{ShortFic B.A.P} - Dear Young Jae ♡ -

ตอนที่ 6 : [OS] D e a r ♡ - Delivery (Lojae)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 มี.ค. 57













 











 

ชเวจุนฮงยูยองแจ

Delivery

 

 

 

 

          เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังข้ามหัวคนนู้นคนนี้แต่เป็นภาพที่ชินตาสำหรับที่แห่งนี้ไปซะแล้ว ภายนอกสวยงามแต่เบื้องหลังวุ่นวายจนแม้แต่ชเวจุนฮงที่เพียงแค่นั่งมองยังรู้สึกหัวหมุนเอง

 

          ถ้าถามว่าทำไมหนุ่มร่างสูงถึงไม่ไปช่วยพวกเขากันล่ะ ก็กรุณาดูเสื้อตัวใหญ่สกรีนชื่อร้านพิซซ่าเดลิเวอรี่ยี่ห่อดังตัวใหญ่กลางหลัง สวมหมวกแก็ปสกรีนตราร้านอีกเหมือนกันคลุมทับหัวสีทองๆ นั้นอีกที

 

          ใช่ เด็กส่งของ


          ไม่สิ เรียกให้ถูกอีกนิดก็เป็น...

 

          เด็กส่งพิซซ่า

 

          “เห้ย ส่งของหน่อยเว้ย คอนโด U ห้อง 1704!!!” แต่ประโยคที่คนพูดเหมือนจงใจพูดกับเขาต่างหากล่ะ ที่ทำให้คนร่างสูงถึงกับตื่นจากภวังค์ผุดยืนขึ้นเพื่อรับของจากมือของพนักงานคนหนึ่งที่ยื่นมาให้ “อย่าสายล่ะชเว” พูดอย่างเดียวไม่พอยังยิ้มกริ่มใส่อีก ชเวจุนฮงเกาท้ายทอยแก้เขินก่อนจะเดินออกจากประตูห้องครัวไป

 

          “หน้าที่มันล่ะ” หัวหน้าที่ยืนเฝ้าอยู่ใกล้ๆ ส่ายหัวนิดๆ เหมือนระอาแต่ก็ปรากฏรอยยิ้มเอ็นดูที่ริมฝีปาก

 

          คอนโด U ห้อง 1704

 

          ชเวจุนฮงขอผูกขาดการเป็นคนส่งพิซซ่าให้ที่นี่แค่คนเดียว

 

 

 


 

DELIVERY




 

 

          มือหนากดอินเตอร์คอมหน้าห้องรัวๆ เป็นครั้งที่สอง...

 

          ไม่สิ สามสี่ห้าหกเจ็ดแล้วต่างหาก

 

          ไม่มีทีท่าว่าคนข้างในจะออกมา ทั้งๆ ที่เขากดรัวๆ ขนาดนี้

 

          ในระหว่างที่กำลังลังเลว่าจะกลับหรือจะรอต่อไปดี คนข้างในก็เปิดประตูออกมาซะก่อน

 

          ในสภาพที่ทำเอาเขาอ้าปากค้าง

 

          คนตัวขาวในชุดเสื้อเชิ้ตตัวยาวสีขาวกระดุมเม็ดบนถูกถอดออกสองเม็ด หัวฟูๆ ยุ่งๆ นิดๆ พอเซ็กซี่ เหงื่อไหลตามขมับ ตาเฉี่ยวนั้นฉ่ำน้ำจนดูหวานเยิ้ม

 

          เอื้อก

 

          ชเวจุนฮงกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน ทำไมคุณคนสวยถึงเซ็กซี่อย่างนี้อ่ะครับ!!

 

          “เอาของมาสิ แล้วนี่เอาเงินไป ไม่ต้องทอน” ดึงถุงพิซซ่าในมือไปก่อนจะยื่นเงินจำนวนหนึ่งใส่มือเขาก่อนจะปิดประตูใส่หน้าแบบ...

