Gacha Fight!!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,019 Views

  • 6 Comments

  • 50 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    131

    Overall
    1,019

ตอนที่ 9 : การต่อสู้อันร้อนระอุ ยูสุเกะ vs กอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    20 ม.ค. 62

Gacha Fight!!

        Chapter 8 : การต่อสู้อันร้อนระอุ ยูสุเกะ vs กอน   

          การต่อสู้ของยูสุเกะและกอนเปิดฉากด้วยเสียงเชียร์อย่างงดงาม จิมมี่ยืนชมการต่อสู้ของแม็กซ์เพื่อนรักจากด้านล่างเวทีและส่งแรงเชียร์ให้

          ยูสุเกะ : “นายนี่พลิ้วเหมือนกันนะ

          กอน : “ก็เพราะฉันอัพสเตตัสสายนี้มานี่นา

          ยูสุเกะ : “เริ่มรู้สึกคิดผิดแล้วแฮะที่เน้นอัพแต่สายเมจเพราะงี้ไงฉันถึงมีดาเมจแค่สกิลน่ะ

          กอน : “ขอบคุณที่อธิบายนะ!”

          ยูสุเกะ : “อ้ะ...! นี่ตูคิดในใจดังไปรึเนี่ย!?”

          กอน : “ออกมาจากปากนายเลยแหละ

          ยูสุเกะ : “งั้นหรอๆ ฮ่าๆ งั้นเรามาเริ่มอุ่นเครื่องกันหน่อยดีกว่า

          กอน : “ฉันก็ว่าจะทำแบบนั้นเหมือนกัน!”

          ยูสุเกะ : “คุยถูกคอดีแฮะ

          ยูสุเกะพุ่งเข้าหากอนตรงๆแต่พอเขาเริ่มเข้าระยะที่หมัดของกอนจะเหวี่ยงมาถึงเขาก็หักเลี้ยวไปทางขวาทันทีเพื่อหลบสายตาของกอน ยูสุเกะเคลื่อนไหวไปรอบตัวกอนอย่างรวดเร็วกอนเองก็ใช้สายตาอันแหลมคมจับจ้องร่างของยูสุเกะโดยไม่ประมาท ราวกับนักล่าที่ถูกเหยื่อหลอกล่อแต่ยังใช้สายตาอันคมกริบจ้องมองเหยื่ออย่างไม่ลดละ

          ยูสุเกะกดใช้สกิล เรกันเขารวบรวมมานาไว้ที่หมัดขวาจนเกิดแสงสีฟ้าอ่อนๆรอบหมัดของเขา เขาเหวี่ยงหมัดนั้นออกไป มานาที่เขาแปรไปเป็นพลังวิญญาณนั้นก็พุ่งเข้าไปหากอนราวกับห่ากระสุนสีฟ้าจำนวนมากพุ่งเข้าใส่เป้าหมาย

          แต่ทางกอนเองก็แปรมานามาเป็นพลังออร่าและใช้มันห่อหุ้มไว้ทั่วร่างกายและใช้ร่างกายนั้นรับห่ากระสุนตรงๆ ราวกับรถถังที่กำลังรับมือกับอาวุธสงคราม เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆ!’ เสียงกระสุนวิญญาณอัดปะทะกับร่างกายของกอนอย่างเต็มแรง ถึงร่างของกอนจะห่อหุ้มไปด้วยพลังออร่าแล้วก็ตามแต่ก็ยังไม่สามารถทนต่อดาเมจจากกระสุนพลังวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนนั้นได้เลย

          กอน : “อ....อ๊าก!”

          กอนทนต่อแรงปะทะนั้นไม่ไหวจนพลังออร่าของเขานั้นคลายออก กลายเป็นว่ากอนใช้ร่างกายเปล่าๆรับกระสุนพลังวิญญาณอันหนักหน่วงนั้นที่กำลังพุ่งมาอย่างนับไม่ถ้วน มันแรงถึงขนาดดันร่างของกอนไปทางด้านหลังได้เลย

          ตอนนี้เลือดของกอนเหลืออยู่74% ส่วนยูสุเกะเหลือเลือดอยู่95% เพราะถูกกอนโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียว

          กอน : “ยันยียันเยา

          กอนกดใช้สกิลหมัดเป่ายิงฉุบ เขารวบรวมพลังออร่าไว้ที่หมัดขวา ปริมาณออร่าที่เขารวบรวมเอาไว้นั้นมากกว่าหมัดที่เขาเพิ่งอัดยูสุเกะไปเมื่อครู่ถึง3-4เท่า หมัดอันหนักหน่วงนี้ถ้ายูสุเกะโดนจังๆล่ะก็เจ็บหนักแน่นอน

          กอน : “เป่า ยิง ฉุบ!!”

