหล่านกที่หวาดกลัวเสียงกัมปนาท วันนี้ข้ารับใช้ทั้งหมดถูกสั่งให้ออกไป

 

ดังนั้น เมื่อตะเกียบของซ่งซ่งหล่นลงบนโต๊ะหลี่เซียวจึงเป็นผู้ที่หยิบมันขึ้นมา เขานั่งใกล้ซ่งซ่งมาก ท่าทางไม่ต่างอะไรกับขุนนางท่ามากที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเจ้านายเช่นนี้

 

ซ่งซ่งไม่ใคร่จะสบายใจนัก ในขณะที่ฮ่องเต้ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ แม้แต่องค์รัชทายาทเองก็ยังไม่อาจยืนยันได้ว่าพระองค์จะได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ในอนาคตอย่างแน่นอน มีเพียงคนที่บ้าเช่นหลี่เซียวเท่านั้นที่จะกล้าพอจะสนทนาถึงเรื่องนี้ อย่างไรก็ดีสำหรับซ่งซ่งแล้ว นี่ถือเป็นการแสดงให้เห็นว่าหลี่เซียวเชื่อใจเขาอย่างลึกซึ้งหรือไม่ก็คงกำลังทดสอบเขาอยู่

 

ซ่งซ่งหยิบตะเกียบของตนขึ้นมา พยายามคิดคำตอบอย่างรอบคอบด้วยเกรงว่าหลี่เซียวอาจจะโกรธเคืองขึ้นมาได้ “ฝ่าบาท โปรดระวังถ้อยคำด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

 

แต่หลี่เซียวไม่โกรธ ยังกล่าวอีกด้วยว่า "ซ่งเอ๋อร์กล่าวได้ถูกต้อง ต่อไปเราจะระวังให้ดี"

 

ซ่งซ่งคีบอาหารวางลงในถ้วยข้าวของหลี่เซียว เขาสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์ดียิ่ง ระหว่างมื้ออาหารจู่ๆ หลี่เซียวก็พูดขึ้น "ซ่งเอ๋อร์ช่างรู้ใจเราดีจริงๆ "

 

นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะเขาใช้เวลาหลายปีไปกับการติดตามเจ้าชายน้อย เขาได้เห็นหลี่เซียวทานอาหารบ่อยครั้ง โดยปกติแล้ว เพื่อป้องกันการถูกวางยาฮ่องเต้จะไม่ทานอาหารมากเกินไป แต่เนื่องจากซ่งซ่งเป็นเพียงดวงวิญญาณ จึงไม่มีอะไรให้เขาได้ทำมากนัก นอกจากการเฝ้าดูสิ่งต่างๆ เขาจึงจดจำได้โดยไม่ตั้งใจว่าหลี่เซียวชอบทานอะไรบ้าง

 

แต่คงบอกเรื่องนี้กับหลี่เซียวไม่ได้ เขาจึงกล่าวกลั้วหัวเราะ “ช่างบังเอิญนักที่กระหม่อมก็ชอบทานอาหารเหล่านี้เช่นกัน”

 

จริงๆ แล้วหลี่เซียวค่อนข้างชอบอาหารรสจัด ส่วนซ่งซ่งนั้นมีกระเพาะที่อ่อนแอจึงชอบทานอะไรที่รสชาติอ่อนๆ แต่เนื่องจากเขาค่อนข้างเคยชินกับความยากลำบาก จึงไม่ใช่เรื่องยากอันใดหากอาหารนั้นจะรสจัดไปเสียหน่อย

 

หลี่เซียวประเมินเขาอย่างใกล้ชิด ไม่อาจแน่ใจได้ว่าจะมองคำโกหกนั้นออกหรือไม่ แต่เขาก็ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องนั้นต่อ “หากซ่งเอ๋อร์อยากกินสิ่งใดเป็นพิเศษเจ้าก็แค่สั่งให้ห้องครัวทำให้ เจ้าต้องเพิ่มน้ำหนักอีกสักหน่อย เราจะได้สบายใจเมื่อกอดเจ้า "

 

แน่นอนว่าเขากำลังถูกปฏิเสธ..

