ตอนที่ 24 : ตอนที่ 6 ศึกนอกศึกใน 6-4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    3 ธ.ค. 61



       “ตัดช่องน้อยแต่พอตัวเลยนะแกไอ้วิทย์! มานี่เลยมาช่วยฉันก่อน” ใบหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยพยักเรียกวีรวิทย์ แต่คนถูกเรียกกลับไม่ยอมเข้ามาใกล้ง่ายๆ ซ้ำร้ายยังทำท่าจะขยับออกห่างกว่าเดิม


“โอ๊ย ซึ้งใจว่ะ จำไว้เลยไอ้วิทย์” พานุจิกตามองอย่างคาดโทษ กลั้นใจยกมือถือขึ้นแนบหูอีกครั้ง แต่กระนั้นก็ไม่คิดหยุดยั่วโมโหเพื่อนง่ายๆ


            “มันพลาดไปแล้วจะให้ทำไงวะ หรือต้องให้ฉันไปหาน้องน้ำผึ้งแล้วให้เธอทำคืน”


วีรวิทย์เบิกตาขึ้นอย่างตกใจในคำพูดของพานุ รีบส่งเสียงต่อว่าเบาๆ หากใบหน้านั้นเครียดสุดๆ


            “แกจะบ้าหรือไงไอ้นุ ไปพูดแบบนั้นจะฝังตัวเองหรือไงวะ”


            “น่า...ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว อีกนิดหนึ่ง เมื่อกี้ห้าแต้มแล้วนะ”


            “ยังมาห่วงนับแต้มอีก จะโดนมันฆ่าตายทางโทรศัพท์อยู่แล้ว” 


วีรวิทย์สายหน้าอย่างระอาแล้วฟังพานุยั่วจีราวัฒน์ต่ออย่างเริ่มกลัวคนทั้งสอง เขาไม่น่ามีเพื่อนนิสัยเหมือนกันเลย...เจ้าเล่ห์ไม่พอยังกวนส้นเท้าเป็นที่หนึ่งอีกต่างหาก แถมเวลาแค้นใครก็มีวิธีเอาคืนแบบเจ็บแสบถึงทรวงเลยทีเดียว จนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยแทบจะไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับกลุ่มของเขาเลยสักคน


            “ก็ลองแกไปอีกรอบสิ เพื่อนก็เพื่อนเถอะ มันต้องตายกันไปข้างหนึ่งแน่!


            “แกทำเหมือนกำลังหึงน้องเขางั้นล่ะ” พานุแกล้งถามตรงๆ อาศัยช่วงเผลอของจีราวัฒน์ และปลายสายก็ตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา


            “เออ ก็หึงนะสิ! เอ่อ...ฉันหมายถึงฉันเป็นคนแรกของเธอก็เลยไม่ชอบให้ใครมาซ้ำรอย เท่านั้นแหละ” คนหึงรีบกลับคำเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป แต่ดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้วเพราะพานุเปิดเสียงอีกครั้งหลังจากถามคำถามนั้นออกไป วีรวิทย์ได้ยินเต็มสองหูแทบจะสำลักเบียร์ที่พยายามจะกลืนลงคอให้ได้


“แล้วทำไมไม่บอกแต่แรกว่าไม่ชอบให้คนอื่นมาซ้ำรอย ฉันจะได้ไม่ทำกระโปรงน้องเขาเลอะไอศกรีม” พานุกลั้นหัวเราะสุดกำลังเมื่อเฉลยเรื่องชวนคิดที่ทำให้จีราวัฒน์เข้าใจผิดอย่างมหันต์


“ฉันก็เพิ่งจะรู้สึก อ๊ะ วะ ว่าไงนะ!” จีราวัฒน์ถามกลับเสียงเขียวเมื่อรู้ตัวว่ากำลังโดนอำเข้าให้


“นี่ฉันไม่คิดเลยนะว่าแกหึงแม้กระทั่งกระโปรงเลอะ ฮ่าๆๆ” พานุหัวเราะท้องคัดท้องแข็งพลอยทำให้วีรวิทย์ที่สำลักเบียร์เมื่อสักครู่อดขำไปด้วยไม่ได้


แสบสันจริงๆ เดี๋ยวก็โดนจีราวัฒน์เอาคืนเข้าสักวัน หึๆ


“แก ไอ้นุ! แก แก!!