 

          ...เบาๆ

 

          คนตัวเล็กในห้องปิดประตูไม่สนิท ชเวจุนฮงก็อยากจะเป็นคนดีปิดให้อ่ะนะ ถ้าไม่ได้ยินเสียงโครมครามมาจากข้างในเสียก่อน

 

        ลืมคิดหน้าคิดหลัง คนตัวสูงผลักประตูเข้าไปอย่างแรงเดินตามเสียงมาจนเจอคนตัวเล็กเมื่อกี้นอนเป็นลมอยู่ในห้องครัว

 




 

DELIVERY




 

 

          ตัวร้อนจี๋!!

 

          สัมผัสใต้ฝ่ามือบอกได้ว่าอีกคนไม่สบาย หนักมากด้วย ชเวจุนฮงถือวิสาสะอุ้มอีกคนมาวางไว้บนเตียงกว้างในห้องนอนใหญ่ หันซ้ายหันขวาอยู่สักพักก็ลุกไปหยิบกะละมังใบเล็กในห้องน้ำและผ้าผืนเล็กๆ มาแบบเงอะๆ งะๆ

 

          ก็แน่ล่ะสิ นี่มันห้องคนอื่นเขา

 

          กลับมานั่งตรงข้างเตียงอีกครั้ง คนตัวเล็กสะบัดผ้าห่มออกจากกายจนมันไปกองอยู่ที่เท้า มือบางปัดมือไปที่กระดุมแล้วปลดมันออกอีกหนึ่งเม็ดและกำลังจะปลดเม็ดต่อไป ถ้าชเวจุนฮงไม่คว้ามือไว้ซะก่อน

 

          ให้ตายเถอะ แค่นี้เขาก็จะบ้าอยู่แล้ว

 

          ปิดตาแน่นสะบัดหัวไปมาเพื่อตั้งสติก่อนจะจัดการเช็ดตัวให้คนป่วย แล้วก็ถือวิสาสะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีกคนไปด้วยเลย แต่มั่นใจได้ว่าเขาไม่ได้มองอะไรนะ ก็เปลี่ยนใต้ผ้าห่ม มือหนาสั่นงกๆ เงิ่นๆ จนดูตลก

 

          ผิวนุ่มชะมัด

 

          ชเวจุนฮงบังคับสายตาให้มองแค่โคมไฟข้างเตียงตลอดเวลาที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีกคน เปลี่ยนเสร็จก็เล่นเอาหอบแฮ่ก

 

          บ้าเอ้ย

 

          ต้องมาอยู่ใกล้คนที่ชอบมากๆ ก็จะเป็นบ้าแล้ว นี่ยังต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้อีก

 

          ใช่

 

          ชเวจุนฮงชอบคนที่นอนอยู่บนเตียงตอนนี้มากๆ ตั้งแต่สามเดือนก่อนที่เขาไม่มีอะไรทำ ว่างๆ เพราะปิดเทอมเลยมาหาประสบการณ์โดยการสมัครเป็นเด็กส่งพิซซ่าทำแก้เซ็งทั้งๆ ที่บ้านมีอันจะกิน ตอนแรกก็กะจะเลิกทำหากเปิดเทอม แต่ก็เพราะมาเจอใครบางคนเข้าเสียก่อน เขาก็เลยไม่อยากเลิกทำมันทั้งๆ ที่เปิดเทอมมาได้สองอาทิตย์แล้ว

 

          “ส่งของเว้ย คอนโด U ห้อง 1704 อย่าช้าล่ะเอ็ง” รุ่นพี่ที่ร้านส่งถุงพิซซ่ามาให้ก่อนที่เขาจะรีบร้อนเดินออกจากห้องไปเพราะกลัวช้า

 

          มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องหนึ่งเจ็ดศูนย์สี่ในอีกสิบห้านาทีต่อมา คอนโดนี้อยู่ใกล้ร้านพิซซ่าที่เขาทำร้านอยู่ จึงไม่แปลกใจนักที่คนที่นี่จะชอบสั่งเดลิเวอรี่จากร้านพิซซ่าร้านนี้กันมาก รอไม่นานก็มีคนมาเปิดประตู

