[Period] Flower ✿f the REALM {Kai x Baekhyun x Chanyeol}

ตอนที่ 14 : *** ตอนที่ ๗ หน้าที่ {๓} ***

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ม.ค. 57

 

 

 

ตอนที่  ๗ หน้าที่ {}

|

 

หากคิดว่าทั้งหมดเป็นเพียงหน้าที่

ก็ขอให้คิดเสียว่า...

ความห่วงใยนี้ คือหน้าที่ที่ข้าพึงกระทำ

 

วรกายสูงใหญ่ประทับนั่งนิ่งหลังโต๊ะไม้เนื้ออ่อนสลักลวดลายมังกร และลายประจำพระองค์เจ้าชายรัชทายาท  ฝีมือสลักเสลางดงามอ่อนช้อย  พระเนตรสีดำสนิทคมดุจับจ้องลวดลายเหล่านั้นอย่างลืมพระองค์  ขณะที่พระหัตถ์แกร่งพลิกเปิดหน้าหนังสือบันทึกประจำปีของฝ่ายกลาโหมด้วยตั้งพระทัยจะศึกษาอย่างละเอียดเพื่อปรับแนวทางการบริหารของทหารกรมกองต่าง ๆ  ทว่าสิ่งที่รบกวนพระทัยมาตลอดระยะเวลาเกือบสองชั่วยามที่ผ่านมา กลับทำให้พระองค์ไม่อาจมีสมาธิจดจ่อกับเนื้อหานั้นได้เลยแม้แต่น้อย  

            สุดท้าย ก็ไม่อาจมีพระทัยหมกมุ่นอยู่กับการทรงพระอักษรได้เลย  ทรงเงยพระพักตร์ขึ้น และทอดพระเนตรไปยังราชองครักษ์ประจำพระองค์ที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับหนังสือเล่มเขื่องในมือ   หากเป็นผู้อื่น คงจะมีการตำหนิได้ว่าราชองครักษ์ละเลยการปฏิบัติหน้าที่  หากองค์ชายรัชทายาททรงทราบดีว่า ประสาทสัมผัสของชินฉับไวแค่ไหน  ไม่นับรวมกับมือข้างหนึ่งที่กุมดาบในมือไว้แน่นด้วยแล้ว  เชื่อได้ว่าหากมีใครล่วงล้ำเข้ามาภายในห้องทรงพระอักษรแห่งนี้ ดาบที่เป็นหนึ่งเดียวกับมืออันว่องไวคู่นั้น จะฟาดฟันผู้ที่เข้ามาได้ทันท่วงทีแน่นอน

            แต่พระดำรินั้นทำให้ทรงทอดถอนพระทัยยืดยาวด้วยความเบื่อหน่าย ....

            ชินเก่งเกินไป... เก่งจนน่าเบื่อ   

            “ทรงถอนพระทัยด้วยเหตุใดกระหม่อม”

            “เพราะเจ้านั่นแหละ”

            “กระหม่อมมีโทษอันใดหรือฝ่าบาท”

            แสงเทียนนวลตาฉายภาพใบหน้าคมคายหากประดับด้วยรอยยิ้มละมุนหวาน  และคิ้วที่เลิกขึ้นด้วยความไม่เข้าใจของราชองครักษ์หนุ่มชัดเจนจนทำให้พระทัยขุ่นยิ่งขึ้นไปอีก  ทรงมองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง แล้วจึงตรัสด้วยสุรเสียงพาล พระเนตรขวาง      

            “โทษร้ายแรง” ถ้อยรับสั่งเคือง  “ถือดีอย่างไรถึงได้อ่อนให้องค์ชายชานยอลจนเสมอกันได้  ข้าคัดเลือกเจ้ามาเพราะฝีมือยิงธนูอันดับหนึ่ง  แต่เจ้ากลับไม่สามารถเอาชนะองค์ชายได้”

            “ขอพระราชทานอภัย  กระหม่อมด้อยฝีมือนัก จึงทำได้เพียงเสมอ... ฝ่าบาทจะปลดกระหม่อมตอนนี้เลยหรือไม่  กระหม่อมจะได้ส่งคืนดาบพระราชทาน”

            “เจ้านี่มัน... เอะอะท้าให้ข้าปลด  ถ้าข้าปลดเจ้าขึ้นมาจริง ๆ จะว่าอย่างไร”

            “ถือเป็นพระมหากรุณาล้นเกล้ากระหม่อม   กระหม่อมจะได้กลับบ้านนอกไปทำไร่ทำนาเฉกชายฉกรรจ์ทั่วไปเสียที”

            “เฮ้อ!”  ทรงถอนอัสสาสะยาวอีกคราหนึ่ง แล้วจึงตัดสินพระทัยเลิกหาเรื่องราชองครักษ์ผู้เป็นทั้งพระสหายและที่ปรึกษาส่วนพระองค์มาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์  ก่อนที่พระดำรัสแหบแห้งจะดังขึ้น “ขนาดเจ้ายังไม่ชนะ แล้วเมื่อไหร่ที่ข้าจะเอาชนะได้”

            “ชอฮา...”

            “ข้าต้องเก่งแค่ไหน ถึงจะชนะได้.... ต้องทำยังไง” สุรเสียงเศร้าสร้อย ตัดพ้อถึงนางในห้วงพระหฤทัยด้วยถ้อยรับสั่งอันอ่อนล้า “แค่หัวใจนางเท่านั้น ที่ทำอย่างไรก็ไม่ชนะซักที....”

            พระเนตรคมปิดลงช้า ขณะทรงครุ่นคิดถึงสิ่งที่ติดค้างอยู่ในพระทัยมาตั้งแต่บ่ายแก่  สิ่งที่วรกายบอบบางในฉลองพระองค์ขาวที่บรรทมสนิทเพราะอาการประชวรเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ทำให้พระองค์รู้สึกถึงความพ่ายแพ้...