          ขณะที่กอนรวบรวมพลังออร่าไว้ที่หมัดขวาข้างเดียวร่างทั้งร่างของเขาก็กำลังรับห่ากระสุนที่ยูสุเกะปล่อยออกมาไม่ไหยุดหย่อน และในที่สุดเขาก็รวบรวมจนขนาดใหญ่กว่าร่างของกอนเสียด้วยซ้ำ ไม่สิ ต้องบอกว่าใหญ่กว่าร่างของกอนถึงจะถูก มันใหญ่กว่าที่เขารวบรวมมาเมื่อครู่กว่า10เท่า และกอนก็พุ่งเข้าไปหายูสุเกะตรงๆโดยที่ยังคงรับห่ากระสุนอยู่

          กอน : “ค้อนนนนนนนน!!”

          ภาพของกอนตอนนี้เหมือนกับนักอเมริกาฟุตบอลที่อุ้มลูกรักบี้เอาไว้และกำลังหลบเหล่าผู้เล่นอื่นที่จะเข้ามาสกัดการเคลื่อนไหวของกอน

          กอน : “ย้ากกกกกกกกกก!!!!”

          กอนตะโกนลั่นพร้อมเหวี่ยงหมัดอัดใส่ยูสุเกะอย่างเต็มแรง แน่นอนว่าพลังทำลายล้างระดับนี้นั้นต้องเป็นพลังทำลายล้างที่ทะลุทะลวงมหาศาลแน่นอน ร่างของยูสุเกะปลิวกระเด็นออกไปไกลจนสุดขอบของแมพเลยทีเดียว แรงอัดเมื่อครู่ของกอนนั้นเรียกได้ว่าเท่ากับระเบิดตึกได้ทั้งตึกอย่างสบายๆเลยดีกว่า แรงหมัดของเขานั้นทำเอายูสุเกะที่เมื่อครู่เหลือเลือดตั้ง95% ตอนนี้ลดฮวบลงมาเหลือแค่ 65% เท่ากับว่ากอนนั้นพลิกเกมได้เลย เขาเหลือเลือดอยู่70%

          กอน : “เฮ้!! นายน่ะ! เป็นอะไรมากรึเปล่า~~~~~?”

          ยูสุเกะที่ได้ยินเสียงตะโกนของกอนอยู่ลางๆเพราะอยู่ถึงสุดขอบของแมพได้แต่เพียงตะโกนกลับออกไปว่า

          ยูสุเกะ : “โฮ่ยยยยยย ไม่เป็นอารายยยยยยยย~~~!”

          ถึงกอนจะเห็นตำแหน่งของยูสุเกะได้จากการดูแมพก็ตามเขาก็ยังตะโกนถามยูสุเกะด้วยความเป็นห่วง(ทั้งๆที่เป็นคนต่อยเองแท้ๆ)

          ยูสุเกะลุกขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยท่าทีสบายสุดๆอาจเพราะการที่เขาได้มาเจอกอนได้วันนี้ทำให้เขารู้สึกสนุกสุดๆเพราะสู้ได้อย่างสูสีจึงทำให้เขาดี้ด้าจนออกหน้าออกตา และเขาก็คิดจะโต้กลับไปบ้างเช่นกัน เขาแปรมานาเป็นพลังวิญญาณและรวบรวมมันไว้ที่ปลายนิ้วจนเกิดแสงสีฟ้าอ่อนๆขนาดใหญ่ล้อมรอบนิ้วชี้ของเขาไว้

          ยูสุเกะ : “คราวนี้ใช้มานาให้หมดอัดไว้ที่นัดๆเดียวนี้นี่ล่ะ!”

