เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,397 Views

  • 1,334 Comments

  • 704 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    192

    Overall
    314,397

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 4 คาสโนวาหลบซ่อน 4-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    28 พ.ย. 61



“ก็ได้ค่ะ” นันธิชาตอบออกไปอย่างจำยอม เพราะจนปัญญาจะต่อสู้กับคนคนนี้แล้วจริงๆ อย่างน้อยขอแค่พี่สาวเธอไม่รู้เรื่องบ้าๆ ที่มันเกิดขึ้นกับเธอก็พอ...หวังว่าเย็นนี้เธอจะมีเหตุผลดีๆ ไว้บอกปฏิเสธเขานะ


“ดีมากเด็กน้อย” จีราวัฒน์ยิ้มอย่างพอใจ ว่าจบชายหนุ่มก็หอมแก้มทั้งสองข้างก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอน กระนั้นก็ไม่วายทำให้แก้มใสแดงปลั่งเป็นลูกตำลึงสุก เพราะพ่อเจ้าประคุณไม่ยอมใส่อะไรปิดกายสักชิ้น


นันธิชารีบยกมือปิดหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อร่างหนาหายลับเข้าไปในห้องน้ำ ร่างบางจึงรีบเก็บหลักฐานมัดตัวที่กระจัดกระจายเต็มพื้น เพราะฝีมือผู้ชายผิวเนียนละเอียดที่ยุ่งเกี่ยวกับเธออย่างลึกซึ้งทั้งคืน ก่อนจะดึงเสื้อผ้าในตู้มาใส่ลวกๆ แล้วพาร่างอันสั่นเทาของตัวเองออกไปพบพี่สาว


“มาแล้วค่ะพี่นาริน”


“น้ำผึ้ง! ทะ ทำไมเรา...” นารินถึงกับอึ้งสภาพของน้องสาวที่ผมยุ่ง เสื้อผ้ายับยู่ยี่เหมือนเพิ่งไปฟัดกับหมามาไม่มีผิด พลันสายตาก็สะดุดกับรอยแดงช้ำข้างลำคอระหง


“คอไปโดนอะไรมา...” นารินถามอย่างหวั่นใจ แต่ก็ไม่อยากมองนันธิชาในแง่ร้ายเพราะน้องสาวของเธอไม่เคยมีพฤติกรรมไม่ดีมาก่อน นันธิชามองพี่สาวงงๆ ก่อนจะเดินไปที่หน้ากระจก


หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างตกใจ เมื่อเห็นรอยแดงชัดเจนจนน่าอับอาย ใบหน้างามงอนเหลือบมองพี่สาวที่เดินตามมาดูในกระจก แล้วก็ต้องหลบสายตาจับผิดเป็นพัลวัน


“คือ...ยะ ยุงกัดน่ะค่ะ” นันธิชาก้มหน้าตอบเสียงสั่น จีราวัฒน์ที่แอบฟังอยู่ในห้องน้ำถึงกับอมยิ้มอารมณ์ดี


นารินเพียงพยักหน้ารับรู้ก่อนจะมองสำรวจไปรอบห้อง นันธิชายืนสั่นเทาหน้าซีดเผือดเมื่อพี่สาวเดินดูรอบห้องอย่างไม่คลายสงสัย แต่เมื่อไม่เห็นอะไรผิดปกตินารินจึงหันมายิ้มให้น้องสาวดังเดิม


“งั้นก็อาบน้ำแต่งตัวไปทานข้าวนะจ๊ะ พี่ซื้อข้าวต้มมาจากข้างนอกแน่ะ”


“คะ...ค่ะ” นันธิชาถึงกับโล่งอกที่นารินออกไปจากห้องเสียที จะเหลือก็แต่ปัญหาใหญ่ที่หลบอยู่ในห้องน้ำ หญิงสาวหนักใจเหลือเกินที่จะต้องโกหกพี่สาว เพื่อหาทางพาเขาออกจากห้องโดยไม่ให้เจอกับนาริน และที่สำคัญคือหาทางป้องกันไม่ให้เขากลับมาทำกับเธอแบบนี้ได้อีก


นันธิชากำลังจะเดินไปเคาะเรียกให้จีราวัฒน์ออกมาตกลงกันให้รู้เรื่อง ทว่าประตูห้องน้ำก็ถูกร่างสูงที่แอบฟังการสนทนาของสองพี่น้องอย่างเงียบๆ ผลักออกมาเสียก่อน


“โดนยุงตัวผู้กัดมันเลยแดงมากไปหน่อยเนอะ”


“นี่คุณ!” ตากลมโตถลึงใส่คนพูดทันที หากชายหนุ่มกลับยิ่งมีความสุขที่เห็นหญิงสาวมีอารมณ์แปลกใหม่กับเขามากกว่านิ่งเงียบ


“หึๆ เห็นหงิมๆ แบบนี้แต่โกหกเป็นไฟเลยนะ อย่างนี้ฉันจะไว้ใจได้ไหมเนี่ย” จีราวัฒน์พูดทีเล่นทีจริงพลางมองสำรวจร่างแน่งน้อยตรงหน้าที่เขากกกอดมาทั้งคืน คนถูกมองจึงถามอย่างไม่เข้าใจระคนอึดอัด


“คุณต้องการอะไรกันแน่ ฉันกับคุณเราไม่รู้จักกันเลยนะ”


“อ้าว! นี่เธอยังไม่รู้จักฉันอีกหรือ...งั้น” ร่างสูงใหญ่ย่างสามขุมเข้าไปใกล้ แกล้งตีหน้าหื่นให้หญิงสาวตื่นกลัว และก็ได้ผลเพราะนันธิชาถอยหลังกรูดไปหลายก้าวเลยทีเดียว แต่จีราวัฒน์ก็ตามไปคว้าร่างบางมากอดไว้ได้อย่างรวดเร็วก่อนจะกระซิบเสียงแผ่ว


“อยากรู้จักฉันมากกว่านี้ก็หัดถามตรงๆ สิ”


“อื้อ...ปล่อยนะ ฉันไม่ได้อยากรู้จัก คุณเข้าใจผิดแล้ว นี่ปล่อยสิ ฉันต้องการให้คุณออกไปจากชีวิตฉันได้แล้ว เข้าใจไหม! อื้มๆๆ” นันธิชาพยายามดันแผงอกแข็งแกร่งแต่เรียบเนียนออก แต่กลับยิ่งถูกรัดร่างแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก


“เมื่อกี้ไล่ใคร พูดใหม่ซิ” คนถูกไล่ซึ่งๆ หน้าสั่งเสียงดุ ทำเอาร่างบางที่ถูกเขาพันธนาการถึงกับหงอ ก้มหน้าสั่นไปมาพัลวันพลางน้ำตาไหล


“ฮึก...”


“เฮอะ! เธอนี่มัน...ฮึ่ย เอาเบอร์โทรศัพท์มา ฉันจะกลับแล้ว” จีราวัฒน์บอกอย่างหงุดหงิด และเริ่มรู้สึกโมโหคนตัวเล็กที่เอาแต่สั่นหน้าไปมาน้ำตานอง คนไม่เก็บอารมณ์จึงตะคอกเสียงดังขึ้น


“อย่ามาโกหก อยากตายหรือไง เอามา!





มาส่งความสุขตอนบ่ายจ้าา ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

0 ความคิดเห็น