{ShortFic B.A.P} - Dear Young Jae ♡ -

ตอนที่ 8 : [OS] D e a r ♡ - Same (BangJae)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 มี.ค. 57










 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

BANGJAE

SAME

 

 

 

 

 

 

          ร้อน

 

          นั้นคือสิ่งที่บังยงกุกรู้สึก

 

          “ก็เสือ(ก)ใส่เสื้อหนัง” เพื่อนที่นั่งข้างๆ กันบ่นใส่คนตัวสูงที่กำลังสะบัดมือพัดใส่หน้าตัวเองอยู่

 

          “เรื่องของกูไหม”

 

          “เรื่องของมึงแต่มาเดินบ่นงึมๆ งัมๆ เหมือนตาแก่แบบนี้กูอยากถีบฉิบหาย” คิมฮิมชานด่าซ้ำ

 

          เออรู้ว่ามันเท่ เท่มาก ใส่ชุดแบบนี้ถ้าไม่ใช่หน้าตาแบบมันใส่คนๆ นั้นคงจะมั่นหน้าตัวเองมาก แต่แบบคิดดูนะ

 

          เสื้อยืดสีดำข้างในสวมทับด้วยแจ็คเก็ตหนังแสนเท่

 

          โคตรเท่เลยว่าป้ะ

 

          แต่เสือ(ก)ใส่แว่นมาด้วย

 

          เพื่ออัลไลครับ

 

          แว่นทรงโตไร้เลนส์ที่อยู่บนใบหน้าหล่อคมเข้มของมันทำให้คิมฮิมชานที่ส่ายหัวไปมาอย่างระอา จะเอาให้หล่อไปเลยทีเดียวก็ไม่ได้ ยังอยากจะมุ้งมิ้งอีกเนอะ

 

          วันนี้บังยงกุกติดภารกิจโคตรสำคัญ ครับ ซื้อของขวัญให้แมว แมวดำตัวโตที่คนเป็นเดือดเป็นร้อนจะหาของขวัญวันเกิดให้อีกฝ่ายคือเพื่อนหน้าขาวที่ยืนมองเขาแบบสำรวจตรวจตรามองขึ้นลงขึ้นลงแล้วทำหน้าเอือมแบบนั้นหมายความว่าไงฟระ ถ้าไม่ใช่เพื่อนคงได้โดนบาทา

 

          ชายหนุ่มเหลือบมองนู่นมองนี่ไปเรื่อยเปื่อยเผื่อจะเจอของขวัญที่ถูกใจเจ้าน้องชายที่กำลังนอนตีพุงอยู่ที่บ้าน แต่อะไรบางอย่างที่เกาะกระจกร้านตุ๊กตาอยู่ทำให้บังยงกุกหยุดชะงัก

 

          ก้มลงมองตัวเองนิดหน่อยก่อนจะยิ้มหน้าบานจนเหงือกโผล่

 

 

—————

 

 

          น่ารักจัง

 

          ยูยองแจ เด็กหนุ่มรูปร่างเล็กผิวขาวนวลเนียนกำลังเกาะกระจกมองเข้าไปในร้านตุ๊กตาขนาดใหญ่ในย่านมยองดง

 

          หน้าตาเหมือนเพื่อนเขาเลยแหะ แต่อยากได้เองมากกว่าจะซื้อไปเป็นของขวัญให้ใครนี่นา

 

          งื้ออออออออออออ ยองแจอยากจะดิ้น

 

          แต่ก็เอาวะ!!

 

          ถ้าเดินไปตามทางที่คนเยอะแยะอย่างกับปลากระป๋องแบบนี้เขาเข้าไปซื้อข้างในเลยดีกว่า ยูยองแจกลับหลังหันกำลังจะเดินเข้าไปในร้านแต่ตากลมๆ ภายใต้แว่นตาไร้เลนส์กลับเหลือบมองไปเห็นอะไรบางอย่างเสียก่อน

 

          “เอ๋?”

 

          ริมฝีปากอิ่มยู้เข้ากันนิดๆ มองตามหลังคนๆ นั้นที่เขากำลังมองอยู่ไปจนลับสายตา ยูยองแจยิ้มจนตาปิด มือเล็กเลื่อนกระชับแว่นให้เข้าที่ก่อนจะผลักประตูร้านเข้าไป

 

 

—————

 

 

          ไม่รู้ว่าฮิมชานมันคิดบ้าบออะไรของมันอยู่

 

          โอเค มันก็รักกับลูกพี่ลูกน้องเขาแบบแปลกๆ ช่างมันเถอะ ไม่ใช่เรื่องของเขา เดี๋ยวมันโดนข่วนหน้ามา เขาแค่อาจจะเดือดร้อนนิดหน่อยตรงต้องคอยทำแผลให้มันนี่แหละ

 

          “มึงจะซื้อไรให้มันอ่ะ?”

