{ShortFic B.A.P} - Dear Young Jae ♡ -

ตอนที่ 7 : [SF] D e a r ♡ - My Princess 2/2 (Upjae)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 มี.ค. 57

 
*** ไปอ่านจับประเด็นตอนแรกมาใหม่ด้วยนะ จุ้บบุ













 

 

 

 

 

 

มุนจงออบยูยองแจ

My princess

 

 

 

            ยามเช้ามาเยือนแล้ว ยูยองแจซุกตัวเข้ากับอกอุ่นเพราะอากาศหนาวโดยที่ไม่รู้ตัวว่าอีกคนลืมตาจ้องมองตนเองอยู่นานเพียงใดแล้ว

 

          มุนจงออบจรดริมฝีปากลงบนขมับอีกคนด้วยความเสน่หา

 

          เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่เราสองคนได้เป็นคนรักกันทั้งตัวและหัวใจ คนตัวสูงกว่ามองทอดมองคนในอ้อมกอดสักพักก่อนจะตัดสินใจปลุกคนตัวเล็กให้ตื่นจากนิทราแสนหวาน

 

          “ยองแจ ตื่นได้แล้ว” ยูยองแจไม่ใช่คนขี้เซา คนตัวเล็กกระพริบตาปริบๆ เมื่อได้ยินเสียงเอ่ยเรียกข้างหู ก่อนจะหน้าแดงแปร๊ดเมื่อเห็นว่าหน้าตนเองอยู่ใกล้คนตัวสูงกว่ามากแค่ไหน

 

          “เจ้าตื่นนานแล้วเหรอ”

 

          “ก็นานมากพอที่จะเห็นว่าเจ้านอนน้ำลายไหล” ยองแจสะดุ้งลุกขึ้นนั่งก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตาตัวเองแต่พอสังเกตว่าไม่มีน้ำลายติดอยู่สักหยด มือเล็กเลยซัดผลัวะเข้าที่แขนล่ำๆ ของคนที่กำลังหัวเราะเขาไปหนึ่งที

 

          หลังจากล้างเนื้อล้างตัวแล้วก็ได้ฤกษ์ออกเดินทางต่อ

 

          “มานี่ก่อนสิยองแจ” จงออบเลื่อนมือไปดึงแขนเล็กที่กำลังลูบแผงคอม้าของเขาอยู่ให้มาด้วยกันที่ข้างลำธารอีกครั้ง “หลับตาสักประเดี๋ยว”

 

          ยองแจเชื่อฟังก่อนที่จะรู้สึกว่ามีอะไรเย็นๆ มาสัมผัสใบหน้าตรงข้างแก้ม

 

          “ลืมตาได้”

 

          “อะไรน่ะจงออบ” จงออบไม่ตอบแต่กลับดึงมืออีกคนให้มองลงไปในลำธารแทน ยูยองแจตกใจสะดุ้งเมื่อเห็นใบหน้าที่สะท้อนมาจากน้ำนั่น

 

          หน้าใสผุดผ่องเต็มใบด้วยโคลนสีเนื้อที่ทำให้ใบหน้าดูเหมือนเป็นแผลผุพองดูน่าเกลียดน่ากลัว ยองแจเผลอเอามือมาจะแกะโคลนที่ติดหน้าตนเองออกแต่จงออบก็คว้าแขนไว้

 

          “เจ้าสวยสำหรับข้าคนเดียวก็เพียงพอแล้ว ทำแบบนี้แล้วเจ้าจะปลอดภัย” มือหนาออกแรงรั้งแขนบางอีกครั้งให้เดินตามมาที่ม้างาม

 

          ยองแจหยุดคิดก่อนจะยิ้มออกมา มองแผ่นหลังแกร่งอีกคนด้วยความรัก

 

          คนที่พร้อมจะปกป้องเขาเสมอ

 

 

 

—————

 

 

 

          เดินทางมาได้เกือบสัปดาห์ก็เข้าเขตแคว้นทางใต้ แต่การเดินทางก็ต้องหยุดชะงักเพราะทหารที่เข้ามาโอบล้อมม้าของเขาเอาไว้

 

          เสียงพูดคุยทำให้ยูยองแจลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะผงกศีรษะขึ้นมาจากอกกว้างที่ตัวเองซุกอยู่

 

          “พวกเจ้ามาจากที่ใด”

 

          “ข้างมาจากแคว้นทางเหนือ ข้ามาหาพี่ชายและมาค้าขาย”

 

          “เอาล่ะ มาทางนี้ก่อน” ก่อนที่ทหารกลุ่มนั้นจะประกบพวกเขาให้ม้าวิ่งเหยาะๆ ตามไปจนถึงพลับพลาที่ตั้งอยู่กลางป่า

 

          “มีอะไรงั้นรึ” ก่อนที่เสียงทรงพลังของคนเป็นกษัตริย์จะดังขึ้น ยองแจกำแขนของจงออบแน่นด้วยความหวาดกลัว ทั้งกลัวว่าจะโดนจับได้และอย่างอื่นผสมปนเปไปหมด “นั่นใคร?”