          ยูสุเกะใช้มืออีกข้างมาช่วยพยุงไว้เพราะกระสุนวิญญาณนัดนี้นั้นหนักแน่นขนาดถ้าปล่อยออกไปด้วยมือเดียวมีหวังแรงสะท้อนส่งผลให้แขนหักได้แน่นอน(ถ้าตามทฤษฎีล่ะก็นะ) แต่เพราะนี่เป็นเกมดาเมจสะท้อนจากสกิลของตนเองจึงไม่มีผลใดๆทั้งสิ้นแต่ที่ยูสุเกะกำลังนับมืออีกข้างมาประคองเอาไว้ที่ข้อมือคงเพราะติดมาจากมังงะที่เขาอ่านมาล้วนๆ กระสุนวิญญาณนัดนี้นั้นใหญ่มากขนาดที่ว่าใหญ่กว่าร่างของยูสุเกะ4-5เท่าเสียอีก และเขาก็ดูตำแหน่งกอนจากระยะไกลผ่านแมพเขาจึงใช้วิธีนี้เล็งยิงกอนจากระยะไกลคล้ายกับสไนเปอร์ที่กำลังส่องเหยื่อโดยใช้สมาธิทั้งหมดผ่านสโคปที่ติดอยู่บนตัวปืนเพื่อให้เกิดความแม่นยำและอัตราสำเร็จมากที่สุด มานาของยูสุเกะเองก็ค่อยๆลดลงจนในที่สุดก็หมดหลอดจนได้ และกระสุนวิญญาณที่ใช้มานาทั้งหมดของยูสุเกะอัดเข้าไปนั้นก็เสร็จสมบูรณ์

          กระสุนวิญญาณนัดนี้สรุปว่าใหญ่กว่าร่างของยูสุเกะถึง10เท่า!! แน่นอนว่ามันอัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณที่แสนหนักหน่วงมีอานุภาพทำลายล้างมากมายมหาศาลถึงกับเป็นนัดชี้เป็นชี้ตายที่ยูสุเกะพร้อมจะเสี่ยง ถ้านัดนี้เข้าเป้าจังๆแน่นอนว่าฝั่งกอนถึงขั้นวิกฤตแน่นอน แต่ถ้านัดนี้พลาดเป้าฝ่ายที่วิกฤตจะเป็นยูสุเกะซะเองเพราะตัวเองสูญเสียมานาไปจนหมดแล้วไม่สามารถใช้สกิลได้อีกต่อไป และดาเมจทั้งหมดของยูสุเกะยังอยู่ที่สกิลอีกต่างหาก ถ้าพลาดนัดนี้จริงๆเขาคงเสียเปรียบหนัก แต่เพราะแบบนี้เขาก็ยังยิ้มออก เพราะมันสนุกยังไงล่ะ! การเล่นเกมจริงๆถ้ามีโอกาสชนะ100% มันไม่มีทางสนุกแน่นอน มันต้องมีการพลิกแพลงไปมา ต้องมีความท้าทายมันถึงจะสนุก!! ยูสุเกะคิดแบบนี้ในหัวแล้วคิดว่าถึงจะไม่ได้เงินรางวัลไปแต่ได้สนุกแบบนี้ก็นับว่าคุ้มค่ามากแล้ว

          ยูสุเกะ : “กระสุนพลังวิญญาณ!!!!!”

          ยูสุเกะตะโกนลั่นจนดังไปทั่วแมพ ถึงที่จะเป็นลางประลองกลางหาวก็จริง แต่ถ้าอิงจากในมังงะจริงๆล่ะก็มันก็แค่เวทีแคบๆ ทางผู้พัฒนาจึงปรับให้แมพนี้กว้างสุดลูกหูลูกตาถึงบนพื้นจะยังมีแผ่นเวทีอยู่ และรอบข้างยังมีเหล่าผู้ชมมาเชียร์ก็ตาม ความกว้างนั้นไม่สามารถวัดได้ และตอนนี้ยูสุเกะกระเด็นมาไกลโขจึงเห็นร่างของกอนเพียงลางๆ แต่เขาก็มั่นใจว่าสามารถยิงนัดนี้ให้โดนเป้าแน่นอน แรงตะโกนเมื่อครู่คล้ายกับการเหนี่ยวไก และในที่สุดเขาก็ปล่อยกระสุนพลังวิญญาณออกไปจากปลายนิ้วทันที แสงสีฟ้าพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของยูสุเกะจนกลายเป็นกระสุนพลังทำลายล้างสูงขนาดกว้างพุ่งออกมาเป็นเส้นตรงเข้าหาร่างของกอนที่ยืนอยู่ไกลเห็นได้เพียงลางๆ

