ในรอยร้าว In the crack

ตอนที่ 32 : ในรอยร้าว 31 ตัดสินใจ จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 932
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    23 พ.ย. 61



“เรื่องนี้ไม่ต้องยุ่ง!!! ฉันจะจัดการเอง แกแค่ทำตามหน้าที่ของตัวเองก็พอแล้ว!”



พักนี้ดูเหมือนว่าจะห่วงใยกันเหลือเกินนะ แอรอนเค้นคิดในใจ ก่อนที่เสียงเปิดประตูห้องฉุกเฉินจะดังขึ้นเรียกให้บุรุษชายทั้งสองหันไปมองตามแล้วแอรอนก็รีบลุกขึ้นไปถามไถ่ถึงบุคคลด้านในทันทีว่าเป็นเช่นไรบ้าง เธอปลอดภัยดีใช่หรือไม่?


 “กัณฑ์ธิราเธอปลอดภัยใช่มั้ยครับ” นี่คงคำถามคำถามแรกที่จะต้องการคำตอบมาที่สุดในเวลานี้ของเขา


 “ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยดีแล้วครับ แต่หมอไม่สามารถบอกได้ว่าคนไข้จะฟื้นตอนไหนเพราะอาการของเธออยู่ในขั้นวิกฤต แต่ทางเราจะพยายามกันอย่างเต็มที่ ผมขอให้พวกคุณวางใจได้ครับ” แม้ว่าจะบอกได้ว่าเธอปลอดภัยดีแล้วแต่ยังไงก็ต้องคอยจับตาดูอาการของหญิงสาวอยู่เรื่อยๆเพื่อความปลอดภัยแบบเต็มเปอร์เซ็น


  แอรอนเมื่อได้ยินในสิ่งที่เขาปรารถนาที่สุดในตอนนี้หัวใจมันก็ดูเหมือนว่าจะโล่งออกไปได้บ้างแล้ว หัวที่มันหนักอึ้งเมื่อคราแรกก็เบาบางลงไป เมื่อได้ยินว่าเธอปลอดภัยดี แต่ใจเขามันก็ยังคงจะหนักอึ้งและหวั่นไหวเหมือนเดิมเพราะเขาไม่มีทางที่จะรู้ได้เลยว่ากัณฑ์ธิราจะฟื้นขึ้นมารับคำขอโทษจากตนตอนไหน....



  ณ เวลานี้สติของมุทิตาที่มันเลื่อนลอยไปมันก็เริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติได้บ้างแล้ว เธออยู่ภายในห้องนอนเล็กๆภายในคฤหาสน์หลังใหญ่หลังนี้ตอนไหนก็ไม่รู้ ดวงตามันพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่มันเพิ่งจะเหือดหายไป เพราะช็อกกับเหตุการณ์ที่เจอก่อนหน้านั้นมาก ไม่คิดเลยว่ากัณฑ์ธิราจะมีความคิดในการจบชีวิตตัวเองอย่างนี้ หัวใจของหญิงสาวบางครั้งก็ดูเด็ดเดี่ยวเกินไป เกินกว่าที่เธอจะรับรู้อะไรหลายๆอย่างในความคิดของหญิงสาวคนนั้นทัน อีกทั้งตอนนั้นก็ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยประโยคอะไรออกมาเลย แต่กัณฑ์ธิราก็กลับตอบคำถามของเธอเป็นการกระทำที่เด่นชัดแทน


 “เปิดประตูให้ทีค่ะ” ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างซวนเซเสียงใสตะโกนเรียกหาคนเปิดประตูบานหนาให้เธอเพราะมันถูกล็อกจากด้านนอกทำให้ไม่สามารถเปิดได้ตามที่ใจหวัง แต่ตะโกนเรียกบอกหลายต่อหลายรอบกลับไม่มีทีท่าเลยว่าประตูบานนี้จะเปิดออกไปเลย


 ป้ามนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้อง ก็อยากจะเปิดให้มุทิตาตั้งแต่คำแรกที่เอ่ยเรียกแต่ทว่าตนไม่สามารถทำได้เพราะมันเป็นคำสั่งที่เด็ดขาดของแอรอน รู้ดีว่าหากขัดคำสั่งไป ชายหนุ่มที่ตนชุบเลี้ยงมาแต่น้อยๆคงได้อาละวาดลั่นบ้านเป็นแน่