 

          “ข้าเจอริมชายป่าพะยะค่ะ พวกเขาบอกว่าเป็นพ่อค้า” จองแดฮยอนกษัตริย์แห่งแคว้นทางใต้พยักหน้าให้ทหารถอยออกไป มุนจงออบกระโดดลงจากม้าก่อนจะอุ้มร่างเล็กที่อยู่ในเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ปิดหน้าปิดตาลงมาด้วย

 

          “เจ้ามาค้าขายงั้นรึ”

 

          “ขอรับ ข้าเดินทางมากับเมียข้า” ยองแจสะดุ้งเล็กน้อย แก้มใสภายใต้โคลนขึ้นสี จองแดฮยอนขยับมือมาจับหมวกคลุมให้ปลดลงมา มือหนาชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าของคนตัวเล็กชัดๆ “เมียข้าเป็นใบ้ขอรับ ชื่อแจนีล”

 

          “งั้นรึ แล้วเจ้าล่ะชื่ออะไร”

 

          “ข้าชื่อจงออบขอรับ”

 

          “คืนนี้พวกเจ้าก็พักกันที่นี่เสียก็แล้วกัน ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว”

 

          มุนจงออบเลื่อนสายตามามองคนข้างตัวเล็กน้อย “ไม่เป็นไรขอรับ ข้าไม่อยากถึงที่หมายช้า”

 

          “แต่นี่มันจะมืดแล้ว เมียเจ้าก็ออกจะตัวเล็กผอมบาง เดินทางนานๆ ไม่เหนื่อยหรือ เอาล่ะ เจ้าน่ะ จัดการที่พักให้สองคนนี้ที” แดฮยอนเอ่ยตัดบทด้วยการหันไปบอกทหารอีกคนที่ยังยืนอยู่บริเวณนั้นให้แทนก่อนจะเดินออกมา

 

          สายตาคมกริบเหลือบมองม้าสีน้ำตาลสวยอย่างคนดูแลอย่างดี ก่อนจะเหลือบสายตามามองคนตัวเล็กที่มีใบหน้าอัปลักษณ์หน้าเกลียดแต่ผิวกายกลับขาวผุดผ่องผิดแปลกยิ่งนัก

 

          “เจ้าส่งสาร์นไปบอกกษัตริย์แห่งเมืองตะวันออกว่าเจอคนที่ตามหาแล้ว” เอ่ยบอกกับทหารองครักษ์กับตนเองแผ่วเบา

 

          “พะยะค่ะ”

 

          แม้จะไม่แน่ใจนักก็ตาม แต่จองแดฮยอนคิดว่าคนๆ นั้นคงใช่องค์หญิงจากเมืองตะวันออกเป็นแน่

 

 

 

—————

 

 

 

          “ยองแจอยู่กับพี่ชายข้าสักพักนะ”

 

          “หมายความว่ายังไงจงออบ” คนที่โกหกคนอื่นว่าเป็นใบ้กระซิบแผ่วเบาเพราะกลัวว่าคนคนอื่นจะได้ยิน

 

          เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีที่มีทหารมากั้นชายแดนอย่างนี้แล้วยังพบกับกษัตริย์ของทางใต้อีก

 

          เขารู้สึกเหมือนกำลังโดนจับได้

 

          ถึงแม้จองแดฮยอนจะยอมให้พวกเขาเข้าเมืองมาแต่สายตาของกษัตริย์หนุ่มที่มองมาเหมือนจะทะลุปรุโปร่งทำให้เขากลัว

 

          “อยู่กับพี่ชายข้า ห้ามออกไปไหน เข้าใจหรือเปล่า ข้าจะไปทำงานที่อีกฝั่งเมือง”

 

          “ทำไมเจ้าต้องไปด้วยล่ะ?!!” ยูยองแจหวีดร้องออกมาเล็กน้อย ถึงจะไม่ได้ดังมากแต่จงออบก็เผลอสะดุ้งตกใจ อยู่ในวังหลวงไม่เคยมีสักครั้งที่ยูยองแจจะทำตัวเอาแต่ใจ

 

          เพราะความรักหรือ ถึงเปลี่ยนคนได้เช่นนี้

 

          “เจ้าจะเกิดอันตราย เอาล่ะรอเดี๋ยว” จงออบลุกยืนเต็มความสูงก่อนจะหายลับไปนอกกระโจมหลังใหญ่ที่เขามาพักชั่วคราว ก่อนจะเข้ามาอีกทีกับผู้ชายหน้าขาวจัดไม่เหมือนคนทางใต้คนหนึ่ง “นี่คิมฮิมชาน พี่ชายของข้า” ยองแจพยักหน้าเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

          “พี่ดูแลยองแจให้ข้าด้วยนะ อย่าให้ออกไปไหน ห้ามเข้าใกล้วังหลวง”

 

          “เออน่ะ ว่าแต่นั่นเหรอเมียที่เจ้าว่า หาสวยกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง” ยองแจที่ได้ยินเผลอมองค้อนคนโตกว่าก่อนจะก้มลงขมุบขมิบเหมือนบ่นอะไรออกมา จงออบเห็นแล้วยกยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู

 

          “ยองแจ ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะ” ร่างหนาคุกเข่าลงตรงข้ามคนตัวเล็กก่อนจะจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากด้วยความทะนุถนอม คนตัวเล็กน้ำตารื้นขอบตาแต่ก็พยักหน้า

 

          ตาสวยมองตามหลังคนรักไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

 

          ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นแผ่นหลังที่ปกป้องเขาเสมอนั้นนะ

 

 

 

—————

 

 

 

          “หาน้องไม่เจออีกเหรอลูก”

 

          “ท่านแม่ หรือข้าทำผิดที่ยอมรับข้อเสนอของเมืองเหนือ” บังยงกุกกุมขมับ เขาส่งสาสน์ว่าน้องรักหายไปให้พันธมิตรช่วยตามหาแต่ไม่ได้แม้แต่ข่าวคราว เมืองเหนือก็โกรธหนักที่ทางเขาไม่ยอมทำตามสัญญา

 

          เขาแทบใจสลายตั้งแต่ที่รู้ว่าต้องส่งน้องไปเจอกับอะไร

 

          แต่ยิ่งใจสลายยิ่งกว่าที่น้องหนีหายไปแบบนี้

 

          คืนวันนั้นบังยงกุกไปหาน้องน้อยเพราะรู้แน่ว่าน้องคงร้องไห้จะเป็นจะตาย น้องเขายังเด็ก