จูบของท่าน... นุ่มนวลกว่าองค์ชายใจร้ายนัก

            ทรงทราบดีโดยไม่ต้องแสวงหาคำตอบ  ทราบจากสายตาหวานฉ่ำที่เจ้าชายอีกพระองค์มองมายังสตรีของพระองค์   เห็นความนัยน์อันลึกซึ้งจากการเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ ทุกคราที่ทั้งสองอยู่ใกล้กัน

            แม้ด้วยสถานะในปัจจุบัน  นางอยู่ในฐานะพระชายาของพระองค์ก็จริง  แต่อดีต...ก็เป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้เช่นกัน  

            อดีตนั้น... กีดกันให้พระองค์เป็นฝ่ายแค่เฝ้ามอง

            และก็เป็นพระองค์อีกเช่นกัน  ที่จำต้องถอยออกมา   ไม่กล้าแม้แต่จะเฝ้านางที่กำลังประชวรอีกต่อไป   ด้วยเกรงว่าจะเผลอรับรู้สิ่งที่จะพรั่งพรูออกมาให้ต้องทรงเจ็บปวดอีก

            “หากพระองค์หวังผลแพ้ชนะกับความรัก.... กระหม่อมเกรงว่าจะเสียเปล่า ต่อให้พระองค์ได้หัวใจรักองค์หญิงมาครอบครอง  ผลของความรักนั้นก็มีแค่เสมอ...”   ชินกราบทูลเสียงเรียบ  หากเรียกสุรเสียงตกพระทัยให้กับพระองค์ไม่น้อย

            “เจ้าจะบ้าเหรอ.. ใครจะอยากได้ความรักของนางกัน!!!

            “... เกล้ากระหม่อมก็คิดว่าพระองค์หมายถึงเรื่องนี้เสียอีก”  ชินมองพระพักตร์ขุ่นของเจ้าเหนือหัวของตน ก่อนทูลด้วยเสียงปนหัวเราะ  

            “เจ้า... เจ้านี่.... พูดไปเรื่อย เพ้อเจ้อเหมือนเสนาอำมาตย์พวกนั้นไม่มีผิด  ไปไกล ๆ เลย  ข้าจะอ่านหนังสือต่อแล้ว”           

            โองการฉุนเฉียวไม่ได้ทำให้ชินเกรงกลัวแต่อย่างใด   ชายหนุ่มวางหนังสือในมือและทูลถามพระองค์อย่างง่าย ๆ

            “ทรงจำเหตุผลที่ประทานชื่อไคให้กับม้านิลจอมพยศนั้นได้หรือไม่กระหม่อม”

            “หึ... จำได้สิ”

            ไค... แปลว่าเปิดเผย เหมาะกับนิสัยของมันดี 

            “ไคตัวนั้น...  เชื่อฟังแค่พระองค์ แถมยังรักแค่ป๋ายตัวเดียว แถมยังไม่เคยปิดบังสิ่งใด ก็เลยไม่เคยมีม้าตัวใด ที่มีโอกาสได้เข้าใกล้ป๋าย”

            พระพักตร์ฉุนคลายลง ... ขณะทรงคิดตามคำกราบทูลนั้น   

            ใช่...ไคเป็นเช่นนั้น

            “กระหม่อมว่า... หากพระองค์ชัดเจน และเปิดเผยเหมือนไค  อะไร ๆ ก็อาจจะดีขึ้นก็ได้นะกระหม่อม”

            “เจ้าจะบ้าหรือไง.... ให้ข้าเปิดเผยกว่านี้ คนก็จะครหาถึงตำแหน่งองค์รัชทายาทได้น่ะสิ!” ตรัสดังลั่น คล้ายไม่พอพระทัย สุรเสียงห้วนห้าว... หากสีหน้าแววตาที่ไม่เปลี่ยนไปของชิน กลับทำให้พระองค์ต้องรับสั่งต่อ ด้วยถ้อยรับสั่งคล้ายจะยอมพ่ายให้กับคนรู้ทัน กระแสรับสั่งเบาหวิว ด้วยเกรงว่าจะมีผู้ใดได้ยิน 

            “ถึงขนาดนี้แล้ว ข้ายังไม่เปิดเผยพอหรือไง”

            ชินยิ้มให้กับรับสั่งนั้น  และกราบทูลด้วยน้ำเสียงหนักแน่น 

          “ที่สำคัญคือ...พระองค์ทรงเปิดเผยกับองค์หญิงบ้างหรือยังล่ะกระหม่อม”

 

 

|

 

           

            เสียงขับดนตรีดังแว่วรื่นหูภายในพิเศษที่มีพื้นที่ห้องกว้างขวาง แสงเทียนและโคมแดงที่ประดับอยู่รอบ ๆ ห้องทำให้บรรยากาศในห้องน่ารัญจวนใจไม่น้อย   ฝ่ามือหนายกถ้วยบรรจุน้ำสีใส หากฤทธิ์แรงเข้าปากครั้งแล้ว ครั้งเล่าราวกับต้องการให้ลืมเลือนบางสิ่งที่ติดอยู่ในความคิดคำนึง และหันมาเกษมสำราญกับสุราและสตรีที่อยู่แนบชิด  

            “ยังดื่มเป็นน้ำเหมือนเคยเลยนะเจ้าคะ... ”

            เสียงหวานใสของนางคณิกากระซิบข้างหู  พร้อมมือเรียวบางที่ยกเหยือกสุราเทลงถ้วยกระเบื้องด้วยท่วงท่างดงาม ปลายนิ้วกรีดกรายพร้อมกับดวงตาหวานเยิ้มที่ปรายตามองชายหนุ่ม

            “เจ้าก็รู้ดีว่าข้าไม่เคยห้ามใจกับสุราและสตรีได้เลยสักครั้ง ซื่อซุน”        ประกายหวานในแววตาฉ่ำวาววับเมื่อยินนามนั้น ...นามที่เขียนด้วยตัวอักษรฮันจาซึ่งบุรุษผู้นี้มอบให้ตั้งแต่หนึ่งปีที่แล้ว

            “ว้าย”

            นางแสร้งร้องอุทาน เมื่อท่อนแขนแกร่งคว้าเอวคอดกิ่วให้ขึ้นมาอยู่บนตัก ท่าทางยั่วเย้าทำให้บุรุษผู้มีดวงหน้าราวเทวดาแย้มยิ้มกว้าง และก้มลงประทับจูบหนักหน่วงลงบนริมฝีปากสีแดงสดตัดกับผิวสีน้ำนมของคีแซงคนโปรด  นางตอบสนองเขาอย่างว่องไว ลิ้นร้อนเร่าแลกเปลี่ยนความหวานฉ่ำลึกภายในโพรงปาก  ปลายนิ้วสากเลื่อนหายเข้าไปใต้ชีมา...กระโปรงผ้าไหมสีสันจัดจ้านยวนตา  ขาเรียวแยกออก พร้อมกับสะโพกรับการสัมผัสอย่างเต็มอกเต็มใจ     

            “แล้วท่านชอบสิ่งใดมากกว่ากันเล่า”

            “ชอบเจ้า... ” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบเบา... เรียกเสียงหัวเราะหวานจากนางคณิกาผู้ทรงเสน่ห์          

            “ผ่านไปนานแค่ไหน...ท่านก็ยังปากหวานเหมือนเดิมนะคะ”

            “แต่ตัวเจ้า กลับหวานขึ้นทุกครั้งที่ข้ากลับมาเลยนะ”

หญิงสาววาดยิ้มหวานอย่างพึงใจ   นางเบียดกายแนบชิดกับบุรุษร่างสูงใหญ่  สูดกลิ่นเหงื่อของบุรุษวัยหนุ่มฉกรรจ์เข้าปอด พลางเคลื่อนไหวไปตามการเร่งเร้าของฝ่ามือและร่างกายแข็งแรงเจนจัดนั้น

“พบนางหรือยังเจ้าคะ”

”หือ..”

ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย  มัดกล้ามเนื้อแข็งแรงขึงขังเกร็งขึ้น  หากริมฝีปากนุ่มหวานของนางคณิกาแรกรุ่นวัยเพียงสิบหกปีกลับแนบจุมพิตหวานลงช่วยคลายความเครียดนั้นลง   บุรุษหนุ่มทอดถอนหายใจลึก  ส่ายหน้าเบา

“นางที่ท่านฝันหาทุกราตรีผู้นั้น”

“หึงหรือ...”  น้ำเสียงคล้ายเย้า  หากไม่มีรอยยิ้มคลี่ออกกว้างเช่นเคย     ซื่อซุนลอบยิ้มหมองเศร้า ขณะประคองศีรษะทุยสวยที่คล้ายจะอ่อนกำลังลงไปในฉับพลันนั้นแนบลงบนทรวงอกสล้างของตน

“นางโลมเช่นข้า มีสิทธิ์หึงหวงท่านด้วยหรือเจ้าคะ...”

ใบหน้ารูปไข่เงยขึ้นมองริมฝีปากสีแดงสด  ก่อนก้มลงจุมพิตเหนือเนินอกสีน้ำนมของหญิงสาว และเลื่อนลงไปเย้าหยอกบนผ้าไหมสีสดใสที่ปิดกั้นยอดปทุมงามสีหวานไว้  เจ้าของร่างบอบบางครางหวิว... มือเรียวแทรกใต้เรือนผมหนานุ่มและกดให้หน้าของชายหนุ่มฝังลงกับผิวกายของตนยิ่งขึ้นก่อนเอียงกายลงแนบแผ่นหลังกับฟูกหนาที่วางลาดกลางห้อง  

ซกชีมา...ผ้าซับในของซื่อซุนร่นลงจากผิวเนียนละเอียดกระทั่งเปล่าเปลือยตลอดเรือนร่าง          

“สำหรับข้า ...เจ้าเป็นยิ่งกว่านางโลม”  น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยด้วยประโยคที่อาจทำให้หญิงสาวทั้งแผ่นดินสะเทิ้นอายได้  ...เช่นเดียวกับซื่อซุน หัวใจนางเต้นแรงแทบผิดจังหวะ  แม้จะรู้ก็ตาม  ว่าคำเหล่านั้นถูกกล่าวขึ้นมาด้วยความรู้สึกเช่นไร  “อย่างไรเสีย เจ้าก็เป็นน้องสาวข้าเสมอ”

“ข้าหน่ายท่านจริง.... “ นางหัวเราะขบขัน หากเลี่ยงสายตาไปยังแผ่นอกกว้างแสนอบอุ่นแทน “มีน้องสาวคนไหนที่เปลือยกายคุยกับพี่ชายตัวเองแบบนี้ล่ะเจ้าคะ”

 “วันนี้ขออยู่กับเจ้าทั้งคืนนะ...” ฝ่ามืออุ่นร้อนเลื่อนไล้ไปบนสัดส่วนโค้งเว้าที่แสนเย้ายวนใจ ผิวกายสาวสั่นสะท้าน ทั้งยังบิดเร่าระริกไหวไปตามการขยับของเขา 

“เหนื่อยหรือเจ้าคะ” 

“อือ”

“เพราะเรื่องที่คุยกับท่านผู้นั้นหรือเจ้าคะ”

“ช่วงนี้ข้ามีเรื่องที่ต้องคิดมากเหลือเกิน” เขาไม่ตอบคำถามนั้น หากกล่าวเลี่ยงคล้ายปรารภให้ฟัง  หากนางรับรู้ทันทีว่าความปรารถนาภายในดวงตาคู่ที่สว่างไสวนั้นคือสิ่งใด  นางคณิกาผู้ทรงเสน่ห์เบียดทรวงอกแนบชิดแผ่นอกหนา... และกอดแผ่นหลังแข็งแรงไว้เช่นทุกครั้ง

“อยู่กับข้า...ไม่ต้องคิดสิ่งใดนะเจ้าคะ”

นางคณิกาผู้ปรารถนาให้ตนเป็นเพียงซื่อซุน  หญิงสาวที่ไม่เคยต้องการสิ่งใดเลยนอกจากอ้อมกอดของบุรุษผู้นี้เอ่ยแผ่วเบา  แม้จะรู้ว่า ความสุขที่ได้รับจะเป็นแค่ชั่วข้ามคืน...

เพียงรุ่งเช้า  ท่านชายช่านเลี่ยของนางจะกลายเป็นผู้อื่น.... เป็นชายที่นางไม่อาจไขว่คว้าได้  ชายผู้ปรารถนาและมุ่งหวังเพียงสตรีเดียวในหัวใจ

คีแซงผู้ต้อยต่ำเช่นนาง....คงไม่อาจแม้แต่คิดฝัน

ดอกหญ้าข้างทางเช่นนาง... อวดดอกชูช่อให้ท่านเด็ดขึ้นไปเชยชมได้ 

แม้เพียงชั่วครู่ชั่วยาม ก็ดีแค่ไหนแล้ว

 

 

|

 

บุรุษกกกอดร่างผอมเพรียวหากอวบอิ่มไปทั้งตัวด้วยแรงเสน่หาที่ยังไม่อาจสิ้นสุดลงได้  ความอ่อนระโหยโรยล้าทั้งกายและใจอันสะสมมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ราวกับถูกปลอบประโลมด้วยร่างกายที่แสนร้อนแรง และเข้าใจเขาดีที่สุด

