[GOT7-FIC] INSBD ไอนี้ดซัมบอดี้ #ไอนี้ดซัมบอดี้ #BNyoung #ฟิคบีเนียร์

ตอนที่ 7 : 6.ทฤษฎีโลกกลม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    21 เม.ย. 63

 

  

 

 

โลกมันกลมขนาดนี้ได้ยังไง?

มักเป็นคำถามในใจเสมอเวลาที่เจอสิ่งที่ไม่คาดว่าจะได้พบเจอ

บางอย่างที่เคยหายไปจากชีวิตเนิ่นนานโคจรกลับมาเจออีกครั้ง

กี่ปีแล้วนะ? ที่ไม่ได้เจอกัน น่าจะ...ตั้งแต่แต่งงานกับแม่ของปัน 

นับๆ ดูแล้วก็ประมาณ 21 ปี ก็ผ่านไปนานขนาดนั้นแล้ว

แต่ทำไมอีกฝ่ายดูไม่ได้แตกต่างจากเดิมสักเท่าไหร่เลย....

 

"ญาติคนไข้รึเปล่าคะ?"

พยาบาลสาวถามเรียกสติคนที่ยืนเหม่ออยู่หน้าห้องICU 

คนถูกเรียกมีอาการตกใจเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเสียงพยาบาลแต่เพราะกลัวคนที่เขาแอบมองอยู่จะหันมา

"เอ่อ เปล่าครับ คนไข้เป็นเพื่อนลูกชายผม"   

"อ่าวหรอคะ เอ๊ ทำไมเบอร์ของคุณเป็นเบอร์ฉุกเฉินละคะ แล้วมีเบอร์ติดต่อญาติคนไข้ไหมคะ?"

"ไม่เป็นไรครับถือเป็นญาติคนไข้ไปเลยแล้วกัน เดี๋ยวผมรับผิดชอบเรื่องค่ารักษาเอง ตอนนี้อาการเค้าเป็นยังไงบ้างครับ?"

อนิลถามถึงเด็กที่เขาเพิ่งห้ามลูกชายคนรองไปยุ่งเกี่ยว แต่สุดท้ายเขาต้องมาใจหายใจคว่ำเพราะโรงพยาบาลโทรมาหาขณะที่ประชุมพอดี

"พ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ โชคดีที่คนไข้แกสั่งอาหารไว้เจ้าของร้านเค้าไปส่งด้วยตัวเองก็เลยได้ยินเสียงกระจกแตกในห้อง เลยพังประตูเข้าไปช่วยทัน" 

พังประตูเลยหรอ? บ้าพลังจริงๆ 

"ขอทราบชื่อญาติคนไข้ได้ไหมคะ?"

"อนิลครับ.." เจ้าของชื่อตอบเสียงเบา เพราะกลัวคนที่ยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าวจะได้ยิน

"คุณอนิลนะคะ เดี๋ยวยังไงนั่งรอสักครู่นะคะ"

พยาบาลสาวพูดและยิ้มให้ ก่อนจะทิ้งให้อนิลยืนทำตัวไม่ถูก เพราะรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมาทางเขา และแน่นอนว่าอนิลไม่กล้าที่จะหันกลับไปสบตาอีกฝ่าย 

"ป๊า เรากลับบ้านดีไหม เสื้อป๊าเลอะเลือดน่ากลัวมากเลยอะ" เสียงของเด็กหนุ่มในชุดมหาลัยบอกพลางเขย่าแขนคนเป็นพ่อ 

"รอญาติเค้ามาก่อนสิ"

"คนนั้นไง ญาติเด็กที่ป๊าช่วยอะ" เด็กหนุ่มหันมาทางอนิล แต่คนที่ถูกเรียกว่าป๊ากลับไม่กล้าหันไปมองตามคำพูดลูก

"เล้ง ป๊าบอกให้รอก็รอสิ" เสียงที่ไม่ได้ดุเท่าไหร่นักปรามลูกชายที่ชักสีหน้าใส่แบบไม่สนใจ

"ไม่รอหรอก นี่เราทิ้งร้านมานานแล้วนะ หม่าม้าทำคนเดียวไหวหรอ? เดี๋ยวเล้งไปถามให้"