 

          แต่เขาไม่คิดว่าอีกคนจะตัดปัญหาทุกอย่างโดยการหนีไป

 

          ห้องเงียบเชียบไม่มีคนอยู่ มีเพียงหน้าต่างบานโตที่เปิดให้ลมกลางคืนพัดเข้ามาเพียงเท่านั้น ยงกุกรีบรุดไปหาองครักษ์ประจำตัวอนุชาที่เรือนแต่ก็ไม่พบใคร นั้นถึงทำให้เขารู้แน่ว่าน้องได้หายไปเสียแล้ว

 

          จากเป็นห่วงบังยงกุกก็โกรธ

 

          เพราะว่าตั้งแต่เด็กเขาต้องทำทุกอย่างให้แข็งแกร่งเพื่อมายืนอยู่ตรงหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของบ้านเมือง เขาเลยโกรธน้องมาก

 

          เขารักน้อง

 

          แต่น้องเป็นถึงเชื้อชาติกษัตริยาแค่ทำเพื่อบ้านเมืองไม่ได้เชียวหรือ

 

          แม้มันจะเป็นการกักขังอิสระของน้องน้อยไปก็ตามที

 

 

 

—————

 

 

 

          “เจ้าตัวน้อยมานี่เร็วเข้า!!” คิมฮิมชานรีบมาดึงแขนคนตัวเล็กให้ออกมาจากในร้าน ยองแจรีบก้มลงขีดเขียนอะไรบางอย่างยุกยิกในสมุดทั้งๆ ที่โดนลากแขนและเดินเร็วๆ อยู่ ยองแจเลื่อนกระดาษแผ่นน้อยไปตรงหน้าของฮิมชานจนพ่อค้าขายเนื้อประจำตลาดถึงกับชะงักกึก

 

          จะไปไหนหรือท่านพี่

 

          กว่าสองอาทิตย์แล้วที่ยูยองแจต้องอยู่กับคิมฮิมชานพ่อค้าขายเนื้อพูดมาก จงออบไม่มาหาเขาอีกเลยหลังจากวันนั้นแต่ก็ส่งจดหมายมาบ้าง ตลอดสองอาทิตย์ ยองแจไม่ได้ปริปากพูดกับใครเลยแม้แต่น้อย ได้แต่ขอกระดาษมาเขียนเพื่อคุยตอบโต้กับคิมฮิมชานที่สนิทกันมากพอให้เอ่ยเรียกกันว่าท่านพี่อีกคนหนึ่ง

 

          ท่านพี่ฮิมชานทำให้เขานึกถึงท่านพี่ยงกุก

 

          แม้พี่ยงกุกจะไม่ใช่คนพูดมากอย่างท่านพี่ฮิมชานแต่ท่านพี่สองคนก็ดูแลเขาดีราวกับเขาเป็นไข่ในหินไม่มีผิด

 

          “ตามมาเถอะนะ ยองแจ พี่...พี่ขอโทษนะ แต่ว่าเจ้าอย่าตกใจไปล่ะ”

 

          หมายความว่ายังไง

 

          ตุ้บ!

 

          ยังไม่ทันได้ส่งกระดาษที่เพิ่งเขียนเสร็จให้กับคนตัวสูงกว่า ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาอยากหวีดร้องออกมาให้ดังลั่น

 

          ลานกว้างประจำเมืองเต็มไปด้วยผู้คนเหมือนมีงานรื่นเริงเพียงแต่ไม่ใช่ ผู้ชายผิวขาวเหลืองที่ตอนนี้คล้ำลงนิดหน่อยถูกผูกติดหันหน้าเข้ากับเสา แผ่นหลังเต็มไปด้วยรอยแผลที่เกิดจากการถูกโบยแต่คนบนนั้นก็ไม่ร้องออกมาสักแอะ

 

          มุนจงออบ!

 

          ยองแจรีบวิ่งจะขึ้นไปช่วยคนรักแต่คิมฮิมชานล็อกแขนไว้แน่นก่อนจะพยักพเยิดให้หันไปมองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ถัดจากลานไปไม่มากนัก

 

          คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นทำให้ตาสวยเบิกกว้าง

 

          พี่ยงกุก

 

          ยองแจทรุดลงกับพื้นจนคิมฮิมชานต้องเข้ามาประคอง ตั้งแต่ที่มุนจงออบเอาเด็กคนนี้มาฝากไว้ เขาก็ไม่รู้อะไรเลยนอกจากคำสั่งที่ว่าให้ดูแลเด็กคนนี้ให้ดีๆ เพราะเด็กคนนี้คือคนสำคัญ เขาไม่รู้หรอกว่าเด็กนี่สำคัญอะไรนักหนา

 

          หน้าตาอัปลักษณ์ เป็นใบ้ มือเล็กๆ นุ่มนิ่มที่บ่งบอกว่าทำอะไรไม่เป็น

 

          แต่ถึงกระนั้นก็เถอะ เขาก็รู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้ ที่จงออบบอกว่าเป็นคนสำคัญ เพราะถึงแม้คนตัวเล็กนี่จะพูดไม่ได้แต่ก็ยังพยายามจะสื่อสารกับเขา ถึงจะทำอะไรไม่เป็นก็ยังพยายามที่จะช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ แถมยังช่วยปักผ้าลายสวยๆ ที่เขาไม่เคยเห็นเอามาวางขายได้ราคาดีอีกต่างหาก

 

          หัวใจเขายิ่งรู้สึกเต็มตื้นเมื่ออีกคนเรียกเขาว่า ท่านพี่ เขาอยากมีน้องชายแท้ๆ น่ารักๆ สักคนมานานแล้ว

 

          ถึงแม้หน้าตาเด็กคนนี้จะอัปลักษณ์แต่จิตใจนั้นสวยงามนัก

 