 

          คนๆ นั้นที่ทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ

 

          ดวงตาสวยเฉี่ยวมองเขาก่อนจะยิ้มให้นิดๆ ส่งเงินเกินจำนวนมาให้แลกกับถุงพิซซ่าในมือเขา ชเวจุนฮงกำลังจะหาเงินทอน แต่เสียงหวานๆ ก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

 

          “ไม่เป็นไร ติ๊ป” เขากำลังจะเอ่ยขอบคุณแต่เจ้าของห้องก็ปิดประตูไปเสียก่อน

 

          หัวใจเต้นแรง

 

          หน้าแดงทุกที

 

          ใช่เธอหรือนี่

 

          ถึงขั้นเพ้อหนักอยู่สองวัน

 

 


 

DELIVERY




 

 

          เพราะวันนั้นวันเดียว ชเวจุนฮงถึงได้ขอสิทธ์ขาดส่งของให้คนในห้องนี้คนเดียว ถ้าคนอื่นแย่งมีอันโกรธไปพักใหญ่ เจ้าของห้องคนสวยสั่งพิซซ่าสัปดาห์ละอย่างน้อยก็หนึ่งครั้ง มีบ้างที่สองสามครั้ง เขามาทีไรก็อยากจะถามทุกทีว่ากินแต่ของพวกนี้ไม่กลัวอ้วนเหรอแต่พอเจอสายตาของอีกคนเข้า หน้าเขาก็แดงปากเขาก็สั่นพูดอะไรไม่ออกไปเลย

 

          บ้าถึงขนาดเก็บเงินที่อีกคนจ่ายค่าพิซซ่าไว้แล้วเอาเงินของตัวเองให้กับทางร้านไป

 

          ถึงมันจะดูโรคจิตไปหน่อยแต่เขาก็ทำไปแล้วน่ะนะ

 

          นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มองหน้าอีกคนให้มันชัดๆ เพราะปกติก็เขินจนเงยหน้าสบตาแค่แวบเดียวก็เสหลบ แต่ตอนนี้ได้มานั่งมองอยู่ข้างๆ เตียง แบบใกล้ๆ แบบนับเส้นขนตาได้เลยทีเดียว

 

          ตาสวยเฉี่ยวหลับพริ้ม จมูกเล็กโด่งรั้นรับกับใบหน้าทำให้อีกคนดูสวยมากกว่าจะเรียกว่าเป็นหนุ่มหล่อ ปากอิ่มที่ปกติจะเป็นสีแดงสดซีดเซียวลงเล็กน้อยเผยอหอบ เหงื่อไหลรินตามขมับจนเขาต้องหมั่นเอาผ้าชุบน้ำเช็ดให้อีกคนบ่อยๆ

 

          เซ็กซี่ชะมัด

 

          ขนาดเป็นไข้อยู่นะเนี่ย

 

          อ่า นั้นสิ ต้องกินยา!


          คิดได้ปุ๊ปคนตัวสูงก็ลุกพรวดเดินเข้าครัวอีกคนไป เออใช่ตะกี้ที่ได้ยินเสียงโครมครามคือคนตัวเล็กเผลอไปปัดพิซซ่าหล่นลงพื้นทั้งถาด ตะกี้เขาก็ไม่ได้สนใจมันมากนัก เอาไว้ก่อนละกัน ต้องหายาให้อีกคนก่อน ไม่รู้อะไรที่เขาคิดว่ายาอยู่ในครัว แต่กล่องยาก็อยู่ในครัวจริงๆ เสียด้วย เขาหยิบแก้ไข้มาหนึ่งเม็ด ก่อนจะรินน้ำใส่แก้วโตๆ แล้วเข้ามาในห้องนอนของคนตัวเล็กอีกรอบ

 

          “เอ่อ คุณครับ” วางทุกอย่างไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะเอื้อมมือไปสะกิดอีกคนเบาๆ ก่อนจะเพิ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่อีกคนก็แค่ส่งเสียงในลำคอออกมาเท่านั้น

 

          เอาวะ!!