          แสงสีฟ้าอันมหาศาลพุ่งเข้าหากอนด้วยความเร็วสูงจนกอนเองก็มองเห็นได้จากระยะไกลว่ากำลังมีอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามาหาตนอยู่ แต่กอนไม่คิดจะหลบแม้แต่นิด

          กอน : “เอาแบบนี้เรอะ ถ้านายจะเล่นแบบนี้ ฉันก็จะรับตรงๆนี่แหละ!”

          กอนคิดจะรับตรงๆ!! แต่ว่าเขาไม่คิดจะใช้ทั้งร่างรับแน่นอนอยู่แล้ว เขาเองก็คิดจะใช้มานาทั้งหมดเหมือนกัน เขารวบรวมมานามาเป็นพลังออร่ารวมกันไว้ที่หมัดขวาของเขาพร้อมกับกดใช้ สกิล หมัดเป่ายิงฉุบออร่าที่รวบรวมมาไว้ที่หมัดนั้นแผ่ขยายขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ กลายเป็นออร่าสีส้มๆล้อมรอบหมัดของกอนไว้เป็นลักษณะลูกบอลกลมๆขนาดใหญ่หุ้มหมัดของกอนเอาไว้

          กอน : “ยันยียันเยา

          แสงสีฟ้าพุ่งเข้ามาใกล้จะถึงกอนเต็มที แต่เขาก็ยังคงรวบรวมมานาเอาไว้อย่างมีสติ คำพูดของเขาที่ว่า จะรับตรงๆนั้นไม่ได้หมายถึงใช้ร่างกายรับ แต่หมายถึงใช้หมัดซัดลูกพลังนั้นกลับไปต่างหาก!!

          กอน : “เป่า ยิง ฉุบ!!”

          ปริมาณออร่านั้นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนหุ้มทั้งร่างของกอนเอาไว้ได้เลยทีเดียวแต่ใจกลางของออร่ายังอยู่ที่หมัด

          แสงสีฟ้าเองก็พุ่งเข้ามาหากอนในระยะเผาขนแล้ว และทันใดนั้น!!

          กอน : “ค้อนนนนนนนนนน!!!!”

          กอนแหกปากลั่นราวกับเสียงระเบิดที่ดังขึ้นในสภาวะสงคราม แสงสีฟ้านั้นแทบจะปะทะร่างของเขาอยู่แล้วแต่ว่ากอนใช้มานาจนหมดทันและเหวี่ยงหมัดขวาใส่ก้อนพลังนั้นอย่างเต็มแรงด้วยแรงเฮือกทั้งหมดที่มี จนลูกพลังวิญญาณของยูสุเกะนั้นหยุดนิ่งอยู่กับที่ ถึงจะเห็นเป็นแบบนั้นก็จริง แต่ที่จริงแล้วกระสุนวิญญาณของยูสุเกะนั้นกำลังดันหมัดของกอนอยู่ แต่กอนเองก็ใช้แรงดันกระสุนวิญญาณของยูสุเกะจนมันเหมือนกับสภาวะหยุดนิ่ง

          กอน : “ถ้าฉันแพ้แรงล่ะก็ ฉันก็คงแพ้ในการต่อสู้ครั้งนี้แน่นอน ดังนั้น! ย้ากกกกกกกกกกก!!!!”

          กอนตะโกนเรียกแรงฮึดสุดท้ายออกมา และแล้ว หมัดของกอนก็เหมือนจะดันกระสุนวิญญาณลูกยักษ์ของยูสุเกะได้นิดๆ

          ยูสุเกะเองก็วิ่งเข้ามาจนเห็นกอนกำลังดันกระสุนวิญญาณของตนเองอยู่แต่เพราะมานาหมดแล้วจะยิงซ้ำเพิ่มความแรงของกระสุนก็ใช่ที่เขาจึงทำได้แค่เพียงยืนมองอยู่เฉยๆเท่านั้น

          กอน : “ย้ากกกกกกกกก โอ้ววววววววววววว!!!”