 

 

—————

 

 

 

          “ข้ายินดีที่ได้เจอพวกท่าน” จองแดฮยอนกษัตริย์หนุ่มแห่งแคว้นทางใต้ทักทายเพื่อนสนิททั้งสองคนเมื่อได้พบหน้า

 

          “ข้าจะยินดีมากกว่านี้ถ้าได้เจอยูยองแจ องค์หญิงแห่งแคว้นตะวันออก” ชเวจุนฮง กษัตริย์แห่งแคว้นทางเหนือเอ่ยอย่างกระแทกกระทั้น

 

          “เจ้าอยากได้น้องข้าขนาดนั้นเลยหรือไง”

 

          “ข้าคงไม่ต้องมายืนอยู่ที่นี่หรอก” ...ถ้าไม่อยากครอบครองยูยองแจ

 

          “เอาน่า อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย ก็แทนที่เจ้าจะไปขอน้องท่านยงกุกดีๆ ทำแบบนี้เป็นข้า ข้าก็ตกใจจนต้องหนีไปแน่ล่ะ” จองแดฮยอนนำทั้งคู่ไปห้องทรงงานก่อนจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังอย่างละเอียด

 

          ในสองอาทิตย์ระหว่างรอกษัตริย์ของทางสองเมืองเดินทางมาถึงเขาก็ให้ทหารคอยจับตาดูมุนจงออบ แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่เจอเมียใบ้ของมุนจงออบคนนั้นเลย

 

          หลังจากเล่าทุกอย่างให้บังยงกุกและชเวจุนฮงฟัง คนเป็นพี่ชายก็ใจร้อนรนจนต้องให้พาไปหาชายคนนั้นเสียตอนนั้น

 

          และชายคนนั้นก็ใจแข็งพอสมควร

 

          แม้จะโดนโบยหลังจนเจ็บหนักแต่ก็ไม่เอื้อนเอ่ยขอร้องอะไรออกมาเลยสักคำ บังยงกุกทั้งเอ่ยขู่เข็ญทั้งตะล่อมถามแต่ก็ไม่ได้คำตอบจากปากคนตรงหน้าแม้แต่น้อย

 

 

 

—————

 

 

 

          จะไม่ยอมให้คนรักเป็นของใคร

 

          นั้นคือสิ่งที่มุนจงออบคิด

 

          ถ้าเขายอมเอ่ยปากบอก คนตัวเล็กก็ต้องไปเป็นของกษัตริย์ของแคว้นทางเหนือ เขาอยากเห็นแก่ตัว ถึงแม้เขาจะต้องตายเพราะพิษความเจ็บปวดที่กำลังลามไปทั่วร่างกายเขาตอนนี้ แต่เขาก็อยากจะเก็บคนรักไว้ให้เป็นของเขาแค่คนเดียว

 

          ถ้าบังยงกุกมาเร็วกว่านี้อีกสักหน่อย มาก่อนที่เขาจะได้ครอบครองร่างน้อยนั้นทั้งตัวและหัวใจ

 

          ตอนนั้นเขาอาจจะยอมยกคนตัวเล็กที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจให้แต่โดยดีก็ได้

 

          แต่ไม่ใช่ตอนนี้!!

 

          ร่างหนากัดปากด้วยความเจ็บปวดเมื่อโดนโบยหลังซ้ำลงมาที่เดิมจนเลือดแดงฉานกระเด็นมาโดนใบหน้า แต่เขาจะเข้มแข็ง

 

          เข้มแข็งเพื่อคนรักของเขา

 

          “ข้าไม่อยากทำแบบนี้เลยจงออบ” เจ้าเหนือหัวเขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ไปเอาเหล้ามา!!

 

 

 

—————

 

 

 

          ถึงตอนนี้ ยองแจอยากจะเป็นใบ้หูหนวกและตาบอดขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว

 

          คำพูดเด็ดขาดที่ออกมาจากปากพี่ชายทำให้แข้งขายูยองแจอ่อนจนต้องเซไปพิงอกคิมฮิมชานแต่ว่าสิ่งที่เห็นทำให้เขาถลาวิ่งออกไปหาคนรัก

 

          ไม่สนใจแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น

 

          ขอเพียงมุนจงออบปลอดภัย

 

          “เจ้าจะทำอะไรน่ะ อย่าออกไปนะ เดี๋ยวก็ได้ตายทั้งคู่ เฮ้ย เจ้าอย่าร้องไห้สิยองแจ” ถึงแม้จะตกใจแต่มือสวยก็คอยซับน้ำตาให้

 

          “ท่านพี่...”

 

          “เฮ้ย!!!” ทั้งตกใจที่คนตัวเล็กสะบัดมือจนหลุดและวิ่งเข้าไปในลานกว้าง ทั้งตกใจเสียงหวานๆ ที่เอ่ยพูดออกมา ฮิมชานมองขึ้นไปบนลานก่อนจะก้มลงมองมือเหนอะหนะของตัวเอง

 

          โคลนงั้นหรือ?

 

 

 

—————

 

 

 

          ซ่า!!!

