เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,370 Views

  • 1,334 Comments

  • 704 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    165

    Overall
    314,370

ตอนที่ 55 : ตอนที่ 14 โสด Vs เมีย (1) 14-3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    13 ธ.ค. 61



            “เฮียคิดจะทำอะไรเมียผม!” แม้เสียงจะแข็งแต่กลับเบาลงอย่างเห็นได้ชัดเพราะเกรงว่าคนนอนหลับเพราะฤทธิ์ยาจะตื่นขึ้นมา จีรายุยักไหล่ยิ้มๆ และเดินออกจากห้องไปเงียบๆ เมื่อเห็นว่าน้องชายทำท่าจะตายให้ได้ถ้าเขายังอยู่ที่นี่ต่อ


            ทันทีที่พี่ชายเดินออกไปคนที่พักหลังเผลอทำตัวขี้หงุดหงิดอยู่บ่อยครั้งอย่างไร้สาเหตุก็หันมาสนใจร่างบางทันที จีราวัฒน์มองไล่สำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เมื่อไม่พบบาดแผลอะไรก็ให้โล่งอกอย่างน่าประหลาด ริมฝีปากหยักได้รูปก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างแสนคิดถึง


            คิดถึง...ใช่ เขาคิดถึงแทบคลั่งเลยล่ะ เมื่อไม่ได้พบหน้าเธอหลายวัน มือหนาปัดปอยผมออกจากใบหน้างามอย่างเบามือ...มันเป็นความโหยหาที่รุนแรงจนเขาเองยังตกใจ และไม่มั่นใจว่าเขาควรเรียกหรือขนานนามมันว่าอย่างไรดี


            เวลาชั่วข้ามคืนที่เขารู้ว่าหญิงสาวหายตัวไปทำเอาชายหนุ่มคลั่งจนขาดสติ แม้แต่สัญชาตญาณเล็กๆ ที่เคยมีก็ถูกความบ้าคลั่งกลืนกินจนมองไม่เห็นว่าทุกอย่างเป็นแผนของวิลเลียม ที่หลอกล่อให้เขาตามรถสามคันนั้นไปเพื่อทำลายคนตรงหน้า...ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเธอถูกคนชั่วย่ำยีขึ้นมาจริงๆ เขาจะทรมานใจมากขนาดไหน


            จีราวัฒน์ไม่ยอมกลับออกไปจากห้องพักของพี่ชายหลังจากได้พบกับนันธิชา ชายหนุ่มยืนกรานหนักแน่นว่าจะอยู่เฝ้า เมีย ในห้องนี้จนกว่าเธอจะรู้สึกตัว แล้วเขาจะพาเธอกลับไปที่ห้องพักของเขาตามเดิม


จีรายุแทบอยากหลุดขำออกมาหากก็ปั้นหน้านิ่งแล้วยอมออกไปนอนอีกห้อง ปล่อยให้คนปากไม่ตรงกับใจยึดครองห้องนอนไปหนึ่งคืน


            น้องชายของเขาช่างไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองอาการหนักขนาดไหน...หรือจะรู้แต่อาจไม่ยอมรับ จีรายุคิดในใจอย่างขันๆ




 

“กรี๊ด!! ไม่นะ! ปล่อยฉัน ฮื่อๆ คุณวัฒน์ช่วยน้ำผึ้งด้วย!!” จู่ๆ คนในอ้อมอกที่จีราวัฒน์นอนกอดมากว่าค่อนคืนก็ร้องลั่นขึ้นมากลางดึกพร้อมอาการดิ้นพล่านอย่างหวาดผวา เห็นดังนั้นเจ้าของอ้อมกอดก็รีบกระชับอ้อมแขนกอดร่างบางแน่นขึ้นอย่างปลอบโยน


            “ฉันอยู่นี่...นิ่งซะคนดี” 


เสียงอบอุ่นที่กระซิบข้างหูไม่ช่วยทำให้นันธิชาหายหวาดกลัว ภาพความทรงจำสุดท้ายที่กำลังจะถูกวิลเลียมล่วงเกินทำให้คนที่เข้าใจว่าอ้อมกอดนี้คือผู้ชายใจชั่วคนนั้นถึงกับขยะแขยงตัวเองเหลือกำลัง นันธิชากลั้นสะอื้นพร้อมดิ้นหนีทุกวิถีทาง ไม่กล้าแม้จะเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายอีกคนที่ได้ครอบครองเธอแล้วอย่างไม่เต็มใจ


 “ปล่อยฉันนะ...ฮื่อๆ”


            “เป็นอะไร ฮึ?” เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยถามอย่างอ่อนโยนส่งผลให้อาการดิ้นรนขัดขืนหายไปเป็นปลิดทิ้ง ใบหน้างามเปื้อนน้ำตาเงยขึ้นดูหน้าคนพูดทันที ก่อนจะปล่อยโฮออกมาเป็นการใหญ่


            “คุณวัฒน์! ฮึก คุณช่วยน้ำผึ้งออกมาได้ใช่ไหมคะ มาทันใช่ไหมคะ ฮื่อๆ” 


คนหวาดกลัวกอดร่างหนาไว้แน่นอย่างที่ไม่เคยคิดทำมาก่อน จีราวัฒน์กดศีรษะเล็กลงแนบกับอก จากนั้นจมูกโด่งก็ก้มลงจูบกระหม่อมบางอย่างปลอบโยน


            “ฉันไม่ได้เป็นคนช่วยเธอออกมา...” จีราวัฒน์สารภาพความจริงออกไปเพราะไม่อยากเอาความดีเข้าตัวทั้งที่เขาทำพลาดพลั้งไปเสียทุกอย่างโดยขาดสติ แต่แวบหนึ่งจริงๆ ที่อยากจะโกหก หากชายหนุ่มก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้ ถึงแม้จะไม่ใช่คนที่ช่วยเธอออกมา แต่เขาจะดูแลเธอให้ดีกว่าเดิม...หารู้ไม่ว่าคำตอบของเขากำลังสร้างความปวดร้าวให้คนในอ้อมกอดอย่างแสนสาหัส


            “ถ้าอย่างนั้นปล่อยฉันเถอะค่ะ ปล่อยฉันเถอะ...ฉันสกปรกแล้ว ฮื่อๆ” หญิงสาวพยายามขืนตัวออกจากวงแขนที่ยังรัดรึงร่างของเธอไว้มั่น


            จีราวัฒน์งุนงงกับอาการแปลกประหลาดของคนในอ้อมกอดหากเขาก็ไม่ยอมปล่อยอย่างที่เธอร้องขอ ตรงกันข้าม นอกจากจะไม่ยอมปล่อยให้เธอห่างกายแล้วจีราวัฒน์ยังตรึงร่างบางให้นอนหงาย มือหนาแตะปลายคางสวยให้แหงนเงยขึ้นมองหน้า จากนั้นเจ้าของสายตาคมจึงสบตาเธออย่างค้นหา






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

0 ความคิดเห็น