ด้วย ณ ที่แห่งนี้...  ไม่มีใคร รู้จักเขา

ทักษะภาษาจีนที่เชี่ยวชาญทำให้ไม่มีใครสงสัยว่าเขาไม่ใช่ชายหนุ่มที่ล่องเรือสำเภามาจากจีน  แม้ความคล่องแคล่วในภาษาโชซอนจะมีมากไม่แพ้กันก็ตาม   หนุ่มวัยฉกรรจ์หอบหายใจแรง ก่อนถอนตัวจากนางคณิกาคนโปรดที่กำลังจะกลายเป็นดาวเด่นแห่งสำนักคณิกาประจำเมืองและลุกขึ้นนั่ง    ซื่อซุนขยับกายลุกขึ้นตามมาแนบชิดต้นแขนเขา พร้อมรินเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ไม่ห่างจากฟูกหนานุ่ม   คีแซงสาวไม่เอ่ยสิ่งใด  นอกจากรอยยิ้มบาง และกิริยาเย้ายวนที่แสนน่ารัก 

ชายหนุ่มกระดกสุราเข้าปาก.... กลิ่นหอมนุ่ม  สีสวยหวาน  หากร้อนวาบยิ่งนักเมื่อผ่านลงไปในคอ

“จินดัลเร[i] ของปีนี้บาดคอกว่าทุกที

“เพราะเป็นจิลดัลเรที่รสชาติดีที่สุดในรอบสิบปี” นางอธิบาย “ถือเป็นสุราที่ชายทุกคนปรารถนาจะดื่มในปีนี้”

 “งั้นหรือ...”  คำบอกเล่านั้น คล้ายจะทำให้ชายหนุ่มใจสั่น กลิ่นหอมหวานของจินดัลเรที่หมักบ่มจนกลายเป็นสุรารสเยี่ยมลอยขึ้นมาแตะจมูก.... จนคิดถึงดอกไม้อีกหนึ่ง

ดอกไม้ที่เขาปรารถนา

            ชายหนุ่มหวนคิดถึงบทสนทนาเมื่อหัวค่ำที่ผ่านมา ภายในห้องขับร้องที่เต็มไปด้วยนางคณิกา   สถานที่อันปลอดภัยสำหรับการคุยธุระสำคัญ  

            เพราะที่นี่...แค่มีเงิน ไม่ว่าใครก็สามารถเข้ามาได้  จึงไม่มีผู้ใดสงสัย หากเสนาบดีกลาโหมที่คร่ำเคร่ง  จะมาเที่ยวเล่นดื่มสุราชมนารีเพื่อผ่อนคลายจากวันอันเหน็ดเหนื่อยบ้าง

            “เรื่องท่าเรือที่เคยพูดกันนั้น ท่านมีความคิดประการใดเล่า” แม้เสียงดนตรีจากจะดังกลบเสียงสนทนา หากชายวัยกลางคนผู้มีสายตาเฉี่ยวคมไม่ต่างจากเหยี่ยวกลับยินได้คำถามชัดเจน  ริ้วรอยย่นที่บอกถึงการผ่านชีวิตมามากคล้ายจะกดลึกขึ้นอีกขณะกล่าวพร้อมเสียงกลั้วหัวเราะ

            “ทหารควรยุ่งเกี่ยวแต่กับการทหารมิใช่หรือ”

            “เช่นเดียวกับที่เจ้าชาย ที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับการทหารใช่หรือไม่” หนุ่มวัยฉกรรจ์เอ่ย  พลางกระดกถ้วยสุรารสเลิศเข้าปาก

            “สายตาชายหนุ่มช่างเฉียบคมยิ่งนัก  แต่น่าเสียดายที่ข้าต้อยต่ำเกินจะวิพากษ์สิ่งใดเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ ... ” ถ้อยคำอ่อนน้อม ทำให้เขาหัวเราะ 

“ข้ามีสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับเรือ..รับรองว่าท่านจะไม่เสียเปล่า  และได้ทุกอย่างที่ท่านต้องการ”

“ทุกอย่าง....หรือ” น้ำเสียงนั้นเบายิ่งกว่ากระซิบ หากผู้อาวุโสน้อยกว่าก็จับกระแสเสียงที่แสดงความสนใจนั้นได้

“เงินตรา ผ้า  และเหล็ก...โดยที่เจ้าไม่ต้องออกแรงเองเลยแม้แต่น้อย”

ข้อเสนอนั้นทำให้แววตาของอีกฝ่ายลุกวาบ...

“ข้าโง่เขลานัก โปรดชี้แนะแนวทาง”

“จดหมายจากพ่อค้า... ไม่ต่างจากกรวดหินปูทางไปสู่บันไดตำหนักหลวง”

            ฎีกา...จากกลุ่มพ่อค้า จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลง  ผลประโยชน์ และภาษีมหาศาลจากการค้าขาย จะสร้างเงินตราจำนวนไม่น้อยให้แก่ท้องพระคลัง.... เหตุใด จะไม่ได้รับการพิจารณา

            “รับพระบัญชา....”  เสนาบดีแอบโค้งศีรษะให้ชายหนุ่มอย่างระมัดระวัง ด้วยไม่ต้องการให้ผู้ใดสังเกตเห็นการนอบน้อมนี้  “แล้วเรื่องที่พระองค์ต้องการให้กระหม่อมช่วย...”

            แสงสว่างวาววาบในดวงตาคู่ใส.... ร่องรอยหม่นเคลือบอยู่บนลูกแก้วกลมโตอย่างเห็นได้ชัด  ขุนนางเฒ่ามองรอยยิ้มที่มุมปากและยิ้มรับบัญชา

            “ในซากบ้านเก่า มีของสำคัญของข้าอยู่ ข้าต้องการกลับไปเอาของที่เคยเป็นของข้า”  น้ำเสียงแข็งกระด้างขัดกับใบหน้าหวานยิ้มละไมเสียจนผู้รับฟังนึกหวั่นไม่ใช่น้อย

            “ไฟในที่แห่งนั้น...ยังคงคุกรุ่นอยู่เสมอ”

            “ข้าถึงต้องการให้ท่านมาช่วยดับมันอย่างไรเล่า”

            ไฟแห่งอดีตกำลังลุกโชนในดวงตาคู่นั้น  เปลวไฟ...แห่งความผิดหวัง  และการสูญเสีย ที่ไม่อาจลบเลือน 

“แต่หากน้ำดับไฟไม่ได้... เชื้อแห่งไฟกองนั้น   จะกลับคืนไปยังผู้ที่จุดมัน”