 “ป้าล่ะอยากจะช่วยเอ็งเหลือเกิน มุเอ้ย” จากนั้นก็บอกคนงานภายในบ้านคนอื่นๆว่าให้ถอยห่างออกจากห้องๆนี้เพราะถ้าขืนยืนอยู่แถวนี้ต่อไป มือเหี่ยวๆนี้อาจจะได้ปล่อยหญิงสาวออกมาเดินเล่นแถมให้แอรอนขย้ำไปอีกรอบนึงก็ได้


 ร่างหนาสมส่วนเดินย่างก้าวเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังใหญ่อย่างมาดมั่น ดวงตาคมไล่มองหาตัวต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ เขาคอยเฝ้าดูแลกัณฑ์ธิรามาตลอดสามวันโดยที่ตนนั้นไม่ได้กลับบ้านมาเลยสักวันนับตั้งแต่วันที่เกิดเหตุ แต่วันนี้มันก็คงต้องกลับมา เพื่อดูหญิงสาวอีกคนที่ถูกกักขังไว้ที่บ้านเสียหน่อยว่าตอนนี้จะตายแล้วหรือยัง!!!! 


เพราะเขาสั่งห้ามใครให้อาหารแก่หญิงสาวจะให้ได้ก็เพียงแค่น้ำไว้ประทังชีวิตนั้นเท่านั้น แค่นี้มันคงจะไม่ทำให้เธอทรมานจนหนีตายจากเขาไปก่อนหรอกนะ 


“มุทิตาอยุ่ไหน” เดินเข้ามาถามแก่คนงานภายในบ้านที่ยืนนิ่งเงียบราวกับว่าเป็นหุ่นนิ่งไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายไปไหนได้หากว่าไม่กดรีโมทคอนโทรลควบคุมสั่งการ


 “อยู่ในห้องนั้นค่ะ” มือชี้น้อยๆไปทางห้องๆหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปจากห้องอื่นๆแถมขนาดมันยังเล็กอย่างเห็นได้ชัดจากภายนอก


 แอรอนไม่พูดอะไรต่อก้าวเท้าเดินไปอย่างแน่วแน่มุ่งตรงไปที่ห้องนั้นทันที ห้องที่มีร่างของหญิงสาวหนึ่งคนอยู่ คนที่มันทำให้คนที่เขาหวงแหนต้องเจ็บตัวจนแทบจะไม่มีชีวิตรอดกลับมา...!!


 “แก๊ก  แก๊ก แก๊ก”


 เสียงของบานประตูที่คล้ายว่ามันถูกไขออกจากด้านนอก เรียกสติของคนที่ร่างกายอิดโรยได้เป็นอย่างดีแม้ว่าจะไม่ได้มีอะไรมากระทบลงที่กระเพาะเลยแต่ก็ยังพอจะมีแรงอยู่บ้างเนื่องจากป้ามนนั้นแอบเอาอาหารมาให้เธอประทังชีวิตในตอนกลางคืนของคืนแรก แต่เมื่อรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่แอรอนนั้นสั่งห้ามเธอจึงไม่อยากจะให้ใครเดือดร้อนอีกจึงบอกให้ป้ามนไม่ต้องแอบเอาอาหารมาให้เธอมีเพียงแค่น้ำเปล่ามันก็คงจะเพียงพอให้ร่างกายดำรงชีวิตอยู่ได้บ้างไม่มากก็น้อย


 แสงสว่างที่มันรอดผ่านเข้ามาในห้องทำให้ดวงตาต้องปรับสภาพให้มั่นคงเพราะไฟในห้องของห้องนี้มันเป็นเพียงแค่หลอดไฟหลอดเล็กๆเท่านั้นทำให้ความสว่างที่สายตารับรู้เป็นเพียงแค่แสงน้อยๆไม่อาจเทียบแสงที่มันลอดส่องผ่านทะลุเข้ามาจากประตูบานหนาได้ แต่ทว่าแสงที่มันลอดเข้ามายังไม่น่าสนใจเท่ากับบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้า


 “คะ...คุณแอรอน” คล้ายกับเสียงเพียงแค่ลมปากเท่านั้นที่พ่นออกมา ตอนนี้เขาดูน่ากลัวกว่าใครๆ มือหนาของแอรอนค่อยๆปิดประตูลง เขาก้าวเท้าเข้ามาหาเธอที่ตอนนี้กำลังลนลานหาทางหลบหนีจากบุรุษซาตานตรงหน้า