 

ซ่งซ่งพยักหน้า ด้วยอาการขาดสารอาหารที่เรื้อรังมานานเขาจึงไม่อาจทานอาหารได้มากนักในมื้อเดียว แต่ถึงกระนั้นเขาก็รอจนหลี่เซียวทานเสร็จก่อนจึงจะวางตะเกียบลง

 

ตอนนี้ย่างเข้าเดือนสิบแล้ว อากาศเริ่มหนาวเย็น แต่ภายในห้องด้านในของเรือนใหญ่กลับอบอุ่นและมีกำยานหอมถูกจุดไว้ ซ่งซ่งเดินตามหลี่เซียวเข้าไปในห้องที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ เขาอดไม่ได้ที่จะมองตรวจสอบกระถางกำยานขนาดเล็กนั้น หลี่เซียวก็สังเกตเห็น "กลิ่นหอมนี้ช่วยให้เราผ่อนคลาย ซ่งเอ๋อร์คงจะเคยได้ยินคนพูดถึงอาการป่วยของเรามาบ้าง"

 

“เพียงเล็กน้อยเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

 

ดวงตาของหลี่เซียวฉายแววดำมืด "แล้วเรื่องที่เรามักจะตื่นขึ้นมากลางดึกและออกไล่แทงผู้คนเล่า เคยได้ยินหรือไม่"

 

ซ่งซ่งพยักหน้าอีกครั้ง เขาก้มหน้าลงซ่อนดวงตาที่สุกสกาวและฉลาดเฉลียว เขารับรู้ได้ในทันทีว่าอารมณ์ของหลี่เซียวเริ่มจะขุ่นมัว เขาสาวเท้าไปข้างหน้า ยื่นมือไปช่วยอ๋องหนุ่มถอดเสื้อตัวนอกออกพร้อมกับพูดเบาๆ ว่า "แค่คำเล่าลือเท่านั้น ฝ่าบาทอย่าได้ใส่ใจเรื่องไร้สาระเหล่านั้นเลยพะยะค่ะ"

 

หลี่เซียวรับคำ ทอดมองเขาและถามด้วยเสียงแหบแห้ง “เจ้ากลัวหรือไม่?”

 

"ไม่พะยะค่ะ" ซ่งซ่งเงยหน้าขึ้น แย้มรอยยิ้มงดงาม “กระหม่อมไม่กลัวอะไรทั้งนั้น”

 

อารมณ์ขุ่นมัวของหลี่เซียวค่อยๆ จางหายไป เขาเอื้อมมือคว้าเอวซ่งซ่งมาแนบกาย แนบหน้าผากชิดหน้าผาก ประทับจูบบนริมฝีปากของเจ้าตัวน้อย ซ่งซ่งเองก็ตอบรับอย่างเงอะงะ คิดว่าคืนนี้เขาคงจะไม่ได้นอนเป็นแน่..

 

แต่น่าแปลกที่หลี่เซียวไม่ได้สานต่อ

 

หลี่เซียวทอดกายนอนลงบนเตียงใหญ่ ในอ้อมแขนมีซ่งซ่งที่ถูกกอดรัดราวกับเป็นหมอนข้างอยู่ อีกฝ่ายหลับตาลงขณะบ่นพึมพำ "เจ้าผอมเกินไป เราไม่ชอบ"

 

ซ่งซ่งคิดกับตัวเอง ทำไมในชีวิตก่อนท่านอ๋องถึงไม่เคยบ่นแบบนี้เล่า

 

เขาแทบจะรอไม่ไหวแล้วที่จะได้ตั้งครร์ลูกน้อยอีกครั้ง แต่ดูเหมือนหลี่เซียวจะไม่สนใจเรื่องนั้นสักเท่าไหร่ แต่ว่าจะกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ถูกต้องนัก เพราะเขาก็มีความต้องการเช่นกันเพียงแต่ยังมีสิ่งให้ต้องกังวลอยู่

 

ซงซ่งไม่ได้สนใจต่อและผล็อยหลับไป ดูท่าว่าเขาจะไม่ได้หลับสบายนัก เพราะเขากำลังจมดิ่งกับฝันร้ายไม่หยุด ในฝันนั้นเขาล้มลงกับพื้น เลือดออกไปทั่วทั้งตัว และเห็นว่าเป็นซ่งเกอที่แทงเขาด้วยกริชเล่มหนึ่ง หลังจากนั้นเขาก็เห็นอีกว่าบุตรชายของเขากำลังร้องไห้เสียงดังอยู่ท่ามกลางกองไฟ ...