สายลม.....จักพัดพาเชื้อไฟใต้ซากพระตำหนักนั้นให้โหมทวีรุนแรงเพียงใด

คงไม่มีใครรู้ได้  นอกจากหัวใจของสายลม

“อย่างไรเสีย ข้าก็ไม่มีวันถูกเผาเป็นรอบที่สองแน่”

 

 

|

 

 

 



[i] สุราจากดอกจินดัลเร(เบญจมาศ) 진달래술  ช่วงเดือนสิบ ดอกจินดัลเรจะบานจำนวนมาก นิยมนำมาหมักเหล้า เพราะเป็นช่วงที่สิ้นฤดูเก็บเกี่ยว ชายที่ว่างเว้นจากการทำงาน จะมาร่วมวงเสพสุราและนารี เป็นการผ่อนคลายจากความเหน็ดเหนื่อย ขอบคุณข้อมูลจาก c_pinye  ภาพประกอบจาก : http://blog.naver.com/PostView.nhn?blogId=mydecotree&logNo=100103964042&redirect=Dlog&widgetTypeCall=true

 

 

 

 

เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นเลยค่ะ -,.-  
อ่านแล้วอย่าลืมคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนนะคะ T_T (เป็นโรคจางกำลังใจ)
 ตอนนี้มีคนเขียนวิจารณ์ให้แล้ว   รู้สึกขอบคุณมาก
ใครอยากเขียนวิจารณ์ให้อีกเชิญได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ ติชมมาได้
อ้อ... ใครเล่นทวิตสามารถติดแท็กเป็นกำลังใจได้ในทวิตเตอร์นะคะ   #มูกุงฮวา 
คนที่ชอบอ่านฟิคพีเรียด และชอบคริสยอล สามารถติดตามอ่านฟิค 11 Nights ได้นะคะ  
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=987595
ฝากเพจด้วยนะคะ ;) ติดตามอัพเดทฟิคได้ที่นี่ https://www.facebook.com/ykyprand

 


 
 
:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

506 ความคิดเห็น

  1. #493 ไคโด้ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 08:14
    ขอยกให้เป็นสุดยอดฟิคพีเรียดเลยค้า ภาษาสวยมาก เนื้อหาเข้มข้น ดำเนินเรื่องได้รวดเร็ว แถมราชาศัพท์ ต้องอาศัยฝีมือมากมาก สุดยอดจริงจริงคะ ดุจมืออาชีพเลย 


    แย่แล้วคะ เลือกไม่ถูก เชียร์ไม่ขาดเลย องค์ชายจงอิน หรือ องค์ชายชยอล รักองค์หญิงน้อยทั้งคู่ แต่ก็ขอเอียงไปหาพระองค์จงอินน้า รู้ตัวว่าเอียงเพราะว่าแอบเศร้าตอนที่รู้ว่าจูบแรกขององค์หญิงน้องไม่ใช่องค์ชายรัชทายาท สุดท้ายองค์ชายทั้งสองใครจะได้ครอบครองหัวใจขององค์หญิง ก็ต้องตัดสินพระทัยเร็วหน่อยน้เจ้าตะ โดยเฉพาะองค์ชายจงอิน กรุณาทิ้งมาดและโอฐท์เสียเสียของพระองค์ได้มั้ยเพคะ คู่แข่งของพระองค์มาแรงมากนะเจ้าคะ เฮ้อเพลียองค์ชาย 


    อ่านไป 14 ตอนรวดหยุดไม่ได้เลยจริงจริง เลยเพิ่งมา comment ครั้งแรก ขออภัยไรท์น้าค้า ตาดำเลยอ่านทั้งคืน เพิ่งมีสติมาเมนท์ตอนเช้า .. ขออ่านต่อก่อนนะคะ ได้สติเดี๋ยวมาเมนท์อีกคะ^^ 
    #493
    0
  2. #385 lavani (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 23:59
    (((゜д゜;))) ชอฮาควรจะแสดงออกมาได้แล้วนะ
    55555555555 ไม่เอาแบบซึน ปากแข็ง ดุเซจาบินบ่อยๆอีกแล้วนะ 
    เป็นไงปากแข็งมาก รู้ไรเข้าหน่อย..ตัวเองก็บอบช้ำ
    (แลดูหมั่นไส้ใช่ไหมเนี่ย 5555555 อะไรยังไง)
     
     
    / โถ่..ท่านชานยอล.. มาเต็ม.. ( ̄ ̄|||) 
    #385
    0
  3. #354 uuika (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 00:13
    ทำไมรู้สึกชอบเวลาจงอินกะชินคุยกันอ่ะ

    ชอบที่ชินแกล้งแหย่จงอินบ่อยๆ

    แอบจิ้นนะพูดเลย5555555555
    #354
    0
  4. #336 sundaymorning3841 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 18:14
    ชานเลี่ย!!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ได้โปรดคู่กับคณิกานางนั้นที่ดูแล้วจะแสนดีน่ารักเถิดดดดดดดเพคะ ล้มเลิกความคิดที่จะนำดอกไม้นั้นกลับมาเถอะเจ้าค่ะ รักนะ T_T///////
    #336
    0
  5. #296 oommyhippyty (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 18:13
    ท่านพี่!!!! ท่านพี่โปรดคู่ครองกับซื่อชุนเถอะะะะ คือชอบชานฮุนเหมือนกัน แงง

    รู้สึกได้เลยว่าซื่อชุนคือคีแซงที่โดดเด่นกว่าคนอื่นแน่ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ใจท่านงี้เหรอ ฮื้อ ชานฮุนนะ พลีสสสส

    ชินเอาอีกแล้วง่ะ ชอบชินจังเลย ติดตลกตลอด ถ้าไม่ช่วยพูดงี้ก็ไม่รู้นะว่าจงอินจะกล้าเมื่อไหร่

    นี่ขนาดพูดกรอกอยู่ทุกวัน ยังทำตัวปากแข็งอยู่เลย



    แล้วนี่คืออะไรแผนการของชานยอลคือจะเป็นตัวร้ายกาจหรือยังไง ไม่ได้แล้วนะ อย่าทำแบบนี้ TTTT

    คงไม่ใช่เพราะอยากได้คืนมาทั้งหมด แต่แค่อยากได้ความรักจากนางกลับคืนมาเท่านั้น

    โดยมีเรื่องอื่นเป็นตัวช่วยงี้เหรอ ตอนแรกอ่านก็ไม่รุ้ว่าชานยอลจะทำยังไง คงจะเป็นคนดีมาก

    แล้วยิ่งยังเข้าใจจงอินผิดอยุ่แบบนี้ ยังไงก็คงยังรักท่านพี่มากแน่ๆ ถึงจะหวั่นไหวไปแล้วก็เถอะ

    แต่นี่ชานยอลเริ่มลึกล้ำซับซ้อนเข้าให้แล้วไง มันจะต้องเป็ฯอะไรที่จงอินคาดไม่ถึง และต้องเอาชนะให้ได้แน่ๆ

    ศึกชิงนางจะเริ่มขึ้นแล้วค่ะ ตื่นเต้น องค์หญิงฟื้นซักทีเส่ ตื่นมารับรู้ว่าองค์ชายจะบ้าตายอยู่แล้วนะไปละเมอใส่เขาแบบนั้น!!!!