 

          เหล้ากลิ่นฉุนสาดมาเต็มหลังยองแจหลังจากที่เขาวิ่งเอาร่างมากอดคนตัวหนาเอาไว้

 

          พี่ชาย จะทรมานเขาไปถึงไหน

 

          “ไม่...ยองแจ ไป” เสียงแผ่วเบาที่ลอดลำคอคนรักออกมายิ่งทำให้ยองแจปล่อยโฮออกมามากกว่าเดิม

 

          บังยงกุกลุกพรวดที่เห็นคนตัวเล็กสวมเสื้อคลุมปิดหน้าปิดตาวิ่งเข้ามากอดหลังองครักษ์หนุ่มเอาไว้ เขาไม่สนใจเสียงฮือฮาที่ดังอยู่ของคนที่มามุงดู ขายาวพาตนเองไปยืนตรงหน้าคนสองคนนั้น

 

          ปิดบังหน้าตาเจ้าไว้ แล้วนึกว่าข้าจะจำเจ้าไม่ได้หรือน้องพี่

 

          มือหนากระชากตัวบางให้ออกมาจากอีกคน เสียงซุบซิบดังแว่วมาว่าคนตัวเล็กต้องตายแน่ๆ ที่ไปขวางทางแบบนั้น แต่ไม่มีใครรู้ ชายหนุ่มรูปร่างเล็กหน้าตาอัปลักษณ์ที่ชอบนั่งปักผ้าอยู่ที่ร้านขายเนื้อขนาดใหญ่

 

          จะกลายเป็นองค์หญิงแห่งเมืองตะวันออก

 

          ที่หน้าตาสวยงาม

 

          ดั่งผ้าขี้ริ้วห่อด้วยทองคำ

 

          มือหนาแกะโคลนหยาบที่ติดอยู่บนใบหนาสวยหวานแผ่วเบา ดวงตาเรียวแฝงรอยอาทรที่แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความโกรธ

 

          “ท่านพี่ ฮึก ข้า...ข้าขอโทษ ได้โปรดปล่อยจงออบไปเถอะนะ ข้า..ข้ายอมแล้ว อึก”

 

          “เจ้าทำให้พี่โกรธมาก”

 

          “ข้าขอโทษ...ขอโทษ ฮือออออออออออออออ” ร่างเล็กเหลือบสายตาไปมองคนที่ยังถูกมัดอยู่กับเสา แขนบางโดนลากให้ออกไปจากลานกว้างเพื่อเข้าไปในวังหลวง

 

          ร่างบางหันมามองคนรักที่กำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้วเป็นครั้งสุดท้าย ริมฝีปากเอื้อนเอยคำบางคำให้คนตรงหน้ารับรู้

 

          “ข้ารักเจ้า”

 

          มุนจงออบมองตามร่างเล็กที่โดนลากให้หายลับเข้าไปข้างใน ถึงแม้จะเจ็บปวดเจียนตายแต่ริมฝีปากแห้งแตกก็ยังปรากฏรอยยิ้ม คำรักที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากทำให้เขาได้รับรู้

 

          ว่าหัวใจดวงน้อยนั้นจะเป็นของเขาคนเดียวตลอดไป

 

          ดวงตารีเรียวมองตามแผ่นหลังบางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยรักหวานซึ้ง ก่อนลมหายใจที่รวยรินจะหมดไป ริมฝีปากก็ได้เอ่ยคำสัตย์หนักแน่น

 

          “ข้าจะเข้มแข็งเพื่อปกป้องพระองค์”

 

 

 

————

 

 

 

          ยูยองแจกำลังเข้าพิธีแต่งงาน

 

          กับกษัตริย์ของแคว้นเมืองเหนือ

 

          ตามจริงยูยองแจแค่ต้องมาเป็นทูตเจริญสัมพันธ์ไมตรีหรือในอีกแง่คือนางบำเรอของกษัตริย์เมืองนี้แต่เพราะเกิดเรื่อง เขาเลยจำเป็นต้องแต่งงาน

 

          กษัตริย์เมืองเหนือที่แสนหล่อเหลาแต่ทำไมเขาถึงไม่นึกรัก

 

          ยูยองแจคิดว่าตัวเองคงเป็นเจ้าสาวที่เป็นทุกข์มากที่สุดในโลก ถึงแม้ใบหน้าจะปรากฏรอยยิ้มหวานแค่ไหนแต่หัวใจนั้นร้าวระทม

 

          เขาไม่ได้แม้จะไปร่วมพิธีศพของคนรัก

 

          “ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยเถอะ น้องหญิง” หลังจบพิธีก็ต้องเข้าห้องหอ เขาทรุดนั่งอยู่ข้างริมหน้าต่าง เหลือบมองร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างตั่ง

 

          “เจ้าค่ะ” ยูยองแจได้แต่ตอบรับแผ่วเบา ก่อนจะก้มหน้ามองนิ้วมือที่มีแหวนประดับอยู่ตรงนิ้วนางข้างซ้าย

 

          “ข้าไม่อยากเข้าห้องหอกับคนที่ทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบหรอกนะ” ชเวจุนฮงมองหน้าคนตัวเล็กอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจ เขาอยากจะเป็นคนใจร้ายกว่านี้ ใจร้ายเหมือนตอนที่ยื่นคำจะเอายูยองแจมาเป็นนางบำเรอของตน

 

          แต่เมื่อเห็นใบหน้าหวานมีรอยระทมทุกข์

 

          เขาก็ทำไม่ลง

 

          “ข้าจะไปคุยกับพี่เจ้าแล้วจะกลับมา เจ้าก็พักผ่อนเสียเถอะ” คงจะดีถ้ายูยองแจเงยหน้าขึ้นมามองบ้าง

 

          จะเห็นว่ากษัตริย์หนุ่มมองตนด้วยสายตาแบบไหน

 

          มันเต็มไปด้วยความรักใคร่และรอยตัดพ้อ

 

          รักข้าไม่ได้หรือ

 

          มองแผ่นหลังเล็กเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกมาจากห้องบรรทมกว้าง

 

          ยองแจเงยหน้าขึ้นมองแสงจันทราที่ส่องสว่างงดงาม มือบางเอื้อมยาวเหมือนจะคว้าจันทร์ที่สดใจนั้นไว้

 

          ริมฝีปากขยับยิ้มอ่อนโยน

 