 

เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าตนถูกหลี่เซียวกอดไว้ เหงื่อเย็นๆ ไหลจากหน้าผากลงสู่แก้มไหลไปจนถึงลำคอ ครู่หนึ่งดวงตากลมโตของเขาดูตื่นตระหนก จากนั้นก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

 

หลี่เซียวปัดป่ายนิ้วมือไปมาบนหน้าผากของเขาเพื่อเช็ดหยดเหงื่อให้ “ฝันร้ายหรือ?”

 

ซ่งซ่งกะพริบตาและพยายามพูดติดตลกว่า "กระหม่อมทำให้ฝ่าบาทตกใจหรือ?”

 

“เก่งนี่”

 

ซ่งซ่งพูดไม่ออก

 

หลี่เสี่ยวตอบรับด้วยท่าทางเฉยเมย เขากอดรัดซ่งซ่งไว้ในอ้อมแขน ปลายคางของเขาถูไถกับผมยาวๆ ของซ่งซ่ง "เราตกใจง่าย หากเจ้าไม่อยากให้เราตกใจตายและนำไปสู่โทสะของโอรสสวรรค์ เช่นนั้นก็ฝันดีเสียเถิด"

 

ซ่งซ่งได้ยินเขาแกล้งเย้าตน หัวใจที่เต้นรัวของเขาก็ค่อยๆ ทุเลาลง "กระหม่อมมักจะฝันไม่ดี"

 

หลี่เซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "รอจนกว่าเราจะขึ้นครองราชย์แล้วแต่งตั้งเจ้าเป็นฮองเฮา นั่นคงจะถือได้ว่าดี ... "

 

ซ่งซ่งผวา ยกมือขึ้นปิดปากหลี่เซียวอย่างตื่นตระหนก อ๋องคลั่งผู้นี้ไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหนกัน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ต้องการศีรษะของตน แต่ซ่งซ่งก็ยังต้องการนะ!

 

มุมปากของหลี่เซียวยกขึ้น เขาแนบจูบนุ่มนวลลงบนฝ่ามือของซ่งซ่ง

 

ซ่งซ่งตัดสินใจเลิกพูดเรื่องไร้สาระกับเขา มุดศีรษะเข้าซุกอกหลี่เซียวเพื่อตัดบทสนทนา หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หลับไปอีกครั้ง

 

นี่ถือเป็นคืนที่ดีที่สุดที่เขาเคยมีในสองช่วงชีวิตนี้ เขาไม่ต้องกังวลเรื่องจะมีหนูคลานเข้ามาก่อกวนหรือนอนไม่หลับเพราะอากาศอันหนาวเหน็บ ยังไม่รวมถึงเรื่องที่อาจมีใครบางคนเข้ามาในห้องเก็บของเพื่อหวังจะใช้เขาเป็นกระสอบทรายอีกด้วย

 

เรื่องทั้งหมดนี่มันช่างยอดเยี่ยมอย่างเหลือเชื่อ ซ่งซ่งตื่นขึ้นมาก็ไม่พบผู้ใด เขาเปิดผ้าม่านบังเตียงออก ยกมือขึ้นเพื่อบังแสงที่สาดส่องเข้ามาจนทำให้ตาพร่า เขาจึงได้รู้ว่านี่มันสายมากแล้ว

 

เขาลุกจากเตียงทันที ด้านนอกห้องมีสาวใช้สองคนค้อมกายลงทักทายเขา "คุณชายตื่นแล้ว ต้องการล้างหน้าเลยหรือไม่เจ้าคะ"

 