 

          ชเวจุนฮงประคองอีกคนให้ลุกนั่งดีๆ ก่อนจะดื่มน้ำเข้าปากตัวเองแล้วประกบเข้ากับปากของอีกคน

 

          ก็แค่ไม่อยากให้คนตัวเล็กไข้สูงไปมากกว่านี้เท่านั้นแหละ

 

          หลังจากป้อนยาให้คนที่หลับไม่รู้เรื่องแล้ว ชเวจุนฮงก็ได้แต่หอบหายใจแฮ่กเพราะหัวใจของตัวเองเต้นแรงมาก อีกคนก็เอาแต่หลับไม่รู้เรื่อง ตัวสูงลากร่างตัวเองมายืนอยู่ในห้องครัวอีกครั้ง

 

          โอ้ยยยยยยย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

          ทึ้งหัวตัวเองด้วยความเขินก่อนจะทรุดลงนั่งข้างๆ กองพิซซ่า

 

          นั้นมัน...

 

          ชเวจุนฮงอยากจะกรีดร้องเพราะความฟิน

 




 

DELIVERY




 

 

          หลังจากเก็บกวาดเรียบร้อย เปิดตู้ดูเห็นมีโจ๊กซองด้วยเลยจัดการทำมาให้เสียชามโต ก่อนจะเข้ามาในห้องนอนอีกรอบ กะจะเช็ดตัวให้คนตัวเล็กอีกรอบแต่กลับเข้ามาเจออีกคนมองตาแป๋ว

 

          ถึงกับผงะไปชั่วขณะ

 

          “นาย”

 

          “เอ่อครับ” เสียงหวานๆ แต่แหบแห้งเอ่ยเรียก เขากลัวอีกคนจะว่าที่เผลอทำนู่นทำนี่ไปตั้งเยอะ แต่ก็นะจะให้หนีกลับตอนนี้ก็กระไรอยู่

 

          “ขอบใจนะ”

 

          “ห้ะ เอ่อ ไม่เป็นไรครับ” ได้ยินเสียงแหบๆ พูดออกมาแบบนั้นหัวใจก็พองโตซะอย่างกับลูกโป่งอัดแก๊ส เดินกลับมานั่งลงพื้นข้างเตียงอีกรอบ หยิบผ้าขนหนูที่แปะไว้บนหน้าผากอีกคนมาชุบน้ำให้ไหมอีกรอบแก้เขิน

 

          ก็เล่นมองซะแบบนั้นจะไม่ให้เขินได้ไงไหว

 

          “ไม่กลับไปทำงานเหรอ”

 

          “ไม่เป็นไรครับ เขาไม่ว่าผมหรอก”

 

          “อ่า”

 

          “หิวหรือเปล่าครับ” สิ้นเสียงคำถาม ท้องคนตรงหน้าก็ส่งเสียงออกมาให้จนเจ้าของหน้าแดงก่ำ เขาหัวเราะเบาๆ เพราะความน่ารักของอีกคนก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัว ประคองโจ๊กที่ยังคงอุ่นๆ อยู่เข้ามา “กินในนี้นะครับ”

 

          “อืม” คนตัวเล็กลุกขึ้นนั่งจนเขาต้องวางถ้วยไว้ข้างเตียงก่อนจะไปประคองอีกคนเบาๆ ได้ยินเสียงพึมพำขอบคุณแผ่วเบาก็ได้แต่ยิ้มรับ “ชื่ออะไร”

 

          “ชเวจุนฮงครับ” จัดการป้อนให้อีกคนโดยทำเป็นเมินมือเล็กๆ ที่ทำท่าจะยื่นมาหยิบช้อนไปกินเอง

 

          “ยูยองแจ”

 

          อ่า ชื่อน่ารักเหมือนหน้าตาเลยแฮะ

 

 

 

DELIVERY



 

