เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,371 Views

  • 1,334 Comments

  • 704 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    166

    Overall
    314,371

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 7 จีบไม่เป็น พูดดีไม่ได้ ฉุด!! (1) 7-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61

ตอนที่ 7 จีบไม่เป็น พูดดีไม่ได้ ฉุด!! (1)

 

            เป็นอีกหนึ่งวันที่เวย์ออกมารับนารินไปทานข้าวเที่ยงในช่วงพักกลางวัน หลายสิ่งหลายอย่างที่เขาทำให้เธอ หญิงสาวไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเธอกำลังมีความสุข เรียกว่าสุขจนล้นใจเลยก็ว่าได้ สุขจนบางทีอดรู้สึกกลัวไม่ได้ว่าในวันที่ไม่มีเขาคอยตามเอาใจเช่นนี้จะเป็นอย่างไร


            “เป็นอะไรครับนาริน ทำไมจ้องผมจัง...มีอะไรติดหน้าผมหรือ?” นารินยิ้มเมื่อเห็นเวย์ลูบหน้าตัวเองอย่างไม่มั่นใจ


            “เปล่าหรอกค่ะเวย์ นารินแค่คิดว่าเวย์ช่างดีกับนารินมากก็เท่านั้นเอง”


            “ถ้ารู้ว่าผมดีขนาดนั้นก็แต่งงานกับผมสิครับ” คราวนี้ใบหน้าเปื้อนยิ้มจริงจังมากขึ้นจนนารินยิ้มไม่ออก ยิ่งเขาดีกับเธอมากเท่าไร นารินยิ่งไม่กล้าอาจเอื้อมดึงเขาลงมาตกต่ำกับคนที่ผ่านอะไรต่อมิอะไรมามากมายอย่างเธอ


            “อื้อ...อาหารมาพอดีเลยค่ะ ของชอบน้ำผึ้งด้วย ดูสิ ชวนออกมาด้วยกันก็ไม่ยอม” หญิงสาวแกล้งพูดเรื่องอื่นกลบเกลื่อน ทำเอาเวย์สลดวูบลงพร้อมกับเกิดความน้อยใจขึ้นมามากมาย


          หรือเธอกำลังมีเป้าหมายใหม่? 


เวย์อดคิดไม่ได้ว่าที่นารินไม่ยอมรับรักเขาสักทีเป็นเพราะหญิงสาวกำลังมีเป้าหมายใหม่ และความคิดนี้ก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บเป็นบ้า...หารู้ไม่ว่าหญิงสาวแทบจะลืมความคิดเช่นนั้นไปแล้วเพราะเขา


            ขอโทษนะคะ เวย์ 


นารินได้แต่บอกชายหนุ่มในใจ พลันหางตาสวยก็เหลือบเห็นชายวัยห้าสิบกำลังยืนด้อมๆ มองๆ มาที่เธอกับเวย์ ตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจก่อนจะซีดลงจนน่าตกใจ


            “ใครหรือครับนาริน” คนน้อยใจเอ่ยถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นท่าทีแปลกๆ ของหญิงสาว


            “เอ่อ มะ ไม่ทราบค่ะเวย์ นารินว่าเรารีบกลับกันเถอะค่ะ นารินรู้สึกไม่ค่อยสบาย”


            “เป็นอะไรมากไหมครับ” เวย์ยื่นมือไปอังหน้าผากแต่กลับถูกปัดออกทำให้เขาอดแปลกใจและสงสัยไม่ได้ ท่าทางร้อนรนของนารินเหมือนกำลังกลัวผู้ชายคนนั้น และเมื่อเห็นเม็ดเหงื่อผุดเต็มหน้าผากมนทั้งที่แอร์เย็นฉ่ำ เวย์ก็จำต้องถอนสายตาและความสงสัยทั้งหมดเช็กบิลแล้วพาหญิงสาวไปส่งที่คอนโดฯ


            “ขอบคุณมากนะคะเวย์”


            “ไม่เป็นไรครับ แต่บอกผมได้ไหมว่าคุณเป็นอะไร”


            “เอ่อ มะ ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่ไม่สบายกะทันหัน นารินขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะคะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็รีบผละจากชายหนุ่มโดยเร็ว ก่อนที่น้ำตาและความกลัวจะเข้ามาทำร้ายเธอต่อหน้าเขา ครั้นเมื่อเปิดประตูเข้าไปนารินก็โผเข้ากอดน้องสาวทันทีอย่างหาที่พึ่ง นันธิชากอดตอบและลูบแผ่นหลังบางเบาๆ อย่างงุนงงระคนห่วงใย


            “พี่นารินเป็นอะไรคะ”


