เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,430 Views

  • 1,334 Comments

  • 705 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    225

    Overall
    314,430

ตอนที่ 56 : ตอนที่ 14 โสด Vs เมีย (1) 14-4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    13 ธ.ค. 61



          “สกปรกอะไรกัน ฮึ?”


            ยิ่งเขาใช้น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยเอ่ยถามเธอ นันธิชายิ่งรู้สึกเจ็บ ตากลมโตหลับลงพร้อมน้ำตาเม็ดใหญ่ไหลรินออกมาทางหางตา ได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่สามารถเอื้อนเอ่ยอะไรได้ เพราะก้อนสะอื้นมันจุกที่คอจนแทบไม่มีแรงจะเปล่งเสียง ความเจ็บปวดทรมานใจถูกถ่ายทอดออกทางสีหน้าโดยที่เจ้าของไม่ต้องเอ่ยอะไร เห็นแล้วจีราวัฒน์ก็นึกสงสารก้มลงจูบซับน้ำตาที่ไหลออกมาเม็ดใหญ่ให้อย่างปลอบโยน ความเค็มประแล่มซึมเข้าไปในปากหากชายหนุ่มกลับไม่เคยนึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย


            “เธอเสียใจขนาดนี้เลยหรือที่ฉันไม่ได้เป็นคนช่วยเธอออกมา?” ยิ่งถามก็ยิ่งเหมือนไปกระตุ้นให้นันธิชาร้องไห้หนักกว่าเดิมจนจีราวัฒน์แปลกใจและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนตัวเล็กกันแน่


            “ฮึก...ฮื่อๆ”


            “ไม่เอาน่าอย่าร้องไห้สิ ถึงไม่ใช่ฉันแต่คนที่ช่วยเธอออกมาก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลเสียหน่อย” จีราวัฒน์บอกยิ้มๆ และรู้สึกดีไม่น้อย เพราะเข้าใจว่าอีกฝ่ายอยากให้เป็นเขามากกว่าที่เข้าไปช่วยเธอ ไม่ใช่พี่ชายของเขาหรือว่าใคร


            นันธิชาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะมองคนพูดซึ่งตอนนี้มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าคมอย่างค้นหา ชั่วอึดใจจึงถามชายหนุ่มออกมา


            “ถ้าอย่างนั้นใครคือคนที่ช่วยฉันออกมาคะ ละ...แล้วเขามาช่วยฉันทันไหมคะ?”


            จีราวัฒน์ก้มลงจุมพิตกลีบปากบางอย่างมันเขี้ยวและไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้หลบหนี สายตาคมมองคนใต้ร่างของตนราวกับอยากกัดอยากกินอยู่เรื่อยๆ ไม่รู้เบื่อ จนสาวเจ้าไม่กล้าสบสายตาแรงกล้านั้นอีกต่อไป


            “คนที่ช่วยเธอออกมาเป็นพี่ชายของฉันเอง...ไม่ต้องกลัวว่าจะตกเป็นของคนอื่นได้ง่ายๆ หรอก ตราบใดที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้หญิงของฉันอยู่”


            “ใครเป็นผู้หญิงของคุณไม่ทราบ!” นันธิชาถามเสียงสะบัดทันที พร้อมผลักไสร่างหนาออกห่างอย่างเดิม


            “ฉันกำลังบอกอยู่นี่ไงว่าเธอคือผู้หญิงของฉัน หรือเธอจะเถียงว่าไม่ใช่”


            เสียงทุ้มถามแผ่วๆ บริเวณโหนกแก้มอย่างหาเรื่องคุย ยิ่งเห็นร่างบางส่งค้อนมาวงใหญ่ก็ยิ่งอยากจับกินเสียให้รู้แล้วรู้รอด หากไม่ติดว่าเธอเพิ่งผ่านเหตุการณ์ร้ายๆ มา เขาคงไม่ต้องอดทนทรมานทั้งร่างกายและจิตใจตัวเองขนาดนี้แน่


            “ไหนล่ะคะหลักฐาน” คนใจกล้าถามอย่างลืมกลัว


            “อยากได้หลักฐานก็ไม่บอกแต่แรก หึๆ”


            “คุณวัฒน์ ฮื้อๆ”


            ตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อถูกเรียวปากร้อนของชายหนุ่มประกบปิดอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนที่ลิ้นร้อนๆ จะสอดแทรกเข้ามาหาความหวานล้ำที่แสนถวิลหา คนจูบแบบเอาแต่ใจไม่ยอมปล่อย ไม่ว่าคนตัวเล็กจะตีประท้วงอย่างไรก็ยังคงดูดเม้มริมฝีปากนุ่มที่อวดดีกับเขาในบางครั้งอย่างชอบใจ เมื่อหญิงสาวอ่อนระทวยรวยแรงเพราะรสสัมผัส จีราวัฒน์จึงถอนใบหน้าออกมา ก่อนจะมองดูผลงานของตัวเองอย่างพอใจ


            “ไง...ยังอยากหลักฐานได้อีกไหม แต่คราวนี้คงไม่ใช่แค่จูบแล้วนะ แต่เป็น...”


            จีราวัฒน์แกล้งทำสายตาหื่นกระหาย ทำเอานันธิชาตื่นกลัวขึ้นมาจริงๆ ตากลมโตจึงหลับลงอย่างรวดเร็ว เมื่อคนหื่นทำท่าจะทำอะไรมากกว่าการจูบแบบหนักหน่วงอย่างเมื่อครู่ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงแทบระเบิด


            ทว่าจนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น นันธิชาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาทีละน้อย แล้วเธอก็พบกับสายตาอ่อนโยนที่น้อยครั้งจะได้เห็นจากคนตัวโต ตามมาด้วยคำพูดนุ่มนวลที่หญิงสาวไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากชายหนุ่มตรงหน้า


            “นอนเถอะมันดึกแล้ว” พูดจบเจ้าของสายตาอ่อนโยนก็พลิกกายลงนอนข้างๆ หญิงสาว พร้อมกับจัดท่านอนให้คนใกล้ตัวเสร็จสรรพ


            นันธิชาปล่อยให้จีราวัฒน์ยกศีรษะเธอไปหนุนแขนแกร่งอย่างไม่ขัดขืน หรืออาจเป็นเพราะยังงุนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของชายหนุ่มก็ไม่อาจทราบได้...แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเธอไม่รู้สึกอะไรกับความอบอุ่นที่เขาทำให้มันเกิดขึ้นกับใจเธอตอนนี้ และจุมพิตสุดท้ายของค่ำคืนก็หยุดลงที่หน้าผากมน ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลงพร้อมกับอากาศเย็นเยือกที่ทำให้ร่างบางเบียดตัวเข้าหาความอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว


            จีราวัฒน์เองก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจไม่แพ้กัน เขาไม่รู้และไม่กล้าเรียกขานความรู้สึกนี้ด้วยชื่อเรียกที่ชัดเจน...แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่ามันไม่ได้เกิดจากความใคร่เพียงอย่างเดียวเหมือนที่ผ่านมา และเขากำลังจะขาดมันไปไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

0 ความคิดเห็น