ในรอยร้าว In the crack

ตอนที่ 31 : ในรอยร้าว 30 ตัดสินใจ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    19 พ.ย. 61




คุณแอรอน...???”

“หยุดเดี๋ยวนี้!!!” แอรอนสาวเท้าเดินตามทั้งสองร่างที่เริ่มกระหืดกระหอบเพราะความเหนื่อยที่ต้องวิ่งกันมาใกล้จนเกือบถึงถนนใหญ่ที่มีรถวิ่งพลุ่งพล่าน

“เร็วค่ะ คุณกัณฑ์”


 “ฉันไม่ไหวแล้วมุ เราพอเถอะ พอแค่นี้เถอะ” คิดว่าหนีไปยังงมันก้คงจะหนีไม่พ้น เธฮไม่สมควรที่จะมีความคิดนี้อยู่ในสมองตั้งแต่แรกเลย


 “อะไรนะคะ” เพราะความมึนงงที่อยู่ดีคนที่ร้องขอให้ช่วยเหลือก็กลับบอกว่า เราพอแค่นี้เถอะ

 “ฉันไม่อยากจะหนีเขาอีกแล้ว” เพราะนึกห่วงบิดาจึงต้องยอมจำนน


 “มะ...ไม่ได้ คุณจะโดนเขากระทำอย่างเดียวไม่ได้” ว่าแล้วก็ดึงให้กัณฑ์ธิราวิ่งตามตนจนสุดท้ายพวกเธอก็มาถึงถนนใหญ่ อีกเพียงนิดหญิงสาวคนนี้จะได้เป็นอิสระแล้ว ทนอีกนิด กัณฑ์ธิรา ขอร้องช่วยทนกับความดื้อด้านของฉันอีกนิดเดียว ตั้งใจที่จะทำแล้วขอร้องอย่าให้มันไร้ค่าเลย แม้จะไม่เข้าใจในตัวของกัณฑ์ธิราไปบ้างบางครั้งแต่เธอก็อยากจะทำให้มันเต็มที ขอร้องล่ะ...


 ร่างของหญิงสาวทั้งสองเตรียมข้ามถนนมาอีกฝั่งเพื่อหนีจากบุรุษซาตานที่ตามมาติดๆ 


“ไปค่ะ คุณกัณฑ์”


 “มุทิตา เธอ!! ปล่อยกัณฑ์ธิรามาซะแล้วโทษหนักของเธอมันจะเป็นเบา!” ตอนนี้เขาก็ยังสาวเท้าตามสองสาวเรื่อยๆโดยที่ก็มีคาร์มิลตามมาด้วยอีกคน   


“คุณกัณฑ์ข้ามค่ะ ถนนโล่งแล้ว” มุทิตาจับมือของกัณฑ์ธิราไว้แน่นกลัวว่าจะหลุดมือไปอยู่กับผู้ชายใจร้ายที่ตามมาด้านหลัง แต่ทว่าเมื่อก้าวข้ามออกมาได้ไม่ถึงหนึ่งเมตรกัณฑ์ธิราก็หยุดเดิน ทำให้มุทิตาต้องเหลียวหลังกลับมามองว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ในหัวของกัณฑ์ธิราตอนนี้มันกำลังตีกันวุ่นวายไปหมด แต่ทว่าอยู่ๆคำพูดของชายหนุ่มมันก็ผุดขึ้นมาในหัว


“ถ้าเธอไม่อยากจะให้ร่างกายนี้ให้กับฉัน ก็เอาชีวิตเธอหรือพ่อมาแลกซะแล้วทุกอย่างมันจะจบลงทันที หนี้สินทุกอย่างที่พ่อเธอทำไว้มันจะหมดลงทันที เธอจะเลือกมันมั้ยละ ฮึ” ใช่!!! นี่คือทางเลือกเดียวที่ทุกอย่างมันจะจบสิ้น ถ้าเธอยอมทำตามที่เขาบอกไว้ ทุกอย่างมันก็จะจบลงตรงนี้หนี้สินทุกอย่างที่ติดค้างกันไว้มันก็จะหมด ปัญหาอะไรหลายๆอย่างมันก็จะจบไปด้วยและสุดท้ายมันก็จะไม่มีใครที่ต้องเดือดร้อนกับเรื่องนี้อีก


 “มุ ลาก่อนนะ ขอบคุณตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอดีกับฉันมาก” หันมาบอกกับมุทิตาด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา ดวงใจแม้ว่ามันจะห่อเหี่ยวและท้อถอยอย่างไรแต่เธอก็ตัดสินใจที่จะทำมันแล้ว ในเมื่อเงินคือปัญหาแล้วการแก้ปัญหานี้มันก็มีข้อเสนอเป็นความตาย เธอจึงไม่อาจจะรีรอต่อไป เมื่อมันได้บทสรุปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


 “...คะ?” มุทิตาไม่เข้าใจว่ากัณฑ์ธิราต้องการจะบอกอะไรกับตน ยังนึกสงสัยว่าเธอจะพูดอะไรกันแน่ แล้วทำไมต้องมาพูดคำว่า ลาก่อน ทั้งๆที่ก็จะไปด้วยกันแท้ๆ แต่แล้วสิ่งที่หญิงสาวพูดมันก็เข้าใจได้ด้วยการกระทำของกัณฑ์ธิราเอง


 ‘พลั่ก’


 “กรี๊ด!!!”