 

          “ไม่รู้ว่ะ ยังไม่เจอที่ถูกใจ”

 

          “เหรอ เออๆ ดูไปเรื่อยๆ กูเอาไอ้นี่ไปเก็บที่รถก่อน”

 

          “เออๆ” บอกปัดๆ ก่อนจะยื่นของในมือให้มันเอาไปเก็บด้วย ขายาวพาตัวเองเดินไปเรื่อยๆ ไหลไปตามฝูงชน ก่อนสายตาอันคมกริบจะปะทะเข้ากับอะไรบางอย่างเสียก่อน

 

          บังยงกุกยิ้มกว้างขึ้นมาอีกแล้ว ขาเดินตามหลังคนตัวเล็กกว่าไปโดยไม่รู้ตัว

 

          คนตัวเล็กที่น่ารักกว่าตุ๊กตาในอ้อมแขน

 

          ร่างเล็กที่เขากำลังเดินตามหลังอยู่ห่างๆ ใส่เสื้อผ้าแสนเท่ที่โคตรน่ารักเมื่อมาอยู่บนร่างของเจ้าตัว และยิ่งน่ารักมากขึ้นไปอีกเมื่อในอ้อมแขนเล็กๆ นั้นมีตุ๊กตาตัวใหญ่อยู่ในอ้อมกอด เขาอยากเดินเข้าไปช่วยถือแต่ภาพที่เห็นมันน่ารักเสียจนอยากจะเห็นไปแบบนี้อีกนานๆ

 

          มือหยิบมือถือเครื่องแพงในกระเป๋ากางเกงยกขึ้นมาถ่ายรูปภาพน่ารักๆ ตรงหน้าเอาไว้ก่อนจะก้มลงดูภาพที่ถ่ายเงยหน้าขึ้นอีกทีคนตัวเล็กก็หายไปจากกรอบสายตาเสียแล้ว

 

 

————

 

 

          “แอบถ่ายรูปคนอื่นไม่ดีเลยเนอะ” ร่างเล็กบ่นพึมพำกับตุ๊กตาที่วางอยู่ข้างๆ มือจ้วงกินไอติมถ้วยโตที่วางอยู่ตรงหน้าคลายร้อน

 

          ถึงแม้คำพูดที่ออกมาเหมือนจะต่อว่าแต่แก้มแดงๆ ที่เจ้าตัวกำลังใช้มืออีกข้างๆ ลูบเบาๆ อยู่ก็บอกได้ดีว่าเจ้าตัวไม่ได้โกรธอะไรอีกคนเลย

 

          ออกจะเขิน

 

          แงงงงงงงงงงงงงงงงง มาทำแบบนี้ได้ไง ผู้ชายนิสัยไม่ดี เขาเดินผ่านร้านไอติมร้านนี้ไปแล้วแต่ด้วยความที่ร้อนและหนักก็เลยหันกลับมาอีก จังหวะนั้นก็เห็นผู้ชายคนนั้นกำลังยกมือถือขึ้นสูงเหมือนกำลังถ่ายรูป ยองแจไม่ได้ข้างเข้าข้างตัวเองหรอก แต่มัน งืม นั้นแหละ

 

          โอยยยยยยยยยย คนบ้า ถ้าเจอกันจะตีซะให้เข็ดเลยคอยดูสิ!

 

 

—————

 

 

          “คนน่ารักมักพูดกับตุ๊กตา” พึมพำขึ้นมาจบก็หัวเราะออกมาแผ่วๆ ริมฝีปากเลื่อนเข้าไปคาบหลอดน้ำปั่นชื่นใจที่เขาหยุดยืนซื้อมาเมื่อตะกี้

 

          หลังจากหันซ้ายหันขวาอยู่สักพักก็เห็นคนที่ตามหานั่งอยู่ในร้านไอศกรีมสีสวยไม่ใกล้ไม่ไกลนัก อยากจะตามเข้าไป แต่เห็นเบ้าหน้าตัวเองแล้วคงจะไม่เหมาะก็เลยเดินไปร้านน้ำที่อยู่ตรงข้ามกันแทน ได้น้ำแล้วก็มาหาม้านั่งใกล้ๆ กันนั่ง

 

          ก็เมื่อยแล้ว เดินมาตั้งนาน

 

          ไม่ได้อยากจะทำตัวโรคจิตกับใครบางคนหรอก

 

          มองคนตัวเล็กที่พึมพำขมุบขมิบกับตุ๊กตา มือเล็กๆ ก็ตบแหมะเข้าที่หัวเจ้าตุ๊กตาตัวยักษ์เบาๆ นั้นไปด้วยสองสามที

 

          หูแดงๆ ที่เห็นจากไกลๆ ทำให้บังยงกุกหลุดยิ้มออกมาเป็นครั้งที่สาม สี่ ห้า

 

          ช่างมันเถอะ!

