Fiction EXO Heart Attack(ChanBaek ,, HunHan ,, Kaido ft.exo)

ตอนที่ 20 : ตอนที่สิบหก(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1931
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ม.ค. 57








อู๋อี้ฟานมองเด็กชายที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยแววตาตกใจไม่น้อย... ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะพูดประโยคนั้นออกมาได้หน้าตาเฉย... ทั้งๆที่ถ้าเค้าเลือกทำแบบนั้น ผลเสียทั้งหมดก็จะตกไปอยู่ที่ตัวเค้าเอง แต่เค้าก็เลือกที่จะแสดงออกมาในท่าทีที่ดูไม่หวั่นกลัว รอยยิ้มเจือนๆที่ระบายออกมาทำให้อู๋อี้ฟานได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ

 

 

 

ผมจะมอบดวงตาของผมให้แบคฮยอนครับ

 

 

 

 

 

 

เด็กคนนั้นพูดประโยคนี้ออกมา โดยที่รู้ว่าตัวเองจะได้รับผลเสียเต็มๆ...

 

 

 

นายคิดว่า..ถ้านายทำแบบนั้น แบคฮยอนจะดีใจงั้นเหรอ ?? พี่ชายของคนรักหันไปถามเด็กหนุ่มด้วยเหตุผล ใบหน้าหล่อหลุบตาลงอย่างครุ่นคิด ...มันก็จริงอย่างที่อี้ฟานพูด...

 

 

แบคฮยอนคงไม่ดีใจแน่ๆ...

 

 

แต่ผม... ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ ชานยอลเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือทั้งสองข้างยกขึ้นมาประสานกันเอาไว้หลวมๆก่อนจะยกขึ้นมาสัมผัสที่ริมฝีปากหยักเบาๆอย่างครุ่นคิด เหมือนรอบข้างมีแต่ความมืด ไม่ต่างอะไรกับแบคฮยอน...

 

 

ถ้าผมเลือกได้... คนที่ควรจะเป็นแบบนั้น ควรเป็นผม ไม่ใช่แบคฮยอน เด็กหนุ่มเอ่ยก่อนจะมองไปยังบานประตูว่าง ที่เป็นห้องที่คนรักของเค้านอนหลับอยู่ในห้วงนิทรา

 

 

ถ้าผมเลือกได้ ...ผมอยากให้แบคฮยอนหลับให้สบาย...เพราะตอนหลับ คงเป็นช่วงเวลาเดียวที่เค้ามีความสุขที่สุด.... มันคงเ็ป็นเรื่องยากที่สุดในชีวิตเค้า ที่ต้องลืมตามาพร้อมกับความมืด

 

 

มันไม่ใช่เรื่องที่นายควรจะมาพูดแบบนี้... นาย... เป็นคนที่แบคฮยอนรักมากที่สุด ...ถ้าอย่างนั้น ฉันขออะไนนายสักอย่างได้ไหม ? แค่อยากเดียว ช่วยทำให้ฉันได้ไหม ? อี้ฟานเอ่ย..ดวงตาโตของเด็กหนุ่ม ทอดมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนก่อนจะพยักหน้าเบาๆแทนคำตอบ อี้ฟานระบายยิ้มน้อยๆก่อนจะผ่อนลมหายใจอย่างแผ่ว

 

 

 

 

 

 

 

ขอแค่นายอย่าทิ้งน้องชายฉัน... แค่นั้นก็พอ คำพูดที่ดูเหมือนไม่มีอะไร หากแต่ปาร์กชานยอลกลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่มันหนักแน่อยู่ในประโยคสั้นๆนั้น คำพูดของอู๋อี้ฟานที่แสดงออกว่า อู๋อี้ฟานคนนี้... กำลังไว้ใจ ปาร์กชานยอล และพร้อมที่จะเปิดทางให้ทั้งคู่ด้วยความเต็มใจ

 

ครับ... ผมจะไม่มีทางทิ้งแบคฮยอนไปไหนแน่ๆครับ คำพูดที่ดูหนักแน่น ทำให้อู๋อี้ฟานคนนี้วางใจไปได้เยอะ เพราะตอนนี้เค้าเชื่อว่าเด็กคนนี้จะดูแลน้องของเค้าได้ดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ครับพี่ยูรา...

 

 

/ พี่รู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะ... เราไม่คิดจะบอกพี่สักคำเลยเหรอปาร์กชานยอล ? /

 

 

ขอโทษครับ คนเป็นน้องชายได้แต่เอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะบอก หากแต่เค้าไม่อยากให้คนเป็นพี่ต้องตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น

 

/ แล้วตอนนี้แบคฮยอนเป็นไงบ้าง ? /

 

 

ตอนนี้ก็ยังตกใจอยู่แหละครับ แต่สภาพจิตใจก็ดีกว่าเมื่อวานแล้ว

 

/ ไม่ต้องห่วงนะ... เรื่องนี้พี่จะหาทางช่วยเอง พี่มีเพื่อนที่เป็นหมออยู่หลายคน..จะลองให้พวกเค้าช่วยอีกแรง /

 

 

ขอบคุณครับพี่... ขอบคุณมากๆครับ

 

 

/ แล้วพี่ขอเตือนไว้อีกอย่าง... อย่าคิดจะพูดคำว่าจะมอบดวงตาของตัวเองให้แบคฮยอนอีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด !!! / ปลายสายดูตกใจไม่ใช่น้อยที่พี่สาวของเค้ารู้เรื่องนี้ด้วย... เพราะคนที่รู้ว่าเค้าพูดประโยคนี้ออกมาก็มีแค่ อู๋อี้ฟานเท่านั้น...