 

          ชเวจุนฮงอยู่ที่ห้องของอีกคนจนเย็น คอยเช็ดตัวทำนู่นทำนี่ให้ ยูยองแจที่เสียงแหบแห้งก็ช่างชวนคุย

 

          เขามองอีกคนผิดไป


          ...ค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว

 

          ปกติเวลามาเจอ อีกคนก็แกมองหน้าเขาด้วยสายตาแบบจะว่าจิกๆ ก็ไม่เชิง จะเป็นมิตรก็ไม่ใช่ ยิ้มมุมปากให้นิดหน่อย เขาเลยไม่กล้าเข้าหาอีกคนเท่าไหร่

 

          เพราะยูยองแจในตอนนั้นดูหยิ่งและแรงในความรู้สึก

 

          แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย

 

          ยูยองแจน่ารักกว่าที่เขาคิดไว้เยอะ แรงแค่หน้าตาของเจ้าตัวเท่านั้นแหละมั้ง นี่สินะที่เขาบอกว่าคนเรารู้หน้าไม่รู้ใจน่ะ

 

          “ขอถามหน่อย ไม่สบายขนาดนี้ทำไมพี่ถึงยังจะสั่งพิซซ่าอีก” เอ่ยถามคนที่นั่งตาปรือดูโทรทัศน์อยู่ อ๋อ แล้วก็เขาเพิ่งรู้ว่าอีกคนอายุมากกว่าสองปี ตอนนี้คนตัวเล็กอยู่ปีสี่แล้ว และกำลังจะฝึกงานด้วย

 

          “ก็มันง่ายดี”

 

          “แต่มันไม่ดีเลยนะครับ พี่ชอบกินพิซซ่าขนาดนั้นเชียว แต่ไม่เห็นจะอ้วนเลยแฮะ” ประโยคหลังพูดกับตัวเองแผ่วเบา ตาก็เหลือบมองคนข้างๆ ของตัวเองไปด้วย

 

          “ปกติก็ให้เพื่อนกินไง อยู่ห้องข้างๆ อ่ะ”

 

          “อ่าว แล้วทำไมเพื่อนพี่ไม่สั่งเองอ่ะ”

 

          “ก็อยากเจอ” ขมุบขมิบในลำคอจนอีกคนไม่ได้ยิน หูขาวๆ แดงเรื่อ ชเวจุนฮงมองแก้มกลมๆ สีแดงนั้นด้วยความแปลกใจ


          "อะไรนะครับ"

 

          “ก็อยากเจออ่ะ!! อยากเจออ่ะเข้าใจป้ะ”

 

          “หา? อยากเจอ คนข้างห้องนะเหรอครับ” ยองแจตบหน้าผากตัวเองดังแป๊ะ นี่ไม่เข้าใจจริงๆ หรือแกล้งไม่เข้าใจวะเนี่ย คนเขาอุส่ารวบรวมความกล้าพูดออกมาได้

 

          ตาสวยหันไปมองอีกคนด้วยความเคือง แต่พอเห็นรอยยิ้มกรุ่มกริ่มก็รู้ตัวแล้วว่าโดนอีกคนแกล้ง

 

          ที่ผ่านมา คนที่ชอบเขินเวลาเจอหน้ากันคือคนตัวสูงนี่ไม่ใช่หรือไง ทำไมอยู่ๆ คนๆ นั้นถึงได้กลายเป็นเขาไปได้

 

          บ้าจริงๆ เลย

 

          “งั้นต่อไปผมจะส่งความรักเดลิเวอรี่ให้ทุกวันเลยนะครับ”

 

          ให้ตายเถอะ นี่มันบ้าจริงๆ

 

 

 

 

 

 



 



 

 

 

END!!