          มือเล็กเลื่อนเข้าไปในผ้าคาดเอวสีสวย หยิบมีดสั้นเล่มเล็กออกมา ยองแจมองมีดสั้นในมือที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะยิ้มอีกครั้ง

 

          “ข้าอยู่ไม่ได้หรอกจงออบ” ร่างบางสะอื้นฮักทั้งๆ ที่ดวงหน้ายังปรากฏรอยยิ้ม “ข้าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเจ้าคอยปกป้อง”

 

          มือบางกดมีดสั้นในมือลงที่อกข้างซ้าย

 

          มันเจ็บเหมือนตอนที่เจ้าโดนโบยรึเปล่า

 

          ข้าขอโทษที่เอาแต่ใจจนทำให้เจ้าเจ็บ

 

          มือบางกดลึกลงเข้าไปในอก ลึกเข้าไป

 

          “ข้าจะรักเจ้าไปทุกชาติภพ อึ่ก!

 

          “อึ่ก! จงปกป้องข้า”

 

          ก่อนลมหายใจสุดท้ายจะหมดไป ยูยองแจเห็นคนรักมองดูอยู่แล้วยิ้มให้

 

          “ข้ารักเจ้า จงออบ”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

          “ข้าก็รักเจ้า นางฟ้าของข้า”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END

 

 

 

 

ข้าแต่งจบแล้ว ข้าทำสำเร็จแล้ววววววววววววววว

ข้าขอโทษทุกคนด้วยจริงๆ นะ ข้าผิดไปแล้ว

ข้าไม่ต้องการให้มันเป็นเช่นนี้ ฮรึก

หัวใจข้าเจ็บเหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “โอ้ยยยยยย พี่ยงกุก แจสายแล้วฮะะะะ เร็วเข้า” ยืนอยู่ข้างรถสปอร์ตคันหรู เรียกคนเป็นพี่ที่ยังคงเดินเอื่อยเฉื่อยยิกๆ วันนี้เปิดเทอมที่มหาวิทยาลัยวันแรก วันแรกของการเป็นเด็กปีหนึ่ง

 

          แต่พี่ยงกุกกำลังทำให้มันสาย

 

          “พี่ยงกู๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

 

          “คร้าบบบมาแล้ว ไม่ต้องรีบหรอกน่า ไม่ต้องไม่รับน้องด้วยพี่ไม่อนุญาตให้เราไปรับ” ใช่แล้ว ยูยองแจสอบติดคณะเดียวกับพี่ยงกุกที่ตอนนี้อยู่ปีสี่แล้ว พี่ยงกุกเลยมีสิทธิขาดจัดการเขาทุกอย่าง

 

          แต่เขาอยากรับอ่ะแงงงงงงงงง มันต้องสนุกแน่ๆ เลย

 

          “ไป ขึ้นรถ ทำหน้ามุ่ยอยู่นั้นแหละ”

 

          “ชึ ไปเลยเร็วๆ ฮะ”

 

          “จ้า” เอื้อมแขนมาขยี้หัวคนตัวเล็กจนได้ยินเสียงบ่นงุ้งงิ้ง ยงกุกยิ้มหวานให้น้องด้วยความเอ็นดูก่อนจะเหยียบคันเร่งออกไป

 

          บังยงกุกกับยูยองแจเป็นพี่น้องกันแต่คนละสายเลือด ยูยองแจเป็นเด็กกำพร้า แม่แท้ๆ กับพ่อแท้ๆ ของยองแจเสียตั้งแต่ยังเด็กเพราะอุบัติเหตุเครื่องบินตก พ่อแม่เขาเลยรับยองแจไว้เป็นบุตรบุญธรรม ซึ่งเข้าก็รักน้องคนนี้มากพอจะมองข้ามเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นั้นไป

 

          “เดี๋ยวตอนเที่ยงพี่มารับไปกินข้าวด้วย” ยองแจรับคำเสียงใสก่อนจะทำมือตะเบะแล้ววิ่งเข้าตึกไป ส่วนเขาที่ไม่มีเรียนแล้วเหลือแค่โปรเจ็คก็กลับบ้านไปพักผ่อนเพื่อจะมารับน้องไปกินข้าวตอนเที่ยง

 

          บังยงกุกที่หวงน้องชายเอาเรื่อง

 

 

 

—————

 

 

 

          “กินเยอะๆ เลยครับน้องยองแจ อันนี้อร่อยนะ มาพี่ป้อน”

 

          “ป้อนกูดีกว่าไหม” ร่างเล็กยิ้มแหยๆ จิ้มไส้กรอกที่หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ เข้าปาก ตาสวยมองพี่ชายทีเพื่อนพี่ชายทีตาปริบๆ ร่างเล็กขยับเก้าอี้ไปนั่งใกล้เพื่อนพี่ชายอีกคนที่จ้วงกินโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

 

          “แจกลัวอ่ะพี่แดฮยอน จัดการให้แจหน่อยดิ” หนุ่มผิวเข้มเงยหน้ามามองหน้าสวยของน้องนิดๆ ทั้งๆ ที่มีของกินเต็มปาก รีบๆ เคี้ยวกลืนก่อนจะรีบทำหน้าที่เดิมที่ทำอยู่ตลอด

 

          “พวกมึงก็อย่าทะเลาะกันดิ๊ ไอ้จุนฮง ไอ้ยงกุก กินข้าวไป เอามึงแดกๆๆๆ” ตักกับข้าวใส่จานเพื่อนรักทั้งสองคนก่อนจะก้มลงไปกินต่อ

 

          หิวขนาดนั้นเลย

 