    #296
    0
  6. #268 รับผ่าหมาออกจากปาก (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 02:18
    ตลกชินมาก...เก่งไปหมด ฮ่าฮ่า
    ต่อกรกับองค์ชายจงอินก็ได้ด้วยน่ะ..แหม่..
    อยากให้องค์ชายรีบเปิดเผยตัวจริงๆ
    ว่ารู้สึกยังไงกับองค์หญิง
    เอาแบบ..ให้ชัดเจนกว่าที่เป็นอยู่เลย..
    *ชูป้ายเชียร์* ๕๕๕๕๕๕๕ '
    เอาเสะๆ
     
    =w=''
    เอิ่ม...ท่านปาร์ค กู่ไม่กลับแล้วสินะ
    #268
    0
  7. #239 ภภภภ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 23:52
    องค์ชายชานยอลจะทำสิ่งใดกัน เพียงเพราะนาง ก็จะทำทุกอย่างเลยหรือ
    ยังไงดีละ ชอบองค์ชายชานยอลมาก แต่เชียร์องค์ชายจงอินไปแล้ว
    องค์ชายจงอินต้องพยายามควบคุมความแข็งกร้าวของตนเองหน่อยนะเพคะ
    #239
    0
  8. #218 Windy Boy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 19:36
    กรีดร้องงงงงงง ท่านพี่ชานยอลลลลลลล ทำไมทำแบบนี้คะ ภาพลักษณ์พี่ชายที่แสนดีตั้งแต่ต้นเรื่องได้มลายหายไปหมด ท่านไม่มีความอดทน ไม่เหมาะที่จะเป็นผู้ครองมูกุงฮวาเลยสักนิด โอ๊ยยยยยยย ผิดหวัง โอโหอื้อหือ บทชานยอลนี่ลึกจริงๆ เรื่องกำลังจะมันจริงๆ ค่ะ คือตอนที่แล้วว่าเงิบแล้วตอนนีเงิบกว่า(เพราะเมนเราเป็นนางโลม) 55555555555555555
    ตอนต้นเรื่องที่องค์ชายจงอินคุยกับชิน น่ารักอีกและสองคนนี้ จิ้นสองคนนี้ได้ไหมเพคะไรเตอร์ ใบหน้าองครักษ์ชินในมโนชินหน้าคล้ายๆ เติ้ล พระเอกช่องเจ็ดที่เล่นเป็นองครักษ์พระเอกเรื่องดั่งดวงหฤทัย แต่ชินจะอารมณ์ดี๊ดี ชอบกวนองค์ชาย ฉลาดแล้วก็ช่างเปรียบสังเกตจากหลายๆ ฉากที่ผ่านมา พอตอนนี้ก็พูดถึงตอนที่องค์ชายตั้งชื่อม้าและกล่าวเปรียบเปรยบุคคลิกของม้ากับพระเอก คือเท่มากค่ะ องค์ชายสู้ๆ นะเพคะ ป.ล.ตอนนี้คอมเม้นค่อนข้างไร้สาระ 555555555555
    #218
    0
  9. #169 fatipa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 18:58
    ไรท์อย่าหายไปนะ กลับมาต่อไวไวต่ะ กำลังไปได้ดีแล้ว
    ให้กำลังใจไรท์นะคะสู้ๆ สัญญาสิคะว่าจะมาต่อ ฮือๆๆๆ
    จงอินต้องเปิดเผยสิเนาะ แบคจะรู้ได้ไงว่าจงอินคิดยังไง
    เรื่องนี้น่าติดตามทุกตอนเลย หยุดไม่ได้ค่ะ มันค้างงงงง!!!! T^T
    #169
    0
  10. #164 Miso Seo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 23:48
    องค์ชายคะ... องค์ชายจงอินต้องเปิดเผยกับองค์หญิงป๋ายได้แล้วนะคะ
    อย่าล่อยให้นางคิดเอง เออเองอีกต่อไป ไม่งันก็คุยกันไม่รู้เรื่องสักที
    หมั่นไส้องค์ชายชานเลี่ย ชิส์ๆๆ นิสัยไม่ดี คิดว่าองค์ชายจงอินไม่ลำบากใจรึไง

    องค์หญิงเป็นสาวแล้ว.. องค์ชายจงอินจะทำอะไรก็รีบๆ ทำนะ อิอิ




    #164
    0
  11. #163 so-hot (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2556 / 14:05
    เอาชานยอลออกไปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รับไม่ได้อ่ะ พ่อจงอินก็ไม่อยากเป็นพระราชาสักหน่อยแล้วจัมาทวงคืนอะไรขนาดนี้ว่ะ จบอินต้องคู่กับแบคนี้ไม่ใช่ชานนอล ชานยอลควรยอมรับดิ อย่างน้ยจงอินก็ไม่ได้มาหาผู้หญิงแบบชานยอลนะ เราไม่ปลื้มชานยอลจริงๆเรื่องนี้ชานยอลไม่ผิดก็จริงแต่ก็ควรยอมรับป่ะ เราบอกไม่ถูกอ่ะ เราว่ายังไงหัวใจแบคก็เป็นของจงอินอย่ามาแย่งนะชานยอล เราอินมากอ่ะพี่ ขอโทษทีค่ะ 55555555555555 เราว่าชานยอลต้องคู่กับซื่อซุนนางดูเป็นคนดีนะ เอาชานยอลไปเลยอย่ามายุ่งกับแบค เราชอบที่พี่เขียนจริงๆนะค่ะ เราจะรอตอนต่อไป
    #163
    0
  12. #161 Renoir92 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2556 / 01:07
    โอยยย องค์ชงองค์ชายอะไรไม่เอาทั้งนั้นละ ขอชินนนนน คารมคมคายตอกกลับองค์ชายจงอินหน้าแทบหงายวันละหลายรอบ

