[GOT7-FIC] INSBD ไอนี้ดซัมบอดี้ #ไอนี้ดซัมบอดี้ #BNyoung #ฟิคบีเนียร์

ตอนที่ 8 : เด็กคนนี้ กับ พี่คนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    21 พ.ค. 63

  

sds

 

 

หลังจากที่ขับรถออกมาจากโรงพยาบาล ก็ไม่มีแม้แต่เสียงสนทนาระหว่างคนในครอบครัว แม้กระทั่งปริมที่นั่งเงียบอยู่ข้างบูมที่เบาะหลัง และปันที่นั่งข้างคู่คนขับซึ่งผู้เป็นพ่อก็ดูจะอึดอัดไม่แพ้กัน 

สามพี่น้องมีความรู้สึกคล้ายกันในใจว่าทำไมพ่อถึงไม่เคยพูดเรื่องของตัวเองให้ลูกฟัง ทำไมถึงแต่งงานกับแม่ของพวกเขา ทั้งๆ ที่ตัวเองมีคนรักอยู่แล้ว ซึ่งก็เป็นผู้ชาย และดูเหมือนว่าทั้งคู่จะไม่ได้จากกันเพราะหมดรัก แต่จำใจต้องลาจากเพราะสถานการณ์ในครอบครัวบังคับ

แต่เมื่อปริทเริ่มหยิบโทรศัพท์​มือถือขึ้นมาพิมพ์ในกลุ่มไลน์ ที่มีกันสามพี่น้อง คนเป็นพ่อก็ได้อมยิ้มมองลูกๆ ก้มหน้าก้มตาคุยกัน ขณะที่ตัวเขารอคอยให้ลูกตกลงกันเองให้จบ

 

อ่านต่อใน >>>> ห้องแชทลูกรัก

 

หลังจากที่การต่อปากต่อคำระหว่างพี่น้องในห้องแชทลูกรักจบลง และพี่ชายคนโตของบ้านเป็นฝ่ายแพ้ น้องๆ อีกสองคนเงยหน้าขึ้นและแอบยิ้มให้กันที่เบาะหลังขณะที่ปันเริ่มอ้าปากผงาบๆ เหมือนปลาทองจนคนเป็นพ่อต้องเริ่มบทสนทนาขึ้นมาก่อน

"ว่าไงปัน มีอะไรรึเปล่า"

"บูมมันอยากรู้ว่าพ่อกับ...."

พอปันเริ่มถามด้วยการโบ้ยว่าบูมเป็นคนอยากรู้คนถูกพาดพิงก็รีบเขย่าพนักพิงหลังที่พี่ชายนั่งอยู่ทันที

"อ่าวเฮ้ยพี่" 

"ก็มึงให้กูถามพ่ออะ" ปันหันไปว่าน้อง แต่กลายเป็นโดนพ่อดุซะงั้น

"ปัน อย่าพูดกูมึงกับน้องแบบนี้สิ"

"โอ้ยลำไย! ถามเองก็ได้วะ"

ปริมพูดก่อนจะเอื้อมมือไปตีพี่ชายสองคนที่ทะเลาะกันเหมือนเด็ก ก่อจะรวบรวมความกล้าถามพ่อออกไป

"พ่อกับป๊าของคะน้าเคยเป็นแฟนกันหรอคะ?"

หลังจากที่น้องสาวถามออกไป พี่ชายทั้งสองคนก็นั่งตัวเกร็งกลั้นใจอย่างรอคอยคำตอบจากผู้เป็นพ่อที่มีสีหน้าเรียบเฉยไม่ได้แสดงอาการตกใจอะไร

"อืม ยังไงดีล่ะมันก็นานมาแล้วนะ ก็เคยคบกันอยู่พักนึง ก่อนที่พ่อจะเจอแม่พี่ปันเค้า"

พอได้ฟังคำตอบ ปันรีบหันไปโวยใส่น้องชายทันที

ปัน : เห็นมะเชี้ยบูมกูบอกแล้ว!

พ่อ : อะไรลูก? 

ปัน : ก็บูมมันบอกว่าพ่อเลิกกันกับป๊าของคะน้าเพราะพ่อมีปัน

บูม : อ่าว ก็เดาเฉยๆปะวะ

ปัน : มึงอะ....

