ตอนที่ 15 : ตอนที่ 4 คาสโนวาหลบซ่อน 4-3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    28 พ.ย. 61


นันธิชาสะดุ้งหน้าตาตื่น เพราะเกรงว่าพี่สาวจะมาได้ยินเข้า มือเล็กจึงรีบยกขึ้นปิดริมฝีปากหนาอย่างรวดเร็ว หากจีราวัฒน์ก็เบี่ยงหน้าหลบทันทีพร้อมมองเธอด้วยสายตาจริงจัง


084-95595XX


“อย่าบอกปากเปล่า ไปเอาโทรศัพท์ของเธอมาโทร.ออกให้ฉันดูด้วย” ชายหนุ่มบอกอย่างรอบคอบ 


นันธิชาแอบย่นจมูกเล็กน้อย แต่ก็ยอมเดินไปคว้าโทรศัพท์มากดเบอร์ที่เขาบอกให้โทร.ออกช้าๆ อย่างเสียไม่ได้ ไม่นานเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์เครื่องเล็กที่ซุกอยู่ในตู้เสื้อผ้าก็ดังขึ้น มุมปากหนาหยักยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างรู้ทัน


“ม้วนชุดที่ใส่แล้วไว้ในตู้เสื้อผ้าแบบนี้ ไม่มีความเป็นกุลสตรีไทยเลยนะ น้ำผึ้ง”


“ฉัน...” นันธิชาพูดไม่ออกไม่กล้าสบสายตาคมที่มองมาระยิบระยับราวกับแสงของดวงดาวในยามมืด แต่พอก้มหน้าลงก็เห็นว่าท่อนล่างของคนตรงหน้าถูกพันหลวมๆ ไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนไม่ยาวมากของตน คาดว่าคงพาดทิ้งไว้ในห้องน้ำตั้งแต่เมื่อคืน เจ้าของผ้าขนหนูถึงกับอายหน้าแดงที่เห็นเขาใช้มัน


จีราวัฒน์หัวเราะในลำคออย่างรู้ทัน ก่อนจะขยับเข้าใกล้คนตัวเล็กอย่างแนบชิด


“ไว้เย็นนี้ฉันจะให้คนมารับ”


พูดจบแก้มใสก็ถูกหอมเร็วๆ ฟอดใหญ่ราวกับคนหอมอดใจไม่ไหว มือเล็กยกขึ้นปิดตรงที่ถูกจมูกคมสัมผัสอย่างนึกโมโห เผลอเป็นไม่ได้ เขาเป็นต้องเอาเปรียบเธอตลอด แต่กว่าจะทันได้ประท้วง จอมฉวยโอกาสก็ไปถึงตู้เสื้อผ้าและรื้อหาชุดที่ตัวเองใส่มาเมื่อคืนซึ่งยับยู่ยี่มาใส่เรียบร้อยแล้ว


“คุณจะไปแล้วหรือคะ”


“ทำไม? คิดถึงฉันหรือไง”


แวบหนึ่งจีราวัฒน์รู้สึกดีอย่างประหลาด


“เปล่าค่ะ ฉันเพียงแค่ไม่อยากให้พี่นารินเห็นคุณเท่านั้น” นันธิชาตอบอย่างที่ใจนึกกลัว ทำเอาคนที่หัวใจเต้นแรงเมื่อครู่ถึงกับหมดอารมณ์ เดินหน้าตึงไปยังถึงประตูอย่างรวดเร็วจนคนตอบวิ่งไปขวางทางแทบไม่ทัน


“ยะ อย่าเพิ่งออกไปนะคะ”


“ฉันมีวิธีออกไป ไม่ต้องกลัวไปหรอก” คนจะออกจากห้องตอบอย่างประชดประชัน ทำเอาคนฟังใจหายแปลกๆ แวบหนึ่งหญิงสาวอยากอธิบาย แต่แล้วก็ต้องปิดปากเงียบ เพราะไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร


จีราวัฒน์หงุดหงิดถึงขีดสุดจึงยกโทรศัพท์ต่อสายถึงเพื่อนสนิทอีกคนที่ช่วงนี้ติดผู้หญิงจนไม่มีเวลาออกไปดื่มกับกลุ่มเพื่อนเหมือนเมื่อก่อน


“เวย์ แกพานารินออกไปจากห้องสักห้านาทีหน่อย”


“อะไรของแกวะ? เมื่อวานสั่งห้ามฉันพานารินกลับเข้าห้อง มาวันนี้จะให้พาออกจากห้องอีกแล้ว หรือว่าแก...แกจะแอบตีท้ายครัวฉันหรือวะไอ้วัฒน์” เวย์ตีโพยตีพายเพราะเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับใคร


จีราวัฒน์สบถอย่างหงุดหงิด ยิ่งได้เห็นตากลมโตมองเขา ชายหนุ่มยิ่งหัวเสียไปใหญ่


“บอกให้พาออกไปก็พาออกไปสิ เร็วๆ ด้วยนะ” เสียงไม่เบานักของคนหัวเสียดังออกไปถึงข้างนอก นารินขมวดคิ้วเพราะได้ยินเสียงผู้ชายพูดเหมือนตะคอกและค่อนข้างมั่นใจว่าไม่ใช่เสียงละครเพราะในห้องน้องสาวไม่มีโทรทัศน์


“นำผึ้งจ๊ะ พี่ได้ยินเสียงผู้ชาย มีใครอยู่ในนั้นหรือปล่า” นารินรีบเคาะประตูถามอย่างเป็นห่วง ยิ่งนึกถึงเจ้ารอยแดงๆ ที่นันธิชาอ้างว่าเป็นรอยยุงกัดแล้วยิ่งหวั่นใจ เพราะเธอค่อนข้างมั่นใจว่ามันไม่ใช่ แต่มันเหมือน...รอยที่เธอเองก็เคยถูกประทับไว้บนคอบ้างเป็นบางครั้ง


“น้ำผึ้งอยู่คนเดียวค่ะ” นันธิชาร้องบอกไปเสียงสั่น


“งั้นเปิดประตูให้พี่หน่อยสิ” นันธิชาถึงกับสะอึกหันไปมองหน้าจีราวัฒน์อย่างขอความช่วยเหลือ แต่กลับถูกเมินใส่จนหญิงสาวนึกโกรธขึ้นมาบ้าง 




ผู้ชายบ้านนี้เจ้าเล่ห์มากค่ะ 

ขอบอกไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลย ^O^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

0 ความคิดเห็น