เขาตอบรับ ไม่นานก็มีข้ารับใช้นำน้ำอุ่นมาให้ ซ่งซ่งล้างหน้าและรับผ้าขนหนูผืนนุ่มมาซับเบาๆ เมื่อแล้วเสร็จ สำรับอาหารจากห้องครัวก็มาส่งอย่างรวดเร็ว "หวางเย่สั่งการให้บ่าวเตรียมน้ำแกงไก่ไว้ให้คุณชาย ทานตอนที่ยังร้อนอยู่เถิดเจ้าค่ะ มันเป็นยาบำรุงที่ดี"

 

เขาหยิบน้ำแกงไก่ถ้วยนั้นขึ้นมาอย่างงุนงงพลางคาดเดาว่าหลี่เซียวคิดจะขุนเขาให้อ้วนก่อนจะ ‘กิน’ เขาจริงๆ น่ะหรือ? เหตุใดต้องมากเรื่องเช่นนั้นกัน?

 

ที่ด้านนอก พ่อบ้านฉีกำลังจ้องแล้วจ้องอีกเข้าไปในห้องนั้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็มองเขาแล้วมองเขาอีก จนในที่สุดก็เริ่มหมดความอดทน

 

"เขาคือลูกนอกสมรสของตระกูลซ่งคนนั้นจริงๆ น่ะหรือ? เช้านี้ผู้คนทั้งเมืองหลวงพูดคุยกันแต่เรื่องที่ว่าหวางเย่ของเราไปลักพาตัวเขามาอยู่ที่จวนอ๋องแห่งนี้"

 

"อาการของหวางเย่คงกำลังหนักขึ้นเรื่อยๆ " พ่อบ้านฉีพึมพำ "คุณชายผู้นั้นช่างน่าสงสารนัก"

 

เด็กหนุ่มกล่าวต่อ "หวางเย่เป็นผู้อุ้มคุณชายกลับมาด้วยพระองค์เอง ข้าได้ยินว่าบ่าวไพร่สตรีแทบทุกนางในจวนต่างพากันริษยากันทั้งนั้น"

 

"เจ้าจะรู้อะไร" พ่อบ้านฉีมองไปที่ซ่งซ่งราวกับว่าเขากำลังมองซากศพ ก่อนจะหันมาพูดต่อว่า "รอดูเถิด หวางเย่ล้มป่วยอีกเมื่อไหร่นั่นจะเป็นวันตายของเขา"

 

 

--------------------------------

 

 

ขออภัยในความล่าช้านะคะ เราเพิ่งได้โน๊ตบุ๊คกลับมาหลังจากเอาไปซ่อม พรุ่งนี้จะเราลง 2 ตอนเพื่อเป็นการชดเชยค่ะ

เราพยายามเรียบเรียงเนื้อหาออกมาให้อ่านแล้วเข้าใจได้ง่าย ดังนั้นพวกคำราชาศัพท์จึงอาจถูกบ้างผิดบ้าง ต้องอภัยในประเด็นนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันในวันพรุ่งนี้ เลิ้บๆค่ะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.121K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,490 ความคิดเห็น

  1. #2143 Porpea (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 00:30
    สงสารพ่อบ้านเลยเขาน่าจะอยากได้พระชายาแล้วมีเด็กตัวน้อยๆมาวิ่งมั่งแต่เจ้าชั่งไม่ให้ความร่วมมือเสียจริงจนพ่อบ้านน่าจะปลงแล้วว่าคงไม่เลี้ยงคุณหนูตัวน้อยๆแน่ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะพ่อบ้านคนนี้ได้แน่ๆค่ะ
    #2,143
    0
  2. #2106 HappinessPinky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 16:57

    ท่านอ๋องเคยเห็นวิญญาณน้องใช่มั้ย


    ทำไมบางบทถึงเรียกอ๋องว่าฝ่าบาทอ่า




    #2,106
    0
  3. #1917 กมลนันท์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2563 / 10:12