          กอนดันกระสุนวิญญาณของยูสุเกะได้อย่างน่าเหลือเชื่อ และในที่สุดเขาก็อัดกระสุนวิญญาณของยูสุเกะจนแตกออกจากจุดๆเดียว แสงสีฟ้ากระจายออกไปคนละทิศคนละทางจากจุดศูนย์กลาง เมื่อกระสุนวิญญาณระเบิดออกนั้นราวกับทำให้กอนที่กำลังถูกของหนักทับอกไว้จนขยับไปไหนไม่ได้และกอนก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีดันของหนักนั้นออกจนในที่สุดก็โล่งออกอย่างบอกไม่ถูก

          กอน : “แฮ่ก.....แฮ่ก.....สำเร็จ....

          กอนเหนื่อยจนเหงื่อไหล่ย้อมทั่วทั้งร่างด้วยความเหนื่อยเขาจึงล้มฟุบนั่งลงกับพื้น

          ยูสุเกะ : “ส...สุดยอดเลยแฮะ...ทำลายได้ด้วยหรอเนี่ย ใช้มานาทั้งหมดเลยนะ

          กอน : “นายเองก็เถอะ มีพลังขนาดยิงของแบบนี้ออกมาได้นะเนี่ย..ซูฮกเลยแฮะ ฉันต้องใช้มานาทั้งหมดเลยนะเนี่ย

          เมื่อทั้งคู่สนทนากันซักพักแล้วมาหยุดที่ประโยคว่า ใช้มานาไปทั้งหมดแล้วก็มองหน้ากันซักพักแล้วขำก๊ากออกมา

          จิมมี่ที่ยืนดูการแข่งขันอยู่ห่างๆได้แต่คิดในใจว่า นี่เอ็งได้เพื่อนใหม่ด้วยวิธีนี้อะนะ!?’

          กอน : “แต่โทษทีนะ เพราะยังไงฉันก็จะชนะนาย

          กอนพูดอย่างมั่นใจเพราะดูเหมือนเขาจะเก็บไม้เด็ดเอาไว้อยู่ และสิ่งนั้นก็คงจะเป็น ไม้ตายแน่นอน

          ยูสุเกะที่เหลือเลือดอยู่เพียง65%นั้นผงะชั่วครู่เพราะอีกฝ่ายเหลือเลือดตั้ง70%ถ้าให้ดวลกันหมัดต่อหมัดล่ะก็ตนได้แพ้หลุดลุ่ยแน่นอน

          กอนกดใช้เกจไม้ตายและพุ่งเข้าหายูสุเกะในชั่วพริบตา ภาพบนหน้าจอถูกตัดเข้าสู่คัทซีน

          อาจารย์ไกด์ : “จะใช้นั่นสินะ

          โฆษก : “อ้าว!! อาจารย์หายไปไหนมาครับเนี่ย!?”

          อาจารย์ไกด์ : “แค่ไปหาอะไรมากินน่ะเลยพลาดคู่เมื่อกี้ไป

          โฆษก : “นั่น ที่อาจารย์หมายถึงคืออะไรหรอครับ!?”

          อาจารย์ไกด์ : “กอนร่างเคไงล่ะ

          โฆษก : “ก....กอนร่างที่ทำให้ตัวเองอยู่ในสภาพดูไม่ได้นั่นหรอครับ!?”

          อาจารย์ไกด์พยักหน้าแต่ที่ทั้งคู่กำลังอึ้งอยู่นั้นไม่ใช่เพราะห่วงสภาพของกอนแม้แต่น้อย นี่เป็นเพียงเกมจึงไม่เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงแน่นอน แต่ที่ทั้งคู่ ไม่สิ ทุกคนที่กำลังชมการแข่งขันนี้อึ้งอยู่ก็เพราะกำลังจะได้เห็นสิ่งที่ทรงพลังสุดๆต่อจากนี้ต่างหาก