พ่อ : ปัน ลูก พูดกับน้องดีๆ

ปริม : แล้วทำไมพ่อถึงมาคบกับแม่พี่ปันละคะ

บูม : โดนจับคลุมถุงชน พี่วาง 5 บาท

ปัน : สัดบูม!

ปริม : พอๆ เลิกเดาเดี๋ยวให้พ่อเล่าให้ฟัง รำคาญ!

 

ปริมมองหน้าพี่ชายสองคนด้วยสายตาดุๆ จนทั้งคู่ต้องแยกกันและต่างคนต่างนั่งเงียบๆ ปล่อยให้อนิลอมยิ้มและส่ายหน้าขำๆ ที่ลูกของเขาจะต้องมาอยู่ในโมเม้นที่ถกเถียงกันเรื่องในอดีตของพ่ออย่างเขาที่ไม่เคยยอมเล่าอะไรให้ฟังเลย

 

"แม่ของลูกเป็นเพื่อนของพ่อและป๊าของคะน้า เธอยอมแต่งงานกับพ่อเพราะไม่อยากให้พ่อไปแต่งงานกับคนที่ปู่กับย่าเค้าหาไว้ให้ เรามีลูกโดยไม่ได้ใช้วิธีธรรมชาติแต่เป็นการผสมเทียม จริงๆ ก็ทั้งปันและปริมก็เกิดจากการทำกิ๊ฟ[1] แต่โชคร้ายที่แม่ของพี่ปันเค้ามีภาวะติดเชื้อในกระแสเลือดตอนที่คลอดพี่ปันออกมาทำให้พ่อต้องอยู่โรงพยาบาลเพื่ออยู่เป็นเพื่อนเธอ ซึ่งตอนที่แม่ของพี่ปันเสีย พ่อก็เจอแม่ของพี่บูมที่รพ.ตอนนั้น..."

เมื่อเล่าถึงตรงนี้ สีหน้าของบูมก็เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดจากที่อนิลเหลือบมองลูกชายคนรองผ่านกระจกมองหลัง

อนิลคิดว่าบูมน่าจะไม่เคยรู้มว่าพ่อแท้ๆ ของตัวเองนั้นเคยทำผิดอะไรไว้แม่ถึงไม่เคยเล่าให้ฟังเลย แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่จะต้องทำเป็นเมินไปเพียงเพราะพ่อของบูมเป็นผู้ชายแย่ๆ แต่เขาคิดว่าบูมควรรู้ว่าทำไมบูมถึงต้องมีเขาเป็นพ่อ มากกว่ามีพ่อแท้ๆ ที่ให้กำเนิดบูมมา

"บูม...ผู้ชายคนนั้นทำให้แม่ของลูกเสียใจ เขาทำร้ายภรรยาที่กำลังท้อง พ่อเจอแม่ของลูกเพราะเธอถูกพาตัวส่งรพ.หลังจากโดนผู้ชายคนนั้นทำร้าย ลูกไม่ต้องรู้สึกแย่ที่โตมาโดยไม่มีเขา เพราะตอนนี้ลูกมีพ่อ มีพี่ปัน มีน้องปริม แม่เขาอาจจะไม่อยากพูดถึงผู้ชายคนนั้น แม่เค้าคิดว่าคนแบบนั้นไม่มีสิทธิ์ที่จะให้ลูกเรียกว่า "พ่อ" เพราะเขาไม่เคยอยากเป็นพ่อของลูก เหมือนกับที่พ่ออยากเป็น ไม่ว่าพ่อจะมีรสนิยมทางเพศแบบไหน แต่พ่อก็เป็นพ่อที่รักลูกเสมอ บูมเข้าใจใช่ไหม?" 