 

 

ทำไมพี่ถึงรู้ ?

 

 

/ เมื่อไม่กี่่ชั่วโมงก่อนหน้านี้...พี่ชายของแบคฮยอนโทรมาหาพี่ เค้าเล่าให้ฟังทั้งหมดแล้ว... แถมยังเตือนด้วยว่าให้บอกน้องชายว่าอย่าคิดที่จะทำอะไรบ้าๆอีก /

 

แต่ผมทำเื่พื่อแบคฮยอน...

 

 

/ ชานยอล....การที่เราเลือกทำแบบนั้น อาจทำให้แบคฮยอนกลับมามองเห็นอีกครั้งก็จริง.... แต่ ชานยอลจะกลายเป็นคนที่ทำให้แบคฮยอน เสียใจด้วยตัวของชานยอลเองนะ /  คำพูดที่เอ่ยด้วยเหตุผลของพี่สาวทำให้น้องชายคนดี ทำได้เพียงเอ่ยตอบเบาๆอย่างรู้สึกผิด ดวงหน้าคมมองไปยังใบหน้าหวานของคนรักที่นั่งอยู่ในห้อง ระบายรอยยิ้มบางๆกับเรื่องต่างๆที่ลู่หาน กำลังเล่าให้ฟัง ตั้งแต่ที่ลู่หานและคยองซูเพื่อนรักของแบคฮยอนมาถึง ก็ช่วยทำให้คนตัวเล็กยิ้มออกมาได้เยอะ

 

 

เมื่อวางสายจากพี่สาว ชานยอลกก็ก้าวขายาวๆเดินกลับเข้ามาในห้องเดินเข้าไปยืนใกล้ๆก่อนจะลืมกลุ่มผมนิ่มของคนรักอย่างแผ่วเบา

 

แบคฮยอน...หิวไหม ? คนตัวเล็กเม้มปากน้อยๆก่อนจะส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบ ชานยอลยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาก่อนจะขมวดคิ้วเข้มจนเป็นปม เมื่อเข็มนาฬิกาแสดงเวลาเกือบบ่ายโมงแล้ว

 

มันจะบ่ายโมงแล้วนะแบคฮยอน ...

 

 

ก็...ยังไม่อยากกินนี่นา เอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยๆที่แอบเอาแต่ใจก่อนจะยกมือขึ้นมาหามือใหญ่ของคนรักที่ลูบกลุ่มผมนิ่ม ดึงมือหนาเอามากอบกุมเอาไว้ด้วยมือเล็กๆทั้งสองข้างก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้...แต่มองไม่เห็น ดวงหน้าหวานที่แน่่นิ่งไปทำให้ปาร์กชานยอลต้องก้มลงไปมอง

 

 

เป็นอะไร ? ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า ? เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยดังเช่นเคย ...คนตัวเล็กเบะปากน้อยๆก่อนดวงตาคู่รีจะมีน้ำตาซึมออกมา...

 

แบคฮยอน..เป็นอะไร ?ร้องไห้ทำไม ? มือหนากอบใบหน้าหวานของคนรักขึ้นมาก่อนจะใช้นิ้มมือปาดหยดน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างแผ่วเบา ร่างสูงทิ้งตัวลงบนเตียงคนไข้ก่อนจะมองใบหน้าหวานของคนตรงหน้าที่ยังคงร้องไห้ออกมาไม่หยุด

 

 

เป็นอะไรครับคนดี ? คนตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆก่อนจะโผเข้ากอดคนตรงหน้าอย่างกับเด็กน้อยที่ต้องการหาความอบอุ่นพร้อมกับซุกใบหน้าเล็กๆลงไปหาแผ่นอกกว้างของอีกคน ปาร์กชานยอลจูบลงบนกลุ่มผมนิ่มอย่างนุ่มนวลก่อนจะเอ่ยถามคนตัวเล็กของเค้าอีกครั้ง..

 

เป็นอะไรแบคฮยอน...

 

 

 

ฉันแค่...กลัว

 

กลัวอะไร ? ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย

 

มีสิ..

 

...

 

ฉันกลัวว่าชานยอลจะทิ้งฉันไป... กลัวว่าชานยอลจะทนไม่ได้ที่จ้องอยู่กับคนตาบอดแบบฉัน ถ้าวันหนึ่งชานยอลทิ้งฉันไป ฉันจะทำยังไง ? นายบอกฉันทีว่าฉันต้องทำยังไง ?

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่เห็นต้องทำอะไรเลย... ก็แค่ ทำใจ   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทำใจ ... เสียงหวานทวนคำพูดของคนรักเบาๆ ก่อนใบหน้าหวานจะก้มหงุด ปล่อยมือออกจากมือของคนรักราวกับคนไร้เรี่ยวแรง ปาร์กชานยอลมองคนตัวเล็กตรงหน้าก่อนจะเอื้อมมือไปโน้มหัวทุยของคนตรงหน้าเข้ามากอดจูบเบาๆ ก่อนเสียงทุ้งจะเอ่ยขึ้นข้างใบหูเล็กๆ

 

 

ทำใจ... ทำใจเอาไว้เลยว่านายคงหนีจากฉันไม่พ้น ทำใจที่จะต้องอยู่กับฉันไปตลอดชีวิตไง ได้ยินแค่นั้นริมฝีปากก็ผุดรอยยิมหวานใสขึ้นมา

 

 

ฉันบอกแล้วว่าัฉันจะไม่ทิ้งนายไปไหน...