มือบางของกัณฑ์ธิราที่อยู่ดีๆก็ผลักให้เธอกระเด็นออกเข้าหาฝั่งโดยไม่ทันได้ตั้งตัว โดยที่กัณฑ์ธิรายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางรถที่วิ่งสวดกันไปมาก่อนที่จะ...


 “เอี๊ยดดด!!!!”


 “โครม!!”  


 “กรี๊ด!!!!!!!คุณกัณฑ์!!!!” แทบอยากจะโดดเข้าไปกระชากร่างบางกลับคืนมา ทำไมกัน? เธอทำแบบนี้ทำไม ทำไมต้องจบทุกอย่างมันด้วยชีวิตแบบนี้ ภาพที่หญิงสาวโดนรถที่วิ่งมาพุ่งชนมันยังตราตรึงอยู่ในหัว ภาพมันฉายเวียนซ้ำๆราวกับว่าจะตรอกย้ำการกระทำของหญิงสาวในครั้งนี้ ให้เธอต้องรู้สึกหดหู่ใจ...


 “กัณฑ์!!!!!!!!!!” 


แอรอนที่ตามมาติดๆหัวใจดวงหนาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเสียดื้อๆเมื่อเห็นภาพที่กัณฑ์ธิราโดนรถพุ่งเข้าชน เขารีบวิ่งผ่านร่างของมุทิตาที่นั่งอยู่บนพื้น ที่ยังตกตะลึงอยู่ไป แล้วพุ่งเข้าไปหาหญิงสาวอีกคนที่นอนจมกองเลือดของตัวเองอยู่บนพื้นถนน แอรอนรีบช้อนร่างของกัณฑ์ธิราเข้ามาแนบเคียงไว้ที่อกแกร่ง ลูบหัวปลอมประโลมหญิงสาวในร่างเบาๆ เขาไม่เข้าใจเธอเลยว่าทำไมต้องทำแบบนี้! เอาความคิดสั้นๆบ้าๆนี้มันมาจากไหน


 “ฉะ...ฉันชะ...ใช้หนี้ให้คะ...คุณแล้วนะคะ...” ยิ้มทั้งน้ำตา เธอพยายามจะเอ่ยประโยคนี้ออกมาประโยคๆนี้ที่คือสิ่งที่เธออยากจะพูดจนแทบใจจะขาด จนสุดท้ายในวันนี้เธอก็ได้ทำอย่างที่หวังไว้เสียที


 “ใช้หนี้บ้าอะไรของเธอ มันยังไม่จบง่ายๆหรอกนะอย่าพึ่งชิงตายไปก่อนสิกัณฑ์ธิรา!!!” เขาไม่ใช่คนที่จะพูดจาอ่อนหวานเป็นเหมือนใครคนอื่นเขา แม้ว่ามันจะรู้สึกห่วงใยมากแค่ไหนแต่สิ่งที่ทำออกไปกลับเป็นคำพูดที่มันแข็งกร้าวแทน แต่ทว่ามันกลับแฝงไปด้วยความจริงใจ 


ซึ่งมันก็ตรงกับสภาพจิตใจของเขาตอนนี้ที่มันอยากจะร้องขออย่าให้เธอจากเขาไป ได้โปรดอยู่กับเขา สัญญาว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมามันจะไม่เกิดขึ้นกับผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว ขอแค่อย่างทิ้งเขาไป...ได้โปรด

 “คุณกัณฑ์!!” คาร์มิลเองที่ตามติดๆก็รีบเขาไปดูเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นทันที แต่ไม่ได้เดินตรงเข้าไปที่กัณฑ์ธิราเพราะร่างของหญิงสาวนั้นมีบุรุษหนุ่มอยู่ ที่ดึงเธอเข้าแนบเคียงอกราวกลับกลัวว่ากัณฑ์ธิราจะค่อยๆสลายหายไปอย่างนั้น ตอนนี้ทั่วร่างหนาของเจ้านายหนุ่มมันโชกไปด้วยเลือดของกัณฑ์ธรา..


