ในรอยร้าว In the crack

ตอนที่ 33 : ในรอยร้าว 32 ทรมาน...1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,065
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    23 พ.ย. 61



“งั้นก็ลุกเดินไปทำงานของเธอสิ” พูดด้วยหน้าตาเรียบๆเฉยชาไม่ได้มีความรู้สึกอะไรก็ในเมื่อบอกเองว่าอยากจะทำงานก็ลุกขึ้นไปทำซะสิ มันกำลังรอให้ไปปัดไรปัดฝุ่นอยู่เต็มไปหมด ถ้าคิดว่าจะออกไปจากห้องนี้ได้!!

มุทิตาทำหน้าไม่เข้าใจเขาหมายถึงอะไร หน้าที่ที่เธอต้องทำในคฤหาสน์หลังนี้หรือ เธอยังไม่โดนเขาไล่ตะเพิดอีกหรอ “ทะ...ทำงาน”

“ใช่ ลุกไปสิ ถ้าเธอคิดว่าจะคลานออกจากห้องนี้ได้!”


“.....??!!” เครื่องหมายคำถามและตกใจเต็มหัวเธอไปหมด แอรอนพยายามจะหมายถึงอะไรกันแน่ แต่สุดท้ายเธอก็ได้คำตอบเมื่อร่างหนาเริ่มคืบคลานเข้ามาหาเธออีกครั้งแถมครั้งนี้มันยังดูน่ากลัวกว่าครั้งไหนคล้ายว่าเขากำลังจะลงมือขย้ำเหยื่อที่กำลังหนีหัวชุกหัวชุน!


 “คะ...คุณอะ...แอรอน จะทำอะไร” นี่คงเป็นแค่คำถามเดียวที่ถามได้ในตอนนี้ แรงก็แทบจะไม่มีอยู่แล้วยังจะมาเจอไอเจ้านายบ้าอีก แค่จับเธอมาไว้ในห้องนี้มันก็ทรมานเต็มทนแล้ว แล้วนี่เขาจะทำอะไรอีก!!!


 ดวงใจเริ่มหวั่นไหวขึ้นเรื่อยๆในหัวคาดกานสิ่งใดไม่ได้เลยนอกจากเรื่อง...แต่ก็ต้องสะบัดหัวสลัดความคิดบ้าๆนั้นออกไป มันต้องไม่เกิดขึ้นกับเธอ มันต้องไม่เกิดขึ้น!!! ขอร้องละ...


  “ว๊าย!!”


 “ก็บอกว่าไม่ได้ทำงานมาหลายวัน ฉันก็จะให้เธอทำงานนี่ไง!!! ฉันจะให้เงินเธอมากกว่าเงินเดือนที่ได้ตอนนี้อีกนะ” ดึงกระชากข้อเท้าของมุทิตาเข้ามาอยู่ใต้ร่างของเขา ตอนนี้หญิงสาวแทบจะไม่ขัดขืนเลยด้วยซ้ำคงจะโชกโชนมาอยู่แล้วสินะ คิดและเค้นยิ้มในใจ ผู้หญิงคนนี้มันก็ไม่ต่างจากคนอื่นๆที่เคยเจอทำทุกอย่างได้เพื่อเงิน! เพียงแค่เอ่ยปากเรื่องนี้สันดานที่แท้จริงมันก็โผล่!!!


 “...???”เพราะไม่ได้ตั้งตัวกับการกระทำนี้ทำให้เธอไม่สามารถจะขัดขืนแรงของเขาได้เลย...


 “สันดานเดิมๆมันเริ่มโผล่แล้วสินะ” เมื่อเห็นว่ามุทิตายิ่งนิ่ง เขายิ่งแน่ใจได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้มันหิวเงินแค่ไหน!!!!!