          ยองแจมองพี่แดฮยอนก่อนจะเงยหน้ามายิ้มแหยๆ ให้พี่ๆ ทั้งสองอีกรอบ ชเวจุนฮงเพื่อนพี่ชาย ที่ตามจีบเข้ามาตั้งแต่สี่ปีก่อนที่รู้จักกับพี่ยงกุกและรู้จักกับเขาจนตอนนี้ยังไม่เลิกจีบ เขาไม่ได้รู้สึกชอบอีกคนทั้งๆ ที่พี่จุนฮงก็หล่อและหน้าตาดีและยังเอาใจใส่เขาอีกต่างหาก ถึงจะขี้ลวนลามไปบ้างก็เถอะ

 

          แถมพี่ยงกุกก็ขี้หวงเขาอีกต่างหาก ต้องขัดคอกับเพื่อนตัวเองทุกครั้งไป

 

          “เดี๋ยวแจไปซื้อน้ำแปปนึง เอาอะไรไหมครับ”

 

          “พี่ไปเป็นเพื่อนดีกว่า” พี่จุนฮงทำท่าจะลุกขึ้นแต่พี่ยงกุกคว้าแขนเอาไว้ให้นั่งลงเสียก่อน

 

          “มึงไม่ต้อง เดี๋ยวกูไปเอง”

 

          “ไม่เป็นไรครับแจไปคนเดียวได้ ตกลงไม่เอาอะไรนะ” แต่ก่อนจะเดินออกมาพี่แดฮยอนก็ตะโกนมาว่าให้ซื้อขนมมาฝากด้วย

 

          เฮ้อ พี่แดฮยอนคนเห็นแก่กิน

 

            ปึก!

 

            ร่างเล็กเดินก้มหน้าก้มตาไม่มองทางข้างหน้าจนเผลอชนเข้าอย่างจังกับคนตัวสูงกว่า

 

            “เอ่อ ขอโทษครับ ผมไม่ทันระวังเอง” ยองแจก้มหน้าขอโทษขอโพยก่อนจะเงยขึ้นมามองคนที่กำลังจับไหล่เขาอยู่เพราะเผลอไปชนอีกคนเมื่อกี้

 

            “ไม่เป็นไรครับ”

 

            ยองแจนิ่งค้างไปเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น มือเล็กสั่นเทานิดๆ ก่อนใบหน้าจะแดงก่ำเพราะความเขินเมื่อเห็นสายตาที่อีกคนมองมา

 

            “เอ่อ ขอโทษอีกครั้งนะครับ แจซุ่มซ่ามเอง”

 

            “แจ?” คนตรงหน้าเลิกคิ้วถาม ร่างเล็กยกยิ้มหวานให้ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวเสียงแจ่ว

 

            “อ่า สวัสดีครับ ผมยูยองแจ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

 

            “ยินดีที่ได้รู้จักครับยองแจ ผมมุนจงออบ”

 

 

 

 

 

... โอ้ดวงใจจ๋า แม้ผ่านมากี่เพลา

ดวงหน้าสดสวยที่เปล่งประกายนั้นก็ทำให้ข้าตกหลุมรักได้ทุกนาที

หมดสิ้นแล้วบทลงโทษที่ฟ้าประทานให้

ตอนนี้มีแค่รักกับใจสองดวงที่เข้มแข็ง

ข้ากับเจ้าได้พิสูจน์มันแล้ว ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

REAL END

 

 

 

 

 

จบจริงๆ นะจ้ะ

จริงๆ กะจะตัดจบแค่นั้นแล้วตอนพิเศษก็แยกพาร์ทเป็นตอนต่อไป

แต่ถ้าทิ้งไว้แบบนั้นดิฉันมีสิทธ์โดนไหถังกะละมังหม้อครบเซตแน่เล่อะ

จบแล้ว มหากาพย์องค์หญิงของมุนจงออบ เย้!

คือฟิคนี้มีที่มาอย่างเดียวคือรูปนั้นเลยจ้ะ(โทษรูป)

จริงๆ มันยาวกว่านี้มากเลยแต่เราตัดแบบรีบๆ ถ้างงก็บอกนะ55555555555555

ปูลู. ตอนที่แล้วมีคนถามว่าแจง่ายไปรึเปล่า จริงๆ คือเราตั้งใจนะ นางกับออบบี้รักกันมาตั้งแต่เด็กๆ แต่เพราะคำว่าเชื้อชาติกษัตริย์ค้ำคอทำให้นังแจไม่สามารถรักกับองครักษ์ได้ อยู่ใกล้ๆ กับคนรัก ยอมมีอะไรกับคนรักดีกว่าถ้าต้องโดนจับได้แล้วต้องกลายเป็นเมียของอีชเว(กษัตริย์เมืองเหนือ)