 

          พ่ออยากจะฟัดๆ ให้จมเขี้ยวเลยให้ตาย

 

 

—————

 

 

          นั่งกินไอติมจนหมดถ้วยที่สอง นั่งอยู่สักพักก็ตัดสินใจลุกขึ้นเดินเอื่อยเฉื่อยออกจากร้าน ยองแจเดินไปเรื่อยเปื่อย หันปีกหมวกที่อยู่ข้างหลังมาด้านข้างก่อนจะหันไปด้านหลังอีกเหมือนคนไม่มีอะไรทำ

 

          คนตัวเล็กก้มลองมองตุ๊กตาตัวยักษ์ในอ้อมกอดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร้านตุ๊กตาร้านใหญ่อีกร้าน ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมา

 

          “ฮี่” ก่อนจะเดินหายลับเข้าไปในร้าน วางตุ๊กตาตัวโตลงตรงที่รับฝากของ หันไปยิ้มเล็กน้อยให้เจ้าของร้านชายหนุ่มที่มองมายิ้มๆ ขาเล็กเดินเร็วๆ มาที่จุดหมายที่เล็งไว้ตั้งนานแล้ว

 

          เอาตัวไหนดีน้า

 

          ตัวนี้ก็น่ารักตัวนั้นก็น่ารัก

 

          ยืนกัดนิ้วตัวเองครุ่นคิดอยู่สักพักก็หยิบมาทั้งสองตัวก่อนจะวางลงบนเคาเตอร์

 

          “อันนี้ผมแถมให้นะครับ”

 

          “เอ๋” ก้มลงมองกล่องใบเล็กที่เจ้าของร้านยกให้ดูแล้วก็ยิ้มออกมาเสียจนตาใต้แว่นยิบหยี “ขอบคุณฮะ”

 

          ก่อนออกจากร้านก็ไม่ลืมหยิบตุ๊กตาตัวโตที่วางทิ้งไว้มาด้วย

 

 

—————

 

 

          คนตัวเล็กเดินเข้าไปในร้านตุ๊กตาเป็นรอบที่สองของวัน

 

          ยงกุกเลิกคิ้วด้วยความสงสัยทำท่าจะเดินตามเข้าไปในร้านแต่เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาก็หยุดเท้าเขาไว้ได้เสียก่อน

 

          “มึง แมวงอแง รีบๆ ซื้อรีบๆ มาเร็ว”

 

          “เออๆ”

 

          แม่ ง

 

          กดตัดสาย คงต้องตัดใจจากคนตัวเล็กคนนั้นและเพราะมัวแต่เดินตามอีกคนทำให้ลืมที่จะซื้อของขวัญที่ตั้งใจเอาไว้ เดินไปอีกหน่อยเป็นร้านเครื่องประดับ เอานี่นี้แหละ

 

          เดินเข้าไปเลือกอยู่สักพักก่อนจะเดินออกมา

 

          พอดีกับที่คนตัวเล็กเดินออกมาจากร้านตุ๊กตาพอดี ในอ้อมแขนยังมีตุ๊กตาตัวใหญ่ แต่แขนเล็กๆ ที่อยู่ภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตสีดำกลับคล้องถุงสีทึบมีตราร้านเอาไว้ด้วยถุงใหญ่ เขามองไม่เห็นว่าข้างในเป็นอะไรแต่ก็คงจะเป็นตุ๊กตาสักตัว

 

          เสียงมือถือที่ดังขึ้นอีกทำให้บังยงกุกต้องสบถ เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย คนตัวเล็กกว่ามองหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว

 

          บังยงกุกยิ้มให้นิดๆ ก่อนอีกฝ่ายจะแลบลิ้นกลับมาทำเอายงกุกหน้าเหวอ

 

          เดี๋ยวเถอะ!