 “มะ...ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ” เมื่อเสียงทุ้มมันกระทบเข้าโสตประสาทเธอก็รีบคัดค้านกับสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ทันที


 “แล้วมันเป็นยังไงละห๊ะ! ฉันรู้ว่าที่เธอยอมช่วยกัณฑ์ธิราเพราะมันมีข้อเสนอ ไม่อย่างงั้นคงไม่ทำหรอ คนอย่างเธอมันก็เห็นแก่เงินแค่นั้นแหละ เจตนาดีๆมันไม่เคยมีด้วยซ้ำไป!!!!” เขาพบว่าภายในกระเป๋าเงินของกัณฑ์ธิรามีเงินอยู่จำนวนหนึ่งที่มันแยกออกไว้พร้อมทั้งยังจ่าหน้าซองว่ามันเป็นของใคร


 “คุณพูดเรื่องอะไร แล้วที่บอกว่าฉันเห็นแก่เงิน คุณมันก็พูดได้นิเพราะคนอย่างคุณมันมีครบทุกอย่างไม่ต้องดิ้นรนหามาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องตัวเอง มีคนอื่นคอยรับใช้ ให้ความสะดวกสบายซึ่งมันต่างจากฉันต่างจากคนลำบากอีกมากมายที่ยอมทำทุกอย่างได้แม้กระทั่งยอมขายศักดิ์ศรีตัวเอง!!! ยอมขายตัวเพื่อแลกเงินมาใช้กิน ได้ยินมั้ย!!! ยอมแม้กระทั่งขายตัว!!!” ตะโกนกร้าวใส่หน้าของเขาดวงตาคลอเต็มไปด้วยน้ำใสๆ คนอย่างแอรอนจะไปเข้าใจอะไร เขาคงไม่เคยเจอความลำบาก ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องหาเช้ากินค่ำทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองและคนที่รักมีความสุข แม้กระทั่งการกระทำที่สังคมจะไม่ค่อยยอมรับแต่จะให้ทำอย่างไรได้ในเมื่อมันคือสิ่งที่ถูกบังคับให้ต้องทำ ทั้งๆที่ไม่อยากจะทำมันเลย


 “เพี๊ยะ!!!”


 เธอสุดที่จะอดอั้นต่อไปไม่ไหว พลั้งมือสะบัดลงที่แก้มของแอรอนที่คร่อมอยู่บนร่าง คนอย่างเขามันไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆได้แต่ดูถูกชีวิตคนอื่นไปวันๆ ไม่เคยคิดว่าชีวิตใครมีค่า เห็นเป็นเพียงแค่หุ่นเชิดที่เดินได้จะสั่งให้ไปทางไหนก็ย่อมได้


 “มุทิตา!!!” คราแรกก็ตกใจที่อยู่ดีๆหญิงสาวเอาแรงพูดมาจากไหนแต่สุดท้ายสติของเขามันก็หลุดออกจากร่างทันทีเมื่อผู้หญิงต่ำต้อยอย่างมุทิตาบังอาจที่ตบหน้าเขา!!! เธอมันกล้ามากขนาดแม่เขายังไม่กล้าทำแล้วนี่มันเป็นใคร เป็นใหญ่มาจากไหน!!


 มุทิตาก็รีบลนลานถดถอยหนีทันทีแต่ทว่าก็ไม่ทันคนอย่างแอรอนอยู่ดี เขาลุกขึ้นแล้วดึงข้อมือของเธอให้ลุกขึ้นตาม แต่มุทิตายังไม่ทันได้ยันกายเลย ชายหนุ่มก็ออกตัวเดินไปยังหน้าประตูลากถูร่างของมุทิตาไปตามทาง ทำอย่างกับเธอเป็นไม้ถูพื้นที่จะลากถูมันไปทางไหนก็จะไปตามทางที่กำหนด 


โดยที่เขาไม่สนใจเลยว่าเธอจะชนเข้ากับอะไรบ้าง ตำเข้ากับขอบประตูขอบโต๊ะบ้างมั้ย ได้แต่ลากเธออกมา จนป้ามนที่อยู่ด้านนอกห้องต้องร้องเสียหลงเพราะตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้าที่เห็น


 “ป้ามนไม่ต้องยุ่งนะครับ ผมจะจัดการกับยัยนี่เอง” สายตามคมมองเห็นว่าคนที่เคารพกำลังจะเดินเข้ามาห้ามและช่วยหญิงสาวก็บอกดักทางทันที จนหญิงชราไม่กล้าเข้ามาใกล้ แต่ก็ยังส่งเสียงมา


 “ป้าว่าค่อยๆพูดกันดีกว่านะคะคุณแอรอน สงสารไอมุมัน” ตอนนี้สงสารสาวเจ้าเหลือเกิน ไม่รู้หรอกว่าเรื่องราวมันเป็นมาอย่างไรแต่คราวนี้แอรอนทำรุนแรงไป


 “สำหรับผู้หญิงคนนี้ มันไม่มีอะไรให้ต้องพูดแล้วครับ” จากนั้นเขาก็ลากร่างของหญิงสาวไปที่รถคันหรู แล้วยัดร่างอวบเข้าไปที่นั่งข้างคนขับแต่ก่อนที่เธอจะได้ลงนั่งบนเบาะนุ่ม หัวก็ดันกระแทกเข้ากับขอบประตูเสียก่อนจนทำมุทิตาแทบมึนเหมือนกัน แต่ก็มึนอยู่ได้ไม่นานรถมันก็พุ่งทะยานออกไป...