 

 

 

ทานอะไรหน่อยนะแบคฮยอน คยองซูที่ยืนอยู่ข้างๆเตียงเอ่ยบอกก่อนจะนำอาหารที่พยาบาลยกมาให้เตรียมไว้ให้แบคฮยอน เจ้าตัวเล็กพยกหน้าเบาๆก่อนจะทานอาหารโดยมีลู่หานคอยป้อนให้ เซฮุนมองเพื่อนของตนเองก่อนจะตบบ่าเบาๆอย่างให้กำลังใจ

 

 

กูเชื่อว่าแบคฮยอนต้องได้ผ่าตัดเร็วๆนี่แน่ๆ ชานยอลหันไปมองผู้เป็นเพื่อนก่อนจะพยักหน้าตามเบาๆ วันนี้ทั้งวัน ชานยอลไม่คิดจะออกไปไหน เพราะเค้าต้องการที่จะอยู่กับคนตัวเล็กคนนี้ให้มากที่สุดไม่อยากให้คนรักต้องคิดมากไปมากกว่านี้เพราะไม่ว่าจะคุยจะพูดอะไรออกมา แบคฮยอนก็เอาแต่พดในทำนองที่จะทิ้งตนเองไป จนชานยอลไม่อยากจะห่างจากคนตัวเล็กคนนีไปไหนเลย ลู่หานที่มองเด็กทั้งคู่ได้แต่ถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้ทั้งคู่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน และเมื่อเดินออกมาลู่หานก็ระบายรอยยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นร่างของผู้เป็นเพื่อนกำลังคุยกับหมอผู้ดูแลไข้อยู่

 

เราทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับคุณอี้ฟาน

 

 

ทำไมครับหมอ ผมอยากจะช่วยน้องชายผมนะครับ

 

 

ผมรู้ครับแต่แบบนั้นมัน... คุณหมอมีอายุเอ่ยทิ้งแค่ั้นั้นก่อนจะมองหน้าพี่ชายของคนไข้ในความดูแลอย่างหนักใจ อี้ฟานมองไปยังคุณหมอด้วยสายตาอ้อนวอนก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงโรยแรงอีกครั้ง...

 

 

ได้โปรดเถอะครับหมอ

 

 

แต่....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่หมอทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ... หมอไม่สามารถใช้แก้วจาจากคนที่ยังมีชีวิตอยู่ได้จริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หมอจะไม่ทำการผ่าตัดแก้วตาของคุณอี้ฟานไปให้คุณแบคฮยอนหรอกครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อู๋อี้ฟาน !!!! “

 

ลู่หาน อี้ฟานเอ่ยก่อนจะหันไปมองเสียงเล็กที่เรียกชื่อตนซะดังจนสะดุ้ง ดวงตาคมจับจ้องไปยังร่างของผู้เป็นเพื่อนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาตนเอง มือบางฟาดลงบนใบหน้าคมของอีกคนอย่างแรงจนใบหน้าหันไปตามแรงปะทะ ใบหน้าชาไปทั่วก่อนดวงหน้าหวานจะกัดปากแน่นจ้องมาที่เพื่อนรักด้วยแววตาโกรธเคือง ทำให้ผู้เป็นหมอขอตัวออกไปจากตรงนั้น

 

 

คิดจะทำบ้าอะไร !!!! “

 

 

...

 

 

ฉันถามนายอยู่นะอู๋อี้ฟาน !! ตอบฉันว่านายคิดจะทำอะไร !! “ ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงครุ่นเคืองอี้ฟานหันมามองผู้เป็นเพื่อนด้วยแววตานิ่งเฉยที่กำลังเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

 

 

ก็อย่างที่นายได้ยิน เสียงเรียบพร้อมกับใบหน้าเย็นชา และนำตาที่กำลังไหลออกมาทำไมอารมณ์ทั้งหมอมันถึงได้สวนทางกันนักนะ ....ดวงหน้าเย็นชา แต่น้ำตาที่ไหลออกมากลับเต็บไปด้วยความเจ็บปวด

 

 

ตัวนายเองไม่ใช่เหรอที่ห้ามไม่ให้ชานยอลทำเรื่องบ้าๆแบบนี้ ...แต่ทำไมตอนนี้นายกลับทำมันซะเอง อยากเห็นแบคฮยอนเสียใจรึไง ? อี้ฟานนิ่งเงียบก่อนเงยหน้าขึ้นมองเพดาน เหมือนกลับอยากจะให้น้ำตาที่ไหลออกมาไหลกลับคืนไปที่เดิม

 

 

 

ฉันทำเพื่อ...

 

 

 

อย่ามาอ้างว่านายจะทำเพื่อแบคฮยอน... เพราะความจริงตัวนายรู้อยู่แล้วว่ามันไม่ใช่ !! “

 

 

...