    คือชอบบบบ 555555555555 คู่นี้ก็กัดกันน่ารักดีนะคะ

    จริงๆองค์ชายกัดกับใครก็น่ารักหมดแหละ แต่ต้องกินกับแพคฮยอนนะถึงจะอร่อย(?) 5555555555555

    แต่ก็สงสารองค์ชาย เฮ้อ ลับหลังนอยแตกขนาดนี้ไม่รู้พอเจอหน้าเอาจริงๆจะทำซึนใส่องค์หญิงอีกรึเปล่า

    ซึนซะจนต้องให้ชินคอยบอกตลอดดดด ทรงเปิดเผยกับองค์หญิงบ้างรึยังล่ะกระหม่อมมม หืมมมม



    กรี๊ดดดดดดดด อิพี่ อิพี่ อิพี่ชานนนนนนนนนนนนน โอยยยยยย ไปเลอออออ ขอยกแพคฮยอนให้องค์ชายจงอินเท่านั้น ! ฮือออออ

    เบื้องหลังพี่ชายที่แสนดี โถ่ถังกะละมัง ดีแตกซะงั้น ผู้ชายก็งี้แหละเนอะ แต่แบบ ฮ่อล หล่อน้อยลง 70% เลย บาย 55555

    เริ่มร้ายขึ้นแล้วสินะ และนี่คือการโตขึ้นของตัวละคร เฮ้อ ตอนต่อๆไปคงจะเริ่มเครียดแล้วแน่เลย ไหนจะเรื่องการเมืองอีก

    ขอทำใจสองแปด ฮึบ ! และขอเทพี่ชานตั้งแต่แชปนี้เป็นต้นไป ฮาาาาา

    สู้ๆนะคะ <3
    #161
    0
  13. #160 NAMMKANG (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2556 / 21:58
    มันไม่พอค่ะองค์ชายจงอินขา นี่ตอบเลยว่าไม่พอ องค์ชายเปิดเผยตรงไหนคะ แค่จูบแล้วบอกความรู้สึกได้หมดหรือคะ
    แหมมมมมมมม.. อ่านแล้วหมันไส้องค์ชายเบาๆ สงสารนะ เห็นใจนะ หน่วงนะ ตอนตัดพ้อ แต่พอมาบอกนี่ยังเปิดเผยไม่พอหรอ อิฉันล่ะอยากจะถวายเพี๊ยะจริงๆ เลย
    ชินเปรียบเทียบ ยกตัวอย่างได้ดีมากเลยนะ ถ้าเปิดเผยมากกว่านี้ แสดงออกให้พระชายารับรู้ ให้คนทั่วไปได้เห็นว่าองค์ชายมีความรู้สึกยังไง ใครเค้าจะกล้ามาแตะต้องพระชายากันล่ะ จริงมั๊ย ?
    ตาสว่างซะทีสิค่ะองค์ชายขา คนอ่านลุ้นนะเออออ ปัดธ่อออออ
    อ่านตอนนี้แล้วยิ่งเชียร์ และลุ้นองค์ชายจนอินมากกว่าเดิมอีกนะคะ
    เรามีความรู้สึกว่ารักของจงอินมันบริสุทธิ์กว่าชานยอลอีก ดูสิ ชานยอลรักแพคฮยอน แต่เข้าหาคณิกาทำไมเล่า ?
    เสียคะแนนมากเลยนะ ตอนนี้เลยเทใจให้จงอินไปเลย
    เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นจริงๆ ด้วย ชานยอลเริ่มขยับแล้ว แผนการของเค้าจะเป็นยังไงกันนะ ?
    ตกลงแล้วชานยอลต้องการตำแหน่งรัชทายาทกลับมาให้ตัวเองใช่มั๊ย คนเคยมีทุกอย่าง จะกลับมาทวงของๆ เค้าอย่างนั้นหรือ ?
    มันน่าติดตามแผนการของชายผู้นี้ต่อไปจริงๆ เค้าจะทำยังไง แล้วจงอินจะรับมือยังไง
    มันไม่ใช่แค่ตำแหน่ง อำนาจบ้านเมืองอย่างเดียว แต่ชานยอลก็ต้องการบุปผาที่เป็นที่รักของทั้งสองด้วย
    เราอยากรู้มากเลยนะคะ ว่าจงอินจะรับมือยังไงกัน เค้าจะทำยังไงให้แพคฮยอนรักเค้า และไม่ไปจากเค้า
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วง่ะ ไอกูวววววว เพิ่งลงกันวันนี้ แต่อินี่อยากอ่านต่อแล้ว น่าโดนฟาดใช่มั๊ยคะ 5555555
    ก็มันสนุกง่ะ อยากอ่านต่อมันเป็นเรื่องธรรมดานะ ฮี่ๆ
    ติดตามตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ นะคะไรทเตอร์ เป็นกำลังใจให้อยู่น้า เรื่องสิบเอ็ดคืนด้วยนะคะ นั่นก็ติดตามรออยู่เหมือนกันน้า >w<


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 สิงหาคม 2556 / 22:00
    #160
    0
  14. #159 ShawolBB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2556 / 21:33
    พี่ชานยอลขาาาาาาาาาาาาา เราเข้าใจนะพี่เป็นชายแต่พี่ก็รักมั่นเพียงองค์หญิง จ่ะหมาป่า..คือเรวุ่ฟเนกาวุ่ฟ ><
    แล้วถ้าองค์หญิงรู้องค์หญิงจะทิงนองนอยใส่ไหม จะผิดเหมือนพระเอกไหม แอร้ยยยเข้าข้างองค์ดำสุดพลัง5555
    ชอฮาของเรายังไม่แพ้แค่เพียงแต่อ่อนล้าแรงเท่านั้น เจ็บแทนจริงๆ แล้วจะมาทำปากแข็ง
    ไม่อยากได้ควาามร้งความรักแม่จะเอาหนังสือขว้างใส่หน้า แล้วที่มานอยมาน้อยใจเจ็บปวดจะมาทำตัวเป็นพระเอกเพื่อ!!!
    อยู่กับชินบ่อยติดเพลงชินเหรอจ๊ะตัวเธอ ฉันโกหกเธออันที่จริงไม่อยากให้ใครใกล้เธอ ปากไม่ตรงกับใจ
    แล้วที่เปิดเผยไม่พอนี่ขอร้องกั้กเพื่อผิวสีแทนอันใดของแกวะจงอิน เคยฟังมะรักต้องเปิด
    เก็บๆกั้กๆมันแน่นอกไหม ยกออกไหม!! แบกเอาไว้นานไปหัวใจถลอกนะเว้ย (เชิญที่ห้องคาราโอเกะเถอะมาทั้งเพลงขนาดนี้)
    อ่านๆไปแล้วรู้สึกจงอินตอนนี้เหมือนตัวตนจริงๆที่มันเป็นเลย ภายนอกดูทำตัวเป็นผู้ใหญ่ข้างในนี่ขี้น้อยใจแบบเด็กน้อยสุดๆ
    และเรื่องราวก็กำลังจะเกิด พี่ชานคัมแบคสเตจอย่างแท้จริงแล้ว
    ทูบีคอนทินิว