 “ฮัลโหล มุอยู่ไหน” เสียงทุ้มเอ่ยถามมาตามสาย ทำให้คนที่เพิ่งกดรับโทรศัพท์แทบอยากจะกดวางทันทีเพราะถ่อยคำของเขามันฟังดูกระแทกกระทั้นไม่อยากจะคุยกับเธอด้วยความเต็มใจเลย หากไม่มีเรื่องต้องให้โทรมาหา


 “ไม่รู้ ฉันไม่ได้อยู่กับมุ” นาธินันท์ตอบอภิวัฒน์กลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ก็มันจริงเธอไม่ได้เจอมุทิตาเลยตั้งแต่วันที่ไปนั่งทานข้าวด้วยกันในวันนั้นหลังจากที่พูดคุยกันสัพเพเหระเสร็จก็แยกกันไปคนละทาง


 “เธอจะไม่รู้ได้ไงนาธินันท์ มุหายไปสามวันแล้ว ไม่เข้าไปทำงาน ไม่ไปทำกิจกรรมอาสาที่มหาลัย” เสียงพูดเขามันดูร้อนรนที่เพื่อนอีกคนก็ขาดการติดต่อไปเสียดื้อๆ ภาระหน้าที่อะไรของหญิงสาวก็ไม่ยอมไปทำ ทั้งๆที่เธอไม่ใช่คนอย่างนั้น


 “.....!!!” ตกใจจนนิ่งเงียบไป เธอไม่รู้เลยว่ามุทิตาไม่ได้เข้าไปทำกิจกรรมอาสาที่มหาลัยเพราะเธอก็ไม่ได้เข้าไปเหมือนกันเพราะต้องไปธุระอื่นอย่างกะทันหัน


 “เงียบทำไม ที่ฉันโทรมาถามเธอเพราะต้องการคำตอบ ไม่ใช่ได้ความเงียบเป็นคำตอบ มันเสียเวลา!!!!” สุดท้ายครั้งนี้เขาก็ไม่พ้นที่จะใช้น้ำเสียงตะคอกกลับเธอผ่านสายโทรศัพท์ คนที่ได้ฟังก็แทบสะดุ้งเมื่อยู่ๆเขาก็แผดเสียงดังออกมา


 “ดะ...เดี๋ยวฉันจะช่วยติดต่อให้” เธอพอจะรู้หนทางที่จะติดต่อกับมุทิตาแต่ก็ไม่แน่ใจนักว่ามันจะเป็นไปดั่งที่ใจคิดหรือไม่


 “...!” อภิวัฒน์กดตัดสายของนาธินันท์ทิ้งไปทันที โดยที่ไม่รอฟังอะไรอีกต่อเลยแม้แต่ตัวอักษรเดียว



 แต่เพียงแค่ผ่านไปได้สักพักนึงมันก็มีเสียงแตรรถดังขึ้นไล่หลังมา จนคนที่กำลังจะก้าวเดินเข้าบ้านตัวเองก็ต้องเหลียวหลังเห็นไปมองว่าจะบีบอะไรหนักหนา มองไม่เห็นหรือไงว่าถนนมันก็ว่างอยู่มองไม่เห็นหมาสักตัวนึง! ที่จะมาวิ่งตัดหน้ารถ แต่สุดท้ายเธอก็รู้แจ้งเห็นชัดว่าเจ้าของเสียงแตรลั่นที่ดังลั่นนั้นเป็นใคร


 “ขึ้นรถ!”




มาเเล้วจ้าา

ต่อไปนี้ไรท์จะขออัพเเบบวันเว้นวันนะคะ

หวังว่าคงจะไม่ว่ากันน้าาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #28 ammaithan2523 (@ammaithan2523) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 18:15
    กำลังสนุก
    #28
    0