 

 

 

นายก็แค่อยากจะทำร้ายตัวเอง... เพราะฮวางจื่อเทาไม่สนใจนายใช่ไหมล่ะ !!! “

 

 

“ !!!! “

 

 

เพราะคิดว่าถ้านายเสียดวงตาไปก็ไม่เป็นไร.. เพราะคนคนนั้นไม่สนใจนายใช่ไหมล่ะ ...นายมองไม่เห็นคนที่จะเสียใจเวลานายเจ็บปวดเหรอ?เด็กคนนั้นไง...พยอนแบคฮยอนไงที่จะเจ็บปวดที่สุดเพราะมีพี่ชายโง่เง่าแบบนาย !!!!! “   

 

 

... อี้ฟานได้แต่ยืนนิ่ง พูดอะไีรไม่ออก...

 

 

 

เพราะสิ่งที่คนเป็นเพื่อนพูดออกมา...มันตรงทั้งหมด

 

 

 

อย่าทำแบบนี้ อะไรที่ไม่ใช่ของของเราก็ปล่อยมันไปเถอะนะอี้ฟาน ร่างสูงโปร่งมองมาที่ผู้เป็นเพื่อนก่อนจะดผเข้ากอดเอาไว้แน่นอย่างหาที่ระบาย สิ่งที่ลู่หานพูดออกมามันจริงทุกอย่าง ทำไมเค้าถึงได้โง่เง่าแบบนี้นะ ทำไมถึงได้คิดจะทำเรื่องที่ส่งผลร้ายให้กับน้องชายคนดีของเค้ามากขนาดนั้น...

 

 

ฉันควรทำยังไงลู่หาน ทำยังไง ?? ฉันไม่อยากทนอยู่กับความรู้สึกแบบนี้อีก ความชื่นจากน้ำตาของชายหนุ่มแปดเปื้อนไปยังหัวไหล่ของร่างบาง ลู่หานได้แต่ลูบหลังของผู้เป็นเพื่อนเบาๆอย่างให้กำลังใจ

 

 

 

 

 

ลืมเด็กคนนั้นซะอู๋อี้ฟาน เพราะเค้าไม่ใช่ของนาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชานยอล.. 

 

 

หือ ?

 

 

ง่วงแล้ว

 

 

ง่วงแล้วก็นอนสิ เดี๋ยวฉันจะอยู้่ข้างๆ

 

 

ไม่เอา

 

 

...

 

 

 

ไม่เอาในความหมายของนายคือ ? ปาร์กชานยอลเดินเข้าไปหาคนรักหลังจากที่พึ่งจัดการเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้แบคฮยอนเรียบร้อย เพื่อให้คนตัวเล็กได้นอนให้สบายตัวขึ้น ชานยอลทิ้งตัวลงบนเตียงคนไข้ก่อนจะเื้อื้อมมือไปลูบพวงแก้มใสเบาๆ

 

 

ปากบางรั้นขึ้นน้อยๆก่อนจะก้มหน้างุดพูดเสียงอุบอย่างเขินอาย

 

 

 

ก็ฉันอยากให้นายนอนเป็นเพื่อน ถึงจะพูดเบาๆแต่คนตรงนี้ก็ได้ยินอย่างชัดเจน ปาร์กชานยอลขยี้กลุ่มผมคนตัวเล็กตรงหน้าเบาๆก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงวงแขนหนาก็ดึงคนตัวเล็กลงมานอนด้วยกันกอดเอาไว้หลวมๆในอ้อมกอดไม่ให้อีกคนรู้สึกอึดอัดแบคฮยอนสะดุ้งน้อยๆหากแต่ไม่ได้โวยวายอะไรก่อนจะกอดตอบอีกฝ่าย ใบหน้าเล็กๆซุกลงกับแผ่นอกแกร่งของอีกคนกลิ่นตัวของคนตรงหน้าทำให้เค้ารู้สึกสบายใจได้อย่างบอกไม่ถูก มือหนายกขึ้นมาลูบกลุ่มผมคนรักไปด้วยอย่างเบามือเป็นการกล่อม

 

 

 

เจ้าตัวเล็กระบายยิ้มออกมาน้อยๆอย่างมีความสุข คืนนี้คงเป็นอีกคืนที่ฝันดี

 

 

 

ห้ามลุกไปไหนนะ

 

 

 

...

 

 

 

 

ห้ามตื่นก่อนฉันด้วย... ต่อให้นายตื่นกอดก็ต้องนอนอยู่ตรงนี้ให้ฉันกอดแบบนี้นะ

 

 

 

...

 

 

 

ชานยอลไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ยกยิ้มละมุม เสียงหัวเราะเบาๆที่เค้าส่งเสียงออกไปทำให้คนตัวเล็กในอ้อมกอดของเค้ายิ้มตามก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไป

 

 

 

 

คำ่คืนที่มีความสุขแบบนี้คงหลับสบายอย่ามีความสุข หากแต่สำหรับปาร์กชานยอลมันกลับตรงหันข้ามเค้ลอบถอนหายใจน้อยๆเมื่อรู้ว่าคนที่อยูในวงแขนหลับไปแล้ว เค้านอนไม่หลับติดกันมาหลายคืนแล้ว นั่นเป็นเพราะว่าเค้าเอาแต่คิดเรื่องของพยอนแบคฮยอนคนไม่เป็นอันหลับอันนอน ถ้าแบคฮยอนมองเห็นคงรู้ว่าหน้าตาเค้าดูซูบไปมากเพราะร่างกายที่ไม่ได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอ ทุกวันเอาแต่คิดไม่ตกเรื่องที่จะหาคนแก้วตามาผ่าตัดให้ จะให้ผ่าตัดดวงตาของตัวเองก็ไม่ได้เพราะหลายคนต่างไม่เห็นด้วย