คนเป็นพ่อพูดพลางหันไปลูบศีรษะลูกชายคนกลางที่ก้มหน้าร้องไห้ ขณะที่น้องสาวขยับไปกอดเอาไว้ ส่วนปันก็รีบเปิดประตูรถช่วงจังหวะทรถยังติดอยู่และมานั่งกับน้อง โดยให้บูมนั่งอยู่ตรงกลาง สามพี่น้องนั่งจับมือกันแน่น ขณะที่รอให้บูมร้องไห้ออกมาจนพอใจ ขณะที่อนิลมองลูก

อนิลคิดว่าเขาคงไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มแล้วเพราะคิดว่าลูกๆ ของเขาจะเข้าใจเอง ว่าต่อให้เขาเลือกที่จะเลิกกับคนรักมามีครอบครัว แต่เขาก็ทำหน้าที่ "พ่อ" ได้ดีไม่แพ้ผู้ชายแท้ๆ ทั่วไป

 

..........

 

เสียงร้องไห้ของบูมหยุดไปตอนไหนก็ไม่รู้ จนกระทั่งเลี้ยวรถเข้ามาในหมู่บ้าน อนิลก็หันกลับไปมองและอมยิ้มกับภาพสามพี่น้องที่พิงกับหลับสนิท บูมพิงศีรษะไปกับไหล่ของพี่ชายดวงตากลมโตแดงช้ำเหมือนกับเด็กๆ ขณะที่ปันก็นอนอ้าปากหวอแบบหมดหล่อ ส่วนน้องสาวคนเล็กก็ใช้ตักของพี่ชายเป็นที่พาดขาซะอย่างงั้น

"ปัน.." อนิลเรียกลูกชายคนโตที่สะดุ้งขึ้นมาสูดน้ำลายแล้วหันเลิ่กลั่กไปมาเพราะกลัวน้องเห็นตัวเองนอนน้ำลายไหล 

"ถึงละหรอ เอ้ย ถึงแล้ว เชี้ยบูม แขนกู!" ปันปลุกน้อง ก่อนจะโวยวายที่แขนตัวเองเป็นตะคริวเพราะน้องหนุนมาตลอดทาง เสียงปริมก็เริ่มบ่นด้วยความหงุดหงิด 

อนิลมองลูกๆ ค่อยๆ ทยอยกับลงจากรถ ก่อนที่ปันจะเปิดประตู่ที่นั่งข้างคนขับมาหยิบกระเป๋าของตัวเองและถาม

"พ่อไม่เข้าบ้านหรอ?" 

"อืม ยัง เดี๋ยวพ่อกลับไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศต่อก่อน ลูกพาน้องๆ กินข้าวแล้วก็อาบน้ำนอนซะนะ พ่อคงกลับดึก"

"ครับพ่อ" ปันรับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะปิดประตูรถ

เมื่อลูกเดินเข้าบ้านไป รอยยิ้มของอนิลที่เคยส่งยิ้มให้ลูกก็จางลงและสีหน้าค่อยๆกลายเป็นความกังวลปนกับหงุดหงิด ก่อนที่รถของเขาจะขับกลับไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง...เพราะพยาบาลที่เขาจ้างให้ดูแลเบน ส่งข้อความมาว่าเบนฟื้นแล้ว อนิลคิดว่าเขามีเรื่องต้องคุยกับเด็กคนนั้นสักพัก ถึงได้บอกลูกชายไปว่าอาจจะต้องกลับดึก

 

 

 

 

........อีก50%อยู่ใน ReadAWrite ค่ะ........

 

 

เชิงอรรถ

^ การทำกิ๊ฟท์ (GIFT) คือ การผสมเทียมโดยนำเอาไข่และตัวอสุจิไปใส่ไว้ที่ท่อนำไข่เพื่อให้เกิดการปฏิสนธิหรือรวมตัวกันตามธรรมชาติ หลังจากนั้นหากไข่และอสุจิ สามารถปฏิสนธิกันได้ก็จะมีการเจริญเติบโตเป็นตัวอ่อนและเดินทางมาฝังตัวในโพรงมดลูกมารดา และเกิดเป็นการตั้งครรภ์ในที่สุด 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

124 ความคิดเห็น

  1. #122 KaTToRo_TH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 16:17
    ตอนที่เจ้าบูมร้องไห้คือใจเหลวแล้วนะคะ ㅠㅠแต่ชอบการปลอบของพี่น้องบ้านนี้อะ คูมพ่อด้วย อบอุ่นจัง คิดถึงพี่ชายขึ้นมาเลย
    #122
    0