เด็กชื่อเล้งสะบัดมือคนเป็นพ่อก่อนจะเดินมาหาอนิลและถามทันที

"คุณอาเป็นญาติของน้องในห้องไอซียูรึเปล่าครับ"

"เอ่อ ครับ เค้าเป็นเพื่อนลูกชายอาเอง" อนิลตอบเสียงเบา พลางเหลือบไปมองคนที่มองมาอย่างประหม่า

"เห็นไหมป๊า เรากลับกันเหอะ"

"ยังไงก็ของคุณนะครับที่ช่วยเค้าไว้" อนิลยืนขึ้นและพยายามยิ้มให้เด็กที่หน้าตาไม่ได้คล้ายกับผู้ชายคนนั้นเลย

"ป๊าผมเกือบโดนข้อหาบุกรุกสิไม่ว่า มีอย่างที่ไหน พังประตูห้องคนอื่นเข้าไปซะงั้น"

อนิลพอจะเดาสีหน้าของผู้ชายคนนั้นได้ ว่าคงจะอายที่ถูกลูกแฉต่อหน้าคนอื่น 

ก็คิดว่าเขาคงจะเดินหนีไปซะก่อน

แต่กลับเลือกที่จะอยู่ตรงนี้ด้วยกัน...อีกครั้ง

"เล้ง พอแล้ว กลับก็กลับ เอ๊านี่กุญแจรถ ลงไปก่อนเดี๋ยวป๊าตามไป ถ้าคะน้ามาแล้วให้รอป๊าที่รถนะ" 

"อ่าๆ ตามมาเร็วๆนะ" เด็กหนุ่มเหลือบมองอนิลเหมือนมีเรื่องติดใจสงสัยแต่ก็เดินจากไปโดยดี

 

หลังจากที่ปวยเล้งเดินเลี้ยวหายไปจากทางเดิน ความเงียบก็เข้ามาแทนที่ชั่วอึดใจ ก่อนที่คนที่ใจกล้ากว่าจะเอ่ยถามขึ้นมาก่อน...

"เด็กคนนั้น..."

"เพื่อนเจ้าปันกับเจ้าบูม ลูกชายฉันเอง" 

อนิลตอบพลางหลบตาอีกฝ่าย

"อืม เค้าน่าสงสารนะ เอิน เอ่อ คุณ ..คุณน่าจะดูแลเค้าอย่างใกล้ชิด"

น้ำเสียงของคนที่ใจดี ก็ยังคงใจดีมาตลอด... 

แต่อนิลก็ปฏิเสธไปตามจริง 

"ฉันไม่ใช่พ่อเค้า แล้วเค้าก็ไม่ได้ทำแบบนี้ครั้งแรก เบนทำร้ายตัวเองมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว เคยเจอหนักกว่านี้อีกนะ เด็กเอาแต่ใจ..."

"พูดถึงตัวเองหรอ? เด็กเอาแต่ใจ" อีกฝ่ายพูดแซวพลางยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน... 

"ไม่ใช่เด็กแล้วนะ สี่สิบกว่าแล้ว ลูกสามแล้ว"

อนิลพูดแก้เก้อ เพราะไม่อยากทำตัวเป็นเด็กที่ยังขี้อายต่อหน้าอีกฝ่าย

"สามคนเหมือนกัน คนเล็ก สี่ขวบ..ลูกสาว" 

"คนเล็กสิบห้า ลูกสาวเหมือนกัน" 

"........" อนิลอึ้งไปเพราะคำตอบที่อีกฝ่าย ฟังแล้วชวนให้ใจหวิวชอบกล แต่คำถามที่พาให้คิดถึงอดีตก็ถูกเอ่ยขึ้นมาอีก

"คิดว่าจะอยู่ฮ่องกงยาวๆ กลับมานานแล้วหรอ?"