:) Shalunla

55 ความคิดเห็น

  1. #55 viva_kanun (@viva_kanun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 20:02
    เกือบไปแล้วนะไรท์ รีดเดอร์เตรียมไหถึงกะลังหม้อไว้เขวี้ยงแล้ว 555
    #55
    0
  2. #43 Bubble-1 (@euro2500) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 10:45
    ยองแจน่าสงสาร แบบว่าแดฮยอนคนเลววว 
    ปล่อยให้เค้ารักกันไม่ได้หรอ เค้าก็อุตส่าห์หนีมาขนาดนี้แล้ว
    รักกันซะขนาดนั้น แต่พี่ฮิมเป็นพ่อค้าเรอะ?? ฮุฮุ
    จะว่าไปจุนฮงก็น่าสงสารนะ แต่ยองแจนางรักเดียวใจเดียวไง คือก็ดีแล้ว
    #43
    0
  3. #40 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 12:12
    รู้เลยว่าทำไมอิคุณแด้ถึงได้เป็นกษัตริหัวเมืองใต้ และทำไมโล่ถึงเป็นกษัตีิหัวเมืองเหนือ คือแบบบบบบบบ ไรท์ทำี้ายตั้งแต่เอาแด้เป็นหัวเมืองใต้และโล่เป็นหัวเมืองเหนืออะ คือดีอะพูดเลย คือแบบ เรื่องนี้คือดีเท่าโลกาสามพิภพ ฟ้าถ้าไม่ส่งมาให้เธอมีใจ คือเพลงนี้ไม่เกี่ยวแต่อยากร้อง คือเจิศ อะเรื่องนี่ คือดีงาม คือตอนนั้นถ้าไรท์ไม่มีตอนต่ออะกะจะถล่มและ คือเล็ดอะน้ำตาอะเล็ดอะพูดเลยยยยยยยยย คนเราทำกันได้ลง คือแบบ ถ้ามีต่อนะคืองานดีงานเด่นอะ ตั้งฟิคต่อเป็นฟิคยาวคืองานงามคะ ต่อเถอะไรท์จะได้ไม่เป็นภาระกับรีดเด้อต่างๆที่คอยติดตาม คือมันดีงามจริงๆนะคะ. พูดได้เลยว่า หลงรักคะ คือไม่เคยเจอฟิคย้อนสมัยขนาดนี้อะพูดเลย และดันเป็นคู่ที่เฝ้ารอ คือคู่ออบแจที่แบบหนุกๆไม่ค่อยเจออะ แต่แบบ มาเจอแบบนี้ รีดคนนี้ขอสนับสนุนร่วมลงทุนกะการเขียนเรื่องนี้ต่อเลยคะพูดเลยยยยยย มีอะไรอยากจะบอกอีกมากมาย แต่จะบอกต่อถ้าไรท์ยอมเขียนเรื่องนี้ต่อ เคนะคะไรท์ที่รัก
    #40
    0
  4. #33 เลาเลิ้บคนแต่งจังเลยทำไงดีเลิ้บมากใจจะขาดปาดคอตายแ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 06:55
    แดฮยอน!!! แก อิคนไม่ดี อิคนชั่ว อิคนใจร้าย อิคนดำ อิคนมีประเด็นกับเบบี้ทั่วราชอาณาจักรไทย อิกบฏ เกลียดดด เกลี๊ยดดด!!

    เรื่องนี้ถ้าไม่มีแดฮยอน มันจะไม่กลายเป็นโศกอนาฏกรรมประหนึ่งโรมิโอแอนด์จูเลียตเว้ยแก - -+++

    เขาอุตส่าห์ได้เสียเป็นเมียผัว หนีตามกันมาทางใต้แล้ว ก็เจือกมาบ๊ะพ่อแดฮยอนคน(ใจ)ดำ ทำให้พี่บังรู้เรื่อง

    นี่ถ้าฉันเป็นยองแจ ฉันจะสาปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปป ให้แกเป็นแกะดำนะจองแดฮยอน!! = =+++

    พาร์ทนี้ฉากที่ชอบที่สุดคือฉากน้องนางปลิดชีพตามชายคนรัก มัน ฮั่กกกก... ได้ใจ... ฮั่กกกกกกก T________T

    ไม่รู้ทำไมถึงได้ไม่สงสารโล่เลย รู้สึกดีมากที่น้องนางตัดสินใจแบบนั้น... อ้อๆๆ เพราะโล่เป็นคนไม่ดี พอๆ กับพี่บังและแดฮยอนไง! xD

    ตอนแรกเกือบสาปคนแต่งไปพร้อมพี่ดรรมแล้ว ถ้ามันไม่มีอะไรตามหลังฉากโศกอนาฏกรรมมาด้วย ๕๕๕๕๕๕๕๕

    คือน่าฮักม้ากกกกกกกกกก ฮือออออ ข้าจะขอรักเจ้าทุกชาติปรัยยยยส์ <3 <3 <3

    ทั้งหมดทั้งมวลที่คอมเมนท์ไป ก็ได้แต่ขำและพูดในใจว่า #อย่าส่วนตัว ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ #ไม่ทันละสึด! xD



    เกร้ดดดดด มันเกร๋อ่ะตัวเอง ชอบอ่ะ ชอบจงออบ ชอบบบบบบบ T//////////T

    ดีนะที่มีฟิคแนวนี้ให้อ่าน ไม่ได้อ่านมานานแยะ ยิ่งคู่ออบแจ หายากสะเด้ย! (_ _)

    เค้าเลิ้บตัวเองนะ เอาใจไปเลอออออออ มุ๊บๆ <3

    #33
    0
  5. #29 YJ*brainboxxxx-all pretty (@nannoii_hyukjie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 04:24
    เทวดามุนนนนนน รักนายจุงงง
    จงออบอดีตชาติคือหล่อมาดแมนกินใจสุดๆ
    หลงรักตามแจ เห้อออ แต่แล้ว ทุกอย่างก็มีบทของมัน
    เสียใจยังไง แต่ถ้าได้มารักกันชาติใหม่แล้วสมหวังก็ดีที่สุดแล้ว
    ฟรินนนน >///<
    #29
    0
  6. #28 Koko Run (@kokorun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 01:32
    แอบมีเชียร์พระเอกในดวงใจ  จนเก็บมาระทมแทน
    เฮ้ออออ  เมื่อพูดถึงเนื้อคู่ก้เจบอีก  อิโล่น่าจะองครักแทนนะ
    เสียดายโล่ที่แจไม่แล  แต่อิละมุนเนี่ยก้น่าอิจฉา
    คิดถึงเครียเลย

    "ฟ้าดลบัลดาลให้เรามาพบ  เวทมนต์ฉันใดถึงได้มาเจอ?"

    มีโล่ให้เอาไม่เดา  ออบได้ฝ่าดงทีนชัวกว่าจะได้แจมา
    นับดูหก  ไม่น่าจะระคายหนังออบได้
    แต่ยังไงก้ชอบรักข้ามภพนี่แล  ^^
    #28
    0