เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,373 Views

  • 1,334 Comments

  • 704 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    168

    Overall
    314,373

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 10 เมื่อเสือโดนแหย่ 10-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

ตอนที่ 10 เมื่อเสือโดนแหย่

 

          นันธิชานอนซมเพราะพิษไข้หนึ่งวันเต็มๆ โดยมีมาริสคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ส่วนเจ้าของอาณาจักรมุมต้าซก็วุ่นอยู่กับการจับตัวหนอนบ่อนไส้ที่อาจจะมีแผนร้ายอะไรบางอย่างที่ไม่เป็นผลดีกับธุรกิจของเขา โดยไม่ได้ทอดทิ้งให้คนป่วยต้องนอนเหงาอยู่ที่ห้องกับมาริสเพียงแค่สองคน จีราวัฒน์คอยแวะเวียนกลับมาดูเธอที่ห้องทุกๆ ชั่วโมงจนหลายคนแปลกใจที่เห็นเจ้านายหนุ่มกลับห้องเป็นว่าเล่น


            “คุณดีขึ้นหรือยังคะ” มาริสถามอย่างอาทร นันธิชาค่อยๆ พยุงตัวพิงหมอนอยู่บนเตียงกว้างขนาดคิงไซซ์ ส่งยิ้มเซียวๆ ไปให้คนถาม


            “ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณมาริสมากนะคะที่ดูแล”


            “คุณจีสั่งให้โทร.รายงานทันทีที่คุณฟื้น ฉันขอตัวก่อนนะคะ”


            “แค่กๆ เดี๋ยว เดี๋ยวค่ะมาริส...เอ่อ ไม่ต้องบอกเขาหรอกค่ะ ปล่อยให้เขาทำงานไปเถอะ”  


มาริสหันมายิ้มเอ็นดูและดีใจที่หญิงสาวห่วงหน้าที่การงานและความรับผิดชอบของจีราวัฒน์มากกว่าต้องการเรียกร้องความสนใจเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ หารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วนันธิชาไม่ได้ห่วงเขาอย่างที่มาริสเข้าใจ แต่หญิงสาวกำลังวางแผนหนีออกไปจากที่นี่ต่างหาก...ทางเดียวที่จะทำให้เธอไม่ต้องเดินซ้ำรอยพี่สาวก็คืออยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุด


            “เอ่อ มาริสคะ ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”


            “อะไรหรือคะ” มาริสเลิกคิ้วและนั่งลงข้างๆ เตียง


            “จากที่นี่ไปสนามบินไกลมากไหมคะ...คือฉันสงสัยน่ะค่ะ เมื่อวานมัวแต่หลับเลยไม่รู้ว่ามันไกลแค่ไหน”


            “อ๋อ...” มาริสพยักหน้าเข้าใจก่อนบอก “ไม่ไกลหรอกค่ะแค่สิบกว่ากิโลฯ เอง”


            “แล้วถ้าอยากออกไปเที่ยวข้างนอกบ้างจะไปยังไงคะ แค่กๆ” นันธิชาพยายามตะล่อมถามอย่างแนบเนียนโดยที่มาริสไม่ได้เอะใจอะไร


            “ถ้าอยากไปเที่ยวก็ให้คุณจีพาไปสิคะ” มาริสเสนอ นันธิชายิ้มแหยๆ ขืนให้เขาพาไปมีหวังจับตามองเธอตลอดสี่สิบสี่ชั่วโมงชนิดไม่ให้กระดิกตัวเป็นแน่


            “เขาคงยุ่งน่ะค่ะ อีกอย่างฉันก็ลองถามดูเฉยๆ เผื่อวันไหนที่เขาอนุญาตให้ออกไปเที่ยวได้จะได้ไม่รบกวนเวลางานของเขา”


            “คุณนี่น่ารักจังเลยนะคะ ฉันไม่แปลกใจเลยทำไมคุณจีถึงเลือกคุณ” มาริสชื่นชมจากใจจริงทำเอานันธิชาหน้าร้อนผ่าวอย่างไม่อาจควบคุมได้ หญิงสาวจึงรีบกลบเกลื่อนโดยการขอคำตอบเรื่องการเดินทางออกจากเขตที่มาริสเรียกมันว่ามุมต้าซนี่เสีย


            “เอ่อ...ว่ายังไงคะมาริส ถ้าฉันจะออกไปข้างนอกต้องไปยังไง?”


            “ที่นี่เขาจะเข้าออกเป็นเวลาค่ะ คือช่วงเช้ากับช่วงเย็น เพื่อความเป็นระเบียบและตรวจสอบคนเข้าออกได้ง่ายขึ้น แต่ส่วนมากจะไม่ค่อยมีใครออกไปไหน นอกจากรถของทางพ่อครัว เพราะที่นี่มีทั้งที่พักและอาหารให้กับทีมงานทุกคน แต่ถ้าคุณอยากออกไปเที่ยวข้างนอก คุณไปกับพ่อครัวไม่ได้หรอกค่ะ เพราะพวกเขาจะออกเฉพาะช่วงเช้าเพื่อไปซื้ออาหารสดมาเก็บไว้”


            “อ้าว...แล้วแบบนี้ถ้ามีธุระจำเป็นในช่วงกลางวันก็ออกไปไหนไม่ได้ซิคะ”


            “ถ้าใครมีธุระจำเป็นจริงๆ ในช่วงกลางวันก็ออกไปได้ค่ะ แต่จะต้องรายงานผู้คุมการเข้าออกถึงสาเหตุที่จำเป็น”


            นันธิชาฟังข้อมูลจากมาริสอย่างตั้งใจพลางวางแผนเอาไว้คร่าวๆ แต่ปัญหาคือถ้าเธอออกไปจากที่นี่ได้แล้วจะกลับประเทศไทยยังไงในเมื่อเอกสารสำคัญต่างๆ อยู่กับจีราวัฒน์


            เฮ้อ...ทำไมถึงยากเย็นขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้


            ด้านเจ้าของบ่อน้ำมันจอมเจ้าเล่ห์แทบไม่เป็นอันทำงานเมื่อครบชั่วโมงอีกครั้ง จอห์นนี่มองเจ้านายหนุ่มนิ่งอย่างจับสังเกตเงียบๆ จนในที่สุดก็อดถามไม่ได้


            “มีอะไรน่าเป็นห่วงหรือจี ผมเห็นคุณทำท่าหลุกหลิกทุกครั้งที่มองนาฬิกา”


            “เปล่านี่! คิดมากไปหรือเปล่าจอห์นนี่” จีราวัฒน์ปฏิเสธทันควันทั้งที่ความจริงนั้นเป็นห่วงคนป่วยที่นอนซมอยู่บนเตียงจับใจ




ขอโทษด้วยนะคะไม่ได้มาตามนัด

หายไปพร้อมกับวันหยุด

เร่งปั่น ซ้อนแผนรักมาเฟีย จนลืมวันลืมคืนไปแล้ว ฮ่าๆ

กลับมาละน้าา วันนี้จะอัพ 4 ตอน เป็นการไถ่โทษนะคะ 

เดี๋ยวแอบหาเวลาอู้งานมาอัพเรื่อย ๆ ตอนนี้ขอตัวไปทำงานก่อนค่ะ เดี๋ยวโดนไล่ออกก่อน 5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

0 ความคิดเห็น