คาร์มิลเดินตรงเข้าไปที่มุทิตาแทนเพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะช็อกกับเหตุการณ์ครั้งนี้เหมือนกัน ใบหน้าของหญิงสาวมันเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาใสเอ่อนองเต็มใบหน้า ดวงตามองนิ่งไม่กระพริบคล้ายกับว่ากำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ อีกทั้งเนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษดินเศษหญ้า


 “มุ.......มุ” ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนเรียกดึงสติของมุทิตาให้กลับมาแต่ไม่มีวี่แววว่าหญิงสาวคนนี้จะดึงตัวเองออกมาจากภวังค์แห่งความรู้สึกได้เลย เขาเข้าใจเธอดี ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนตั้งตัวไม่ทัน ซึ้งลึกๆเธออาจจะคาดโทษตนเองว่าอาจมีส่วนผิดในครั้งนี้ซึ้งถ้ามันเป็นอย่างนั้นมันคงจะไม่ดีแน่ต่อจิตใจของเธอเอง มันคงต้องใช้เวลา...ก่อนที่สติของมุทิตาจะค่อยปิดสนิทไป...


 ร่างบางของกัณฑ์ธิราถูกเคลื่อนย้ายเข้าที่ห้องฉุกเฉินทันทีเมื่อมาถึงโรงพยาบาล แอรอนกระวนกระวายใจทำอะไรไม่ถูกสักอย่างได้แต่ยืนกลุ้มใจเฝ้ารอความหวังจากหมอด้านในที่ทำการรักษา จนเวลานี้มันก็ผ่านไปเกือบสามชั่วโมงแล้ว ก็ยังไม่มีวี่แววสักนิดว่าหมอจะออกมาบอกผลการรักษากับเขาสักที รอแล้วรอเล่า ทำไมกัน เวลาและการรอคอยครั้งนี้มันนานเหลือเกิน จนใจคิดไปไกลว่าเธอจะทิ้งเขาไปทั้งๆที่ยังไม่ได้รับผิดชอบต่อสิ่งที่เคยกระทำกับเธอไว้เลย ขอร้องล่ะ อยู่ต่อเพื่อให้ฉันได้ชดใช้สิ่งที่ทำกับเธอไว้เถอะกัณฑ์ธิรา...

 “คุณแอรอนครับ” คาร์มิลที่ตามมาทีหลังเอ่ยทักเจ้านายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สีขาวมือทั้งสองข้างกุมขึ้นเข้าที่ขมับทั้งสองข้างราวกับคนทุกข์ใจและเฝ้ารอความหวังที่มันอยู่เบื้องหน้า อีกทั้งตัวก็ยังเต็มไปด้วยเลือดของกัณฑ์ธิรา ดูเหมือนว่าครั้งนี้เขาจะห่วงใยเธอมากกว่าครั้งไหนหรืออาจจะเป็นเพราะว่าตอนนี้อะไรหลายๆอย่างในใจเขาอาจเปลี่ยนไป...


  “เป็นไงบ้าง”


 “เรียบร้อยแล้วครับ ผมเอาเธอไปไว้ที่คฤหาสน์ตามที่คุณแอรอนบอกแล้วครับ มีป้ามนดูอยู่”


 “ดี เดี๋ยวฉันไปจัดการเอง” แม้รู้ดีว่ามันอาจจะไม่ใช่ความผิดของมุทิตาเสียทั้งหมดแต่ยังไงเธอก็ผิดในฐานะผู้วางแผนการหลบหนีและเป็นชนวนทำให้เกิดเหตุในครั้งนี้ขึ้น


 “ผมว่า...เราค่อยๆพูดคุยกันดีกว่านะครับ”


 “ค่อยๆพูดหรอ...? ฮึ ค่อยๆพูด ฉันไม่ใช่แกที่จะยอมใจอ่อนให้กับคนที่มันทำผิดครั้งแล้วครั้งเล่าได้หรอกนะ” แอรอนเงยหน้าขึ้นมาตอบแก่คาร์มิลด้วยสีหน้าที่มันนิ่งเรียบแต่ดวงตากลับลุกวาว ใช่!!! เขาไม่ใช่คนแบบนั้นแถมครั้งนี้ความผิดของมุทิตามันยังร้ายแรงเกินกว่าที่จะอภัยได้! 


“แต่ผมว่า...”  


“เรื่องนี้ไม่ต้องยุ่ง!!! ฉันจะจัดการเอง แกแค่ทำตามหน้าที่ของตัวเองก็พอแล้ว!”




มาเเล้วจ้าาา

ฝากเม้นฝากไลค์ด้วยนะคะ

บอกไว้ตรงนี้ว่า มุทิตาเป็นางเอกนะคะ เเต่ว่าเนื้อเรื่องมันจะดำเนินไปเช่นไรก็****ติดตามเรื่อยๆนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #26 Koyaor1234 (@Koyaor1234) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 17:58
    มีebookไหมคับ
    #26
    1
    • #26-1 hoshisuki (@hoshisuki) (จากตอนที่ 31)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 16:06
      ตอนนี้ยังไม่มีนะคะ ถ้ามีเเล้วจะเเจ้งให้ทราบนะคะ
      #26-1
  2. #25 SEternally (@SEternally) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 01:24

    จะโดนอะไรอีกมุ....ภาวะนาให้มีพระเอกขี้ม้าขาวมาช่วยจากคนใจร้ายนะ
    #25
    0