"อืม กลับมาเพราะต้องมาดูแลกิจการที่บ้านน่ะ นายล่ะ" อนิลตอบส่งๆไป แต่ใจก็กลัวว่าจะถูกตัดพ้อเรื่องที่หนีไปไม่บอกไม่กล่าว แต่กลับลายเป็นว่า คนฟังกลับตอบมาอย่างสบายอารมณ์ถึงชีวิตของตัวเองที่ผ่านมา

"ไม่ได้ไปไหน แค่ย้ายบ้าน เริ่มต้นชีวิตใหม่ เลี้ยงลูก เมียคนแรก เอ่อ แม่เจ้าปวยเล้งเสียไปเพราะเป็นโรคหัวใจก็เลยได้น้องเมียมาช่วยดูแลจนปวยเล้งโต แล้วก็....แต่งงานอีกรอบ มีลูกชายเพิ่มมาหนึ่ง ลูกสาวเพิ่มมาหนึ่ง ทำหมันแล้ว" 

"ต้องบอกทุกอย่างหรอ?" อนิลถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดที่เก็บอาการไม่อยู่

แต่คนใจดี... ก็ยังคงตอบกลับมาอย่างใจดี

"เปล่า...แค่อยากให้รู้ว่าสบายดี ไม่ต้องรู้สึกผิดแล้วนะ" 

"ก็แจ็คพูดแบบนี้ตอนนี้แหละ เริ่มรู้สึกผิดแล้ว"

เสียงหัวเราะเบาๆ ของอีกฝ่ายดังขึ้นเรียกให้อนิลยอมหันไปสบตากับคนพูดในที่สุด รู้สึกจุกในอก ราวกับความคิดถึงมันกำลังจะทำให้อนิลอ่อนแออีกครั้ง... 

"รู้อะไรไหม ยี่สิบปีที่ผ่านมา ฉันลืมชื่อเล่นตัวเองไปแล้ว เมียก็เรียกเฮีย ลูกก็เรียกป๊า" คนที่ยังไม่เคยลืมอดีตพูดและยิ้มให้เช่นเดิม

"เหมือนกัน...ไม่มีใครเรียกเอินมานานแล้วเหมือนกัน..ดีใจนะที่นายยังจำได้" อนิลตอบกลับสั้นๆ และพยายามเลี่ยงที่จะถอยออกไปจากสถานการณ์​น่าอึดอัดนี้

แต่ทว่า... คำพูดของอีกฝ่ายกลับฉุดให้ขาทั้งสองแทบก้าวต่อไม่ไหว

"ไม่ได้เรียกจำได้...บางอย่างมันก็ไม่เคยถูกลืม ยี่สิบปี สามสิบปี หรือจนฉันตาย ก็ยังจำได้"

ฟังแล้วอยากร้องไห้... 

อนิลคิดว่าตัวเองกำลังจะกลับไปเป็นเด็กอายุยี่สิบต้นๆ อีกครั้ง ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้ารักแรกของตัวเอง และร้องไห้เอาแต่ใจในเรื่องที่อีกฝ่ายไม่มีทางให้อภัย

แต่เสียงเด็กคนหนึ่งที่ทำให้อนิลกลับมาสู่ปัจจุบัน ก็ดังขึ้น และทำให้น้ำตาที่พานจะไหลมันหายไปและทำให้อนิลกลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง.. 

 

"พ่อ..." 

 

 

 

 

......50%อ่านต่อได้ที่ รี้ดอะไรต์ ค่ะ.....

#ไอนี้ดซัมบอดี้

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

124 ความคิดเห็น

  1. #120 nutri2523 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 23:06

    น้ำตาไหลไม่หยุดเลยเราจำเขาได้ฮือออ

    #120
    0
  2. #119 wouldumind (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 07:53
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #119
    0
  3. #114 KaTToRo_TH (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 19:59
    น่ารักมากๆตอนนี้ ป๊าน้อนคะน้าทำเขินมาก คำพูดคำจาอะ ☺️☺️✌🏼
    #114
    0
  4. #113 Aquila_Eagle (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 19:22

    อนิล? เอิน? คุ้นๆจากเรื่องอะไรน้า จำไม่ได้ 

    กลับมาเจอรักแรก อุแงงงงงงง ૮( ꒦ິ࿄꒦ີ)ა


    || กลับหาฟิคเรื่องนั้นแพร้บบบบ

    #113
    0