เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,434 Views

  • 1,334 Comments

  • 704 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    229

    Overall
    314,434

ตอนที่ 38 : ตอนที่ 10 เมื่อเสือโดนแหย่ 10-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

     

      ตอนที่ 10 เมื่อเสือโดนแหย่ 10-2


          “ถ้าอย่างนั้นคุณคงพร้อมจะไปงานเลี้ยงของวิลเลียมคืนนี้นะ”


            “งานเลี้ยงอะไร?” ชายหนุ่มมองจอห์นนี่อย่างแปลกใจที่จู่ๆ ก็มาบอกให้เขาไปงานบ้าอะไรของคู่แข่งอย่างวิลเลียม


            “นี่คือการ์ดเชิญไปงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมซึ่งผมคิดว่าคุณควรไป” จอห์นนี่ตอบเสียงเรียบ จีราวัฒน์จึงถามต่อ


            “ทำไมถึงคิดว่าผมควรไป”


            “คู่แข่งอย่างวิลเลียมเชิญไปงานสำคัญของตัวเองทั้งที่แทบไม่มีทางเป็นไปได้ คุณไม่สงสัยบ้างหรือว่าเขาคิดจะทำอะไร” จีราวัฒน์นิ่งคิดก่อนจะพยักหน้า หากข้างในนั้นเริ่มรู้สึกแปลกๆ อย่างไรชอบกล แต่ด้วยนิสัยรักความท้าทาย ชายหนุ่มจึงไม่รีรอจะตามล่าหาความจริง


            “ถ้าอย่างนั้นคุณก็เตรียมตัวไปลุยกับผมได้เลยจอห์นนี่ ผมจะไป!” อยากจะรู้เหมือนกันว่าวิลเลียมกำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่

.

.

.


           

            พานุนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นยักษ์หน้าโต๊ะทำงานหลังจากวีรวิทย์โทร.มาบอกว่าวิราราชกำลังจะออกไปทำเรื่องเดินทางไปเรียนต่ออเมริกา


            “ไอ้หมอนี่มันเป็นใครวะ! อยู่ดีๆ ก็มาชุบมือเปิบไปหน้าตาเฉย ฉันมองของฉันมาตั้งกี่ปี พูดด้วยยังลำบาก โว้ย!! มึงเตรียมหายนะได้แล้วไอ้ม้ามืด!!!” คนเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการโมโหสุดขีด ก่อนจะเร่งคิดแผนสกัดดาวรุ่งให้กลายเป็นดาวรุ่งริ่ง


            “แกได้เจอฉันแน่!” ว่าแล้วพานุก็คว้ากุญแจรถออกไปจากบริษัทอย่างเร่งรีบ และไปโผล่ที่บริษัทของวีรวิทย์ในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา


            “หึๆ มาไวปานจรวจเลยนะแก ว่าไง?” เจ้าของสายการบินหนุ่มถามยิ้มๆ รู้อยู่แล้วล่ะว่าพานุมาด้วยเรื่องอะไรในเวลางานแบบนี้


            “อย่ามาทำหน้าเจ้าเล่ห์ ฉันอยากรู้ว่าตอนนี้วิวอยู่ที่ไหน”


            “ก็...อยู่กับแฟนเขานะสิ ถามแปลก” วีรวิทย์แกล้งพูดยั่วอย่างสนุก ทำให้คนโมโหตะคอกเสียงขุ่น


            “ไอ้วิทย์! แกอย่ากวน คนกำลังกลุ้ม เร็ว! บอกมาว่าวิวอยู่ไหน”


            “อยู่ที่บ้าน...แต่เป็นบ้านแฟนนะ อยู่แถวสำโรง จะไปก็ไปสิ แต่ขับรถนานหน่อยนะกว่าจะถึง ทั้งรถติด ทั้งอยู่ไกล และฉันไม่รับรองด้วยว่าแกไปถึงแล้วสองคนนั้นจะยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า”


            “ไหนแกบอกว่าจะไม่ขัดขวางฉันแล้วไง ทำไมวันนี้แกทำท่าจะเข้าข้างไอ้หมอนั่นกว่าฉันวะ” คราวนี้พานุทำท่าจะโกรธและน้อยใจวีรวิทย์ขึ้นมาจริงๆ หากคนถูกตัดพ้อกลับยิ้มราวกับไม่ใส่ใจ


            “ไม่ได้ขัดขวางแต่ก็ไม่ได้คิดจะช่วย...งานนี้คนอย่างแกต้องพิสูจน์ความสามารถเอาเอง เจ้าเล่ห์ดีนักนี่ ลองแก้ปัญหาของตัวเองดูบ้างสิ...น่าสนุกดีนะฉันว่า หึๆ ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะสนุกแค่ไหนที่จอมเจ้าเล่ห์อย่างแกต้องปวดหัวเพราะเรื่องง่ายๆ” พานุฉุนกึกทันที


            “นี่แกคิดจะแกล้งฉันหรือไอ้วิทย์ แกนี่มัน! เฮอะ แล้วไอ้ที่แกบอกว่าเรื่องง่ายๆ น่ะ ฉันอยากจะรู้ว่ามันง่ายตรงไหนกับการจะทำให้ใครสักคนที่มองเราเป็นคนอื่นมาตลอดหันมาชอบแบบผู้ชายคนหนึ่งน่ะฮะ?”


            “ทีแกยังทำให้ไอ้วัฒน์มันหัวปั่นได้เลย”


พานุกำลังจะเถียงแต่ก็ฉุกคิดในคำพูดของวีรวิทย์เสียก่อน พลันร่างสูงก็ลุกจากเก้าอี้ กระโดดอ้อมไปหาวีรวิทย์ที่นั่งเก้าอี้ผู้บริหารอย่างซาบซึ้งใจ 


            “ฉันรักแกอีกแล้วว่ะเพื่อน รัก รัก รัก รัก รัก...”


            “เฮ้ยๆ อย่านะโว้ย ถ้าแกยังไม่เลิกทำท่ากะเทยฉันถีบจริงๆ” วีรวิทย์ยกเท้าไว้รอเตรียมสู้เต็มที่ พานุจึงหยุดและยิ้มขำๆ


            “ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนว่ะ” ว่าแล้วคนแกล้งเป็นผู้ชายแอ๊บแมนก็หมุนตัวควงกุญแจออกไปจากห้องทำงานของวีรวิทย์อย่างมีแผน





พักเที่ยงงงง

เดี๋ยวตอนบ่ายๆ มาอีกนะคะ 

ขอไปกินข้าวก่อนน้าา 

เดี๋ยววันนี้รีไรท์แสนรัก ฮื่ออ ไม่ได้แตะนางมาหลายวัน 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

0 ความคิดเห็น