 

 

—————

 

 

          ตายแน่ยูยองแจ

 

          ไปเผลอแลบลิ้นใส่เขาแบบนั้น

 

          หลังจากอาจหาญทำไปแล้วร่างเล็กก็ได้แต่ก้มหน้างุดเข้ากับตุ๊กตาเดินจ้ำๆ ออกมา เหลือบมองไปด้านหลังเล็กน้อย ยังเห็นว่าคนตัวสูงกำลังยืนมองเขาอยู่ ตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อย

 

          ตายแน่ๆ ยูยองแจ

 

 

—————

 

 

          ตายแน่ๆ ยูยองแจ

 

          ร่างเล็กยื่นตุ๊กตาแมวสีดำตัวโตให้กับเพื่อนสนิท ยิ้มให้ก่อนจะเอ่ยสุขสันต์วันเกิด เพื่อนเขาเข้ามากอดเบาๆ เป็นการขอบคุณก่อนจะผละออกไปมอง

 

          สำรวจตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

 

          “คู่นี้เอาอีกแล้ว นัดกันป้ะเนี่ย!!!” ร้องออกมาเสียงดังเรียกความสนใจจากกลุ่มเพื่อนได้เป็นอย่างดี

 

          “เออว่ะ” เพื่อนคนหนึ่งเข้ามาจับที่ปกเสื้อเบาๆ แต่ก็มีมือปริศนาเข้ามาปัดออกให้

 

          “ดูอย่างเดียว มือห้ามจับ”

 

          “ตกลงนัดกันมา?” เพื่อนสนิทของมือปริศนาที่ว่าถามยิ้มๆ คนตัวสูงพาดแขนเข้าที่ไหล่บางของคนตัวเล็กกว่าก่อนจะยักคิ้วให้คนที่มองอยู่สองจึ้ก

 

          “ไม่จำเป็นต้องนัด พวกกูก็รู้ใจกันอยู่แล้ว”

 

          มือหนาเกี่ยวคออีกคนให้เดินตามออกมาท่ามกลางเสียงโห่แซวจากข้างใน

 

          “ทำไมไม่โทรบอกพี่ครับ?”

 

          “โทรบอกทำไมอ่ะ”

 

          “ก็จะได้ไปช่วยอุ้มตุ๊กตาไง ตัวใหญ่ขนาดนั้น”

 

          “เห็นแล้วยังไม่ไปช่วยเลย” ยูยองแจแสร้งเอ่ยอย่างงอนๆ “ทำตัวเป็นโรคจิตไปได้”

 

          “เอ้า นี่ยังไม่เคลียร์เรื่องมาแลบลิ้นใส่กันเลยนะครับ” บังยงกุกมองแฟนตัวเล็กที่กำลังมุ่ยปากอยู่ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ทรุดนั่งลงริมสระน้ำก่อนจะดึงอีกคนให้มานั่งลงข้างๆ กัน

 

          “ใส่เสื้อผ้าเหมือนกันเลยเนอะ” ยงกุกพูดยิ้มๆ มองหน้าอีกคนที่กำลังขึ้นสีด้วยสายตารักใคร่

 

          จริงๆ พวกเขาชอบใส่เสื้อผ้าเหมือนกันอยู่แล้วเวลาจะไปไหนมาไหนเหมือนพวกเซตคู่รักอะไรอย่างนี้ แต่ไม่คิดเลยว่าขนาดไม่ได้นัดกันใส่เซนส์ยังแรงถึงขนาดใส่เหมือนกันได้อีก

 

          ก้มลงจนปลายจมูกจรดลงตรงแก้มแดงๆ ก่อนจะคลอเคลียไปมา

 

          “แจมีอะไรจะให้ด้วยแหละ”

 

          “ครับ?” ร่างเล็กลุกเดินหายเข้าไปในบ้านก่อนจะออกมาจากบ้านพร้อมถุงสีทึบจากร้านตุ๊กตายี่ห้อดัง

 

          “นี่!” ดึงตุ๊กตาสองตัวออกมาจากถุง “น่ารักม้า” ทำหน้าตาน่ารักใส่ ยงกุกอดหมั่นเขี้ยวไม่ได้เลยหยิกแก้มอิ่มๆ นั้นไปหนึ่งทีก่อนจะดึงตุ๊กตาที่อยู่ในมือคนตัวเล็กกว่ามาไว้ที่ตัวเองหนึ่งตัว

 

          “ทำไมต้องซื้อสองตัว”

 

          “เลือกไม่ถูก” เลื่อนตุ๊กตาทิกเกอร์ในมือตัวเองไปฟัดกับตุ๊กตาในมือคนตัวสูงกว่า อีกคนเล่นด้วย ก่อนที่ทั้งสองคนจะหัวเราะออกมาเสียงใส

 