          กอน : “โกหก

          ออร่าสีดำจำนวนมหาศาลได้เข้ามาล้อมรอบร่างของกอนราวกอนกำลังดึงดูดสิ่งเหล่านี้เข้ามาทั้งๆที่ออร่าสีดำที่ดูชั่วร้ายนั่นแหละคืออร่าของกอนเอง

          กอน : “พอ กัน ที

          กอนค่อยๆลุกขึ้น สีหน้าที่ดูหม่นหมองบวกกับออร่าดำมืดจำนวนมหาศาลพวกนี้ที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของกอนทำให้รู้ถึงอารมณ์ที่กำลังแปรปรวนของกอน เศร้าก็ไม่ใช่ โกรธก็ไม่เชิง มันไม่ใช่อารมณ์เพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่มันคืออารมณ์ด้านลบหลายๆอารมณ์มารวมกันและพุ่งขึ้นจนถึงจุดสูงสุด

          กอน : “จบ กัน แค่ นี้ เถอะ

          ร่างของกอนค่อยๆสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่สิ่งที่สูงขึ้นจนผิดหูผิดตาเลยก็คือเส้นผมของกอน เส้นผมสีดำยาวขึ้นจนผิดหูผิดตา แต่มันกลับหลอมรวมกับสีของออร่าได้อย่างน่าประหลาด

          กอน : “ดัง นั้น ขอ ใส่ ให้ เต็ม ที่

          กล้ามเนื้อผุดขึ้นตามร่างของกอนไม่ว่าจะส่วนแขน ส่วนขา ส่วนอก ทุกส่วนของร่างกายของกอนมีกล้ามเนื้อผุดขึ้นมาทั้งๆที่ไม่น่าจะมีได้ภายในระยะเวลาอันสั้น

          กอน : “ต้อง ฆ่า ให้ ได้ ปี โต้!!!”

          กอนแผ่ออร่าดำมืดออกมาจากร่าง ออร่าสีดำทมิฬดูน่ากลัวจำนวนมหาศาลพุ่งออกมาจากร่างของกอน ปริมาณออร่าขนาดที่สามารถรับมือกับคนทั้งประเทศได้สบายๆ

          กอนตอนนี้ได้กลายเป็นร่างเค ซึ่งเป็นร่างที่กอนใช้ตอนที่สิ้นหวังเนื่องจากคนที่เขาอยากให้รักษาและพยายามทุกทางเพื่อรักษากลับตายไปแล้วจึงทำให้เขารู้สึกโกรธแค้นและเศร้าถึงขีดสุดของต่อมอารมณ์และเขาได้ใช้ร่างนี้เผด็จศึกศัตรูหลังจากใช้ร่างนี้ร่างกายของเขาก็อยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้เลย

          กอนใช้ร่างกำยำนั่นพุ่งเข้าหายูสุเกะด้วยความเร็วระดับเหนือเสียง ทางที่เขาผ่านไปนั้นทำให้อากาศรอบข้างแหวกออก และเขาใช้ขากำยำท่อนนั้นเตะอัดที่ท้องของยูสุเกะอย่างเต็มแรงถึงขนาดได้ยินเสียงร่างกายปะทะกันดังลั่นแรงเตะอันหนักหน่วงเมื่อครู่ถึงขนาดทำให้ร่างของยูสุเกะลอยละลิ่วกลางอากาศ กอนที่อยู่บนพื้นก็รวบรวมออร่าปริมาณมหาศาลนั้นเข้ามาไว้ในหมัดขวา

          กอน : “ยัน ยี เยา

          กล้ามเนื้อแขนของกอนปูดบวมเป่งเพราะแรงเบ่ง ออร่าสีดำทมิฬมารุมล้อมที่หมัดขวาของเขาราวกับมีลูกบอลกลมขนาดยักษ์มาหุ้มหมัดของเขาเอาไว้

          กอน : “เป่า ยิง ฉุบ

          ร่างของยูสุเกะค่อยๆร่วงลงมาจนจะถึงพื้น กอนก็พุ่งเข้าไปด้วยความเร็วเหนือเสียงและใช้หมัดขวาข้างนั้นหวดอัดหน้าของยูสุเกะอย่างเต็มแรง

          กอน : “ค้อน!”