มือหนายกขึ้นวนบนดวงแก้มนวลเนียนก่อนจะกดจมูดลงไปเบาๆเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการนอนของคนที่กำลังอยู่ในอ้อมกอด

 

 

เครื่องมือสื่อสารขนาดกระทัดรัดที่เค้าวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงดังขึ้นชานยอลเอื้อมมือผ่านคนตัวเล็กไปก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูคิ้วเรียวเลิกขึ้นน้อยๆเพราะเบอร์แปลกๆที่โทรเข้ามามือหนาสไลท์รับสายช้าๆ วางไว้แนบใบหูก่อนจะกรอกเสียงลงไปช้าๆด้วยน้ำเสียงสุภาพ

 

 

ยอโบเซโย

 

 

/สวัสดีชานยอลใช่ไหม ? / คิ้วเรียวขมวดเป็นปมน้อยๆเมื่อปลายสายแสดงน้ำเสียงออกมาเหมือนรู้จักเค้าดี

 

 

ครับ...ผมชานยอลครับ

 

 

 

/ พี่ยุนโฮนะ จำได้ไหม ? /

 

 

 

ยุนโฮ ??

 

 

 

อ๋อ...พี่ยุนโอเพื่อนของพี่ยูราใช่ไหมครับ ? สวัสดีครับพี่... พี่มีอะไรถึงได้โทรมาหาผมเหรอครับ เมื่อนึกขึ้นได้ก็ยกยิ้มน้อยๆก่อนจะทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ

 

 

/ พี่โทรมาเพราะยูราหน่ะ.... แจจุงเค้ามาบอกพี่ว่ายูราต้องการความช่วยเหลือ เรื่องของแฟนนาย / เพื่อนของพี่สาวเอ่ยพร้อมกับบอกต้นต่อที่ทำให้เค้ารู้ ซึ่งมันมาจากภรรยาของเค้า แจจุงซึ่งเป็นนักข่าวเหมือนกับปาร์กยูราพี่สาวของชานยอล...

 

 

ใช่ครับ...ตอนนี้ผมอยากให้แฟนของผมได้รับการผ่าตัด แต่ก็ต้องรอคนมาบริจาคแก้วตาหน่ะครับ

 

 

 

/ งั้นพี่ก็ขอแสดงความยินดีกับนายด้วยนะ /

 

 

 

พี่หมายความว่ายังไงครับ ?? ชานยอลถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจไม่น้อย

 

 

 

/เรื่องผ่าตัดของแบคฮยอน พี่หาทางช่วยนายได้แล้ว ทุกอย่างพี่จะเป็นคนจัดการเอง อีกสองวันเจอกันที่แวนคูเวอร์นะ /

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็ว ไม่คิดว่าวันนี้จะมาเร็วขนาดนี้ เด็กหนุ่มเอาแต่เดินไปมาอย่างกระวนกนะวายใจตั้งแต่คนรักของเค้าถูกพาเข้าไปในหองผ่าตัดในใจเอาแต่ภาวนาให้การผ่าตัดในครั้งนี้่ผ่านไปได้ด้วยดีจนนั่งอยู่กับที่ไม่ได้รยายาวๆเอาแต่เดินไปมาสลับอยู่กับอู๋อี้ฟานที่นั่งไม่ติดที่เช่นกันกรผ่าตัดในครั้งนี้ มีจองยุนโฮ คุณหมอชื่อดังจากเกาหลีซึ่งเป็นเพื่อนกับพี่สาวของชานยอลมาช่วยในการผ่าตัดด้วยเข็มนาฬิกาที่ยังคนเดินต่อไประบุบอกเวลาว่าผ่านไปแล้วหลายชั่วโมงจากเวลาบ่ายจนค่อยไปเย็นประตูห้องผ่าตัดก็ถูกเปิดออก ทุกคนที่รออยู่หน้าห้องถึงกับลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วก่อนจะตรงเข้าไปคุณหมอทั้งสองนายแพทย์ทั้งสองคนเปิดหน้ากากออกก่อนจะเผยรอยยิ้มขึ้น

 

 

การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีครับ คนไข้ปลอดภัยครับ

 

 

 

เดี๋ยวเราจะย้ายคนไข้กลับไปที่ห้องนะครับ... ยินดีด้วยนะชานยอล ยุนโฮหันมาเอ่ยกับน้องชายของผู้เป็นเพื่อนก่อนจะตบบ่าเด็กหนุ่มเบาๆ ตอนนี้ไม่มีอะไรที่จะทำให้เค้าดีใจได้ถึงเพียงนี้อีกแล้ว ดีใจใจจะขาดที่ในที่สุดคนรักของเค้าก็กลับมามองเห็นอีกครั้ง

 

 

 

เจ้าของดวงตาสุขใสดวงนั้นจะกลับมามองเห็นอีกครั้งแล้ว...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอน... แบคฮยอน

 

 

...

 

 

 

แบคฮยอน... 

 

 

 

...