    น้องเป็นผู้หญิง หรือผู้ชายค่ะ งง ที่พ่อบ้านเรียกร้องว่าคุณ ชาย

    #1,917
    2
    • #1917-1 luppond(จากตอนที่ 5)
      18 ธันวาคม 2563 / 17:49
      ผู้ชายค่า
      #1917-1
    • #1917-2 Yคือชีวิต(จากตอนที่ 5)
      3 เมษายน 2564 / 13:36
      ผู้ชายสิคะ55555555 เพราะเรื่องนี้เป็นy
      #1917-2
  4. #1055 trp1021 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 23:10
    คุณพ่อบ้านคือปลงแล้ว คาดว่าอาการแบบนี้เคยลุ้นและตื่นเต้นว่าจะมีพระชายาในวังมามากแล้ว 5555555
    #1,055
    0
  5. #613 reposes (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 23:46

    ก็คือสงสารน้องมาก อยากให้ได้กินอาหารดีๆ ได้นอนที่นอนดีๆ

    #613
    0
  6. #612 reposes (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 23:46

    อยากขุนน้องงง

    #612
    0
  7. #560 PCcoolgg (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 18:48
    ขอบคุณนะคะ♥️♥️
    #560
    0
  8. #499 Apoptosis (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 13:04
    คุณพ่อบ้านนนน 555555555
    #499
    0
  9. #406 Plankton J (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 19:58
    นี่ว่าหวางเย่ก้ยังอยากมีลูก แต่ก้ยังไม่อยากมีตอนนี้เพราะคราวก่อนซ่งเกอสวมรอยเป็นซ่งซ่งแล้วเอาลูกไปบ่ ในกรณีที่หวางเย่ก้กลับมาชาตินี้เหมือนกันอ่ะนะ แก้แค้นพวกมันให้หมดเลย
    #406
    0
  10. #347 ฺBedroom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 03:18
    ขำความพ่อบ้านชราจริงๆ
    #347
    0
  11. #302 janeicelet (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 12:51
    พระเอกเคยเห็นน้องตอนเป็นวิญญาณเหรอ
    #302
    0
  12. #38 PuiPui--r (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 11:56
    สงสารน้องชะตาชีวิตบัดซบมาก ขอให้น้องกับท่านอ๋องเข้าใจกันไวๆแล้วร่วมมือกันทำลายพวกคนใจชั่ว
    #38
    0
  13. #24 Winterrin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 10:33
    พระเอกน่าจะกลับชาติมาเกิดเหมือนกันแต่ขอให้แก้แค้นครอบครัวทีอีกอย่างแม่น้องเมียแต่งคนแรกจ้าไม่ใช่ลูกนอกสมรสกำหมัดแล้วววอยากต่อยคน
    #24
    0
  14. #23 fristlove (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 09:25
    น่ารักอ่า ขอบคุณทึ่แปลจ้า
    #23
    0
  15. #22 ปีศาจรัตติกาล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 06:32
    ขอบคุณที่แปลให้อ่านกันนะคะ สนุกมากเลย รอตอนต่อน้าาา♥️
    #22
    0
  16. วันที่ 6 กันยายน 2563 / 04:55
    แงงง อบอุ่นมากๆ เราเดาว่าน่าจะกลับชาติมาเกิดเหมือนกันรึป่าว หรือยังไงนะ แต่ใดๆก็คือน้องน่ารักมาก ฮือ
    #21
    0
  17. #20 chutimpr (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 00:28
    แปลดีมากค่ะ

    ชอบพล็อตเรื่องด้วย
    #20
    0
  18. #19 ฟาฟาฟาฟี้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 23:54

    เป็นกำลังใจให้นะค้าาา อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจังงงง
    #19
    0
  19. #18 Gris_Blanca (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 22:48
    รักนะคะ แง้งงงง แปลลื่นไหลมากค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่า
    #18
    0
  20. #16 gipom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 21:06

    มันคือการขุนก่อนถูกจับกินแน่ๆๆ

    #16
    1
    • #16-1 154tp(จากตอนที่ 5)
      5 กันยายน 2563 / 21:35

      สนุกมากค่า❤❤❤
      #16-1
  21. #15 OmChidabha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 20:54

    ขอบคุณนะคะ
    #15
    0