          “มีนี่ด้วย” ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะกำมันไว้แน่น มือเล็กจับมือใหญ่มาก่อนจะจับให้มืออีกคนแบออก วางของที่อยู่ในมือลงไป ล้วงมือถือที่เหมือนกันกับของคนรักออกมาจากกระเป๋าอีกทีแล้วยกให้อีกคนเห็น “ของแจก็มี”

 

          คราวนี้อดใจไม่ไหวจริงๆ แล้ว ยงกุกก้มลงไปแนบริมฝีปากตัวเองเข้ากับริมฝีปากอิ่มแดงของอีกคน ขยี้เบาๆ อย่างมันเขี้ยว

 

          “อย่าทำตัวให้น่ารักนักนะยูยองแจ”

 

          เหลือบมองที่ห้อยโทรศัพท์ทิกเกอร์ตัวเล็กๆ ในมือก่อนจะมองที่ห้อยโทรศัพท์ของอีกคนที่เหมือนกันก่อนจะยิ้มออกมาเสียกว้างขวาง กดจูบไปบนขมับอีกทีหนักๆ เป็นการทำโทษที่มาทำตัวน่ารัก

 

          ยูยองแจ ตายแน่ๆ คืนนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

END

 

 

 

          “หมั่นไส้เกินจะทน”

 

          “อิจฉาเขาก็บอก” มือขาวเอื้อมมือไปผลักหัวทุยๆ ของอีกคนแผ่วเบา ตาคมของมองตามสายตาเด็กหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งสวยออกไปข้างนอก ริมสระน้ำที่มีคนสองคนแต่งตัวเหมือนกัน ถือตุ๊กตาทิกเกอร์ในมือคนละตัวเหมือนกันก่อนจะยิ้มออกมา

 

          มันก็น่าอิจฉาจริงๆ นั้นแหละ

 

          “ไม่เหมือนแกหรอกเหยิน ดูของขวัญดิ๊น่ะ ใช้หัวคิดป้ะถามจริง”

 

          “ไม่ใช้คงไม่ซื้อมาหรอกครับ”

 

          “ย่าห์!!!” ถึงจะโดนแมวข่วนแต่มันก็คุ้ม เหลือบสายตามองกรอบรูปภาพขนาดใหญ่ที่มีรูปของจองแดฮยอนกำลังกินอาหารอยู่เต็มปากด้วยความเอร็ดอร่อย

 

          น่ารักออกจะตาย

 

          แต่ตอนนี้คิมฮิมชานขอวิ่งก่อนละกันนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

The End

 

 

 

ทุกคนคงรู้ที่มาของฟิคเรื่องนี้ หุหุ

(แล้วมันคืออะไร)

กะจะแต่งลงพรุ่งนี้เพราะแสบตาแต่ไฟมันมาเลยจัดสักหน่อย

ไม่มีอะไรจะทอร์ก ขอให้สนุกกับฟิคคนสวยนะครับ จุ้บ

ตับจะพังเพราะรูปประกอบ เห็นใจคนฝีมือกากคนนี้ด้วยนะ(คืออยากมีรูปแต่ฝีมือเต่าถุยมาก)


BlackForest✿
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

55 ความคิดเห็น

  1. #34 phahae (@phahae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 18:55
    บังแจหวานไปนะคะ
    สงสารน้องแดอยอนบ้าง
    ก็นะรับของขวัญจากคนกากก็แบบนี้แหละ
    ชอบฮิมแด้
    555555
    #34
    0
  2. #31 YJ*brainboxxxx-all pretty (@nannoii_hyukjie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 22:42
    แอร๊ยยยย บอกทีว่าบังแจมันเรื่องเจรงงง >//<
    แน่จริงฟัดกันเลยดิ อยากรู้จะตายแล้วว่ายองแจจะตายแน่ๆจริงรึป่าว กิกิ
    แต่ฮิมแด้นี่นะ ปล่อยตามเวรตามกรรม ฮ่าๆๆ กัดกันเหลือเกินคู่เนี้ย สู้บังแจไม่ได้เลย จิกหมอนจะขาดอยู่แล้วเนี่ย ฮ่าๆๆ
    #31
    0
  3. #30 fatymi (@fatymi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 01:19
    ห๊ะะะะะะะะะะะ ยองเเจนี่แฟนน้องปังนี่เอง
    ตอนบอกว่าตายเเน่ๆ หมายถึงคืนนี้บนเตียงใช่มะ
    กร๊ากกกกกกกกกกกก
    ว่าแต่ของขวัญพี่ฮิมนี่น่าตบจริงๆ = =
    #30
    0