 

 

 

แบคฮยอน...ถ้านายไม่ตื่นฉันจะปล้ำจริงๆนะ !!!! “

 

 

 

ตื่นแล้วๆๆ คนตัวเล็กลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่มทันที กลุ่มผมสีอ่อนยุ่งเหยิงจนไม่เป็นทรง พร้อมกับปากบางที่ทำหน้าเหยเกเพราะยังอยากนอนต่ออีกนิด แต่ก็ถูกเจ้าของร่างสูงตรงหน้าดึงให้ลุกขึ้นมาจากเตียง

 

 

ชานยอลอ่า ฉันยังง่วงอยู่เลยนะ !!! “ คนตัวเล็กเริ่มงองแงก่อนจะทำท่าเหมือนจะนอนราบลงไปกับเตียงอีกครั้ง

 

 

ไม่ได้นะ เดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอก

 

 

ชานยอลอ่า

 

 

อย่าพึ่งมาอ้อนตอนนี้นะ วันนี้พวกเราต้องกลับเกาหลีกันแล้ว ปาร์กชานยอลปั้นหน้าดุก่อนจะดึงร่างเล็กขึ้นมาจากเตียง มือเล็กๆยกขึ้นมาขยี้ตาเบาๆเพราะอาการงัวเงียอยู่อยากนอนต่ออีกนิดแต่ก็ทำไม่ได้เพราะจะต้องรีบไปที่สนามบินให้ทันเวลา ถ้าช้าไปกว่านี้ก็คงตกเครื่องแน่ๆ

 

 

ไปอาบน้ำนะ ชานยอลเอ่ยกับเจ้าตัวเล็กของเค้าอีกครั้งก่อนจะส่งผ้าเช็ดตัวให้ แบคฮยอนรับผ้าเช็ดตัวนุ่มไปช้าๆก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ชานยอลมองตามก่อนจะระบายยิ้มอ่อนโยน

 

 

 

ดีใจอย่างบอกไมู่ถูกที่ตอนนี้พวเค้าผ่านเรื่องตรงนั้นมาแล้ว ผ่านจุดที่แย่ที่สุดของชีวิตในครั้งนั้นมาแล้ว การที่พวกเค้าเจอเรื่องแบบนี้มันก็ไม่ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องแ่ย่ เพราะเมื่อภาพเรื่องราวครั้งนั้นมาชานยอลก็ได้รับการยอมรับจากอี้ฟานอย่างเป็นทางการ ไม่มีการขัดขวางใดๆอีก มีแต่อี้ฟานที่คอยแนะนำการรับมือเจ้าตัวเล็กเจ้าปัญหาอีกด้วยซ้ำ

 

 

 

 

 

แบคฮยอนอย่าวิ่งสิคนเยอะ เมื่อมาถึงสนามบินปาร์กชานยอลก็ต้องปวดหัวอีกครั้งเมื่อคนรักเริ่มวิ่งซนเป็นเด็ก แถมยังจูงมือคยองซูไปด้วยอีกคน ทำให้ปาร์กชานยอลต้องวิ่งตามจนแทบหอบโดยมีจงอินที่เดินตามหลังมาพร้อมกับเสียงหัวเราะกันท่าทีของผู้เป็นเพื่อนไม่นานนักเจ้าตัวแสบทั้งสองก็มาหยุดอยู่ที่ร้านขนมหอมกรุ่นที่ดึงดูดให้ทั้งคู่วิ่งมา ปาร์กชานยอลวิ่งมาพร้อมกับเสื้อโค้ทตัวใหญ่ในมือที่เค้าเตรียมมาให้คนตัวเล็กใส่เพราะอากาศหนาวแต่เมื่อมาถึงสนามบินกลับถูกโยนมาให้ถือเอาไว้ซะงั้นเพราะแบคฮยอนเอาแต่บ่นว่าใส่แล้วร้อนด้วยนิสัยที่เป็นคนตามใจมาตลอดทำให้ปาร์กชานยอลไม่คิดจะเถียงอะไรถึงได้วิ่งตามจนแทบเป็นลมเค้ารู้สึกว่าตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาลคราวนี้ดูคนตัวเล็กของเค้าจะซนทวีคูณ

 

 

 

 

หมอเอายาอะไรให้แบคฮยอนกินเนี่ยถึงได้ซนขนาดนี้... ?

 

 

 

 

พี่อี้ฟาน ...อยากกินขนมปังอันนี้ เจ้าตัววุ่นวายเอ่ยกับพี่ชายที่เดินตามหลังมา คนเป็นพี่พยักหน้าตามน้อยๆปล่อยให้น้องชายทั้งคู่เลือกขนมกินกันจนหน่ำใจก่อนจะเป็นคนเดินไปจ่ายเงินตามระเบียบ

 

 

ชานยอลกินไหม ? แบคฮยอนเอ่ยก่อนจะยื่นขนมปังไปจ่อข้างหน้าคนรักที่กำลังยืนทำหน้าราวกับโลกจะแตก ชานยอลส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบแต่ก็ถูกเจ้าตัวเล็กปั้นหน้าดุใส่จนต้องยอมกัดขนมปังไปคำนึงโตๆเมืื่อบังคับอีกคนได้เจ้าตัวเล็กก็ยกยิ้มอย่างสบายใจก่อนจะกัดต่อจากชานยอล

 

 

 

ชานยอลปล่อยให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองนั่งทานขนมอยู่ที่ม้านั่งโดยที่ตนเองและจงอินเดินไปเ็ช็คอิน ลู่หานและเซฮุนเลือกที่จะขออยู่เที่ยวที่นี่ต่ออีกสักสามสี่วันถึงจะกลับทำให้วันนี้ไม่ได้มาที่สนามบินด้วยเมื่อเช็คอินเสร็จชานยอลและจงอินก็เดินกลับมาหาแบคฮยอนและคยองซูที่กำลังร่ำลาอี้ฟานอยู่

 

 

 

พี่อี้ฟานจะไม่กลับไปด้วยกันเหรอครับ ? แบคฮยอนเอ่ยก่อนจะเงยหน้ามองพี่ชายของเค้า อี้ฟานเอื้อมมามาขยี้กลุ่มผมนิ่งเบาๆก่อนจะระบายยิ้มอย่างอ่อนโยน

 

 

เดี๋ยวพี่ตามไปนะครับ ตอนนี้พี่ขอพักสักหน่อยนะ

 

 

 

ขอให้หัวใจที่บอบช้ำของพี่มันได้พักผ่อนสักหน่อยนะ...