 “ไง สบายดีมั้ยล่ะมุทิตา” เขากดเสียงต่ำ จ้องมองหญิงสาวเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละสายตา


 “ฉันขะ...ขอโทษ ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้” ยกมือกุมเข้าหากันร้องขอและกล่าวขอโทษ เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเพราะขณะนั้นเธอเองก็ตกใจมิใช่น้อยซึ่งก็ไม่ต่างจากเขาเหมือนกัน


 “เหมือนรู้เลยนะ ว่าฉันทำแบบนี้กับเธอทำไม ไงทำมันจนชิน ยกมือขอโทษคนอื่นเขาจนเป็นสันดาน!! พูดขอโทษซ้ำซากเวลาทำผิด โดยที่ไม่คิดจะปรับตัวหรอห๊ะ!!!! มันคงมันสันดานเธอแล้วใช่มั้ย!” เหลืออดเกินทน แอรอนเดินเข้าไปบีบคางมนจนเกือบสุดแรงเกิดเขาเคยพูดหลายต่อหลายครั้งแล้วว่าเกลียดคนประเภทนี้เป็นที่สุด แต่ทำไมยิ่งรังเกียจมันยิ่งเจอ!!!


 “อะ...โอ๊ย อื้อ” เขาใส่แรงมาที่แก้มทั้งสองข้างเธออย่างไม่ยั้งมือ ทำให้คนที่เป็นรองอย่างเธอก็ทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากปล่อยเสียงร้องที่มันรู้สึกเจ็บออกไปราวกับว่าแก้มทั้งสองข้างจะแตกเป็นเสี่ยงๆ


 “อื้อ อะ...อันเอ็บ” (อื้อ มะ...มันเจ็บ) ออกคำสั่งกับเขาแต่ทว่าแอรอนกลับไม่ฟังในสิ่งที่เธอต้องการสื่อสาร ตรงข้ามกลับเพิ่มแรงใส่เข้าไปอีกด้วยซ้ำ จนตอนนี้หน้านิ่วคิ้วขมวด ดวงหน้าแดงก่ำ ระบมเจ็บไปทั่วทั้งแก้มนวล


 “จำไว้ คำขอโทษของเธอตอนนี้มันใช้ไม่ได้แล้วมุทิตาเพราะฉันฟังมันจากปากเธอจนเบื่อเต็มที!!” สะบัดมือออกจากใบหน้านวลแรงๆ จนดวงหน้าสะบัดไปตามทิศทางที่เขาสะบัดมือทิ้ง แถมร่างอวบที่คล้ายว่าจะไร้เรี่ยวแรงก็กลิ้งฟุบลงไปตามแรงนั้นด้วย


 “สำอ่อยจริงๆ ลุกขึ้นมา!” ทำตัวเหมือนคนอ่อนแอ ฮึ คิดว่าคนอย่างเขาจะเชื่อผู้หญิงคนนี้หรอ สุดท้ายมันก็แค่มารยาหญิง!


 “ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ ฉันขาดงานมาหลายวันแล้ว” นี่คืออีกหนึ่งเหตุผลที่เธออยากจะออกไปจากที่นี่ ไม่รู้ว่าปานนี้ทางนั้นจะวุ่นวายกันหรือเปล่า เงินเดือนที่เธอจะได้รับในเดือนนี้มันจะเหลือเท่าไรกัน


 “งั้นก็ลุกเดินไปทำงานของเธอสิ” พูดด้วยหน้าตาเรียบๆเฉยชาไม่ได้มีความรู้สึกอะไรก็ในเมื่อบอกเองว่าอยากจะทำงานก็ลุกขึ้นไปทำซะสิ มันกำลังรอให้ไปปัดไรปัดฝุ่นอยู่เต็มไปหมด ถ้าคิดว่าจะออกไปจากห้องนี้ได้!!


 มุทิตาทำหน้าไม่เข้าใจเขาหมายถึงอะไร หน้าที่ที่เธอต้องทำในคฤหาสน์หลังนี้หรือ เธอยังไม่โดนเขาไล่ตะเพิดอีกหรอ 


“ทะ...ทำงาน”


 “ใช่ ลุกไปสิ ถ้าเธอคิดว่าจะคลานออกจากห้องนี้ได้!”  


“.....??!!”



มาเเล้วจ้าา

จะสงสารใครดีล่ะงานนี้

ฝากเม้นฝากไลค์กันด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #27 pimvadeesai (@pimvadeesai) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 16:35
    ใครนางเอกค่ะงง
    #27
    0