“ฮ่าๆ วางไปเลยว่ะดูสิ เห็นไหมวะ บอกแล้วว่ามันต้องรู้สึกอะไรกับน้องเขาแน่ เป็นไง หกแต้มแล้วน้า...เฮ้อ เห็นชัยชนะลอยมาแต่ไกลเชียว” พานุเอาคำที่วีรวิทย์พูดใส่มาย้อนเพื่อน ทำเอาคนถูกย้อนรู้สึกหมั่นไส้เต็มกำลัง


“สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหารสิ”


“หึๆ ย่อมได้ แล้วมาดูกัน ฉันทายว่าอีกไม่เกินสองวันไอ้วัฒน์มันโผล่หน้ามาแน่ๆ”


“เรื่องของแกฉันไม่ยุ่ง” เพราะเห็นแววจะแพ้วีรวิทย์จึงแกล้งทำเหมือนไม่รับรู้อะไรตามเดิมก่อนจะจิบเบียร์เบาๆ ไปหน้าตาเฉย

 .

.

.

นันธิชานั่งจ้องเช็คเงินสดที่ไม่ระบุชื่อผู้รับ ซึ่งมีจำนวนเงินสูงลิ่วถึงสามล้านบาทอย่างสับสน ทั้งที่ควรจะดีใจที่เขาไปเสียได้แต่ใจไม่รักดีกลับเอาแต่นึกถึงสัมผัสของคนที่ไม่สมควรคิดถึง ทั้งที่พยายามลืมแต่ใจเจ้ากรรมกลับจำได้ทั้งหมด


“เลิกคิดถึงผู้ชายใจทรามคนนั้นเสียทีน้ำผึ้ง เขาทำร้ายเธอ!” หญิงสาวพร่ำด่าตัวเองทั้งน้ำตา ไม่รู้ว่าเธอเสียใจที่สูญเสียสิ่งสำคัญให้กับคนที่ไม่รู้จักอย่างชายนิรนามหน้าตาหล่อเหลาคนนั้น หรือว่าเธอกำลังถวิลหาอ้อมกอดอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับจากใครกันแน่


            ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะยอมโอนอ่อนผ่อนตามเขาอีกเป็นครั้งที่สอง...หากผลของวันนั้นทำให้เกิดสิ่งมีชีวิตขึ้นในตัวเธอจะทำอย่างไร หญิงสาวไม่อยากให้ลูกต้องขาดๆ เกินๆ เหมือนเธอกับพี่สาว เพราะรู้ดีว่าการไม่รู้อะไรเลยมันเจ็บปวดแค่ไหน...




วันนี้เป็นวันที่สองแล้วนะคะ สำหรับโปร. 179 เรื่องเสน่ห์น้ำผึ้ง

ใครยังไม่เคยอ่านรีบเข้าไปจิ้มก่อนหมดโปรน้าา มีสามวันเท่านั้นนะคะ กิกิ (งานขายไว้ใจเรา)

และสำหรับท่านใดที่เคยอ่านในรูปแบบหนังสือ หรือเคยซื้ออีบุคของสำนักพิมพ์มาแล้ว

ไม่ต้องซื้อซ้ำนะคะ เนื้อหายังคงเดิม เพิ่มเติมคือปรับบทบรรยายให้กระชับขึ้นเท่านั้น

ขอบพระคุณในความเอ็นดูผู้ชายของปัณฑารีย์นะคะ (เขาเป็นของน้ำผึ้งนะคะ>>เสียงของน้ำผึ่ง)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

0 ความคิดเห็น