 

 

 

แบคฮยอนมองพี่ชายที่พยายามฝืนยิ้มก่อนจะถอนหายใจเบาๆไม่อยากเซ้าซี้พี่ชายให้รู้สึกรำคาญจึงโผเข้ากอดหลวมๆอยากให้อย่างน้อยพี่ชายของเค้าก็รับรู้ได้ว่ายังมีเค้าอยู่ข้างๆ

 

 

 

 

 

อี้ฟานกอดตอบเจ้าตัวเล็กเบาๆพร้อมกับหลุบตาลง...

 

 

 

 

 

 

ไม่ต้องห่วงพี่นะแบคฮยอน....พี่เลือกแล้ว พี่เลือกนาย....และปล่อยเค้าไป

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้พี่แค่ขอเวลาทำใจก่อนนะ...

 

 

 

 

 

 

ดีโอที่นั่งของพวกเราอยู่ตรงนี้ จงอินเอ่ยบอกกับคนรักเมื่อขึ้นมาถึงเครื่องบิน เจ้าของชื่อเมื่อถูกเรียกก็พยักหน้าน้อยๆก่อนจะเดินไปนั่งตามที่นั่งที่จงอินบอก แบคฮยอนก็นั่งถัดกันมาไม่กี่ที่ วันนี้ผู้โดยสารดูหนาตากว่าปกติแบคฮยอนและชานยอลเมื่อนั่งลงบนที่นั่งของตนเองแล้วเจ้าตัววุ่นวายก็ยิ้มร่าเมื่อได้นั่งติดกับหน้าต่าง ผู้โดยสารยังคงหลั่งไหลเข้ามาเรื่อยๆดวงตารีหันไปสะดุดกับเด็กน้อยน่าหน้าน่ารักที่อยู่ในอ้อมกอดของคนเป็นแม่อุ้มผ่านพวเค้าทั้งคู่ไปเด็กน้อยแก้มยุ้ยน่ารักที่กำลังหลับปุ๋ย

 

 

 

ชานยอล ...ถ้าพวกเรามีลูกก็คงดีสิเนอะ แบคฮยอนพูดออกมาลอยโดยที่ดวงตายังคงจับจ้องเด็กน้อยคนนั้นอยู่ คำพดของแบคฮยอนทำเอาคนฟังถึงกับสะดุ้งน้อยๆแปลกใจอย่างบอกไม่ถูกที่จู่ๆคนตัวเล็กตรงหน้าพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

 

 

ทำไมจู่ๆถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

 

 

 

เปล่า....ก็แค่คิดว่าถ้าพวกเรามีลูกมันจะเป็นยังไงนะ กลีบปากบางผุดร้อยยิ้มใสๆขึ้นมาเรียกให้คนที่มองอยู่ยิ้มตามไปด้วย

 

 

 

มาทำกันไหมล่ะ ? ชานยอลเอ่ยก่อนจะยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์พรางมองไปที่คนรักทำเอาเจ้าตัวเล็กหน้าขึ้นสีขึ้นมาทันที

 

 

 

จะบ้าเหรอ !!!! “

 

 

 

อ้าว!!! ถ้าอยากมีลูกก็ต้องทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอ ? เอ่ยเหมือนแกล้งอีกครั้งจนคนตัวเล็กหันหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่าง...

 

 

 

 

แบคฮยอน.... เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกคนรักเบาๆ เมื่อคนตัวเล็กหันมาก็พบว่าใบหน้าอีกคนอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ กลีบปากบางทาบทับลงไปที่ริมฝีปากสีหวานของอีกคนอย่างแผ่วเบาก่อนจะค่อยๆกดแรงขึ้นเรียวลิ้นอุ่นสอดเข้าไปในโพรงปากเพื่อดูดกลืนความหวานไม่รู้ว่าไม่ได้จูบมานานแค่ไหนถึงได้รู้สึกว่ารสจูบมันหวานขนาดนี้

 

 

 

อื้อ... คนตัวเล็กครางประท้วงออกมาเบาๆทำให้ชานยอลยอมถอนริมฝีปากออก

 

 

 

ชู่ววว เบาๆสิแบคฮยอน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ก่อนจะกดจูบลงไปอีกครั้งเหมือนจะแกล้งคนตรงหน้า จูบอยู่นานก่อนจะถอนริมฝีปากออกช้าๆอย่างอ้อยอิ่ง จนปากของอีกคนบวมแดง

 

 

 

ชานยอลชอบแกล้ง !!!! “

 

 

 

 

ก็แบคฮยอนอยากทำตัวน่าแกล้งทำไมละ

 

 

 

ฉันทำอะไร

 

 

 

ก็ทำแบบนี้ไง... ทำหน้าแบบนี้มันเหมือนนายอยากให้ฉันทำมากกว่าจูบรู้ไหม เอ่ยอย่างแผ่วเบาเพื่อต้องการให้ได้ยินกันเพียงสองคน คนตัวเล็กก้มหน้างุดลงอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะสู้หน้าอีกคนไม่ไหว

 

 

 

 

หน้าทั้งหน้าร้อนไปหมด....