    ขอบคุณค่ะ พี่วป.ไฟท์ติ้ง    
    #159
    0
  15. #158 HwaRyeo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2556 / 21:30
    จากตอนนี้มันชัดเจนมากว่าใครควรเป็นพระเอก ใครที่ควรจะเชียร์ให้แบคฮยอนเทใจให้ ใครที่สมควรจะครอบครองทั้งตัวและหัวใจแพคฮยอน
    คือไงล่ะ มันจริงที่รัชทายาทจงอินไม่ค่อยจะแสดงออกถึงความรู้สึกที่แท้จริง แต่รัชทายาทก็ไม่เคยนอกกายเหมือนอย่างที่ชานยอลทำนี่นา 
    แม้่ชานยอลจะมีเป้าหมายเด็ดดอกไม้ที่ถูกขโมยไปอย่างแน่วแน่ แต่ก็ไม่มั่นคงพอที่จะเฝ้ารอเชยชมดอกไม้ดอกนั้น และเลือกจะเก็บเกี่ยวชื่นชมความหอมจากดอกไม้ริมทางเพื่อประทังชีวิต...
    ตอนนี้จึงเป็นตอนที่ผิดคาดมากสำหรับ เราที่ได้เห็นชานยอลในมุมที่มีความรัก โลภ โกรธ หลง อยู่ครบครัน เบื้องหลังพี่ชายที่แสนดี
    ผู้ชายที่ดีที่สุดของแพคฮยอนคือชายหนุ่มที่พึงพาสุรานารี และเพื่อเด็ดดอกไม้ดอกเดียวถึงกลับพยายามทำทุกอย่างแม้สิ่งนั้นจะถือว่าผิด..
    คิดแบ้วก็หนักใจแทนรัชทายาทจงอิน ไม่รู้ว่าอนาคตต้องเจอกับอะไรบ้าง มันเท่ากับว่าพ่อขององค์รัชทายาทนี่ สั่นคลอนบัลลังก์และชีวิตของลูกด้วยมือตัวเองจริงๆ

    ปล. แอบเซอร์ไพร์ท กับการปรากฎตัวของเซฮุน ดอกไม้ริมทางดอกนี้สวยมากนะองค์ชายชานยอล

    สู้ๆนะ รัชทายาทจงอิน เข้าหอไวๆด้วยล่ะ 
    #158
    0
  16. #157 miikii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2556 / 20:27
    ท่านพี่ชานยอลลลล ได้คู่แล้วนะเพคะ555

    คือบับว่า พี่ชานก่าน้องฮุนแซบเวอร์

    ชอฮาหน้ามึนรีบๆเปิดเผยความรักให้องค์หญิงแสนสนได้รู้เร็วๆเรยเพคะ

    องค์ครักษ์ให้คำปรึกษาชอฮาได้ตรงจุดดีมาก

    ชอบคู่ชานแบคในเรื่องนี้แล้วคู่ชานฮุนก็แซบตามๆติดๆ

    พี่ชานยอลนี่แบบ รีดคาดไม่ถึงเรยอะ สุรานารี ผิดกับภาพลักษณ์ตอนแรกๆ

    อยากให้น้องฮุนท้องด้วยยยยยยยย น้องฮุนน่าจะท้องก่อนพี่แบคนะะะะะะะ

    ชอบมากกกกกกกกกก

    รอๆๆๆๆ*
    #157
    0
  17. #156 กขค (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2556 / 19:23
    บอกตรงผิดหวังกับชานยอล

    นึกว่าจะรักเดียวใจเดียว โธ่

    งั้นยกแบคให้จงอินเหอะ ไม่ต้องคิดไรล่ะ

    55555 ก็เข้าใจว่าผช.ก็ต้องมีกันบ้าง

    แต่ไม่ชอบผู้ชายแบบนี้อ่ะ ไคแบคสู้สู้ค่ะ

    #156
    0
  18. #155 bam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2556 / 16:11
    เอิ่ม พี่ชานยอล ยังไงก็เป็นผู้ชายนี่เนอะ ก็ต้องมีบ้าง ชานฮุนป่ะคะ

    ถ้าพี่ชานมีคู่แบบนี้แล้ว งั้นยกน้องแพคให้ องค์ชายจงอินไปนะ พี่ชานจะเริ่มร้ายแล้วใช่ไหม
    #155
    0
  19. #153 Ballerina (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 22:05
    ไรเตอร์สู้ๆๆๆๆน้าาา
    เค้ารอมากๆๆอ่ะฟิคเรื่องนี้ >,< 
    แบบ อ่านๆๆซ้ำๆๆอยู่นั้นแหละ 
    ชอบมากๆๆๆๆ
    สู้ๆๆๆๆ ค่าาาาา
    #153
    0
  20. #141 BB_Yok (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2556 / 00:16
    รอได้ค่าาาาาา
    สู้ๆนะคะไรท์  รีดเดอร์คนนี้จะเป็นกำลังใจให้ ^_^
    #141
    0
  21. #139 bam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 06:41
    รอๆ ชอบเรื่องนี้นะคะ

    ไรเตอร์สู้ๆ
    #139
    0
  22. #138 กขค (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 06:19
    รอได้ค่าาาาา เราชอบเรื่องนี้มากอ่าาาา

    มีรวมเล่มเมื่อไหร่จะซื้อเลย -///////-

    #138
    0
  23. #137 Renoir92 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 00:45
    ไม่เป็นไรค่า เลาจารอออ อิอิ 55555

    สู้ๆนะคะ <3
    #137
    0