            “ฮึก! น้ำผึ้ง ฮื่อๆ ช่วยพี่ด้วย...” นารินร้องไห้อย่างเจ็บปวดและหวาดกลัวจนนันธิชาแทบทำอะไรไม่ถูก หากก็ตั้งสติได้ในที่สุดเมื่อสำนึกได้ว่าเวลานี้เธอคือที่พึ่งของพี่สาว


            “ใจเย็นนะคะค่อยๆ เล่า”


            “ไอ้บ้านั่น พี่เจอมัน ฮื่อๆ พี่เจอมันอีกแล้วน้ำผึ้ง”


            “โธ่...ไม่เป็นอะไรนะคะอย่าไปคิดถึงมันอีก...” นันธิชากลั้นเสียงสะอื้นเพื่อปลอบใจพี่สาวเพราะรู้ดีว่ามีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้นารินเป็นแบบนี้ได้ นั่นก็คือชายชั่วคนนั้น!


            “พี่กลัวมันจะกลับมาทำร้ายพี่อีก พี่กลัวมันทำร้ายน้ำผึ้ง พี่กลัวมันทำร้ายทุกคนที่พี่รัก ฮื่อๆ” นารินกอดน้องสาวแน่นเมื่อภาพความสูญเสียทั้งหมดกำลังถาโถมเข้ามาในความทรงจำอันแสนเจ็บปวดที่เธอไม่อยากนึกถึง


            “พี่นารินทำใจให้สบายนะคะ มันทำอะไรเราไม่ได้อีกแล้ว...” มือเรียวลูบแผ่นหลังบางของพี่สาวอย่างปลอบโยน กระทั่งนารินค่อยๆ ผ่อนคลายความกลัวลง นันธิชาจึงพาพี่สาวเข้าไปนอนพักผ่อนในห้อง


            ถ้าหากวันนั้นนารินไม่เกิดความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ เธอก็คงไม่มีวันได้รู้จักกับพี่สาวแสนดีคนนี้...นันธิชาเป็นแด็กกำพร้าที่ถูกนำมาปล่อยทิ้งไว้ข้างถนน ในขณะที่วันนั้นนารินถูกพ่อเลี้ยงใจร้ายข่มขืนโดยที่แม่แท้ๆ ไม่คิดช่วยเหลืออะไรเลย ซ้ำร้ายผู้หญิงคนนั้นยังเนรเทศลูกสาวคนเดียวของตัวเองออกจากบ้านอย่างไม่ไยดีเพราะเชื่อคำให้ร้ายของคนชั่ว นารินเสียใจมากจึงหนีกระเซอะกระเซิงออกมาพร้อมกับความจริงที่ว่า...เธอไม่ใช่ลูกของแม่! แล้วเหตุการณ์ในครั้งนั้นก็ทำให้นารินได้มาพบกับเด็กน้อยคนหนึ่งที่ยืนร้องไห้อยู่ข้างถนนคนเดียวตอนกลางดึก 


เด็กสาววัยรุ่นในวันนั้นไม่รู้จะทำอย่างไร แรกทีเดียวที่เธอไม่คิดจะสนใจแต่เมื่อมองแววตาเศร้าของเด็กน้อยไร้เดียวสาแล้วก็อดหันกลับไปสอบถามไม่ได้ จนในที่สุดก็ได้รู้ว่าเด็กคนนี้ไม่รู้อะไรเลยนอกจากชื่อของตัวเอง นารินจึงจูงมือน้องมาด้วยกันและทุ่มเทความรักทั้งหมดที่มีให้กับเด็กน้อยคนนั้น เพื่อทดแทนบางสิ่งบางอย่างที่เธอทั้งสองคนต่างสูญเสียไป




ไม่รู้คนอ่านรู้สึกยังไงกับชีวิตนาริน

แต่คนเขียนนี่ ร้องไห้กับดราม่าของนารินทุกฉาก T_T

สงสารนาง ทำไมชีวิตมันรันทดอะไรขนาดนี้ เคราะห์ซ้ำกรรมซัด 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #1334 Dew_daea (@Dew_daea) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 20:14
    สงสารพี่นาริน😢😢
    #1334
    0
  2. #1331 kulrapas (@kulrapas) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 16:16
    นารินเปิดใจสักที่เห่อ จะได้เจอสิ่งดีๆ
    #1331
    0
  3. #716 ลูกหยก (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 18:47
    เฮียนุเจ้ายังคงเจ้าเล่ห์เหมือนเดิมมม
    #716
    0
  4. #715 crazyinyou (@crazyinyou) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 18:11
    มาแล้วววววว แหมมาช้าดีกว่าไม่มาน้ออออ อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจัง อยากอ่านตอนต่อไป อิอิ
    #715
    0