 

 

ทั้งๆที่ปาร์กชานยอลมักจะชอบพูดจาแบบนี้ใส่....แต่ไม่รู้ทำไมคราวนี้ถึงได้ตื่เต้นจนสู้หน้าไม่ได้เลย..

 

 

 

 

นายรู้รึเปล่าที่ฉันบอกว่าอยากทำมากกว่าจูบฉันอยากทำอะไร ?  คำพูดที่เอ่ยแกล้งให้คนตรงหน้าเขินอายยังคงถูกส่งออกมาจนคนตัวเล็กทไอะไรไม่ถูก...

 

 

 

ให้ตายเุถอะปาร์กชานยอลนี่มันบนเครื่องบินนะ !!!!

 

 

 

หื่นไม่ดูสถานที่เลยนะ !!!

 

 

 

 

รู้.... เอ่ยตอบเสียงแผ่วเพราะความเขินอาย...ทำให้ปาร์กชานยอลลอบยิ้มออกมา

 

 

 

แล้วจะทำยังไงดีล่ะ ?

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

 

ว่าไงล่ะแบคฮยอน ??

 

 

 

 

 

ก็.... 

 

 

 

 

 

 

 

ก็อะไรเหรอ ??

 

 

 

 

 

 

ก็....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รอให้ถึงบ้านก่อนได้ไหม ? ....แล้วฉันจะให้นายทำตามใจนายเลย “ 

















TBC....... ><








คุยกันหน่อยนะคะ... ช่วงนี้ไรท์กำลังอยู่ในช่วงอ่านหนังสือสอบ อาจจะลงช้าไปบ้างต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่ยังไงไรท์จะพยายามเอามาลงเร็วๆนะคะ ใครที่ติดตามกันมาตลอดไรท์ก็ต้องขอบคุณมากนะคะ ดีไม่ดียังไงก็ติชมกันได้นะคะ ... หนึ่งคอมเม้นคือหนึ่งกำลังใจที่จะช่วยเป็นแรงผลักดันให้กันนะคะ :)) ตอนหน้ามีเอ็นซีด้วยนะตัวเองงงง เตรียมตัวรอนะคะ ไรท์สอบเสร็จแล้วจะรีบเอามาลงเลยยยยย >3< 

PS. ตอนหน้าตอนสุดท้ายแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมาถึงตอนนี้นะคะ รักทุกคนเลยยยยย 

 

:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

382 ความคิดเห็น

  1. #349 SandDvV (@pusisand9) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 02:35
    กริ๊ดได้ดวงใหม่แล้วซนกว่าเดิมอีก5555 หยอยนายก็หื่นทุกสถานการณ์มากค่ะรอถึงบ้านก่อนนะ-.,- ไรท์แต่งสนุกจะมีเรื่องเศร้าอีกมั้ยอะ ไม่เอาแล้วนะจะร้องไห้
    #349
    0
  2. #315 Uwaanl. (@liewww) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 08:04
    ว้ายเขิน -/- 555555
    #315
    0
  3. #259 Tanapron Kumsuphap (@ploy442544) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 15:03
    แบคมองเห็นแล้ว ;)
    #259
    0
  4. #179 ´ น้องแบคแมน๏ (@secretauy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 14:55
    ชานยอลใจเยนนนน
    55555555555555555
    #179
    0
  5. วันที่ 6 มกราคม 2557 / 23:48
    ในที่สุด ><!!!!
    แบคก็มองเห็น เย้ๆๆๆๆๆๆๆ
    #ชานแกอดใจรออีกแปบนะ ถึงบ้านก็จัดเต็มเลย ><
    #178
    0
  6. #177 Feliona Vanebly (@pandaib50) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 12:25
    อ้ายยยยย รอให้ถึงบ้านก่อนนะยอลลลี่


    อดทนเข้าไว้น้าาา เราเอาใจช่วย

    ( ขอแอบไปตั้งกล้องที่ห้องแบคก่อนน้าา ฟิ้ว!!!!)
    #177
    0
  7. #176 cclacl (@cclacl) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 02:02
    พี่คริสสส!! เรียกร้องความสนใจสินะTT
    พี่,ู่ตบให้หายเลยยทีเดียว แง้ อย่าพึ่งท้อดิพี่คริส
    พี่รอเทาเทามากี่ปี ตื้ออีกนิดเถอะ น้องยอมแน่ๆๆ
    ชานแบคตอนหย้าเราขอเฝ้ารอออ คึคึ ยอลคือหื่นทุกสถานกสรณ์!

    #176
    0
  8. #174 ´ น้องแบคแมน๏ (@secretauy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2556 / 21:04
    ทำใจนี่แหละ
    งานหนักกกกกกก
    5555555
    #174
    0
  9. #173 gift (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2556 / 19:37
    อ่าาาา ชยอลไม่ทิ้งแบคหรอกนะ อย่าคิดแบบนี้สิ

    ชยอลอย่าทิ้งแบคนะ !!!!
    #173
    0