 




 

 


 

 

อยู่ดีๆ ก็คิดพล็อตขึ้นมาได้อ่ะจ้ะ

ใจจริงต้องมีเอ็นซีแต่เค้าเปลี่ยนเนื้อเรื่อง๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

ขอโทษนะจุ้บบุ

เอ็นจอยรีดฮับ

ส่วนเพลงก็ไม่มีอะไร ชอบเลยใส่ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย


:) Shalunla
M u s i c ' B u r n

55 ความคิดเห็น

  1. #54 viva_kanun (@viva_kanun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 19:07
    น่ารักงือ -หมาน้อย พอรู้ว่าพี่เค้าชอบน่ะรุกหนักเลยนะ เขินพี่เค้าอยู่ไม่ใช่เหรอ
    #54
    0
  2. #26 kego_jung (@059647963) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 03:19
    แอบชอบกันอ่อ งึ้ยยยยยยยย
    เขินนะ นี่แกล้งป่วยปะ ฮือออออออออ
    จุนฮงมาดูแลทุกวันเลยเนอะ
    #26
    0
  3. #25 YJ*brainboxxxx-all pretty (@nannoii_hyukjie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 02:05
    คนที่น่าอิจฉาสุดคือชเว
    นางได้อยู่ใกล้และได้ดูแลคนที่ชอบทั้งที่ไม่รู้จักกัน
    และยังโดนอ่อยโดยคนที่ชอบอย่างไม่รู้ตัว
    โง้ยยยยย หาได้ที่ไหนคะ

    #25
    0
  4. #24 Koko Run (@kokorun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 12:59

    กรั่กๆ
    สำลักความฟินแป๊บ
    เดลิเวอรี่ถึงเตียงเบย  สงสัยโล่คงไม่ได้ทำพิซซ่าขายแล้วล่ะ
    เพราะต้องคอยส่งใจให้แจแทน  กริ้ววววววววว
    เขินเลยยยย 0///////////////0
    #24
    0
  5. #23 เลาเลิ้บคนแต่ง<3 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 06:06
    มันฟดหเก่ดสสิววิวิสวดาก่กสวด ทำไมน่ารักกกกกก 5555555555 -//////- *ฟัดยยจรัวๆ*

    คือบั่บ มันไม่มีอะไรในกอไผ่เลยนะตอนแรก ก็ดูปกติดี เด็กส่งงพิซซ่าแอบชอบลูกค้า เออไม่แปลก

    แต่เริ่มมาหงิดๆ ตอนยยจนางปิดตูไม่หนิด คือป่วยอ่ะเข้าใจ แต่ในความป่วยนี่มีความลับอะไรหรือเปล่า? ก๊ากกก xD

    บั่บว่า ถ้าอิเด็กส่งพิซซ่าไม่ใช่จูนง อย่าหวังได้แอ้มอ่ะจริงๆ 5555555555555

    ละอะไรคือการที่จูนงป้อนยาด้วยวิธีเฟ้ก่ดสดวสแากสวเวิสเว้วว้สกาดส ฮื้ออออ ;/////;

    แกเพิ่งเข้าห้องเขาครั้งแรก ช่วยสำนึกบ้างได้ม้ายยยยย หยิบจับของทำเป็นเกรงใจ แต่นั่นแด.กปากเจ้าของห้องหน้าตาเฉยคือร่ะ!?!

    ว่าจะไม่เหน็บละนะเด็กโข่งแก่แดดจอมฉวยโอกาสเติมเอสพันตัว #งงก็ช่างมัน 55555555

    พอยองแจฟื้นไข้(?) ก็ถึงได้รู้ความจริง อ้ออออ ที่สั่งพิซซ่าบ่อยๆ คืออ่อ.ยเด็กทางอ้อม โอ๊ยน่ารักกกก 55555 >////<

    ส่วนตอนจบ ขอนอนตายให้กับความเสี่ยวระดับล้มความตายค่อนประเทศของชเวจุนฮงครับ 55555555555555555



    มันคือการพร่ำเพัอของมนุษย์คนหนึ่งที่ยังไม่ได้นอน ต้องขออภัยมา ณ ทุกๆที่ด้วย อุอิ เยิ้บๆนะคนแต่ง เคี้ยก xD
    #23
    0