          แรงหมัดของกอนทำให้หน้าของยูสุเกะตอนนี้แหลกเละคามือและเนื่องจากแรงหวดเมื่อครู่ทำให้ร่างของยูสุเกะลอยกระเด็นไปไกลแล้วหยุดเนื่องจากแผ่นหลังไปกระแทกอัดกับกำแพง

          กอนเดินเข้าไปหายูสุเกะด้วยความใจเย็น ไม่สิ ต้องบอกว่าไร้อารมณ์ใดๆเลยน่าจะถูกกว่า

          กอน : “แขน ข้าง นี้ น่ะ ฉัน ยก ให้!!”

          กอนจับแขนขวาของเขาแน่นและใช้แรงกระชากแขนออกมาอย่างเลือดเย็น เลือดไหลกระเซ็นออกจากปากแผลหยดไหลตามพื้น เขายังคงใช้แขนซ้ายกำแขนขวาของเขาที่ถูกดึงออกเอาไว้แน่นแล้วก็โดดขึ้นไปบนฟ้าเหวี่ยงแขนขวาของเขาออกไปเต็มแรงจนแขนข้างนั้นปักที่ร่างของยูสุเกะเอาไว้

          กอน : “แก เอง ก็ พัก ได้ แล้ว

          ยูสุเกะ : “ตู ไม่ ใช่ ปี โต๊

          ยูสุเกะร้องเสียงหลง แต่กอนก็ไม่สนเพราะนี่เป็นคัทซีนจึงต้องทำตามที่วางโปรแกรมเอาไว้ กอนโดดมายืนเหนือร่างของยูสุเกะและมองอย่างเลือดเย็น

          กอน : “ยัน ยี ยัน เยา! เป่า ยิง ฉุบ!”
          กอนรวบรวมมานามาไว้รอบแขนข้างที่ถูกกระชากของเขาจนกลายเป็นออร่าสีแดงปริมาณมหาศาลขนาดมหึมามารวมกันที่แขนที่ถูกกระชากของกอน

          กอน : “ค้อนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!”

          กอนใช้แขนข้างที่ถูกกระชากข้างนั้นที่รวบเอาไว้ด้วยออร่าปริมาณมหาศาลอัดลงไปตอกแขนข้างที่ปักอยู่บนร่างของยูสุเกะอย่างเต็มแรงจนเกิดแรงระเบิดมหาศาลแผ่ออกเป็นวงกว้างขนาดใหญ่กินพื้นที่ไปหลายกิโลเมตร

          จนในที่สุดเหลือเพียงพื้นที่ว่างเปล่ากับหลุมขนาดใหญ่ที่มีควันจากความร้อนลอยฟุ้งอยู่กลางอากาศและกอนที่แขนขาดกำลังยืนอยู่ใจกลางหลุมนั่น เศษซากบางอย่างที่ดูไม่ออกว่าคืออะไรมันยับยู่ยี่ราวกับผ้าขี้ริ้วกองอยู่แทบเท้าของกอน ซึ่งคาดว่านั่นน่าจะเป็นซากของยูสุเกะที่หลงเหลืออยู่

          เมื่อจบคัทซีนยูสุเกะกลับสู่สภาพเดิม และสถานที่ก็กลับสู่สภาพเดิม ส่วนกอนนั้นได้บัฟจนกลายเป็นร่างเคและมีเวลาจำกัดแค่10วินาที

          ยูสุเกะ : “อย่างกับดูหนังสยองขวัญแน่ะ...

          กอน : “โทษทีๆ แต่ว่าเพราะแบบนี้เลือดของนายจึงเหลือแค่30%เองนะ

          แขนของกอนกลับมาสู่สภาพเดิมด้วยเช่นกัน แต่ร่างของกอนยังอยู่ในร่างเคอยู่เนื่องจากบัฟนั่นเอง

          ยูสุเกะ : “กะแล้วล่ะว่านายต้องใช้ไม้ตายแน่ๆ ฉันก็ยังเลยเหลือไม้เด็ดเก็บไว้

          กอน : “อย่าบอกนะว่า....

          ยูสุเกะ : “เออ

          ยูสุเกะพูดเพียงประโยคสั้นๆและเขาก็กดใช้เกจไม้ตายในทันที

          โปรดติดตามตอนต่อไป

         

         

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น